กลิ่นเืยังไม่จางหาย แม้ร่างของชายวัยกลางคนจะนอนแน่นิ่งอยู่แล้ว หลัวอวิ๋นยืนอยู่ข้างศพ กระบี่ในมือยังเปื้อนคราบสีแดงเข้ม ลมหายใจของเขาค่อย ๆ กลับมาเป็ปกติ แต่ความร้อนในร่างกายยังไม่ลดลง เืไหลเวียนแรงกว่าปกติ ราวกับยังไม่ยอมสงบ
การต่อสู้เมื่อครู่ ไม่ยืดเยื้อแต่หนักหน่วง เขาฆ่าคนระดับแปรปราณด้วยร่างกายที่ยังไม่ฟื้นเต็มที่ และแม้จะชนะ ผลที่ตามมาก็ชัดเจนเกินไปจะมองข้าม
หลัวอวิ๋นก้มมองกระบี่ในมือ คมกระบี่ที่เคยเรียบเนียน บัดนี้มีรอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นตามแนวสัน โลหะสั่นเบา ๆ เมื่อเขาขยับมือเพียงเล็กน้อย
ไม่ใช่รอยจากศัตรูแต่เป็รอยจาก “เขาเอง” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้นิ้วแตะไปที่รอยร้าวนั้น ความรู้สึกตอบกลับมาทำให้เขาเข้าใจทันที กระบี่เล่มนี้ ไม่ได้พังเพราะคุณภาพต่ำ แต่เพราะมันไม่อาจรับพลังที่เขาใช้ได้อีกแล้ว
กายโลหิตทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น แต่อาวุธ…ไม่ได้เติบโตตาม หลัวอวิ๋นถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะก้มลงเก็บทรัพยากรจากศพอย่างเป็ระบบ ไม่มีความรู้สึกผิด ไม่มีความลังเล การฆ่าในโลกภายนอกไม่ใช่เื่ของศีลธรรม แต่เป็เื่ของการอยู่รอด
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาไม่อยู่ต่อ รีบเคลื่อนย้ายออกจากพื้นที่ทันที รอยเืและกลิ่นคาวอาจดึงดูดสิ่งที่ไม่้ามาได้ และเขาไม่มีเหตุผลจะเสี่ยง
ระหว่างการเดินทาง หลัวอวิ๋นหลีกเลี่ยงการปะทะไม่จำเป็ แต่ร่างกายที่ยังอุ่นจากการใช้อาคม ทำให้เขารับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน ทุกการก้าวเดินมั่นคงขึ้น พละกำลังเพิ่มขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน กระบี่ในมือกลับสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด ระหว่างการล่าอสูรตัวหนึ่งขนาดไม่ใหญ่ การปะทะเพียงไม่กี่กระบวนท่าก็ทำให้รอยร้าวบนกระบี่ขยายตัว เสียง แกรก เบา ๆ ดังขึ้น คมกระบี่บิ่นอย่างเห็นได้ชัด
หลัวอวิ๋นหยุดทันที เขามองอาวุธในมือด้วยสายตานิ่งเงียบ ก่อนจะเก็บมันกลับเข้าฝักอย่างระมัดระวัง การต่อสู้ต่อไปด้วยกระบี่เล่มนี้ ไม่ใช่ความเสี่ยงที่ควรรับ
“ตามไม่ทันแล้วสินะ”
คำพูดนั้นไม่ได้มีอารมณ์โกรธ มีเพียงการยอมรับความจริง คืนนั้น เขาเลือกพักใกล้เส้นทางหลัก จุดที่มีผู้คนผ่านไปมาบ้าง ไม่ใช่เพื่อความปลอดภัย แต่เพื่อข้อมูล และตามที่คาด เสียงสนทนาในยามค่ำก็เริ่มดังขึ้นจากกองไฟใกล้ ๆ
“ได้ยินหรือยัง การแข่งขันปีนี้”
“แน่นอน ใครไม่รู้ก็แปลกแล้ว”
“รางวัลหนักขนาดนั้น ใครไม่ไปก็โง่”
คำว่า การแข่งขัน ทำให้หลัวอวิ๋นลืมตาขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงนิ่งฟัง ไม่แสดงตัว
“ได้ยินว่ามีอาวุธระดับสูงอยู่ในรางวัล”
“ใช่ๆ ไม่ใช่อาวุธธรรมดา เป็อาวุธที่ฆ่าเ้าของมาแล้ว”
“ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนอยากได้อยู่ดี”
บทสนทนานั้นดำเนินต่อไป ชื่อของดินแดนใหม่ถูกเอ่ยถึง สถานที่ที่ไม่ขึ้นกับสำนักใด ไม่มีใครคุมกฎ และเปิดรับทุกคนที่กล้าเสี่ยงชีวิต
