เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        จิ้งจอกน้อยกระโดดลงพื้นอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งหนีหายไป

        อิ๋งเฟิงยืนนิ่งเป็นหินอยู่ท่ามกลางสายลม

        บอกว่าจะสามัคคีปรองดองกันไม่ใช่หรือ?

        จิ้งจอกจอมหลอกลวง!

        ไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนบอกว่าจิ้งจอกมีนิสัยเจ้าเล่ห์เหลือร้าย

        ไม่อยากคิดว่าขาของเขาจะเป็นอย่างไร...

        ยามดึก

        บนยอดเขาที่ไร้ผู้คนในเขตล่าสัตว์ของราชวงศ์

        เงาร่างสีดำสายหนึ่งยืนต้านลมชายเสื้อสีดำถูกสายลมหนาวของราตรีในเหมันตฤดูพัดจนเกิดเสียง

        แววตาของเขาดูราวกับอาบยาพิษเขามองไปยังสถานที่ที่จุดไฟสว่างไสวราวกับประดับประดาไปด้วยดวงดาวในเขตล่าสัตว์

        “นางมาแน่หรือ?”

        น้ำเสียงของเขาแหบพร่าระคายหูยิ่งกว่าเสียงเคาะทองแดงเสียอีก

        “ขอรับข้าน้อยไปตรวจสอบด้วยตนเอง”

        “ดีคราวนี้ข้าจะทำให้นางมาแล้วไม่ได้กลับไปอีก!”

        สายสมอันเย็นยะเยือกไม่สามารถปิดบังไอสังหารเข้มข้นในน้ำเสียงได้ชวนให้ผู้คนหายใจไม่ออก

        แสงรุ่งอรุณมาเยือนแล้วหมอกจางหายไป

        ท้องฟ้าที่ถูกสายฝนปรอยชะล้างมาทั้งคืนดูแจ่มใสกลิ่นดินโคลนเปียกชื้นลอยมากับอากาศ

        ‘ตึกๆๆ...’

        เสียงเคาะสามครั้งเป็นสัญญาณของการรวมตัว

        โลหิตพลุ่งพล่านแม้แต่ผืนดินยังสั่นสะเทือน

        วันนี้ฮั่วเยี่ยนไหวสวมชุดคลุมยาวปักลายงูหลามสีม่วงเข้มเส้นผมยาวถูกรวบขึ้นสูง ไข่มุกบูรพาขนาดเท่าไข่ห่านเม็ดหนึ่งประดับอยู่บนกวาน ดูงดงามและเรืองรองภายใต้แสงอาทิตย์

        ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายสูงส่งและน่าเกรงขามออกมาอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เกิด

        ด้านหลังของเขาคือโหยวพิงถิงในชุดจิ้นจวงสีเหลืองอ่อนที่ดูสง่างาม

        เนื่องจากวันนี้ต้องขี่ม้าจึงไม่เหมาะที่จะสวมกระโปรงสตรีที่จะเข้าร่วมการล่าสัตว์ในวสันตฤดูจึงเปลี่ยนไปสวมชุดจิ้นจวงที่สะดวกสบายกว่า

        โหยวพิงถิงสวมเครื่องประดับเล็กน้อยมีเพียงฮวาเตี้ยน[1]สีเหลืองอ่อนอันประณีตตรงหว่างคิ้วและการประทินโฉมที่วิจิตรงดงาม

        นางดูราวกับกระต่ายที่กำลังขลาดกลัวโดยเดินตามหลังฮั่วเยี่ยนไหวติดๆ และไม่สนทนากับสตรีนางอื่นเลย

        เห็นได้ชัดว่าท่าทีของนางดูไม่เข้าพวกกับท่าทีอันอบอุ่นและกระตือรือร้นของผู้อื่น

        ด้วยเหตุนี้จึงทำให้นางยิ่งดูน่าสงสารและปวดใจเมื่อได้มอง

        “พี่สะใภ้ ท่านมาแล้ว”

        น้ำเสียงอ่อนหวานดังขึ้นชวนให้รู้สึกคันยุบยิบที่หัวใจ

        ภายในลานแห่งนี้ นอกจากฮั่วเยี่ยนไหวที่ทำให้หญิงงามผู้นี้เผยรอยยิ้มได้แล้วอีกคนก็คงเป็นไป๋เซี่ยเหอ

        เมื่อถูกโหยวพิงถิงเรียกขานเช่นนี้ไป๋เซี่ยเหอที่เดิมทีคิดจะไปยืนหลบมุมก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนขึ้นมาทันที

        เด็กสาวสวมชุดจิ้นจวงสีฟ้าน้ำทะเลเรือนผมหนาสีดำขลับถูกถักเป็นเปียเล็กๆ แล้วรวบเป็นหางม้า ในความงามเพริศพริ้งนั้นมีความกล้าหาญแฝงอยู่เล็กน้อย

        ไป๋เซี่ยเหอเดินตรงไปหาทั้งสองคนก่อนจะกล่าวทักทายด้วยท่าทีเหินห่าง

        จากนั้นนางก็ตรงไปนั่งลงที่ข้างกายของฮั่วเยี่ยนไหวทันที

        ฮั่วเยี่ยนไหวไม่เอ่ยวาจาใดคนอื่นๆ ไหนเลยจะกล้าพูดมาก

        แม้แต่ฮ่องเต้ยังเข้าข้างเซ่อเจิ้งอ๋องถึงเจ็ดส่วนแล้วพวกเขาคือผู้ใดกัน?

