ตอนที่16ควันอันตราย
เวลาผ่านไปถึงสองวันหลังจากที่โพรทาเลียแกล้งนูอัสกลับตอนนี้ก็8วันแล้วที่อยู่ในค่ายฮาล์ฟบลัดเธอรู้สึกเหมือนอยู่มานานหลายเดือนแต่นี่แค่ 8 วันเองเธอล่ะไม่แปลกใจจริงๆ เพราะทุกวันมีแต่เื่วุ่นวายให้เธอทำตลอดจนนึกว่าอยู่มานานแต่2วันมานี้เธอไม่ค่อยเจอนูอัสเลยทำให้เธอสงสัยว่าอีกฝ่ายหายไปไหน เธอคงต้องไปถามพี่โอราอุสเื่นูอัสแต่ตอนนี้เธอต้องหันมาสนใจในสิ่งที่เธออยากทำก่อน โพรทาเลียออกมาจากบ้านพักหมายเลข11 แล้วเดินตรงไปบ้านพักหมายเลข 3 บ้านโพไซดอนเธอมาถึงก็เห็นคนเดินไปมาเหมือนกำลังทำงานกันอยู่ เธอเลยหันทักใครสักคนที่เดินออกบ้านหมายเลข3
“ขอประทานโทษนะ”
“หือ?” หญิงสาวคนหนึ่งหันไปมองทันที“มีอะไรเหรอ?”
“ขอถามหน่อยนะว่า...พี่โอราอุสอยู่นี้ไหมนะ?”
“หัวหน้าเหรอ? น่าจะอยู่ที่คอกม้านะลองไปดูสิ”
“อ๋อ ขอบใจนะ”
โพรทาเลียเดินออกมาจากบ้านพักหมายเลข 3 แล้วเดินตรงไปยังคอกม้าระหว่างทางก็มีแต่คนทักทายเธอกันอย่างเป็มิตรคนส่วนใหญ่เป็มิตรกับพวกที่อยู่ฝ่ายนูอัสจะไม่ค่อยเป็มิตรกับเธอเท่าไรแต่พวกนั้นก็ไม่เข้ามาอยู่กับเธอเท่าไร เธอก็โล่งใจที่ไม่ต้องมีเื่วุ่นเพราะการอยู่ร่างนี้ทำให้เธอมีแต่เื่จริงๆ ทำให้เธอคิดเลยว่าถ้าอยู่ในร่างเดิมจะวุ่นวายแค่ไหนแต่การอยู่ในร่างนี้มันก็เหมือนตราบาปต่อพ่อแม่ที่เธอโกหกพวกเขาแต่เพื่อความปลอดภัยของพวกท่าน เธอถึงต้องทำโพรทาเลียคิดแบบนั้นเธอมองมือตัวเองที่กำหมัดแน่นๆ ก่อนจะเดินต่อจนมาถึงคอกม้าเธอเห็นพี่ชายกำลังตรวจดูสภาพม้าอยู่เลย
“พี่โอราอุสขอรับ”
“หือ?” โอราอุสได้ยินเสียงโพรทาเลียถึงจะเป็โทนต่ำก็รู้เลยว่าเป็น้องสาว“โพ...คีย์ นายมีอะไรเหรอ?”
โอราอุสยิ้มอย่างชอบใจ เขาเดินไปหาโพรทาเลียทันทีเขาโอบไหล่ของเธอพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างร่าเริง
“คือ...ข้าอยากให้พี่สอนอะไรหน่อยนะ...”
“หือ?” โอราอุสสงสัยว่าโพรทาเลีย้าให้เขาสอนอะไร
โอราอุสพาโพรทาเลียมาแถวๆ ที่นั่งในคอกม้าพอมาถึงพวกเขาก็นั่งก่อนที่โอราอุสจะถามโพรทาเลีย
“น้องอยากให้พี่ช่วยสอนอะไรนะ?”
“เอ่อ...ข้าเคยเห็นพวกเด็กบ้านโพไซดอนควบคุมน้ำได้...ข้าเลยแบบ...สงสัยว่ามันควบคุมยังไงนะ?”
“หือ! ? น้องไม่เคยควบคุมพลังเหรอ?”โอราอุสสงสัยในสิ่งที่น้องสาวพูดทันที
โพรทาเลียส่ายหน้าทันที “ั้แ่6ขวบ แซเทิร์นทำทุกอย่างที่จะไม่ให้หนูควบคุมพลังได้ ทุกวันหนูเอาแต่ฝึกต่อสู้ ประดิษฐ์ของ และก็ปรุงยา”
โอราอุสฟังที่น้องสาวพูดเขาก็ถึงกับขมวดคิ้วทันที
“ชีวิตน้องมันยังไงแน่เนี่ย...ถ้าพี่เจอแซเทิร์นนะพี่จะชกมันให้ร่วงเลย!!!”
“น่าพี่...อย่าไปยึดติดกับมันเลยนะ” โพรทาเลียมองพี่ชายพร้อมนำมือแตะที่มืออีกฝ่ายพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มให้อีกฝ่าย “ตอนนี้มาสนใจเื่ที่พวกเราทำได้ดีกว่านะ”
โอราอุสได้เห็นใบหน้าของน้องสาวเขาก็ใจร่มไปทันที “โพร...ก็ได้ๆพี่จะไม่ยึดติดกับเื่นี้ แล้วมาสนใจเื่ที่เราทำได้น่านะ”
“ค่ะ จริงสิ...พี่เห็นนูอัสมั้งไหม่นี้?” โพรทาเลียถามเื่ของนูอัสทันที
โอราอุสมองอีกฝ่าย เขาเหมือนได้ยินโพรทาเลียพูดว่าค่ะ
“เห็นแค่่อยู่ที่บ้านพักนะ ทำไมเหรอ?”
