The Curse Mansion สาวสืบอาถรรพ์

    บทนำ

            บนทางเดินแคบๆ อาบไล้ด้วยแสงสลัวสีนวล หลอดไฟค่อยๆดับไล่หลังหญิงสาวผู้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความกลัวมาติดๆ

            หญิงสาววัย 20 ปลาย หน้าตาสะสวย รูปร่างดีเหมือนนักกีฬาหรือไม่ก็เทรนเนอร์โยคะหล่อนแต่งกายด้วยเสื้อแขนกุดสีดำกับกางเกงขายาวสีขาวท่าทางทะมัดทะแมง สวมแว่นตากลมโตดูขัดๆกับดวงหน้าหลอกล่อผู้ชาย หล่อนวิ่งสุดชีวิตไปบนทางเดินสีน้ำตาลแดงราวกับแผ่นไม้พวกนั้นชโลมไปด้วยเ๧ื๪๨

            หญิงสาว: แฮกๆ

            หญิงสาว: ไม่จริง

            หญิงสาว: นี่ต้องไม่ใช่ความจริง!

            หญิงสาว: ฉันได้ยินว่าที่นี่มันแค่ของปลอมเท่านั้นนี่นา

            หญิงสาว: แต่ว่าทำไม...

            เสียงฝีเท้าดังก้องชัดเจนเพิ่มความหวาดหวั่นให้กับหล่อนท่ามกลางความเงียบงัน หญิงสาวได้ยินเสียงหัวเราะแหลมเล็กสะท้อนรอบตัวทั้งที่ไม่มีใครอยู่เลยประหนึ่งมวลอากาศเย็นเยียบกำลังเย้ยหยันหล่อนอยู่ก็ไม่ปาน

            ประตูอยู่สุดทางเบื้องหน้า ความหวังของหญิงสาวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

            แล้วจู่ๆ หลอดไฟทั้งหมดก็พร้อมใจกันดับลง ความมืดมิดเข้า๳๹๪๢๳๹๪๫ทางเดินทั้งเส้นในคฤหาสน์ทันที

            หญิงสาว: กรี๊ดดด!

            เสียงพลั่กดังลั่น หญิงสาวรับรู้รสเ๧ื๪๨ในปากยามสะดุดล้มหน้าทิ่มในความมืดหล่อนขนลุกซู่ สาบานได้ว่าความรู้สึกเมื่อสักครู่ที่ข้อเท้านั้นเป็๞มืออย่างไม่ต้องสงสัย

            จากนั้นทางเดินก็กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ทุกอย่างดูเจิดจ้าสดใสยิ่งกว่าเดิมอย่างเหลือเชื่อหญิงสาวพบว่ารีโมทสีดำสำหรับควบคุมกลไกหลุดจากมือตนกระเด็นห่างออกไปราว 2 เมตร หยุดอยู่เกือบถึงประตูไม้เบี้ยวๆซึ่งน่าจะเป็๲ทางออกของเธอ ประตูบานนี้มีสีแดงอีกทั้งคล้ายกับจะเอนล้มไปทางขวา ลูกบิดเป็๲ทองเหลืองและมีใบหน้ายิ้มแย้มของตัวตลกทำจากโลหะประดับอยู่บนนั้น

            หญิงสาวตะลีตาเหลือกลุกยืนขึ้น โดนไม่สนใจแว่นตาซึ่งหล่นอยู่แทบเท้าหล่อนกำลังจะพุ่งไปที่ประตูบานนั้นแล้วตอนที่ได้ยินเสียงเด็กหญิงร้องเพลงดังแ๵่๭คล้ายแว่วมาจากสถานที่ไกลแสนไกล

            เสียงเด็กผู้หญิง: หนูไม่รักดีหนีหัวซุกหัวซุน

            เสียงเด็กผู้หญิง: วิ่งวุ่นในแดนพิศวง

            หญิงสาวเสียวสันหลังวาบ หมุนตัวหันมองกลับไปยังทางที่ผ่านมาแล้วซึ่งบัดนี้ไม่ได้มืดมิดอีกต่อไป

            เสียงเด็กผู้หญิง: แต่ชะตาอาภัพอับจน

            เสียงเด็กผู้หญิง: ซุกซนจนถูกจับกิน

            บนพื้นห่างออกไปเกือบถึงหัวเลี้ยวตรงสุดทาง มีรองเท้าสีแดงข้างหนึ่งวางเอียงกะเท่เร่อยู่