        “จิ้งจอกน้อยอยู่กับเจ้าหรือไม่?”

        หัวใจของไป๋เซี่ยเหอเต้นผิดจังหวะทันที“อืม มันหลับอยู่ในกระโจม”

        ฮั่วเยี่ยนไหวไม่เอ่ยอันใดอีก

        “ท่านอ๋องเหตุใดวันนี้อิ๋งเฟิงถึงไม่ได้ตามท่านมาด้วยเจ้าคะ?”

        จู่ๆโหยวพิงถิงที่นั่งอยู่ข้างหลังทั้งสองคนก็ถามขึ้นมา

        ไป๋เซี่ยเหอหันหน้าไปมองก่อนจะพบว่าผู้ที่ติดตามอยู่ข้างกายของฮั่วเยี่ยนไหวในวันนี้ไม่ใช่อิ๋งเฟิงแม้ว่าจะสวมหน้ากากอินทรีสีเงิน ทว่าโครงหน้าดูไม่คุ้นเคยแม้แต่น้อย

        “เขากำลังทำท่าม้าอยู่”

        ไป๋เซี่ยเหอนึกขึ้นได้ทันทีว่าเมื่อวานฮั่วเยี่ยนไหวสั่งให้อิ๋งเฟิงคอยดูแลจิ้งจอกน้อย ทว่าตอนนั้นนางกำลังจะคืนร่างเป็นมนุษย์จึงต้องรีบหนีไป

        คิดไม่ถึงว่านางจะทำร้ายอิ๋งเฟิงผู้น่าสงสารอีกครา

        ตอนนี้บริเวณด้านนอกของกระโจมหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนักมีบุรุษในชุดจิ้นจวงสีดำผู้หนึ่งกำลังทำท่าม้าอยู่ ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นเทิ้มเหงื่อไหลรินลงมาตามขมับราวกับสายฝน

        “ฮัดชิ้ว”

        อิ๋งเฟิงเอามือถูจมูก เขาแหงนหน้ามองฟ้าแววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “จามเสียแล้ว แสดงว่ามีคนกำลังคิดถึงข้าใช่ท่านอ๋องหรือไม่?ท่านอ๋องยกโทษให้ข้าแล้วสินะ”

        ณ เขตล่าสัตว์

        ผู้คนมากันพร้อมหน้า

        “เวลาอันเป็นมงคลมาถึงแล้วฝ่าบาท โปรดทรงยิงธนูดอกแรกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

        ข้าราชบริพารจะปล่อยเหยี่ยวที่ได้ตระเตรียมเอาไว้จากนั้นฮ่องเต้จะยิงมันด้วยลูกธนูหนึ่งดอก

        ความหมายโดยนัยของธรรมเนียมนี้คืออวยพรให้ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่

        นี่คือธรรมเนียมที่มีมานับตั้งแต่โบราณกาลและไม่อาจทำลายลงได้

        “เมื่อวานเราบาดเจ็บที่มือให้เซ่อเจิ้งอ๋องยิงแทนก็แล้วกัน”

        ทุกคนเงียบเสียงลงทันที

        สายตาของพวกเขามองไปที่แขนของฮ่องเต้

        ดูแล้วก็ไม่มีอาการผิดปกติแม้แต่น้อยไหนเลยจะได้รับบาดเจ็บ?

        ทว่าแม้จะรู้ว่าฮ่องเต้ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใด ก็ไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้ง

        “เสด็จพ่อนี่ไม่ค่อยดีกระมังพ่ะย่ะค่ะ”

        ฮั่วหมิงเชินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโหแม้ว่าเสด็จพ่อจะบาดเจ็บที่มือ ก็ควรให้เขาที่เป็นไท่จื่อยิงธนูแทนสิส่วนคนอื่นนับเป็นอะไรกัน?

        “เจ้าไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเราหรือ?”

        น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำลงอย่างฉับพลันกดดันให้ฮั่วหมิงเชินจำต้องคุกเข่าลง

        “ลูกมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

        ไป๋หว่านหนิงที่นั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนไหนเลยจะไม่โมโหส้มสีเหลืองทองผลหนึ่งถูกนางบีบจนเละ

        นางปรารถนาให้สิ่งที่นางบีบในเวลานี้ไม่ใช่ผลส้มทว่าเป็นศีรษะของไป๋เซี่ยเหอ!

        อาศัยอะไรนางถึงถูกประทานสมรสแก่เซ่อเจิ้งอ๋องทั้งที่นางกับไท่จื่อถอนหมั้นกันแล้ว?

        อาศัยอะไรเซ่อเจิ้งอ๋องที่ไม่ชอบใกล้ชิดกับสตรีถึงได้ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดีปานนั้น?