“เปล่านะหนูแค่...ระแวงว่ายังนั้นจะทำอะไรไหม พี่น่าจะรู้ยัยนั้นเป็ปีศาจมันจะทำอะไรเราก็ยังไม่รู้ ่นี้คงต้องระวังตัวสูงๆ มากเลยล่ะ”
“งั้นเหรอ...พี่จะระวังตัวให้มากขึ้นเลยล่ะ”
“ขอบคุณค่ะที่รับฟังงั้นมาเข้าเื่พี่ช่วยข้าใช่ไหม?”
“ก่อนเข้าเื่นะ! โพรทาเลีย” โอราอุสยกมือขึ้นมาเหมือนจะห้าม
“ค่ะ?” โพรทาเลียสงสัยว่าพี่จะคุยอะไร
“พี่สังเกตนะ เธอเริ่มพูดแบบปกติแล้วเหรอ?”
“อ๋อ...ฮ่าๆหนูเห็นว่าเราไม่ได้อยู่กับเ้าเทพนั้นแล้วหนูเลย...อยากลองกลับมาพูดแบบที่เคนพูดนะคะ สองวันมานี้เลยฝึกเรื่อยๆ นะ”
“น้องพี่...” โอราอุสมีน้ำตาคลอเบ้าแล้วเข้าไปกอดโพรทาเลียทันที “น้องนี่ช่างละเอียดอ่อนจริงๆนะ”
“แม้ๆท่านพี่พอเถอะ...ข้าว่ากลับมาเข้าเื่ที่หนูขอดีกว่านะ...”
"โอเค! งั้นเราฝึกกันที่นี้ละกันนะเดียวพี่ไปเอาถังน้ำมาให้นะ น้องฝึกที่นี้ได้นะ ไม่เหม็นเนอะ?"
“ไม่นะ แค่กลิ่นม้ากับกองอึของพวกม้าสบายๆ หนูเคยเก็บกองอึของอาจารย์เซนทอร์มาแล้วเลยล่ะ”
"หือ!นี่เธอเคยมีอาจารย์เป็เซนทอร์เหรอ!?"
“ใช่...ตอนอยู่ในเกาะนั้นแต่ตอนนี้อาจารย์คงท่องเที่ยวไปอยู่รอบโลกแล้วมั้ง...” พอพูดถึงอาจารย์เธอก็คิดถึงเขาขึ้นมาแล้วสิ
โอราอุสสงสัยเลยแฮะว่าน้องเขาได้เรียนรู้อะไรจากอาจารย์เซนทอร์ที่เธอพูดถึงเขาลุกขึ้นแล้วไปเอาน้ำมาหนึ่งถึง เขากลับมาแล้วมานั่งตรงหน้าของเธอ
“เอาล่ะ งั้นพี่จะสอนนะรอบตัวเรามีพลังไหลเวียนอยู่ เราค่อยๆ ควบคุมมัน...” โอราอุสพูดแล้วแสดงให้โพรทาเลียดูเขายื่นมือมาตรงถังแล้วค่อยๆ ควบคุมน้ำให้ขึ้นมา โพรทาเลียเห็นก็รู้สึกตะลึงเลย
“ว้าว...”
“นี่ล่ะ การควบคุมพลัง เธอลองมันสิ”
“อืม” โพรทาเลียคิดตามที่พี่ชายบอกเธอเธอค่อยๆ ควบคุมพลังที่อยู่ข้างใน ก่อนที่น้ำจะขึ้นมาแป๊บเดียว แล้วตกลงไป “อ๊ะ...ข้าคงควบคุมพลังไม่ได้สินะ”
“ไม่หรอก โพร น้องนะเก่งแล้วถึงน้องควบคุมพลังยังไม่ค่อยดีแต่น้องยังหายใจใต้น้ำได้ก็ถือว่ายังมีพลังสายเืโพไซดอนอยู่น้องฝึกสักพักก็จะเก่งขึ้นนะ”
“ขอบคุณที่ปลอบใจหนูนะพี่...”
โอราอุสมองน้องสาวเขาเขายิ้มออกมาพร้อมกับยื่นมือไปแตะที่หัวอีกฝ่ายแล้วลูบหัวโพรทาเลียเห็นเธอหลับตาแล้วเคลิ้มไปกับมือของพี่ชายที่ลูบหัวเธอระหว่างที่สองคนนั้นกำลังแสดงความรักของพี่น้องก็มีคนหนึ่งเดินเข้ามาในคอกม้าพร้อมกับรอยยิ้มที่เห็นสองคนสนิทกันมากๆ
“ดูสิสองพี่น้องมาอยู่ที่คอกม้ากันนี่เอง”
ทั้งสองคนหันไปมองต้นเสียง โพรทาเลียเห็นก็ยิ้มทันที
“พี่ลิซ่า!” โพรทาเลียลุกขึ้นเข้าไปกอดอีกฝ่ายทันที“พี่มาทำอะไรเหรอ?”
