[ 01:00AM ] ปังปังปัง! “ก็อต ทำไมแกยังไม่นอนอีกกก ตอนเช้าไม่มีเรียนรึไงฮะะ!”เสียงเคาะประตูดังขึ้นมากะทันหัน “เฮ้ออ ครับแม่ กำลังจะนอนแล้วเนี่ยย” ก็อตเด็กหนุ่มวัย14รูปร่างหน้าตาธรรมดากำลังนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆของเขาและเล่นเกมออนไลน์อยู่คนเดียวในห้องเหมือนทุกที [ LEVEL UP! ]หน้าต่างพร้อมเสียงแจ้งเตือนปรากฎขึ้นมาในหน้าต่างคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของเด็กหนุ่ม “ฮ่าาา~ ในที่สุดก็เลเวลขึ้นซักที แม่นี่ขี้บ่นชะมัด”
ท่ามกลางแสงสลัวๆจากโคมไฟภายในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบ ก็อตกำลังปิดคอมพิวเตอร์ส่วนตัวหลังจากเพิ่งเล่นเกมเสร็จไป “น่าเบื่อชะมัด เมื่อไหร่จะถึงปิดเทอมซักที ไม่อยากไปโรงเรียนเส็งเคร็งนั่นชะมัด”หลังจากบ่นพึมพำๆเป็เวลานานก็อตเอื้อมมือไปดึงสายโคมไฟที่เป็แสงสว่างสุดท้ายในห้อง จากนั้นจึงลุกจากโต๊ะคอมพิวเตอร์เพื่อไปนอนที่เตียง
ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้นก็อตหลังจากเเต่งตัวออกจากบ้านมาอย่างเร่งรีบตามเคย ก็อตกำลังเดินบนทางเท้าระหว่างทางไปโรงเรียน “โครกกก~” เสียงท้องร้องปานเสียงร้องคำรามของสัตว์ป่าที่หิวโหยดังกังวานขึ้น “หิวชะมัด ดันตื่นสายซะได้ ไม่อยากไปเลยโว้ยย” หลังจากเดินมาอีกสักพักก็อตหยุดชะงักอยู่กับที่เพราะไปสะดุดตากับซอยทางแยกทางหนึ่ง “ตรงนั้นมันมีทางแยกผุดมาตอนไหนกัน ที่เราเบลอขนาดนั้นเลยรึไง”เด็กหนุ่มขยี้ตาด้วยความไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นแต่สิ่งตรงหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไปแต่อย่างใด ด้วยความสงสัยก็อตจึงเดินเข้าไปแม้จะไปโรงเรียนสายเต็มทีแล้วก็ตาม
หลังจากเดินเข้ามา2-3นาที ระหว่างสองข้างทางเป็กำแพงเก่าๆมีรอยตะไคร่น้ำเกาะประปรายตามกำแพง หลังจากสังเกตสองข้างทางอยู่ครู่หนึ่งตรงหน้าเด็กหนุ่มปรากฎเป็เหมือนกับร้านขายของชำเก่าๆหลังหนึ่งทั้งหมดทำด้วยไม้ ข้างหน้าร้านปรากฎเป็ชายชราผมขาวโพลนหนวดเคราสีดอกเลายาวถึงอก สวมใส่ชุดคล้ายบัณทิตชราผู้แก่เรียน ในมือกลับถือหนังสือพิมพ์รายวัน นั่งไขว้ขาอย่าสงบอยู่บนม้านั่งไม้ มือพลิกหน้าหนังสือเสียงดังกรอบแกรบ ทันใดนั้นชายแก่ลดหน้าหนังสือพิมพ์ลง เผยแววตาอันแหลมคมจดจ้องตรงมาที่เขา “เข้ามาก่อนสิ หนุ่มน้อย”ชายชราลุกจากม้านั่งอย่างช้าๆหันตัวกลับหลังเผยแผ่นหลังอันสง่าพร้อมแผ่รังสีความกดดันที่เขาััได้รางๆ มันเป็ัักดดันที่ไม่ได้รู้สึกน่าหวาดกลัวแต่เป็ความรู้สึกน่าเคารพดุจดั่งประจักษ์จอมจักรพรรดิเสียแทน
ชายชราค่อยๆเคลื่อนไหวออกไปทางประตูและวาดสะบัดมือ “ซุ่มม เอี๊ยดด~” บังเกิดเป็ลมค่อยๆพัดผลักประตูเข้าไป หลังเสียงเปิดประตูดังขึ้นชายชราก็ค่อยๆเดินหายวับไปในส่วนลึกหลังประตูท่ามกลางความมืดที่หลังประตูบานนั้น “……..” ก็อตกลายเป็ไร้คำพูดด้วยคิดที่กลายเป็ขาวโพลน แต่ด้วยความรู้สึกส่วนลึกที่ััผ่านชายชราเมื่อครู่ หลังจากลังเลเพียงชั่วขณะ เด็กหนุ่มกัดฟันเดินเข้าไปยังหลังประตู ภาพตรงหน้ากลับปรากฎเป็ชั้นหนังสือหลายชั้นวางต่อเรียงรายกันเป็เส้นตรงสี่ห้าแถวยาวไปจนส่วนลึกหลังร้าน หลังจากคิดอยู่ชั่วครู่เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินไปหลังร้านตามเส้นทางที่ชายชราเดินหายลับไป
“ตึง ตึง ตึง”เสียงเดินย่ำไม้กระดานท่ามกลางความเงียบงันและแสงบางๆที่เล็ดลอดซอกไม้เข้ามาทางเพดาน ก็อตเดินดุ่มๆตามทางในความทรงจำที่ชายชราเดินจากไป แต่หลังจากเดินไม่นานก็เจอกำแพงเป็ทางตันไม่มีทางไปต่อ จู่ๆเด็กหนุ่มก็สังเกตกับสิ่งไม่ปกติที่มาจากตรงหน้า “นั่นมันแสงอะไรกัน”ข้างหน้าเด็กหนุ่มปรากฎเป็กล่องกระดาษวางอยู่บนพื้นตรงมุมใกล้ๆกับชั้นหนังสือ ในกล่องใส่หนังสือเก่าอยู่หลายเล่มแต่กลับมีหนังสือปกสีดำหนาอยู่เล่มหนึ่ง ที่หน้าปกของมันปรากฎเป็ตัวหนังสือสีทองส่องประกายอ่อนๆออกมา “นี่มัน… พงศาวดารตำนานาากลืน์??” เด็กหนุ่มหยิบหนังสือขึ้นมาปัดฝุ่นบางๆที่เกาะอยู่จากนั้นจึงอ่านข้อความที่สลักอยู่บนปกของหนังสือ ดั่งตกอยู่ในภวังค์เด็กหนุ่มค่อยๆเปิดพลิกหน้าหนังสือขึ้นมา “ฝึบ…!!” ทันใดนั้นดั่งโลกหยุดชะงักทุกสรรพเสียงสลายหายไป โลกทัศน์ทั้งแปดทิศมืดลงทันใด “ติ้งง” เสียงสุดท้ายที่ได้ยินดังก่อขึ้นในโสตประสาทก่อนสติของเด็กหนุ่มจะดับไปอย่างสมบูรณ์
[ สรรเสริญแด่การหวนคืนของาา ]
[ เริ่มบันทึกบทกวีแห่งนิรันดร์ ]
[ าากลืน์ ]
1K
