ตอนนี้ฉินเฉาไม่มีความสามารถพิเศษอะไร ยังไม่มีทักษะสักอย่าง เขาไม่มีแม้กระทั่งวิธีต่อสู้พื้นฐาน ที่เขามีก็แค่เอาแรงเข้าสู้กับประสบการณ์ต่อสู้ข้างถนน เขาจะใช้พวกนี้ ใช้แค่สิ่งที่เขามี ล้มยมทูตไร้เหตุผลตนนี้
“ลงไปซะ!” ฉินเฉาะโใช้แรงกระชากโซ่เข้ามา ทันใดนั้นยมทูตก็ร่วงตกลงลงบนพื้น สภาพของมันตอนนี้ดูน่าอายเป็อย่างมาก
“ฮึ่มมมม หลัวเต๋อถึงข้าจะกลัวเ้า แต่ข้าจะต้องลากเ้ากลับลงนรกให้ได้!” ยมทูตลุกจากพื้น พร้อมกับขยับมืออย่างรวดเร็ว โซ่ก็กลายเป็สามส่วน แล้วรัดรอบตัวฉินเฉาอย่างรวดเร็ว เพื่อทำให้เขาเคลื่อนไหวไม่ได้
“นายมันบ้าไปแล้ว!” พลังในร่างของฉินเฉาพร้อมที่จะะเิออกมา “ฉันพยายามจะพูดเหตุผลกับนาย แต่นายไม่สนใจมันเลยสักนิด นี่นายตั้งหน้าตั้งตาจะฆ่าฉันจริง ๆ ใช่มั้ย?”
“เหอะ เลิกพูดมากได้แล้ว!” ยมทูตแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “นี่เป็โซ่จับิญญา มันสร้างมาจากเหล็กหลอมไฟนรก สร้างมาไว้จับผีแล้วปีศาจโดยเฉพาะจนกว่าจะตาย อีกอย่างเ้าไม่มีทางหนีจากโซ่นี้ไปได้ เ้าปีศาจเฒ่าร่างนี้ไม่ใช่ของแก ดูซิว่าแกจะหนียังไง”
เมื่อเห็นท่าทางของยมทูตตนนี้ ที่คิดว่าตนเองได้รับชัยชนะแล้ว ทำให้ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้อย่างยิ่ง
ทันใดนั้นผมของเขากลายเป็สีแดง เกล็ดสีดำเริ่มปรากฏบนใบหน้า กรงเล็บยื่นยาว เมื่อแผดเสียงคำรามเขาก็เริ่มเคลื่อนไหว
ยมทูตตนนี้เชื่อมั่นเป็นักเป็หนังว่าโซ่นี้ไม่มีวันพัง หรือ บุบสลาย แต่เมื่อเห็นว่าโซ่แตกออกเป็เสี่ยง ๆ มันก็ได้แต่มองอย่างตกตะลึงเท่านั้น
“ปะ เป็ไปไม่ได้” ยมทูตจ้องไปที่ฉินเฉาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “เ้ายังเป็มนุษย์จริง ๆ ใช่มั้ย?”
ยมทูตจ้องฉินเฉาอยู่นาน ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจบางสิ่งแล้วพูดว่า “รู้แล้ว รู้แล้ว! จริง ๆ แล้วเ้ามีกายาปีศาจโดยกำเนิด! เ้าปีศาจเฒ่าวางแผนจะยึดร่างเ้าแต่กลายเป็ว่ามันย้อนกลับไปหาเขาเอง ไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อจริง ๆ!”
“ถูกต้อง เขามีกายาปีศาจจริง ๆ!” ในตอนนี้เอง เงาสีขาวก็โดดลงมาจากหลังคาหลังใกล้ ๆ เมื่อเงานั้นลงมาที่ข้างหน้าฉินเฉา เขาเห็นผู้หญิงในชุดคลุมสีขาว ถือกระบี่โบราณทะลวงแทงใส่เขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
แต่ฉินเฉายังคงยืนนิ่ง มองกระบี่ที่กำลังเข้ามาหาเขาอย่างช่วยไม่ได้
“อวี๋เชี่ยน? เธอยังไม่ตาย?”