“อ๋อ พอดี เดินอยู่แถวๆบ้านแล้วเกิดเดินผ่านจนมาถึงคอกม้า แล้วได้ยินเสียงที่คุ้นหู เลยลองเดินเข้ามานะ”
“แหะๆ” โพรทาเลียกับโอราอุสขำกันเล็กๆน้อยๆ
“จริงสิ...ลืมไปเลย...” โพรทาเลียค้นของบางอย่างในกระเป๋าของเธอก่อนจะยื่นของให้พี่โอราอุส มันคือกำไลเล็กเหมือนที่เธอและลิซ่าใส่
โอราอุสรับกำไลมาเขามองอย่างสงสัย “นี่คือ?”
เมื่อเขามองสิ่งที่น้องสาวให้มันคือกำไลสีเงินที่มีลวดลาย และมีอัญมณีสีเขียวอยู่ตรงกลางเขาลองแตะที่อัญมณีก็มีแสงขึ้น มันขึ้นเป็ภาพคล้ายๆโฮโลแกรมหน้าจอสี่เหลี่ยมขึ้นมา
“อะไรเนี่ย?” โอราอุสมองอย่างใทันทีที่เห็น
“มันเป็กำไลอเนกประสงค์ที่หนูเป็คนสร้างนะที่จริงมันก็คือกำไลขอความช่วยเหลือ หนูยังไม่ได้ตั้งชื่อเท่าไรแต่มันก็มีความสามารถหลายอย่างที่หนูสร้างขึ้นนะคะ”
“ใช่ โพรทาเลียนะเก่งมากเลยนะ โอราอุส” ลิซ่าพูดขึ้นเธอเอาฟางก้อนใหญ่มาเป็ที่นั่งทันที
“ว้าว โพร...น้องช่าง...อัจฉริยะจริงๆมันมีอะไรมั้งนะ”
“ก็เป็เครื่องส่งสัญญาณแล้วก็มีระบบการเปลี่ยนร่างได้นะคะ”
“ว้าว..เจ๊งไปเลย...” โอราอุสได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกว่าสิ่งที่ได้จากน้องสาวนั้นเจ๋งสุดๆเขาสวมมันทันที “รู้สึกแปลกๆ นะเนี่ย...”
“งั้นเหรอคะ ให้หนูเปลี่ยนรูปลักษณ์ของมันไหมคะ”
“ไม่ต้องหรอกๆแค่นี้พี่ก็เกรงใจโพรทาเลียล่ะ แล้วนอกจากพี่ให้ใครไปอีกไหมเนี่ย?”
“ค่ะ หนูให้มาร์โคไปเมื่อวานนะคะ”
“เหอะๆ ถึงได้หมอนั้นเมื่อวานยิ้มทั้งวัน”โพรทาเลียนึกถึงเ้ามาร์โคที่ยิ้มทั้งวัน
ย้อนกลับไปเมื่อวาน โพรทาเลียกำลังอยู่่ฝึกดาบอยู่เธอก็เจอมาร์โคที่ฝึกเสร็จพอดี มาร์โคเห็นโพรทาเลียก็ดีใจสุดๆ รีบเข้าไปหาโพรทาเลียก็ดีใจที่อีกฝ่ายอยู่แถวนั้นพอดี เธอจะได้ให้ของกับเขาพวกเขาเลยไปหาที่พักกัน พอพวกเขาหาที่พักสงบๆได้ โพรทาเลียยื่นกำไลให้กับมาร์โค
“กำไลเหรอ?”
“ใช่แล้ว”
“แล้วพี่ให้ผมทำไมกัน?”
“หึๆ พูดกันตามตรงมันคือเครื่องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ พอๆ กับกำไลของพี่” โพรทาเลียยกข้อมือขึ้นมาให้เห็นกำไลที่เธอใส่ตลอด “ของพี่เป็ตัวส่งสัญญาณแล้วก็เครื่องเปลี่ยนร่าง!”
“เครื่องเปลี่ยนร่าง!หมายถึงเราจะเป็ใครก็ได้นะเหรอ?” มาร์โคถามด้วยความสนใจมากๆ
“ใช่ถ้านายตั้งกำหนดรูปลักษณ์ที่นายอยากได้ นายก็ทำอะไรได้หมด มนุษย์ ั์ ปีศาจ”
“ว้าว ขอบคุณมากครับ พี่โพรทาเลีย” มาร์โครู้ถึงคุณสมบัติของกำไลแล้วเขาก็รีบใส่ทันที
“มันวิเศษมากเลยพี่ ขอบคุณมากครับผมจะรักษาของนี้ให้ดีที่สุดเลยล่ะ”
ตอนนั้นโพรทาเลียมองหน้าน้องชายที่ดูมีความสุขมากๆนี้คงเป็ของชิ้นแรกในรอบหลายปีที่เธอให้เขา เขาเลยมีความสุขมากๆ สินะ
ย้อนกลับมาปัจจุบัน ณ บ้านพักหมายเลข 3 มาร์โคที่อยู่ในบ้านพักกำลังเตรียมตัวสำหรับไปฝึกเขามองไปที่กำไลข้อมือของเขา เขาล่ะมีความสุขมากๆ ที่ใส่มันเขาชอบใจที่มันมีสไตล์แบบคลาสสิกไม่หรูหราเกินไป ไม่วิบวับเหมือนของผู้หญิงทำให้เพื่อนๆ ของเขาเห็นก็สนใจว่าเขาใส่ทำไม แต่เขาก็ไม่บอกใครว่าใส่ทำไมเขาเลิกคิดเื่เมื่อวานก่อนจะเตรียมอุปกรณ์เพื่อไปฝึกแต่แล้วก็มีสองแฝดกำลังแอบเพื่อนจ้องเล่นน้องชายฝาแฝดของพวกเธออยู่
“อยู่นั้นไง!” สองสาวพูดพร้อมกันก่อนจะวิ่งมาหาอีกฝ่ายแล้วเตรียมะโใส่“เตรียมรับมือ!”