หลัวอวิ๋นหลับตาลงช้า ๆ ภาพรอยร้าวบนกระบี่ผุดขึ้นมาในความคิด ภาพการต่อสู้ที่อาวุธไม่อาจรับพลังได้อีกต่อไป และภาพเส้นทางข้างหน้าที่จะยิ่งโหดกว่านี้
อาวุธที่เขา้า ไม่ใช่อาวุธที่ “คม” แต่เป็อาวุธที่
ทนพลังของเขาได้
การแข่งขันนั้น อาจไม่ใช่คำตอบทั้งหมด แต่เป็จุดเริ่มต้นที่ชัดเจนที่สุดในตอนนี้
หลัวอวิ๋นลืมตาขึ้น มองไปยังความมืดเบื้องหน้า เืในร่างไหลเวียนอย่างมั่นคง กายโลหิตตอบสนองเงียบงัน ราวกับเห็นด้วยกับการตัดสินใจที่กำลังก่อตัวขึ้น
เส้นทางข้างหน้า ไม่ปลอดภัย แต่เขาไม่้าเส้นทางปลอดภัยอยู่แล้ว และหากอาวุธชิ้นต่อไป จะต้องได้มาจากสนามที่มีแต่คนเป็กับคนตาย เขาก็พร้อมจะก้าวเข้าไป
รุ่งเช้ามาถึงโดยไม่มีความปรานี หมอกจาง ๆ ลอยคลุมเส้นทางสายหลัก ผู้คนเริ่มเคลื่อนไหวั้แ่ฟ้ายังไม่สว่างดี เสียงฝีเท้า เสียงล้อรถ และเสียงพูดคุยดังปะปนกันอย่างไม่เป็ระเบียบ หลัวอวิ๋นลุกขึ้นจากที่พักชั่วคราว ตรวจสอบสัมภาระอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวออกสู่เส้นทางโดยไม่หันกลับไปมอง
กระบี่ที่เก็บอยู่ในฝัก ไม่ได้ถูกหยิบออกมาอีก เขารับรู้ได้ชัดว่าอาวุธเล่มนี้ ไม่ควรถูกใช้ในการต่อสู้หนักอีกต่อไป ทุกแรงปะทะต่อจากนี้ อาจไม่ใช่แค่คมกระบี่ที่แตก แต่เป็จังหวะชีวิตของเขาเอง
เส้นทางมุ่งหน้าไปยังดินแดนที่ถูกกล่าวถึงเมื่อคืนก่อน ไม่ได้ราบรื่น มีทั้งทางคดเคี้ยว ลำธารตื้น และพื้นที่รกร้างที่แทบไม่มีใครดูแล ยิ่งเดินลึกเข้าไป ผู้คนที่พบเจอก็ยิ่งเปลี่ยนไป จากพ่อค้าและนักเดินทาง กลายเป็นักล่า จอมยุทธ์รับจ้าง และคนที่สายตาไม่เคยแสดงความลังเล
ทุกคนมีเป้าหมายเดียวกันคือการแข่งขัน หลัวอวิ๋นไม่จำเป็ต้องถาม เขาเพียงเดินตามทิศทางของกระแสผู้คน เหมือนปลาในลำธารที่กำลังไหลไปยังจุดเดียวกัน ไม่มีใครสนใจใครมากนัก เพราะในสนามนั้น ทุกคนอาจกลายเป็ศัตรูกันได้ทุกเมื่อ
เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ เขาก็มองเห็นกำแพงหินสูงตระหง่านอยู่ไกลลิบ เมืองที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าดูหยาบกระด้าง กำแพงไม่ได้ถูกสร้างเพื่อความสวยงาม แต่เพื่อกันสิ่งมีชีวิตภายนอก และบางครั้ง ก็เพื่อกันคนภายในไม่ให้ออกไปง่าย ๆ
นี่คือดินแดนที่ไม่ขึ้นกับสำนักใด ดินแดนที่ชื่อเสียงไม่ได้มีค่า มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นที่ถูกจดจำ
หลัวอวิ๋นก้าวผ่านประตูเมืองโดยไม่ถูกซักถามมากนัก เพียงตรวจดูอาวุธคร่าว ๆ และยืนยันว่าเขาไม่ได้พกของผิดกฎหมายเข้าเมือง ที่นี่ไม่สนใจว่าทุกคนจะเป็ใครเป็ใคร มาจากไหน ขอเพียงรับผิดชอบชีวิตของตัวเองได้ก็พอ
ภายในเมือง เสียงดังอื้ออึงยิ่งกว่าที่เขาเคยพบมาก่อน ลานกว้างใจกลางเมืองเต็มไปด้วยผู้คน บางกลุ่มกำลังทดสอบพลัง บางกลุ่มกำลังทะเลาะ และบางกลุ่ม…กำลังมองหาศัตรู
กลิ่นเืลอยอยู่ในอากาศ แม้ยังไม่มีการแข่งขันเริ่มต้นอย่างเป็ทางการ
