บ้านของจื่อเหยียน ตั้งอยู่ใน Yunyin Garden ในเขตตะวันออก
ในตอนที่เธอเป็ดาราดัง ค่าตัวเธอสูงลิบ ซื้อบ้านหลังใหญ่ก็เป็เื่ธรรมดา
ที่ที่เธออยู่เป็ห้องสองชั้น มีพื้นที่รวมกันถึงสี่ร้อยตารางเมตร หรือก็คือชั้นละสองร้อยตารางเมตร
สมัยที่เธอซื้อตกตารางเมตรละแสนห้าหมื่น รวมตกแต่งแล้วก็เกือบๆ เจ็ดสิบล้าน
แม้ว่าในตอนนั้นเธอจะสะสมเงินไว้มาก แต่ตอนที่เธอหลบไปเก็บตัวก็ใช้จ่ายไปไม่น้อย ตอนนี้เธอเหลือเงินเก็บอยู่เพียงสิบล้าน
เงินจำนวนนี้สำหรับบางคนมันมากพอที่จะอยู่ไปได้ตลอดชีวิต แต่สำหรับจื่อเหยียนนั้นยังไงก็ไม่พอ
เธออยากให้เิเิมีชีวิตที่ดี นี่เป็เหตุผลที่เธอทุ่มเททุกอย่าง
กลับถึงบ้าน
“เิเิ เล่นกับคุณป้าหวางสนุกมั้ย?” จื่อเหยียนถาม
พอเจอเิเิ เธอก็ลืมความเหนื่อยไปทันที มีแต่เวลานี้ที่เธอไม่ต้องสวมหน้ากาก
ป้าหวางเป็แม่บ้านที่จื่อเหยียนจ้างด้วยเงินเดือนที่สูง ชื่อหวางเจวียน มีหน้าที่ดูแลเิเิและเก็บกวาดดูแลบ้าน
“ก็แก้เซ็งได้อยู่ ไม่สนุกเท่าอยู่กับป๊ะป๋า หนูคิดถึงป๊ะป๋า” เิเิส่งเสียงอ้อน
“ให้คุณพ่อทำธุระเสร็จก่อนเดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว”
จื่อเหยียนไม่ค่อยสบอารมณ์
อยู่กับจางฮ่านแค่ห้าวันยังติดแจขนาดนี้ ถ้านานกว่านี้ไม่ลืมเราพอดีรึ?
ให้เจอกันบ่อยๆ ไม่ได้ซะแล้ว
ต้องคุม ใช่แล้วต้องคุมให้ดี
อีกด้านหนึ่ง จางฮ่านที่เผลอหลับไปที่โซฟาก็งัวเงียตื่นขึ้นมา
“สองทุ่มแล้วเหรอเนี่ย”
นอนั้แ่เที่ยงจนถึงสองทุ่ม แต่ก็ยังรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเหมือนเดิม
“จ๊อกๆ ๆ ”
ท้องร้องเตือนจางฮ่าน ว่าเขาควรจะให้ร่างกายได้รับอาหารบ้าง
พอถึงร้านอาหาร จางฮ่านก็สั่งอาหารบำรุงเืทันที
ไก่ดำตุ๋นยาจีน ผักโขมผัดตับ ยังมีพุทราแดงต้มน้ำตาล
ไก่ตุ๋นเชือดแล้วทำตอนนั้นเลย แต่จางฮ่านก็ยังไม่วายติว่าไม่ใช่ไก่เลี้ยงที่เลี้ยงให้โตตามธรรมชาติ
เป็ไก่ที่เลี้ยงให้โตด้วยหัวอาหาร ทำให้เขาไม่ได้รับคุณค่าทางอาหารอย่างที่ควร แถมยังทำให้ร่างกายเขาได้รับโทษจากสารเคมีอีกด้วย
แต่ไก่บ้านนั้น พอเอาไปทำอาหารรสชาติผิดกันเยอะ ทั้งหอมทั้งนุ่มกว่า คุณค่าอาหารก็ดีกว่า
จางฮ่านกำลังกินๆ อยู่ก็เหลือบไปเห็นที่เมนูเขียนว่าไก่บ้านเลี้ยง แต่ที่เขากินนั้นมันไม่ใช่
จางฮ่านก็ไม่ติดใจสืบสาวราวเื่อะไร รอเขาปลูกต้นเหลยหยางเสร็จเมื่อไหร่ ค่อยเลี้ยงเอาเอง ตอนนี้ฝืนกินไปก่อน
เนื่องจากเขาเสียเืไปมาก จึงฝืนกินอาหารทั้งหมดจนเกลี้ยง ตอนนี้เขาอิ่มจนจุก
หลังจากจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จ จางฮ่านก็โทรศัพท์หาจางลี่ จากนั้นก็ตรงไปที่ห้องเช่าของเธอ
ห้องเช่าขนาดแปดสิบตารางเมตร ตกแต่งได้ดูอบอุ่นน่ารัก เธอและเพื่อนร่วมห้องช่วยกันดูแลอย่างดี
“ลี่ลี่ เธอพอรู้จักใครในกรมที่ดินบ้างมั้ย?”