            เสียงเด็กผู้หญิง: จะต้มยำทำแกงยังไงดีเอ่ย

            เสียงเด็กผู้หญิง: เริ่มถลกหนังจากแผ่นหลังเลยก็น่าสนุก

            หญิงสาวจ้องรองเท้าขนาดสำหรับเด็กทารกราวกับตกอยู่ในภวังค์ฉับพลันโดยที่หล่อนไม่ได้คาดมาก่อน รองเท้าก็พลิกกลับมาวางในตำแหน่งพร้อมสวม แล้วเริ่มเดินเตาะแตะมาหาหญิงสาวช้าๆ

            เสียงเด็กผู้หญิง: หรืออาจรุกด้วยการลอกหนังหน้า

            หญิงสาวไม่หยุดตะลึงอีกแล้ว มันเอาจริง! หล่อนคิดถ้าหล่อนออกจากที่นี่ไม่ได้ในเร็วๆ นี้ละก็ หล่อนคง...

            หญิงสาวคว้าลูกบิดกระชากประตูเปิด

            เสียงเด็กผู้หญิง: จะฆ่าด้วยวิธีทารุณ

            เสียงเด็กผู้หญิง: ใช้ช้อนควักลูกตา

            เสียงเด็กผู้หญิง: เอามีดกรีดปาก

            เสียงเด็กผู้หญิง: ลากลิ้นออกมา

            เสียงเด็กผู้หญิง: ฝังตะปูตอกเล็บ

            เสียงเด็กผู้หญิง: เย็บขาเข้าที่แขน

            เสียงเด็กผู้หญิง:มีแผนการมากมายที่จะสนุกด้วยกัน!

            หญิงสาวตระหนักว่าเบื้องหน้าหล่อนไม่ใช่ทางออกไม่ได้ใกล้เคียงแม้เพียงนิด

            หล่อนเพิ่งหลุดเข้ามาในห้องแคบๆ เท่าห้องน้ำในบาร์ทว่าอัดแน่นด้วยตุ๊กตาจนแทบถล่มลงมาทับได้ทุกเมื่อ ชั้นวางขนาด 3 แถวสูงถึงเพดานเรียงต่อกันล้อมหญิงสาวจาก3 ทิศทาง ตุ๊กตาบลายธ์หัวเบ้อเริ่มตาถลนดูมุ่งร้ายตุ๊กตาผ้าน่ารักแต่ให้ความรู้สึกขนหัวลุก ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็๲ตุ๊กตารูปลักษณ์มนุษย์จำนวนนับร้อยมีขนาด๻ั้๹แ๻่บาร์บี้ไปจนถึงเด็กสี่ขวบลึกลงไปภายใต้หน้าตาเป็๲มิตรคือความรู้สึกคุกคามเสียวสยอง

            ตุ๊กตาทั้งหมดพร้อมใจกันหันมาหาหญิงสาว ดวงตากระดุมดวงตาก้อนผ้า ดวงตาพลาสติก รอยยิ้มพวกนั้นแสยะชั่วร้าย

            เสียงเด็กผู้หญิง: มาเล่นกัน!

            หญิงสาวส่ายหน้า น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มระหว่างถอยหนีกลับไปยังประตู

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            ประตูไม่มีอยู่อีกต่อไป เหลือเพียงผนังว่างๆ ประดับด้วยใบหน้าตัวตลกทองเหลืองทันใดนั้นตัวตลกก็แยกเขี้ยวหัวเราะเสียงสูงปรี๊ด

            หญิงสาว: ไม่!

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            หญิงสาว: ไม่! ไม่!

            ตุ๊กตาบนชั้นสั่นระริก กระแสตื่นเต้นอบอวลทั่วห้องเล็กแคบนั้นใบหน้าทำจากผ้าของตุ๊กตาเด็กหญิงผมสีส้มคล้ายมีเงามืดปกคลุม

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            เสียงเด็กผู้หญิง:มาเล่นกันเถอะ!

            หญิงสาวเริ่มต้นใช้มือทุบผนังบ้าคลั่ง

            หญิงสาว: ปล่อยฉันออกไป!ปล่อยฉันนะ!ไม่เอาแล้ว! ฉันขอถอนตัว!ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่!!!

            จู่ๆ ไฟในห้องก็พลันดับลง หญิงสาวหลงอยู่ในสายธารอนธกาล

            เสียงเด็กผู้หญิง: พวกเราจะเป็๲เพื่อนซี้กันใช่ไหมจ๊ะ

            คราวนี้เสียงไม่ได้ดังก้องจากทุกทิศทางอีกแล้ว แต่เป็๞เสียงกระซิบข้างหูเลยทีเดียว

            หญิงสาว: กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!