“ครับ”
“คือว่าเข็มอยากปรึกษาเื่งานนิดหน่อยค่ะเชิญไปที่ห้องพักเข็มหน่อยนะคะ ขอโทษด้วยนะที่ขัดขวางความสุข”
“ตามสบายเถอะเราเองก็ไม่ได้มีความสุขอะไรมากมายนักหรอก เธอเอาเขาไปแบ่งความสุขมั่งก็ดี”
เข็มฟ้านึกไม่ถึงว่าดาริกาจะกล้าพูดเช่นนี้สำหรับดาริกาเธอทนมานานแล้วสำหรับคำพูดจาเสียดสีของครูสาวคนนี้วาจาเชือดเฉือนใจคนนัก ไม่รู้ว่าเกิดมาเพื่ออะไรทำไมถึงได้จงใจว่ากระแทกแดกดันเธอตลอดเวลา
ภูผาเห็นท่าไม่ดีเรียกเข็มฟ้าออกไปก่อนที่จะจากไปดาริกายังเห็นแววตาขุ่นเขียวของหญิงสาวร่างเล็ก แต่เธอไม่สนใจ
“ภูคุณภูขา”
เมื่ออยู่ตามลำพังเข็มฟ้าทำท่าเหมือนกับเป็คนรักเขาเบี่ยงตัวหลบก่อนที่เธอจะโถมเข้าหาทำให้ร่างเล็กกระแทกกับเหลี่ยมโต๊ะอย่างจัง
“โอ๊ย”
หล่อนร้องเสียงดังและเก้อเขินที่เขาไม่เล่นด้วยจึงนั่งลง
“มีเื่อะไรที่จะปรึกษาผมครับคุณเข็มฟ้า”
“แหมถ้าไม่มีธุระคงไม่อยากคุยด้วยใช่ไหม”
“อ้าวก็ไหนคุณว่ามีเื่จะคุยด้วยไงผมต้องรีบไปดูเด็กนักเรียนด้วย”
“ดูเด็กหรือว่าดูผู้หญิงคะ”
ชายหนุ่มเบื่อครูสาวคนนี้ที่ชอบหาเื่ให้เขายุ่งยากใจอยู่เรื่อยเขายอมเสียมารยาทลุกขึ้นเดินออกจากห้องพัก เข็มฟ้าโมโหคนตัวสั่นแต่ไม่อาจทำอะไรมากกว่านี้ เพราะกลัวจะเสียภาพพจน์ทำได้แต่เพียงเขียนชื่อดาริกาและขีดฆ่าทิ้งเท่านั้นจากวันนั้นเป็ต้นมาเข็มฟ้าไม่ยอมพูดคุยกับดาริกาสร้างความอึดอัดให้แก่หญิงสาวมาก เธอจึงดักพบภูผาเพื่อจะเคลียร์เื่นี้
“คุณต้องจัดการนะคะเคลียร์ให้รู้เื่ ดาไม่อยากเสียเพื่อนไปค่ะ”
“จะให้ผมเคลียร์เื่อะไรล่ะในเมื่อผมไม่ได้รักเขา”
“แต่เข็มฟ้ารักคุณนะคะอย่าทำให้เธอเสียใจสิ”
ชายหนุ่มเข้าประชิดตัวจับมือหญิงสาวเอาไว้ดาริกาตัวแข็งขืนทันที คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าทำเช่นนี้พยายามสลัดเท่าไหร่ก็ไม่ออกตรงกันข้ามยิ่งจับแน่นเข้าไปอีก
“นี่คุณปล่อยดานะ”
“ไม่ปล่อยผมจะพาคุณไปบอกใคร ๆ ว่าผมรักคุณ รักคุณเพียงคนเดียว”
สีหน้าเขาจริงจัง และพยายามลากเธอไปด้วยหญิงสาวขัดขืนแข็งตัวเอาไว้ไม่ยอมไปตามแรงลาก หล่อนอยากร้องไห้จริง ๆ
“คุณจะบ้าเหรอดาไม่ไป”
“ถ้าไม่ไปก็บอกผมซิว่ารักผม”
หญิงสาวอึกอัก ไม่กล้าพูดคำนั้นออกมาผู้ชายอะไรร้ายนัก เขายังคงออกแรงดึงจนดาริการ้องลั่น
“พอแล้วพอแล้วค่ะ ดาก็รักคุณ ปล่อยดาได้แล้วนะคะ”
เขาคลายการเกาะกุมแต่ยังจับมือไว้หลวมๆ ตาจ้องตา จนหญิงสาวหลบสายตาเขาด้วยอาการขวยเขิน ภูผาอยากจะกอดร่างงามนี้ให้แน่นๆ
“เพียงเท่านี้แหละที่ผม้าผมรักคุณมาก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นผมก็รักคุณ และรักตลอดไป เชื่อผมนะคนดี”
สีหน้าเขาดูจริงจังจนหญิงสาวสะท้านไปทั่วเรือนกายจากนั้นร่างทั้งสองค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหากันท่ามกลางความมืดที่โรยตัวเข้ามา เขายกฝ่ามือลูบไล้ตามเนื้อตัวเธอไปมาจนขนลุกซู่ซ่า สักพักจมูกแหลมกดลงที่แก้มบางใสเธอร้อนวูบวาบ
“คุณดารู้ไหมผมรักคุณสนใจคุณั้แ่แรกเห็นแต่ว่าผมไม่กล้าจึงแสดงออกมาในรูปแบบการกวนโมโหคุณแล้วคุณล่ะรักผมตอนไหนช่วยบอกให้ผมชื่นใจบ้างเถอะ”
หญิงสาวหยิกจนเขาร้องโอ๊ยแต่รัดร่างงามแน่นเข้าอีกััถึงทรวงอกแน่นตึง แทบสะกดความ้าตามธรรมชาติเอาไว้ไม่ได้
“คุณเนี่ยชาติก่อนคงเกิดเป็แมวทั้งหยิกทั้งข่วนจนผมตัวลายไปหมดแล้ว”
“ก็ปล่อยซิหายใจไม่ออกนะ”
“ปล่อยให้โง่ถ้าปล่อยคุณก็หนีผมไปปล่อยให้ผมหนาวคนเดียว อากาศเย็น ๆ อย่างนี้พอได้กอดคุณ ผมหายหนาวทันตาเห็นเลยแฮะ”
ดาริการู้ว่าปล่อยตัวเองมากเกินไปผละร่างออกวิ่งจากไปภูผาส่ายหน้าไปมาแต่แววตาเปี่ยมไปด้วยความสุขกลิ่นหอมจากเรือนกายยังกรุ่นไม่คลาย กอดตัวเองแน่นเหมือนกอดรัดสาวสวยเอาไว้เพียงแค่นี้เขาก็มีความสุขมากพอแล้ว
ขณะที่เขามีความสุขอยู่นั้นหารู้ไหมว่าที่พุ่มไม้ข้าง ๆ กัน ร่างหนึ่งจ้องมองเขาด้วยสายตาเศร้าระคนแค้นภูผาเดินเข้าบ้านพัก เ้าของร่างหลังพุ่มไม้กรี๊ดสุดเสียงแต่ไม่มีใครได้ยินเพราะลมหนาวที่พักหวีดหวิวกลบเสียงร้องเหมือนคนบ้าคลั่งเสียสนิท
3K
