บทที่ 6 ะโลงไป
ลู่ชือิไม่ตอบอะไร เขาหันไปจ้องกู้เวินจิ่งด้วยสายตาที่ดุร้าย
“คุณหมอลู่ เขาจะทำอะไรกับฉัน มันก็ไม่ใช่เื่ของคุณคุณออกไปซะเถอะ”เยี่ยอันอันรีบพูดขึ้น
ลู่ชือินั้นน่ากลัวแค่ไหน เธอรู้ดีที่สุด
ถ้าหากเขาคิดจะเก็บกู้เวินจิ่ง เขาก็จะต้องเก็บโดยไม่เหลือทางหนีรอดให้แม้แต่ทางเดียวเหมือนที่เขาทำกับเธอแบบนั้น
บีบบังคับให้เธอตาย
“คุณรีบออกไปสิ” เธอมองกู้เวินจิ่งด้วยสายตาอ้อนวอน ใบหน้าซีดขาวดวงตาแดงก่ำ
กู้เวินจิ่งมองเธอ เขาเม้มปากแน่น
เขาไม่พูดอะไรอีก ได้แต่เดินออกจากห้องไป
ประตูห้องคนไข้ถูกปิดลงอีกครั้ง
เยี่ยอันอันเองก็หมดแรง ร่างของเธอระทวยไปหมด
“นี่เป็ห่วงเขาขนาดนั้นเลยเหรอ” ลู่ชือิหลุบตาลง สายตาเขานั้นลึกเหมือนทะเล“เยี่ยอันอัน นี่เธอชอบผู้ชายเลวๆ ของตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ”
“เขาไม่ใช่ชู้ฉันนะ” เยี่ยอันอันอดไม่ได้ที่จะโต้ตอบกลับบ้าง“ลู่ชือิ ฉันยังไม่เคยเป็แฟนกับคุณเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ฉันกับคุณหมอกู้จะเป็อะไรกันจริงๆคนที่สมควรจะถูกเรียกว่าผู้ชายเลวๆ ก็ควรจะเป็คุณ คุณมีแฟนอยู่แล้ว แต่กลับมาทำเื่แบบนั้นกับฉันอีกหน้าไม่อาย”
ความโมโหและความสิ้นหวังที่อัดอั้นในใจทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา
ลู่ชือิหรี่ตาลงอย่างอันตราย เหมือนกับสิงโตที่มักอารมณ์ร้อนอยู่เสมอ
“เยี่ยอันอัน นี่เธอคงยังไม่เข้าใจสินะว่าในสายตาของฉันเธอเป็ของเล่นแบบไหนกัน”
ของเล่น...เขาเรียกเธอแบบนี้น่ะเหรอ
เยี่ยอันอันพูดด้วยปากสั่น “ฉันเป็คน...”
“คน? ใช่ เธอเป็คนชั้นต่ำยังไงล่ะ” ลู่ชือิจู่ๆ ก็จับแขนเธอ ลากเธอไปที่ประตู“ก่อนหน้านี้ฉันเคยเตือนเธอว่ายังไง ถ้าหากเธอยังไปยั่วยวนผู้ชายคนอื่นอีกล่ะก็ ฉันจะถอดเสื้อเธอจากนั้นก็ทำเธอต่อหน้าทุกคนที่เดินผ่านไปมาซะ...”
“ไม่นะ”
เมื่อเห็นว่าตัวเองจะโดนลากไปที่ประตูจริงๆเยี่ยอันอันก็สู้สุดชีวิต จับประตูเอาไว้ไม่ปล่อย
“ลู่ชือิ นี่คุณกะจะให้คนทั้งโรงพยาบาลมองว่าเป็ผู้หญิงชั้นต่ำแบบนั้นใช่ไหมทำไมคุณถึงต้องบีบบังคับฉันแบบนี้ด้วย” เยี่ยอันอันร้องไห้ออกมา “นี่ วันนี้คุณจะต้องให้ฉันตายให้คุณดูใช่ไหม”
“จะเอาความตายมาขู่ฉันเหรอ” ลู่ชือิเสียงเ็า “เธอคิดว่าฉันเป็ห่วงชีวิตเธอหรือไงตอนแรกที่เธอผลักแม่ฉันตกตึก ถ้าหากเธอเก่งจริง เธอก็ะโลงไป ไถ่โทษความผิดในอดีตของตัวเองซะ”
“ฉันไม่ได้ผลักท่านนะ...” คำอธิบายแบบนี้ เยี่ยอันอันพูดไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
แต่ลู่ชือิกลับไม่เชื่อเธอเลย
เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า “ฉันจะต้องโดดลงไปใช่ไหมคุณถึงจะยอมปล่อยฉันไป”
ลู่ชือิยิ้มอย่างเ็า “แล้วเธอกล้าะโลงไปหรือเปล่าล่ะ”
เยี่ยอันอันเอามือดันกำแพง ลุกขึ้นมา เธอเดินไปที่ระเบียงอย่างไม่คิดจะหันกลับมา
ลู่ชือิมองแผ่นหลังของเธอ มือที่อยู่ข้างลำตัวของเขานั้นก็กำลังกำแน่น
เยี่ยอันอันเดินไปถึงระเบียง เธอพาดขาข้างหนึ่งไปตรงนอกระเบียง
อากาศอึมครึม จากนั้นหิมะก็ตก
เธอหันหน้ามาเล็กน้อย ใบหน้าอาบน้ำตา ผมเผ้ายุ่งเหยิงใบหน้าที่ซีดขาวจนเกือบจะโปร่งแสง
“ลู่ชือิ ฉันไม่ได้ผลักคุณป้าลู่จริงๆ นะ...ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อฉันแต่หวังว่าเมื่อตอนที่คุณรู้ความจริง คุณจะไม่เสียใจกับสิ่งที่กระทำลงไปในวันนี้...”พูดจบ เธอก็หันมามองข้างล่าง ความสูงยี่สิบเอ็ดเมตร มองแล้วทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวมาก
ถ้าหากเธอตกลงไปแบบนี้ สภาพศพคงไม่น่าดูมากเลยสินะ...
แต่ว่ามันไม่สำคัญแล้วล่ะ เพราะในสายตาของทุกคนในโรงพยาบาลเธอก็เป็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำคนหนึ่ง
มือที่จับระเบียงอยู่นั้นก็ค่อยๆ คลายออกร่างของเธอค่อยๆ เอนลงไป
ลู่ชือิตัวแข็งทื่อ เขายืนดูต่อไปไม่ได้จึงรีบเดินมาหาเธอทันที
“เยี่ยอันอัน ลงมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ยอมให้เธอตายง่ายๆแบบนี้หรอก!” เขารีบสาวเท้าเดินเร็วขึ้น สุดท้ายเขาแทบจะวิ่งเข้ามา “ฉันจะให้เธอมีชีวิตที่ต้องชดใช้ต่อไปชดใช้ไปทั้งชีวิต เธอคิดจะหนีไปแบบนี้ มันไม่ง่ายเกินไปหน่อยเหรอ”
เมื่อได้ยินคำพูดโหดร้ายของเขา เยี่ยอันอันก็ยิ้มอย่างขมขื่น...ก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงจากระเบียงลงสู่พื้น
ร่างกายอ่อนช้อยของเธอ ดิ่งลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว...
“เยี่ยอันอัน!” ลู่ชือิะโร้อง พร้อมวิ่งเข้ามา...
3K