หลัวอวิ๋นหยุดยืนอยู่ริมลาน สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบงัน เขาเห็นจอมยุทธ์หลายคนที่พลังไม่ด้อยกว่าแปรปราณ บางคนสูงกว่านั้นด้วยซ้ำ อาวุธที่พกพาก็หลากหลาย ั้แ่ดาบยาว หอกใหญ่ ไปจนถึงอาวุธประหลาดที่ไม่คุ้นตา
ทุกคนมีความมั่นใจ และทุกคนคิดว่าตัวเองจะเป็ผู้รอด เขาเดินไปยังจุดลงทะเบียน แผ่นศิลาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงนั้น ตัวอักษรสลักอย่างหยาบ แต่ชัดเจน เงื่อนไขถูกเขียนไว้เพียงไม่กี่บรรทัด ไม่มีการแบ่งกลุ่ม ไม่มีการจับคู่ ไม่มีการคุ้มครอง
“ผู้ใดอยู่รอดผู้นั้นรับรางวัล”
หลัวอวิ๋นวางมือลงบนศิลา ส่งพลังเล็กน้อยเข้าไป ชื่อที่ใช้ในการลงทะเบียนไม่ใช่ชื่อจริง เป็เพียงนามแฝงที่ไม่บ่งบอกตัวตน ศิลาเรืองแสงขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะจางหายไป
ทันทีที่ชื่อถูกบันทึก เขาก็รับรู้ได้ถึงสายตาหลายคู่ที่หันมามอง ไม่ใช่เพราะเขาโดดเด่น แต่เพราะทุกคนที่มายืนตรงนี้ ล้วนเป็ผู้เข้าร่วมการแข่งขัน และทุกคนกำลังประเมินกันและกันอย่างเงียบ ๆ
ค่ำวันนั้น เมืองทั้งเมืองไม่เคยหลับ เสียงการปะทะเล็ก ๆ เกิดขึ้นเป็ระยะ ไม่มีใครห้าม ไม่มีใครสอบสวน ผู้ที่อ่อนแอกว่าถูกคัดออกไปั้แ่ยังไม่เริ่มการแข่งขันจริง
หลัวอวิ๋นนั่งอยู่บนหลังคาอาคารต่ำ มองลงไปยังลานกว้างด้านล่าง ดวงตานิ่งเย็น เขาไม่ได้เข้าไปพัวพัน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรู้ว่า ยังไม่ใช่เวลา
เขาหยิบกระบี่ออกมาดูอีกครั้ง รอยร้าวชัดเจนขึ้นกว่าเดิม โลหะเริ่มเสียสมดุล เขาเก็บมันกลับอย่างเงียบงัน ก่อนจะกำหมัดแน่น อาวุธที่เหมาะกับเขา ต้องไม่แตกเพราะพลังของเขาเอง
และถ้าอาวุธในรางวัลนั้น เป็อาวุธที่ฆ่าเ้าของมาแล้วหลายคน นั่นอาจหมายความว่า มันไม่ยอมรับคนอ่อนแอ
รุ่งเช้าถัดมา เสียงระฆังหนักดังขึ้น ก้องไปทั่วเมือง ลานแข่งขันถูกเปิดออก ประตูหินขนาดใหญ่ค่อย ๆ แยกออก เผยให้เห็นพื้นที่ภายในที่กว้างใหญ่ รกร้าง และเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้เก่า ๆ
ผู้เข้าร่วมเริ่มเคลื่อนไหว บางคนรีบ บางคนระวัง และบางคน…ยิ้มอย่างกระหาย
หลัวอวิ๋นก้าวเข้าไปในสนามพร้อมกับคนอื่น เืในร่างเริ่มอุ่นขึ้นโดยอัตโนมัติ กายโลหิตตอบสนองอย่างเงียบงัน ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เพราะร่างกายกำลังเตรียมรับแรงกดดันที่กำลังจะมา
ที่นี่ไม่มีคำว่าออมมือ เขามองไปรอบ ๆ เห็นจอมยุทธ์คนหนึ่งถูกโจมตีจากด้านหลังทันทีที่ก้าวเข้าเขตสนาม เืสาดกระเซ็น ร่างล้มลงโดยไม่มีโอกาสร้องขอชีวิต ใครบางคนหัวเราะเบา ๆ ขณะก้าวข้ามศพนั้นไป
การแข่งขันนี้เริ่มต้นแล้ว หลัวอวิ๋นขยับตำแหน่งอย่างเงียบงัน เลี่ยงการปะทะแรก ๆ เขาไม่รีบ ไม่หุนหัน ทุกก้าวถูกคำนวณอย่างรอบคอบ เป้าหมายของเขาไม่ใช่ฆ่าทุกคน แต่คือการอยู่รอด และไปให้ถึงจุดที่อาวุธรางวัลรออยู่
กระบี่ในฝักยังคงเงียบ หมัดของเขาแน่ร่างกายพร้อมหากต้องสู้ เขาจะสู้ด้วยสิ่งที่ยังไม่แตก สนามนี้จะคัดคนด้วยความตาย และเขา ไม่มีแผนจะตายที่นี่
17K
![เก็บดวงใจไว้ให้เธอ [Deep Affection]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/57eedd4c642f945ff4aa7bb2e97ad4f6.webp)