        อาศัยอะไรทุกคนถึงดูเหมือนจะอยู่ฝั่งเดียวกับไป๋เซี่ยเหอและเซ่อเจิ้งอ๋องไปเสียหมด?

        ไม่ยุติธรรม!

        ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!

        ใบหน้าของไป๋หว่านหนิงที่ประทินโฉมอย่างงดงามแปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวและดุร้าย

        ทันใดนั้นก็ราวกับคิดอะไรได้แววตาของนางมีไอสังหารพลุ่งพล่าน มุมปากยกขึ้นอย่างเลือดเย็น

        “ข้าจะให้คู่ชายโฉดหญิงชั่วอย่างพวกเจ้าลำพองใจต่อไปจนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก็แล้วกัน!”

        เดิมทีน้ำเสียงของนางก็ทุ้มต่ำอยู่แล้วจึงถูกเสียงเอะอะโวยวายของผู้อื่นกลบไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีผู้ใดได้ยินคำกล่าวของนาง

        ฮั่วเยี่ยนไหวลุกขึ้นยืนเขาไม่รับคันธนูที่ข้าราชบริพารส่งมาให้

        ทว่ากลับหยิบลูกธนูอันแหลมคมขึ้นมาดอกหนึ่งก่อนจะขว้างมันออกไป การกระทำนั้นราวกับเมฆาล่องสายน้ำไหล

        สิ่งที่น่าตกใจก็คือ เหยี่ยวตัวนั้นบินอยู่บนท้องฟ้าในระยะที่ไกลมากทว่าเขากลับขว้างลูกธนูใส่มันด้วยมือเปล่า!

        ร่างของเหยี่ยวที่มีลูกธนูปักตรึงไว้ตกลงบนพื้นอย่างแรง

        “ยอดเยี่ยม ไม่เสียทีที่เป็นเซ่อเจิ้งอ๋องเทพสงครามของพวกเรา!”

        เซ่อเจิ้งอ๋องหรือฮั่วเยี่ยนไหวมีพรสวรรค์โดยกำเนิดอายุสองปีรู้หนังสือท่องตำราได้ อายุหกปีได้รับการสั่งสอนจากฮ่องเต้องค์ก่อน อายุแปดปีติดตามแม่ทัพโหยวออกไปต่อสู้อายุสิบสี่ปีนำทัพออกศึก ยึดชายแดนคืน และยุติความไม่สงบ

        ความดีความชอบทางการทหารมากมายนับไม่ถ้วยตอนนั้นทุกคนต่างคิดว่าเขาจะได้รับการแต่งตั้งเป็นฮ่องเต้

        อันที่จริงฮ่องเต้องค์ก่อนก็มีความคิดเช่นนี้จริงๆ

        เพียงแต่ตอนเกิดสงครามใหญ่ครั้งนั้นหลังจากสองพี่น้องกลับมาจากการกรำศึก ทั้งสองคนก็ดูแตกต่างกันราวกับน้ำและไฟความผูกพันบังเกิด ตามมาด้วยการเปลี่ยนแปลงชนิดพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน

        ต่อมาเมื่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์ฮั่วเยี่ยนไหวก็ถูกแต่งตั้งเป็นเซ่อเจิ้งอ๋อง

        ไม่มีผู้ใดทราบว่าเมื่อปีนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่

        ธรรมเนียมการเปิดงานด้วยการขว้างลูกธนูของฮั่วเยี่ยนไหวได้กระตุ้นความตื่นเต้นให้กับผู้คนเสียงเกือกม้าดังกึกก้อง ฝุ่นลอยคละคลุ้ง ทุกคนแย่งกันวิ่งเข้าไปในป่าด้านหลัง

        ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งจะได้รับรางวัลใหญ่อันแสนลึกลับ

        ยิ่งลึกลับก็ยิ่งเย้ายวน!

        “เจ้าไปกับข้า”

        จู่ๆ ก็มีเงาดำบดบังไป๋เซี่ยเหอที่กำลังเลือกม้าอย่างสบายอารมณ์

        ฮั่วเยี่ยนไหวนั่งอยู่บนหลังม้าลวดลายงูเหลือมบนอาภรณ์ถูกปักด้วยด้ายสีทอง ดูเป็นประกายเรืองรองภายใต้แสงอาทิตย์

        นางไม่ตอบ ผู้คนล้วนทยอยจากไปไกลแล้ว

        ฮั่วเยี่ยนไหวเลิกคิ้ว“ยังเหม่ออยู่อีก?”

        เมื่อไป๋เซี่ยเหอได้สติกลับมานางก็ยื่นมือออกไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว นางถูกดึงขึ้นมาบนม้าและนั่งอยู่ด้านหน้าในอ้อมแขนของเขาโพรงจมูกของนางอบอวลไปด้วยกลิ่นสะระแหน่เย็นอันคุ้นเคยที่นางชื่นชอบ

        ------------------------

        [1] ฮวาเตี้ยนหมายถึง การเขียนชาดเป็นรูปดอกไม้บนหน้าผาก