ณ ศาลาริมน้ำ อุทยานหลวง
“ข้าได้ยินมาว่า องค์หญิงปีศาจสั่งโบยแล้วขับไล่พ่อครัวออกจากตำหนักอีกแล้ว”
กุ้ยเฟยเอ่ยจบก็ยกน้ำชาขึ้นจิบ การได้สนทนาถึงเื่ไม่ดีของศัตรูกับเหล่าพี่น้องนางสนมเปรียบเสมือนการได้ชมการละเล่นที่แสนจะบันเทิงใจ
“นับวันยิ่งจะแผลงฤทธิ์มากขึ้น ข้ารู้สึกระอายใจแทนฝ่าายิ่งนัก”
หวงกุ้ยเฟยแสร้งทอดถอนลมหายใจ แล้วทอดสายตามองไปยังลาบุปผานานาชนิดที่กำลังแข่งกันเบ่งบาน มวลบุปผาเหล่านี้เปรียบเสมือนเหล่าสาวงามข้างกายฮ่องเต้ ถึงแม้จะมีมากมาย แต่ก็ไม่มีนางใดได้ขึ้นครองตำแหน่งฮองเฮา เพราะฝ่ามือน้อย ๆ ขององค์หญิงปิงหลินได้ขว้างกั้นตำแหน่งนี้เอาไว้ แม้นางจะเป็ถึงหวงกุ้ยเฟยแต่ก็ยังไม่อาจก้าวเข้าสู่ตำแหน่งของเฮาได้
“ทั้งพ่อครัว ทั้งนางกำนัล หากขัดใจองค์หญิงปีศาจเพียงนิด ก็ล้วนถูกขับไล่ หากปล่อยไว้เช่นนี้ วังหลังต้องลุกเป็ไฟแน่ ๆ ฮ่องเต้สมควรที่จะแต่งตั้งฮองเฮาเพื่อดูแลความเรียบร้อยของวังหลัง ตามความเห็นของข้า หากไม่มีนาง ท่านพี่ก็คงจะได้ขึ้นตำแหน่งฮองเฮาไปนานแล้ว”
กุ้ยเฟยพูดยุแยง หมายจะยืมมือของหวงกุ้ยเฟยกำจัดองค์หญิงปิงหลินให้พ้นไปจากเส้นทางตำแหน่งฮองเฮาของตน
หลายรัชสมัยมาแล้วที่วังหลังแห่งนี้ต่างแย่งชิงตำแหน่งฮองเฮา เหล่าสนมแย่งชิงตำแหน่งนี้อย่างดุเดือด แต่เมื่อถึงสมัยฮ่องเต้องค์ปัจจุบันศึกชิงตำแหน่งฮองเฮาของเหล่าสนมก็สิ้นสุดลง เพราะองค์หญิงปิงหลินทรงทูลขอฮ่องเต้ไม่ให้แต่งตั้งใครมาแทนมารดาของตน ดังนั้น เหล่านางสนมจึงยุติการแก่งแย่งชิงดีซึ่งกันและกัน แล้วมุ่งเป้าไปยังองค์หญิงปิงหลินแทน
“น้องหญิงระวังปากด้วย เ้าก็รู้ว่าองค์ฮ่องเต้ทรงรักองค์หญิงราวกับจะประคองไว้ในใจกลางฝ่ามือเช่นนั้น หากได้ยินวาจาเช่นนี้หัวสวย ๆ ของเ้าอาจจะหลุดจากบ่าได้”
หวงกุ้ยเฟยเตือนขึ้นเบา ๆ แม้ในใจจะรู้สึกสาแก่ใจนักที่มีผู้ใช้วาจาตำหนิติเตียนองค์หญิงปีศาจ
“ขออภัยเพคะท่านพี่ ข้าแค่เอ่ยเื่จริงเท่านั้น หากไม่มีองค์หญิง วังหลังคงจะสงบสุขขึ้น”
“น้องหญิงไม่ต้องกังวลไป ข้าได้ยินเฉินกงกงกล่าวว่าแคว้นอ้ายฉีได้ส่งราชทูตมาสู่ขอองค์หญิงให้กับองค์ชายรัชทายาท อีกไม่นานนางคงได้ไปเป็พระชายาต่างแคว้น”
“ฝ่าาจะทรงยอมรึ”
“ยอมหรือไม่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับขุนนาง และข้าราชบริพารมิใช่หรือ”
หวงกุ้ยเฟยเอ่ยอย่างแฝงความหมาย จงใจบอกใบ้ให้สนมกุ้ยเฟยนำความไปบอกแก่พี่น้อง ให้ช่วยส่งข่าวแก่ญาติของตนซึ่งล้วนแต่เป็ขุนนางว่า ให้ลงความเห็นสนับสนุนการแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี เพื่อเป็การกำจัดเสี้ยนหนามโดยทางอ้อม
“อ่า.... จริงด้วยสิท่านพี่”
กุ้ยเฟยเอ่ยเบา ๆ รู้แจ้งซึ่งความนั้น
..................................................จบตอน..................................................................