มาร์โคได้ยินเขารีบหันตัวไปทันทีแล้วรับการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามทันที “อาห๊ะ พวกพี่พลาด!”
“งั้นเหรอ?” คารีเซลยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
มาร์โคขมวดคิ้วอย่างสงสัยเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายมีแค่คนเดียวนี่น่า
“เสร็จฉัน!!” เรน่ามาจากข้างหลังแล้วสกัดขามาร์โคจนล้มไปข้างหลังทันที
“อ๊าก!!” เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่สองสาวก็เข้ามานั่งทับทันที
“นายเก่งขึ้นนะมาร์โค” เรน่านั่งทับมาร์โคกับยิ้มให้อีกฝ่าย
“แต่ไม่เคยจำว่าเรามีสองคน” คารีเซลพูดเสริมทันที
“เหอะ ผมมันช้านี่พวกพี่ตัวเล็กเลยเร็วกว่าผมนี่ แต่ว่า...” มาร์โคลุกขึ้นทันทีสองสาวก็หล่นจากตัวมาร์โคทันที
“โอ๊ย!!” สองสาวอุทานทันที
“พวกพี่ก็ยังเอาชนะคนตัวใหญ่แบบผมไม่ได้เท่านั้นล่ะ!!”
“หึ! รอพวกเราโตกว่านี้ก่อนเถอะ มาร์โค” สองสาวชี้หน้าน้องชายทั้งอารมณ์เสีย
“ชาติหน้าเถอะ พี่คารีเซล พี่เรน่า หึๆ” มาร์โคขำในลำคอก่อนจะยกอุปกรณ์แล้วออกไปนอกบ้านพักทันที
ทั้งสองมองหน้ากันแล้วพยักหน้าให้กันเหมือนกับจะหาแผนแกล้งน้องชายของตัวเองอีกพวกเธอลุกขึ้นแล้วเดินตามอีกฝ่ายไปทันที ทั้งสามเดินทางไปตามทางเพื่อไปบ้านใหญ่พวกเขาต้องไปยกของจากบ้านใหญ่อีก แล้วค่อยไปสนามฝึกระหว่างที่พวกมาร์โคกำลังเดินนั้นข้างหน้าพวกเขามีพวกวัยรุ่นกลุ่มใหญ่กำลังเดินคุยกันอย่างสนุก มาร์โคมองรอบๆ่นี้เป็่ที่หลายๆ คนจะเดินผ่านกัน ระหว่างที่เดินนั้นก็มีเสียงกรี๊ดดังขึ้น
“กรี๊ดดดดดดดด เอริค!” หญิงสาวมองเพื่อนชายที่ล้มลงไปแล้ว
มาร์โคหันไปมองทันทีที่ว่าเกิดอะไรขึ้นทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นทั้งหมดหันไปมองอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เข้าไปเขย่าตัวอีกฝ่าย
“เอริค ตื่นสิ! ตื่น....” หญิงสาวคนนั้นก็ล้มลงไปทันที
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเริ่มใกันว่าเกิดอะไรขึ้นบางคนต่างตื่นกลัวแล้ววิ่งหนีทันที
“อย่าใสิทุกคน!!” มาร์โคห้ามคนที่วิ่งทันที
พวกที่วิ่งไปก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีควันสีขาวพุ่งขึ้นมาพวกนั้นถึงกับล้มลงไปทันที คนที่อยู่ฝั่งคนที่ล้มไปก่อนหน้า ใกันก่อนจะวิ่งหนีทันทีเรน่ากับคารีเซลก็ตื่นกลัว พวกเธอจะวิ่งมั้งแต่มาร์โคห้ามไว้แล้วกอดพวกเธอไว้ข้างๆ
“อย่าวิ่ง เราต้องดูสถานการณ์ก่อนนะ พี่ๆ”
“แต่ว่า…”
พวกที่วิ่งไปอีกทาง ก็มีควันขึ้นมาอีกตอนนี้ขึ้นมาทุกทางเหมือนเป็วงกลมคนที่อยู่นอกวงกลมควันก็รีบหนีกันมาร์โคมองควันพวกนั้น เขารู้สึกสิ้นหวังพวกเขาหนีไปไหนไม่ได้แล้วเอากอดพี่สาวทั้งสองไว้แน่นๆ ทั้งสองคนก็กอดมาร์โคไว้แน่ๆ มาร์โคคิดในใจเลยว่าเขาจะมาเป็อะไรตอนนี้ไม่ได้
‘พี่ๆ ช่วยพวกเราด้วย!!’