“หยุด!” ก่อนที่กระบี่จะแทงฉินเฉา ทันใดนั้นก็ปรากฏผ้าที่มีสีสันสดใสออกมา พันรอบร่างอวี๋เชี่ยนแล้วผลักเธอออกไป
ในตอนนั้นเองผู้หญิงสวมชุดคลุมยาวหลากสีสัน ก็ร่อนลงมาจากด้านข้างราวกับภูตผี เธอคนนี้ลอยคว้างอยู่กลางอากาศก่อนจะร่อนลงข้างฉินเฉา กลิ่นของร่างกายเธอลอยเข้าจมูกของฉินเฉา
“เชิญคุณชายพักให้สบายใจ ฮัวเหนียงจะไม่ปล่อยให้เจี่ยวเจียวทำร้ายคุณชายแน่นอน”
ฉินเฉาเห็นผู้หญิงคนนี้ ในวันนี้ที่โรงเรียนกวงหยวนเกิดเื่ ใบหน้าอันแสนอ่อนเยาว์ หน้าอกอันใหญ่โตมโหฬาร แล้วสวมชุดหลากสีสัน ผู้หญิงคนนี้ชื่อฮัวเหนียง เธอคนนี้พูดแปลก ๆ กับเขา
“เจี่ยวเจียว?” ฉินเฉามองด้วยสายตาว่างเปล่า ไปทางผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนกับอวี๋เชี่ยน หลังจากมองอย่างละเอียด แม้ว่าพวกเธอจะมีรูปร่างหน้าตาคล้ายกันมากก็จริง แต่บรรยากาศแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากผู้หญิงคนนี้ช่างแตกต่างจากอวี๋เชี่ยนจนลิบลับ
อวี๋เชี่ยนจะมีนิสัยขี้อาย ทำให้ผู้คนคิดว่าเธอชอบเก็บตัว แต่ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา บรรยากาศของเธอไม่ธรรมดา ยิ่งกว่านั้นเธอยังมีเสน่ห์เล็กน้อย โดยเฉพาะเอวของเธอที่ดูอ้อนแอ้นอรชรราวกับไร้กระดูก ทำให้ผู้คนอยากจะกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
ขณะที่ฉินเฉากำลังคิดเกี่ยวกับตัวตนของสองสาว ทันใดนั้นยมทูตก็พูดขึ้น
“ใครจะไปคิด ว่าจะมีปีศาจงูสองตนปรากฏตัวในโลกมนุษย์ พวกเ้าไม่กลัวที่จะถูกพวกผู้ฝึกตนตามล่าหรือไร?”
“ชายคนนี้ไม่ใช่คนของพวกเ้า มันไม่มีสิ่งที่ต้องทำกับภูตผีเหมือนกับเ้า!” ทันใดนั้นปีศาจงูขาวขมวดคิ้ว ปากพึมพำคาถา มือของเธอปล่อยแสงสีขาวแปลก ๆ แสงนั้นก็กลายเป็งูขาวนับสิบตัว พุ่งออกไปพันร่างของยมทูต
ฮัวเหนียงหน้าเปลี่ยนเป็สีขาว พูดอย่างยุ่งยากว่า “เจี่ยวเจียวทำไมเ้าถึงบังอาจลงมือกับยมทูต!”
เธอสูดหายใจเข้า จากนั้นก็มีผ้าหลากสีลอยออกมาจากมือของเธอ มันทำให้งูที่พันรอบตัวยมทูตกระจายตัวไป ยมทูตสะท้านจากนั้นถอยหลังไปแล้วะโว่า
“เ้าปีศาจงู บังอาจแตะต้องยมทูต ข้าจะไปรายงานเื่นี้ให้นรกรับทราบ ให้หัวหน้ามาจับกุมแล้วลากพวกเ้าทั้งคู่กลับนรก!”