จางฮ่านถาม
“ไม่รู้เลย พี่ ทำไมพี่ถึงได้ดูหน้าตาซีดเซียวอย่างนี้ล่ะ? ไม่สบายตรงไหน?” จางลี่ซัก
“สงสัยเป็หวัดนิดหน่อย ไม่เป็ไรหรอก” จางฮ่านบอกเธอ
“พี่ถามหากรมที่ดินทำไมเหรอ?” จางลี่สงสัย
“ฉันอยากจะเช่าูเา”
“แค่กๆๆ ” จางลี่สำลักถาม “ฉันไม่ได้ฟังอะไรผิดใช่มั้ย? พี่จะเช่าที่บนเขาไปทำอะไร?”
“อย่าใไป” จางฮ่านเคาะหน้าผากจางลี่เบาๆ “เช่าที่ปลูกอะไรหน่อยน่ะ”
“มันก็ไม่เห็นจำเป็ต้องเช่าเขาทั้งลูกเลยนี่ พี่คิดว่าที่ที่เซียงเจียงนี่ใครนึกอยากจะเช่าก็เช่าได้ยังงั้นหรือไง ถึงจะเช่าได้ก็เถอะแต่ราคามันก็แพงโข พี่จะเล่นพิเรนทร์อะไรก็ให้มันน้อยๆ หน่อย” จางลี่พูดด้วยความหวังดี
“ถึงเวลาเธอก็รู้เองแหละ ยังไงฉันก็จะเช่าูเา ตกลงเธอมีคนรู้จักในกรมที่ดินบ้างหรือเปล่า?” จางฮ่านพูด
“ฉันไม่รู้จักใครในกรมที่ดินอะไรนั่นหรอก เดี๋ยวก่อน ฉันลองไปถามรีฮันน่าดูแป๊บ” จางลี่พูดเสร็จก็วิ่งออกจากห้องไป
รีฮันน่าคือคนที่เช่าห้องร่วมกับเธอ เธอเรียนที่มหาลัยเซียงเจียงถึงสี่ปี หลังจากเรียนจบเธอก็ทำงานเป็เสมียนในองค์กรใหญ่สองปี รู้จักคนค่อนข้างเยอะทีเดียว
รีฮันน่าสูงเพียงร้อยหกสิบ ตัวเตี้ยๆ หน้ากลมๆ ดูน่ารัก พอเธอเห็นจางฮ่านที่สูงร้อยแปดสิบก็ถูกสเปค รีบเข้าไปทักทาย
“พี่จาง สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีจ่ะ” จางฮ่านพยักหน้า
“ได้ยินว่าพี่อยากจะเช่าเขา ไม่รู้ว่าพี่ถูกใจเขาลูกไหนอยู่เหรอคะ?” รีฮันน่ายิ้มถาม
ถึงเธอจะชอบผู้ชายสูง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเห็นใครตัวสูงเธอก็ชอบไปหมด หลังจากทักทายเสร็จเธอก็เข้าเื่ทันที
“เขาจันทรา”
“เขาจันทรา?” สีหน้าของรีฮันน่าเปลี่ยนทันที คำตอบที่ได้ผิดจากที่เธอคาดไปเยอะเลย เธอพูดเสียงหนักแน่น “ทางการยังไม่มีแผนที่จะเปิดให้เข้าไปสัมปทานเขาจันทราอย่างเป็ทางการ ถึงจะเปิดก็ต้องยื่นซองประมูลแข่งกัน ถ้าคุณพี่คิดจะเช่าไว้เองละก็ขอโทษที่ต้องพูดตามตรง พี่คงเพ้อไปแล้วแหละ”
“ถ้าเป็่สั้นๆ ล่ะ? หนึ่งปีหรือไม่เกินห้าปีพอจะได้มั้ย?” จางฮ่านถามต่อ
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เฉพาะแค่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์บนเขาจันทรา จางฮ่านก็ไม่ยอมตัดใจแล้ว
ถ้ามันยากมากพ่อจะยึดเอามาให้ดู หานหยางเซียนอย่างฉันไหนเลยจะยอมให้กฎหมายมาจำกัดความ้า
ความคิดชั่ววูบโผล่มาในหัวของเขา ตอนนี้เขาเป็คนธรรมดาจะไปทำอะไรได้
“ระยะสั้น?” รีฮันน่าคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ถ้าระยะสั้นๆ อาจจะพอเป็ไปได้อยู่บ้าง ยังไงฉันจะลองถามๆ พรรคพวกให้นะ”
“ขอบคุณ” จางฮ่านพยักหน้า
รีฮันน่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรเดี๋ยวนั้น เธอช่วยเหลือด้วยความเต็มใจ และดูเป็คนน่าคบคนหนึ่ง
พอวางสาย รีฮันฮ่าก็หันมาพูดยิ้มๆ