เมื่อมาร์โคกำลังอ้อนวอนให้พวกพี่ๆ มาช่วยพวกเขา แสงที่กำไลก็เปล่งแสงออกมาทั้งสามคนมองอย่างใที่กำไลที่มาร์โคใส่เปล่งแสงออกมาแล้วก็มีเกราะปกคลุมพวกเขาทันเวลาที่ควันตกลงมาที่พวกเขา พวกมาร์โคกอดกันแน่นๆพวกเขากลัวว่าควันนี้จะทำให้พวกเขาล้มไปด้วยแต่พอพวกเขาลืมตาขึ้นมาพวกเขากลับไม่เป็อะไร พวกเขามองรอบๆ ตัวมีเกราะปกคลุมพวกเขาไว้
“นี่มัน เกิดอะไรขึ้นกัน...” คารีเซลยังหวาดกลัวนิดหน่อยเพราะเห็นหลายคนล้มไป
“มีเกราะขึ้นมา...ทำให้เราปลอดภัยสินะ” เรน่าพูดทั้งน้ำตาของเธอ
“มาร์โค! มาร์โค!” เสียงของคีย์ดังขึ้นในกำไลมาร์โคได้ยินรีบขยับมือขึ้นมาดูกำไลข้อมือของเขา
“พี่โพร!”
“ดีจริงๆ ที่นายตอบ เกิดอะไรขึ้นนะ อยู่ๆมีเสียงคนกรี๊ด แล้วก็มีคนวิ่งหนีกันมาทางคอกม้านะ”
“เกิดเื่นะพี่ อยู่ๆ มีควันขึ้นมาทำให้คนล้มนอนลงกับพื้นหมดเลยล่ะ แต่ตอนนี้มีเกราะขึ้นมาปกป้องพวกผมนะ”
“ไม่ต้องห่วงเกราะนั้นเกิดขึ้นจากกำไลที่พี่ให้นาย ถ้านายขยับมันก็จะขยับตามถ้าอยู่ที่ปลอดภัยเกราะนั้นจะหายไป แต่ตอนนี้นายต้องอยู่ในนั้นก่อนนะ” โพรทาเลียอธิบายให้มาร์โคฟัง
“ได้ครับ...”
“เดียวพวกพี่จะไปช่วยพวกนายเอง!!” โพรทาเลียวางสายทันที
มาร์โคได้ยินแบบนั้นเขารู้สึกโล่งใจทันทีเขากอดพี่สาวสองคนไว้แน่น แต่เขากับพึ่งรู้สึกว่าตัวเองพูดกับพี่โพรทาเลียแล้วมีสองคนที่ไม่รู้เื่อยู่ตรงนี้ด้วยนี่น่าเขาก้มมองทั้งสองคนพวกเขาทำหน้าสงสัยทันที
“เมื่อกี้เสียงพี่คีย์ไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายถึงพูดว่าพี่โพรล่ะ? มาร์โค”
มาร์โคถึงกับหน้าซีดทันที เขาพลาดท่ากับสองคนนี้จนได้ทางด้านโพรทาเลียรีบวิ่งออกมาจากคอกม้าพร้อมพี่โอราอุสกับพี่ลิซ่าแต่โพรทาเลียกับวิ่งเร็วกว่าคนอื่นๆจนโอราอุสที่มองอย่างสงสัยเลยว่าทำไมน้องสาวเขาถึงวิ่งเร็วแบบนั้นลิซ่าวิ่งมาอยู่ข้างๆ อีกฝ่าย แล้วชวนอีกฝ่ายคุยทันที
“ไม่ต้องคิดมากหรอก”
โอราอุสหันไปมองลิซ่าทันที "หมายความว่าไง?"
“ที่โพรทาเลียวิ่งเร็วนะนางนะโดนแซเทิร์นให้วิ่งหนีเขาหรือไม่ก็พวกั์ที่วิ่งไล่เธอเพื่อเอาตัวรอดนะจนนางวิ่งเร็วกว่าปกตินะ อย่าไปคิดมากเลยที่ตัวเองวิ่งช้านะ”
โอราอุสได้ฟังเขาทำหน้าดูเศร้าๆก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ามายิ้มให้อีกฝ่าย“ขอบใจที่ปลอบฉันนะ ลิซ่า ฉันคิดว่าตัวเองอ่อนแอเหรอถึงวิ่งช้าแบบนี้แต่พอเธอบอกแบบนั้นมันทำให้ฉันคิดว่าตัวเองอ่อนแอกว่าอีก...”
“โอราอุส...”
“น้องฉันโดนแซเทิร์นทรมานมามากแค่ไหนฝึกมาแค่ไหน ฉันยังเทียบเธอไม่ได้...แต่ว่าฉันจะฝึกให้เก่งกว่านี้ เก่งจน...สามารถปกป้องคนที่ฉันรักได้...”
“เ้าต้องทำได้แน่ๆ โอราอุส”ลิซ่ายิ้มให้อีกฝ่าย
โอราอุสมองอีกฝ่ายที่ยิ้มให้เขาเขารู้สึกร้อนที่ใบหน้ายังไงชอบกล ก่อนที่เขาจะหันไปวิ่งไล่ตามโพรทาเลียไปทันทีลิซ่าเห็นอีกฝ่ายวิ่งนำไป เธอก็วิ่งตามไปทันที พวกโพรทาเลียวิ่งจนมาถึงบ้านใหญ่แล้วคอยวิ่งตรงไปจุดที่เกิดเหตุอีกไม่ไกลจนมาถึงจุดที่มีพวกผู้ใหญ่อยู่รวมพลเตรียมการบางอย่าง พวกเขาหันไปเจอพวกฟีนีอุสโอราอุสเลยเดินไปหาพวกฟีนีอุสทันที
“สถานการณ์เป็ยังไงมั้ง! ? ฟีนีอุส” โอราอุสเข้ามาถามด้วยสีหน้าซีเรียสทันที
“โอราอุส...ตอนนี้ควันที่ออกมามันหายไปแล้วนะตอนนี้คุณเพอร์ซีย์จะส่งคนเข้าไปข้างในเพื่อนำตัวคนที่ล้มลงไปมาตรวจดูว่ายังมีชีวิตอยู่ไหมนะ!”