“เป็แค่ยมทูตชั้นปลายแถว บังอาจวางท่า!” ไป๋เจี่ยวเจียวตอกกลับ แล้วเธอก็ซัดกระบี่โบราณในมือเธอ พุ่งเข้าใส่ร่างของยมทูตจนติดกำแพง กระบี่สองคมโบราณนี้เป็ผลลัพธ์ของการฝึกฝนของปีศาจงูขาว 500 ปี มันจึงทรงพลังอย่างมาก
“ให้ข้าทำลายเ้าซะ เ้าิญญาภูตผีที่น่าเกลียด!” ไป๋เจี่ยวเจียวแสดงทีท่าชัดเจนว่าจะกำจัดยมทูตตนนี้ทิ้ง นิ้วมือของเธอเริ่ม กระบี่ที่ถือไว้ในมือเตรียมจะปลดปล่อยคาถาเวทมนตร์กระบี่โบราณ
“เจี่ยวเจียวหยุด!” ฮัวเหนียงขยับไปข้างหน้าร่างกายยมทูต ใช้ผ้าหลากสีทั้งคู่ป้องกันการโจมตีของไป๋เจี่ยวเจียว
“ท่านพี่ทำไมท่านต้องขัดขวางข้าเสมอเลย!” ไป๋เจี่ยวเจียวะโด้วยความโกรธ
“ข้าไม่อยากเห็นเ้าฆ่าผู้คน มันจะชักนำหายนะมาหาเ้ารู้ตัวหรือไม่!” หน้าของฮัวเหนียงเต็มไปด้วยความกังวล หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลง ทำให้ฉินเฉารู้สึกสับสนอะไรสักอย่าง
“ท่านพี่ ทำไมท่านถึงดื้อดึงเช่นนี้!” ไป๋เจี่ยวเจียวะโอย่างรำคาญ “ถ้าพวกเราสังหารชายผู้มีกายาปีศาจ เพื่อแย่งชิงแก่นปีศาจของมันมา เราจะสามารถฝึกฝนบำเพ็ญตนกลายเป็เซียน เราก็ไม่ต้องทนรำคาญใจกับพวกผู้ฝึกตนอีกแล้ว แล้วถึงตอนนั้นเราทั้งคู่ก็สามารถทำอะไรก็ได้ที่พวกเรา้า ทำไมเราต้องทนอยู่กับข้อบังคับเหล่านี้ด้วยเล่า”
“เจี่ยวเจียวเ้ามีใจคอเหี้ยมโหดอำมหิต การฝึกฝนตลอด 500 ปีมานี้ เ้าคิดจริง ๆ เหรอว่า เ้าสามารถข้ามผ่านประตูนั้นได้!” ฮัวเหนียงพูดอย่างห่วงใยพยายามเกลี้ยกล่อมไป๋เจี่ยวเจียว
“ใจคอเหี้ยมโหดอำมหิตอะไรกันเล่า ท่านพี่ที่ข้าเห็นมีแต่ท่านที่ยังดื้อรั้นไม่ยินยอม!” ไป๋เจี่ยวเจียวพูด แสงสีขาวปรากฏผ่านนิ้วมือเธอ งูขาวจำนวนมากพุ่งตรงไปเพื่อกัดฉินเฉา
ฉินเฉาใ แม้ว่าเขาจะไม่กลัวงู แต่เมื่อเห็นงูจำนวนมากแลบลิ้นพุ่งมาที่ตนเอง มันก็มากพอที่จะทำให้เส้นผมของเขาตั้งชูชัน งูขาวเหล่านี้เลื้อยขึ้นมาจากขาของเขาอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนกับถูกงูจำนวนมากรัดทั่วร่างกาย หนังหัวของฉินเฉารู้สึกชา
“บัดซบ ออกไป!” ฉินเฉายื่นมือออกไปคว้างูขาว ทันใดนั้นงูขาวก็อ้าปากแล้วกัดเข้าที่หลังมือของฉินเฉา แต่ฉินเฉาไม่ได้เกรงกลัวงูขาวกัดเพราะมือของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำ
อย่างที่คาดไว้เขี้ยวของงูขาวหักร่วงหล่นออกจากมือของฉินเฉา