“เขาบอกว่าพรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าโทรไปนัด เื่นี้ต้องคุยกันต่อหน้า ท่าทางจะได้เื่อยู่นะ คุณพี่จาง พี่จดเบอร์โทรศัพท์เขาไว้แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยติดต่อไปก็โอเคแล้ว เขาชื่อหลิวเิ เบอร์XXXXXXX”
“ขอบใจเธอมาก เธอกินมื้อค่ำหรือยัง? ฉันพาไปเลี้ยงมื้อค่ำดีมั้ย?” จางฮ่านยิ้มเชิญชวน รีฮันน่าประทับใจในการพบกันครั้งแรก แต่เธอก็ปฏิเสธคำชวน
“มื้อค่ำคงไม่เอาดีกว่า กลัวอ้วน พี่จางไม่ต้องเกรงใจอะไรฉันหรอก ฉันกับจางลี่สนิทกัน”
“พอแล้วมั้ง ร่ำรี้ร่ำไรกันอยู่ได้ ฉันจะไปทำงานแล้วนะ พี่จะค้างที่นี่มั้ย?” จางลี่ถาม
" ฉันจะกลับห้องที่มิลาน "
พูดจบ จางฮ่านก็ลุกขึ้น
หลังจากร่ำลากับน้องสาวเสร็จ จางฮ่านก็ขับรถกลับห้องที่หมู่บ้านมิลาน
ระหว่างทางเขาแวะตลาด ซื้อน้ำตาลแดงกับพุทราแดงกลับไปต้มดื่มบำรุงเื
เขาเข้านอนแต่หัวค่ำ เจ็ดโมงเช้าวันต่อมา เขาโทรนัดหลิวเิมาเจอกันที่ สตาร์บั๊คใกล้ๆ หมู่บ้านมิลาน
“สวัสดีครับคุณจาง” หลิวเิมาตรงเวลานัด ทักทายอย่างเป็กันเอง
“ครับ”
หลังจากจับมือทักทายกันเสร็จ จางฮ่านก็เริ่มประเมินหลิวเิ ดูจากท่าทางแล้วเป็พวกกะล่อนลื่นไหล
“ได้ยินว่าคุณจางจะเช่าเขาจันทรา?” หลิวเิถาม
“ใช่แล้วครับ”
“เขาจันทรามีแนวโน้มจะเปิดสัมปทานในไม่กี่ปีนี้ คุณมีที่อื่นอยู่ในหัวอีกหรือเปล่าครับ?” หลิวเิถาม
“ไม่มี ผมแค่อยากจะรู้ว่าจะเช่าเขาจันทรา พอจะเป็ไปได้มั้ย?” จางฮ่านพูดตรงไปตรงมา
“ผมอยากจะถาม คุณเช่าเขาจันทรา มีแผนจะทำอะไร?” หลิวเิถาม
“ปลูกต้นไม้” จางฮ่านตอบยิ้มๆ
“เื่นี้ยากเอาการอยู่นา แต่ในเมื่อคุณเป็เพื่อนของรีฮันน่า ผมจะออกหน้าให้ดูแล้วกัน เพียงแต่ถ้าเช่าได้ขึ้นมาจริงๆ จะมีข้อจำกัดหลายอย่าง อย่างห้ามตัดไม้ ห้ามเปลี่ยนแปลงสภาพเดิม เื่พวกนี้คุณจะรับได้มั้ย?” หลิวเิพูด
“รับได้” จางฮ่านพยักหน้า “มีเงื่อนไขอะไรคุณพูดมาให้หมดทีเดียวเลย”
ประโยคนี้ถูกใจหลิวเิ เพราะเขาไม่ได้คิดจะช่วยเปล่าอยู่แล้ว หลิวเิพูดคุยต่อกับจางฮ่านจนเกือบเก้าโมง ก่อนจะขอตัวกลับไป ก่อนจะบอกกับจางฮ่านว่าเขาจะได้คำตอบที่แน่นอนในคืนนี้
ใน่เช้า จางฮ่านไปซื้อของหลายอย่างมาทำกินเพื่อบำรุงเื เพราะปลูกต้นเหลยหยางจำเป็ต้องใช้เืของเขาอีกจำนวนมาก
่เวลาที่เหลือไม่กี่วันนี้เขาต้องบำรุงเป็พิเศษ จะได้ไม่มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นในตอนที่เขาปลูกต้นเหลยหยาง
อีกด้านหนึ่ง ที่บริษัท ไดนาสตี้ เอนเตอร์เทนเมนท์ จื่อเหยียนกับโจวเฟยกำลังเลือกเพลง
ค่อยๆ คัดออกมาทีล่ะเพลงๆ เหนื่อยเอาเื่ทีเดียว
แล้วแต่ละเพลงที่ได้ส่วนใหญ่มันค่อนข้างจะธรรมดา หรืออาจจะเรียกขยะก็ว่าได้
แต่ก็ไม่มีทางเลือกอะไรมาก ดีกว่าไม่มี
ทั้งสองจึงได้เลือกเพลงที่พอจะใช้เสียงของจื่อเหยียนมายกระดับให้เพลงดูดีขึ้นมาได้อีกระดับหนึ่ง ถึงจะเป็งานยาก แต่จื่อเหยียนก็ยังไม่ถอดใจ
หลังจากเลือกกันมาทั้งวันก็ได้เพลงมาทั้งหมดสามสิบเพลง
จบตอน
165