“งั้นเหรอ…” เขามองจุดที่โดนกั้นไว้เขาเห็นน้องเขายังอยู่ในข้างในตามที่โพรทาเลียขอให้พวกเขาอยู่ข้างในนั้น
“จริงสิ โอราอุส คุณเพอร์ซีย์ถามหานายอยู่นะ”โทมัสพูดกับโอราอุส
“ขอบใจ โทมัส!” โอราอุสเดินไปหาพ่อของเขา
โพรทาเลียเห็นว่าพี่โอราอุสจะไปหาพ่อเธอเลยอยากเดินตามไปด้วยฟีนีอุสเห็นอีกฝ่ายกำลังจะตามโอราอุสไป เขารีบอุ้มตรงเอวจนอีกฝ่ายลอยทันที
“อ๊า!!” โพรทาเลียใทันทีที่โดนอุ้มจนตัวลอย
ฟีนีอุสอุ้มอีกฝ่ายหันกลับมาทางเดิมที่อีกฝ่ายยืนตอนแรก
“นายห้ามไปนะมันอันตรายมีเด็กนอนล้มไปหลายคนแล้วนะ!!” ฟีนีอุสเตือนอีกฝ่าย
“แต่ว่า…”
“ไม่มีแต่!” ฟีนีอุสยกอีกฝ่ายให้อยู่ข้างหลัง“อยู่นี้ ห้ามไปไหนเด็ดขาด!”
โพรทาเลียทำแก้มป่องแบบตัวเองโกรธที่อีกฝ่ายห้ามเธอเธอกอดอกหันหน้าไปทางอื่นทันที ฟีนีอุสมองก็รู้สึกใจสั่นๆเลยอีกฝ่ายทำใบหน้าแบบนั้น แต่ตัวเขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าไปบริเวณใกล้ๆ เด็ดขาดโอราอุสเดินไปหาพ่อของเขานั้น เพอร์ซีย์กำลังคุยเพื่อจัดการกับควันนี้ตอนนี้มันสงบไปแล้ว แต่พวกเขาก็กลัวว่ามันจะโผล่ขึ้นมาอีก เขามองลูกๆของเขาที่อยู่ข้างในนั้น
โอราอุสเข้ามาใกล้ๆ พ่อ “พ่อครับ...”
“โอราอุส...” เพอร์ซีย์มองลูกชายของเขา“เดียวลูกกับพ่อจะเข้าไปข้างในช่วยพวกมาร์โค”
“แต่ว่าเราเข้าไป เราล้มไปด้วยล่ะครับ?”
“เดียวแม่จะจัดการต่อ ไม่ต้องห่วง”
“...” โอราอุสมองพ่อเขาเขาสงสัยเลยว่าถ้าไม่มีพ่อพวกเขาจะทำอะไรได้เหรอ
เมื่อพวกผู้ใหญ่กำลังเตรียมการจัดการควัน อยู่ๆก็มีควันเกิดขึ้นอีกครั้ง พวกผู้ใหญ่เห็นก็ต่างตาโตขึ้นมาทันทีก่อนที่เพอร์ซีย์จะออกคำสั่ง
“ทุกคนออกจากบริเวณนี้ทั้งหมด!!”
ทุกคนได้ยินคำสั่งก็วิ่งหนีกันทันทีพวกฟีนีอุสก็เตรียมวิ่งหนีกันทันที ควันนั้นพุ่งตัวขึ้นมาสูงแล้วกระจายออกคนที่อยู่รอบใกล้ๆ ก็ล้มลงไปทันที โพรทาเลียเห็นสถานการณ์มันแย่ลงไปเรื่อยๆเธอคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะเรียกดาบของเธอออกมา
“ไซ-”
“ไซกาเลน!!”
โพรทาเลียได้ยินคนเรียกชื่อของดาบของเธอ เธอหันไปมองต้นเสียงก่อนจะเห็นคนวิ่งผ่านเธอไปคือโฟกัส เธอวิ่งไปอยู่ตรงบริเวณข้างหน้าของควันที่กำลังกระจายออกมาเธอจับดาบเพื่อจะปักมันลงกับพื้น
“จงสร้างเกราะคลุมควันอันเลวร้ายนั้นซะไซกาเลน!!”
โฟกัสปักดาบลงกับพื้นทันทีมีเกราะกระจายออกมาจากดาบแล้วคลุมโซนที่มีควันออกมาโฟกัสรีบออกมาจากโซนดาบของเธอทันที โฟกัสมองดูว่าดาบของเธอจะช่วยได้ไหมแต่ว่าก็มีควันบางส่วนจะออกมาจากเกราะนั้นโฟกัสหน้าเสียทันทีที่ดาบของเธอช่วยไม่ได้โพรทาเลียเห็นแบบนั้นเธอรู้สึกว่าดาบของโฟกัสนั้นมีพลังที่น้อยกว่าดาบของเธอแต่ถ้าสองดาบร่วมกันล่ะ เธอคิดได้เธอก็เรียกดาบของเธอออกมาทันที
“ไซกาเลน!!”
