ตอนที่สิบหก Sun Fang
Knowledge
Sun Fang ซันแฟงก์ดาบเขี้ยวสุริยะ ดาบที่มีพลังของเทพเ้าแห่งดวงอาทิตย์สถิตย์เพิ่มโอกาสในการสร้างความเสียหายของสิ่งมีชีวิตแห่งความมืด
Sun Fang ที่คุณเวเนียร์เอาออกมาโชว์ให้ผมอย่างภาคภูมิใจนั้น
เป็ของจริงแท้แน่นอนผมไม่สงสัยในเื่นั้น
Instinct ของผมมีข้อดีคือสามารถจับััเวทย์หรือเทพเ้าไดดีมากๆเื่นี้ผมไม่มีข้อสงสัย
แต่ปัญหาคืออย่างที่บอกไม่ว่าอาวุธจะเทพแค่ไหน มันมีข้อจำกัดที่ เศรษฐศาสตร์การกระทำ Action economy
มันคืออาวุธที่โจมตีได้ทีละหนึ่งเป้าหมายไม่ได้เป็การโจมตีเป็หมู่คณะหรือการที่สามารถเรียกระดับผู้ถูกเลือกมาแก้ไขปัญหาแบบเดียวกับที่หากดัมเบิ้ลดอร์โผล่มาในฉากต่อสู้
ทุกคนก้รู้สึกแล้วว่าการต่อสู้จบลงแล้ว
แม้แต่เจเคโรลลิ่งหรือนักเขียนโชวเน็นจัมป์ก็รู้ตัว
จึงพยายามให้ดัมเบิ้ลดอร์หรือเหล่าผู้เฒ่าแนวโชวเน็นาเ็เพื่อจะสร้างความตึงเครียดให้เกิดขึ้นในเื่ได้นั่นเอง
ดาบมีไอของแสงอาทิตย์อยู่
เมื่อมีแสงอาทิตย์สาดส่องใส่ก็ราวกับดาบนั้นยิ่งมีแสงในตนเอง
แต่ก็แบบเดียวกับที่มักจะแซวว่าโฟรโดได้ดาบเรืองแสงทำได้แค่แยงตาแมงมุมแต่ฆ่าแมงมุมไม่ได้นั่นล่ะครับท่านผู้ชม
แต่นักผจญภัยนั้นคือพวกยากจนขอเพียงมีชุดเกราะเหล็กธรรมดาก็แทบจะขอบคุณพระเ้าแล้ว
หากนักผจญภัยทั่วไปมาเจอดาบเช่นนี้คงจะดีใจเป็อย่างมาก
“ซันแฟงก์นี้ข้าใช้มาเมื่อตอนหนุ่มๆข้ามอบให้เ้ายืมใช้เพื่อปราบสิ่งผิดปรกติแห่งราตรี เมื่อเ้าปราบเสร็จแล้วค่อยเอามาคืนข้า”
คุณเวเนียร์ยื่นให้ผมและกล่าวอย่างภูมิใจ
“ซันแฟงก์นี้มอบแสงสว่างให้ในยามมืดมิดทำให้คนธรรมดากลายเป็วีรชนผู้กล้าหาญได้”
แบบเดียวกับที่โฟรโดสามารถมองในที่มืดได้เพราะอุปกรณ์เรืองแสงในที่มืดก็เป็เื่ที่วิเศษอัศจรรย์แล้วนั่นล่ะครับ
นี่คือสมัยบ้านป่าเมืองเถื่อน ที่แค่มีแสงในป่าก็ถือว่าเป็ความหรูหราฟุ่มเฟือยแล้วนั่นเอง
ผมถึงได้เป็บาบาเรี่ยนที่มีสกิลประดิษฐ์ะุปืนที่มีปืนพกไว้ในกระเป๋าได้เป็อาวุธสำรองของผมในกรณีที่ผม้าโจมตีระยะไกล
ผมยังมั่นใจในปืนพกของผมมากกว่าการเอาซันแฟงก์ไปโจมตีพวกสัตว์ประหลาดในระยะประชิดนั่นเอง