“เจี่ยวเจียว เ้าทำเกินไปแล้วนะ!” ทันใดนั้นฮัวเหนียงก็สะบัดมือส่งผ้าหลากสีออกจากมือของเธอ ฟาดไปทั่วร่างฉินเฉา ฉินเฉาไม่รู้สึกเจ็บสักนิด เขารับรู้แค่ลมหอม ๆ ที่ลอยเข้าจมูกของเขา จากนั้นงูขาวที่อยู่รอบตัวเขาก็หล่นลงพื้นบิดตัวไปมา
“ท่านพี่อย่ามาขวางข้า!” ไป๋เจี่ยวเจียวพุ่งเข้าใส่ฉินเฉา แต่ฮัวเหนียงก็พุ่งเข้าไปขวางเอาไว้ ทั้งสองต่อสู้กันพัลวันผลัดกันรุกผลัดกันรับมากว่าสิบกระบวนท่า ลมหายใจของไป๋เจี่ยวเจียวกลายเป็ถี่รัว ะโเสียงดังว่า “ท่านพี่ทำไมท่านต้องช่วยเ้านี่ด้วย เราทั้งคู่เป็พี่น้องกันมานานกว่า 200 ปี ทำไมท่านถึงไม่ช่วยข้า!”
“เจี่ยวเจียว ข้ากำลังช่วยเ้าอยู่!” ฮัวเหนียงได้รับความสามารถการใช้ชายเสื้อนี้มาจากนิกายที่มีชื่อเสียงเป็อย่างมาก มันจึงทรงพลังเป็อย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเห็นบำเพ็ญตนมามากกว่าไป๋เจี่ยวเจียว 300 ปี ไม่นานไป๋เจี่ยวเจียวก็คงจะพ่ายแพ้
“ฮึ่มมมม!” ไป๋เจี่ยวเจียวร้องออกมา ทันใดนั้นเธอก็ะโไปบนกำแพง “วันนี้ท่านพี่้าปกป้องชายผู้มีกายาปีศาจ ถ้าเช่นนั้นข้าจะมาหาเขาในวันหลัง มาดูกันว่าท่านจะปกป้องเขาได้นานสักแค่ไหน! ฮึ่มมมม!”
พอพูดจบร่างของเธอก็กลายเป็แสงสีขาว ขณะกำลังจะจากไป
ฉินเฉาได้เคลื่อนไหว โดยคว้าจับโซ่จับิญญาที่แตกกระจายอยู่บนพื้นแล้วโยนไปที่แสงสีขาว เหมือนโซ่จับิญญานี้จะมีความคิดเป็ของตัวเอง ทันใดนั้นมันก็พันรอบ ๆ แสงสีขาว
“กรี๊ดดด!” เสียงร้องของูขาวดังมาก ทันใดนั้นไป๋เจี่ยวเจียวก็กลับสู่รูปร่างมนุษย์ โซ่จับิญญาพันรอบเอวของเธอ ฉินเฉาดึงโซ่กลับมาจากนั้นร่างกายของเธอก็หล่นลงพื้นอย่างแรง
“คุณชาย คุณกำลังจะทำอะไร?” ฮัวเหนียงกลายเป็ตื่นตระหนก เมื่อเห็นน้องสาวโดนจับตัวมาเช่นนี้ ด้วยพลังของไป๋เจี่ยวเจียวยังไม่มากพอ ที่จะดิ้นรนให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการของโซ่จับิญญา ยิ่งเธอดิ้นรนมากขึ้นเท่าไหร่ โซ่จับิญญาก็ยิ่งรักเธอนั้นมากขึ้นเท่านั้น จนในที่สุดเธอต้องเปิดเผยร่างที่แท้จริง
ไป๋เจี่ยวเจียวบิดตัวไปมาบนพื้นเหมือนกับงู แน่นอนก็เธอเป็งูนี่นา
“ฉันไม่สนว่าเธอจะเป็ปีศาจงูหรือปีศาจแมว” ฉินเฉาชี้ไปที่ร่างของไป๋เจี่ยวเจียวที่บิดอยู่บนพื้น พูดอย่างเ็าว่า “แต่เธอต้องเปลี่ยนร่างจำแลงปัจจุบันของเธอ! ฉันไม่อนุญาตให้เธอใช้ร่างกายของอวี๋เชี่ยน”
“ทำไม!” ไป๋เจี่ยวเจียวจ้องฉินเฉา แล้วร้องออกมา “ข้าจะเปลี่ยนเป็ใครก็ได้ที่ข้าชอบ ไม่ใช่เื่ของเ้า!”