โฟกัสได้ยินเสียงคนเรียกชื่อดาบที่คล้ายชื่อดาบของเธอเธอหันไปมองทันที ก็เห็นคีย์มาอยู่ข้างๆ เธอ
“โฟกัส!!”
“พี่...คีย์...” โฟกัสมองอีกฝ่ายที่ถือดาบแบบเดียวกับเธออยู่
“ฟังฉันนะ จงเรียกไซกาเลนกลับมา!!”
“จะบ้าเหรอ! ไม่งั้นควันก็มาสิ!!”
“ฉันรู้ แต่เธอต้องทำเพื่อให้สร้างเกราะป้องกันให้ดีกว่านี่นะ!!”
โฟกัสได้ยินแบบนั้นเธอคิดเลยว่าจะสร้างเกราะได้ดีกว่านี้จริงๆ เหรอ แต่ว่าเธออยากเชื่ออีกฝ่ายแต่เธอจะเรียกดาบกลับมายังไง
“แต่ดาบฉันทำแบบนั้นไม่ได้นะ”
“ได้สิ จงเอ่ยว่า ไซกาเลนจงกลับมา!!ลองทำเลย!!” โพรทาเลียสั่งโฟกัสทันที
“ได้!!” โฟกัสหันไปทางดาบของเธอทันที“ไซกาเลนจงกลับมา!!”
เมื่อดาบได้ยินเสียงเ้านายมันก็ออกมาจากพื้นลอยตรงมาหาโฟกัสโฟกัสยื่นมือออกไปรับมัน เธอถึงเลยที่ทำได้จริงๆ
“ทำตามฉัน เราจะได้ปกป้องค่ายนี่กัน!”
“อ๊ะ...อืม”
โพรทาเลียได้บอกโฟกัสว่าต้องพูดอะไรตอนนี้ทั้งสองคนต้องรีบทำให้เร็วที่สุด
“เอาล่ะ!” ทั้งสองคนยกดาบของตัวเองขึ้นก่อนที่ทั้งสองคนจะพูดพร้อมกัน
“จงสร้างเกราะปกคลุมเหล่าควันร้าย!!ไซกาเลน!!”
เมื่อทั้งสองพูดจบแล้วปักดาบลงสู่พื้นทันทีดาบทั้งสองมีแสงสว่างขึ้นมา เกราะขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาทั้งสองคนรีบออกจากจุดที่มีเกราะทันที เกราะเริ่มกระจายไปจนถึงทางด้านพวกมาร์โคมาร์โคมองเกราะนั้นที่กระจายไปจนถึงจุดที่ควันกำลังกระจายไปก่อนมันจะหยุดบริเวณที่ควันยังมาไม่ถึงควันพวกนั้นกระจายจนมาชนกับเกราะ ทุกคนเห็นก็ต่างร้องเฮฮากันทันทีโพรทาเลียกับโฟกัสมองเกราะที่พวกเธอสร้างขึ้นกัน โฟกัสมองอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มออกมาโพรทาเลียก็ยิ้มให้อีกฝ่าย โฟกัสโผเข้ากอดอีกฝ่ายทันทีโพรทาเลียเห็นก็อึ้งไปแป๊บหนึ่งก่อนจะกอดตอบเพอร์ซีย์รีบเดินตรงมาหาทั้งสองคนทันที
“ทั้งสองคนเก่งมาก…” ทั้งสองคนเห็นพ่อมาก็ผละตัวออกกันทันทีเพอร์ซีย์มองไปที่เกราะป้องกัน "ที่สร้างเกราะป้องกันไม่ให้ควันออกมาแล้วแบบนี้คนข้างใน..."
"ไม่ต้องห่วงค่ะพ่อเราจะหาทุกวิถีทางพาพวกเขาออกมากัน เนอะ พี่คีย์"
“เอ๋?” โพรทาเลียทำหน้าเอ๋อทันทีที่อีกฝ่ายอยู่ๆเรียกเธอว่าพี่ขึ้นมา “ใช่...พวกเราจะหาทางพาพวกเขาออกมา”
โพรทาเลียมองข้างในเกราะนั้น ถ้าจะพาคนอื่นๆ ออกมาเธอกับพี่โอราอุสน่าจะทำได้ พวกเธอมีเครื่องป้องกันอยู่แต่ว่าการเข้าไปแล้วควันนั้นจะไม่ออกมาด้วยใช่ไหม เธอคงต้องทดลองบางอย่างคงต้องใช้มาร์โคที่อยู่ข้างในเป็หนูทดลองให้เธอ
“มาร์โค!!” โพรทาเลียะโเรียกมาร์โคทำให้ทุกคนต่างมองมาทางเธอหมด
มาร์โคได้ยินเสียงพี่สาวของเขาเขาก็หันไปทางโพรทาเลียทันที “พี่คีย์!!”
“นายพาสองสาวออกมาได้เลย!”
“เอ๋! ?” พวกมาร์โคทำหน้างงเลยว่าจะออกไปไง
“เดียววันเดอร์เลอร์เดียวพวกมาร์โคก็สลบไปอีกกลุ่มหรอกนะ” เพอร์ซีย์เข้ามาเตือนคีย์ทันที
“ไม่หรอกขอ...ไม่หรอกครับพวกเขาจะออกมาได้ เพราะเกราะรอบๆ ตัวมาร์โคนั้น ผมเป็คนสร้างเองผมรับรองเื่นี้ได้แน่ๆแล้วผมอยากทดลองด้วยว่าพวกเขาจะออกมาแล้วไม่นำควันออกมาด้วยนะ คุณแจ็กสัน”
เพอร์ซีย์มองอีกฝ่ายเขาทำหน้าเครียดมากๆ “…”
“ได้โปรดครับ...เชื่อผม...” โพรทาเลียขอให้พ่อเชื่อเธอถึงเขาไม่เชื่อเธอก็จะทำต่อแน่ๆ
เพอร์ซีย์มองคีย์ที่มีสายตามุ่งมั่นว่าต้องทำได้ทำให้เขาแพ้ทางเด็กที่มีความตั้งใจสุดๆ เขาเอามือขยี้ผมตัวเอง
“ทำให้ฉันเห็นว่าฉันเชื่อเธอได้!วันเดอร์เลอร์”
“ครับ!!” โพรทาเลียยิ้มออกมาแล้วหันไปหามาร์โคทันที “มาร์โคออกมาได้เลย อย่างที่พี่บอกไปก่อนหน้าเพราะนั้นสร้างจากกำไลที่พี่ให้นายถ้านายเดินมาเกราะนั้นก็จะปกป้องนายจนกว่านายจะอยู่ในเขตปลอดภัย!
“โอเค ผมจะออกไป!!” มาร์โคเข้าใจที่พี่สาวพูดเขาก็อุ้มพี่สาวสองคนที่อยู่ข้างๆ ตัวเขาทันที
“อย่าทำเราตกนะเ้าน้องบ้า!” คารีเซลดุมาร์โคไว้ก่อนทันที
“จริงด้วย!” เรน่าก็กลัวหน่อยๆถ้าเธอตกก็อาจจะโดนควันนั้นทำให้ล้มไปอีกคน
“รู้แล้วๆ!! เอาล่ะ!!”
มาร์โคอุ้มทั้งสองคนไว้แน่ๆ เขาก็เดินออกมาช้าๆเขามองพวกที่ล้มลงไป เขาสังเกตว่าพวกนั้นยังหายใจอยู่ แปลว่าทุกคนแค่สลบไปเท่านั้นเขามองเกราะที่ปกคลุมเขา เขาคิดในใจเลยว่า
‘จริงของพี่โพร เกราะตามมาเพราะกำไลของพี่แท้ๆ’
มาร์โครีบพาเดินมาอย่างเร็วจนเขามายืนอยู่ตรงหน้าเกราะใหญ่เขามองอย่างสงสัยว่าถ้าเขาออกไปจะไม่เป็อันตรายไหมคารีเซลกับเรน่ามองมาร์โคที่ยังยืนนิ่งอยู่ ก่อนจะมีคนมายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามมาร์โคเห็นพี่โพรทาเลียยืนอยู่ เธอมีสีหน้านิ่งก่อนจะยิ้มออกมาให้เขา
“พี่จะอยู่ข้างๆ เอง ออกมาเถอะ!”
พอสิ้นสุดคำพูดของโพรทาเลียทำให้มาร์โคมีความมั่นใจเขาหายใจเข้าแล้วออกก่อนจะเดินออกมาจากเกราะใหญ่นั้น โพรทาเลียที่อยู่ข้างๆมองอย่างสงสัยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไหม เมื่อมาร์โคออกมาเกราะรอบๆ ตัวเขาก็หายไปทุกคนต่างมองอย่างอึ้งๆ โพรทาเลียมองรอบๆ ตัวเธอและมาร์โค เธอยิ้มทันที
“ปลอดภัยแล้วล่ะทุกคน!!” โพรทาเลียประกาศออกมาทันที
“เย้!” ทุกคนต่างดีใจทันที
แอนนาเบ็ธกับเพอร์ซีย์ไปหาพวกมาร์โคทันทีสองสาวกอดพ่อกับแม่ด้วยความกลัว โพรทาเลียเห็นก็ดีใจที่พวกนั้นปลอดภัยเธอหันไปมองเกราะใหญ่ ก่อนจะคิดบางอย่างอยู่มาร์โคเห็นพี่สาวกำลังหันไปมองเกราะใหญ่ เขาก็เดินมาหาพี่สาวทันที
“พี่...”
“หือ?” โพรทาเลียหันไปมองมาร์โคทันที“ไง ดีนะที่ปลอดภัยนะ...”
“ขอบคุณนะพี่ ถ้าไม่ได้กำไลของพี่ผมคงหลับไปเหมือนคนอื่นๆ แน่ๆ”
“ไม่ต้องขอบใจหรอก มาร์โคแต่ก็ดีใจที่นายปลอดภัย”
“แล้วคนอื่นๆ ที่สลบอยู่ข้างในล่ะ...”
“สลบเหรอ...อืม...พี่มีวิธีเข้าไปช่วยแล้วล่ะ...แต่พี่...กำลังคิดว่า...”โพรทาเลียหันไปที่เกราะใหญ่ทันที"ใครเป็คนทำเื่แบบนี้กัน!!"
จบตอนที่ 16 โปรดติดตามตอนต่อที่17 ต่อไป
4K