“ฮึ่ม!” ฉินเฉาพ่นลมหายใจอย่างเ็า กระตุกแขนของเขา พร้อมกับเสียงหวีด ร่างของไป๋เจี่ยวเจียวที่ถูกรัดด้วยโซ่ ลอยไปแล้วชนเข้ากับกำแพง ทำลายกำแพงขนาดใหญ่
“ถ้าเธอไม่รักชีวิตตัวเอง นั่นก็แล้วแต่เธอ!” แสงสีเขียวปรากฏบนตาของฉินเฉา ทำให้ไป๋เจี่ยวเจียวไม่กล้าแม้แต่จะมอง “เธอต้องเปลี่ยนเป็ร่างอื่นเดี๋ยวนี้!”
“คุณชายอย่าเพิ่งโกรธ!” เหมือนไป๋เจี่ยวเจียวจะปฏิเสธ แต่ฮัวเหนียงรีบใช้อาคมปิดปากเธอ แล้วแสดงความเคารพฉินเฉาแล้วพูดว่า “คุณชาย โปรดปล่อยน้องสาวของข้าด้วย ข้าจะรับข้อเสนอของท่านเอง”
หลังจากที่พูด เธอก็ยื่นมือออกไปวางไว้ที่หน้าของไป๋เจี่ยวเจียว อย่างกับเวทมนตร์ ใบหน้าของไป๋เจี่ยวเจียวที่เหมือนกับอวี๋เชี่ยน ทันใดนั้นหน้าตาของเธอก็เปลี่ยนไปถึงแม้ยังคล้ายกันบ้าง แต่ผู้คนสามารถบอกได้ว่าทั้งสองเป็คนละคนกัน
“คุณชาย อย่างนี้ใช้ได้มั้ย?” ฮัวเหนียงพูดอย่างลำบากใจ
“ได้” ฉินเฉาไม่อยากจะทำเกินไป ยิ่งกว่านั้นเมื่อเขาคิดเกี่ยวกับปีศาจงูตนนี้ งูดอกไม้เป็คนจิตใจดีมีเมตตา ดังนั้นเขาไม่อยากจะทำให้เธอเสียหน้า เมื่อทุกอย่างตกลงกันได้โซ่จับิญญาก็หลุดออกจากร่างไป๋เจี่ยวเจียว
หลังจากปล่อยเธอ ไป๋เจี่ยวเจียวปาดน้ำตาแล้วพูดขึ้นว่า
“ท่านพี่ ท่านเอาแต่ช่วยคนอื่น ข้าเกลียดท่าน!” ด้วยเหตุนั้น งูขาวก็กลายเป็แสงสีขาวแล้วหายไปต่อหน้าของทุกคน
“ท่านยมทูต ข้าต้องขอโทษด้วย” ฮัวเหนียงพูดพร้อมด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม อาคมที่ยึดยมทูตด้วยกระบี่โบราณก็หลุดออก เธอหันมาหาฉินเฉาแล้วพูด “คุณชายข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก คงต้องขอตัวกลับไปดูแลศิษย์น้อง ข้าขออำลา”
หลังจากเขาอำลาเธอกลายเป็แสงหลากสีแล้วไล่ตามงูขาวไป
จบตอน#
91
