เยว่หรานมองชายหนุ่มตรงหน้าที่เพิ่งถูกพาตัวเข้ามาด้วยความพึงใจรูปร่างสูงโปรง ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วกระบี่เรียงสวย จมูกโด่งรั้นริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ลำคอยาวระหง ผิวกายขาวเนียนดุจน้ำนม เส้นผมดำเงางามทั้งกายดูสะอาดสะอ้าน
ไม่แปลกเลยที่หอฉุยเหลียงถูกขนานนามเป็หอคณิกาอันดับหนึ่งในเมืองหลวงบุรุษรูปงามเช่นนี้ก็ยังเสาะหามาได้
"ถอดเสื้อออก" หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะคลี่รอยยิ้มหวาน แววตาเป็ประกายหลังได้เห็นว่าภายใต้เสื้อคลุมที่ชายหนุ่มสวมใส่เต็มไปด้วยมันกล้ามเนื้อขึ้นรอนสวย
"อืม ใช้ได้ มาใกล้ ๆ ข้า"
ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินไปหาร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ก่อนจะนั่งลงตรงบนพื้นต่างระดับด้านล่างข้างนาง
"เ้าชื่ออะไร"
"ซินเหยียนขอรับ" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงละมุนโดยไม่ลืมคลี่รอยยิ้มหวังกระชากใจให้หญิงสาวลุ่มหลง
"ชื่อเพราะ เหมาะกับเ้า" ยิ่งเข้ามาใกล้ ๆ ใบหน้าของชายหนุ่มยิ่งทำให้เยว่หรานถูกใจแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่นางจะมาชื่นชมอีกฝ่าย ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดในกายเริ่มประท้วง้าปลดปล่อยออกมาแล้ว
เยว่หรานมองฝ่ามือที่สั่นเทาของตนเองแววตาเต็มไปด้วยความเคืองขุ่น นางเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงไม่ถึงสามวันกลับถูกวิธีต่ำช้าเช่นนี้เล่นงานเอาได้ หลังจากผ่านคืนนี้ไปนางต้องมีของขวัญชิ้นใหญ่มอบให้คนสกุลโจวกับสกุลถานอย่างแน่นอน
"นายหญิงไม่รออีกหน่อยหรือเ้าคะ ลู่หว่ากำลังเดินทางมาอีกไม่นานก็น่าจะถึงเ้าค่ะ"
"ไม่รอแล้ว จากไฉ่หนาน กว่าจะมาถึงเมืองหลวง ข้าคงลงแดงตายก่อนพอดี"
"หรือให้บ่าวไปบอกคุณหนูรองดีเ้าคะคุณหนูรองต้องมีวิธีช่วยนายหญิงอย่างแน่นอน"
อันซินเหยียนนั่งเงียบก้มหน้าดวงตาหลุบต่ำสองฝ่ามือแอบกำเข้าหากันไว้แน่น ระหว่างฟังบทสนทนาระหว่างหญิงสาวกับคนสนิท
ชายหนุ่มได้แต่เก็บซ่อนความไม่พอใจต่อสาวใช้เอาไว้เื่ดี ๆ มีตั้งมากไม่ยอมพูด ดันมาพูดให้เยว่หรานเปลี่ยนใจไปจากเขามันใช้ได้ที่ไหนกัน
กว่าโอกาสดีๆ อย่างนี้จะมาถึง เขาไม่มีทางยอมอย่างแน่นอน
ซินเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกปรับอารมณ์ให้กลับมาอยู่กับร่างบางก่อนมุมปากจะปรากฎรอยยิ้มเ้าเล่ห์เมื่อนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้
ชายหนุ่มคลายฝ่ามือที่กำไว้ออกเปลี่ยนเป็ลูบวนฝ่าเท้าขาว ดึงความสนใจของหญิงสาวให้มาอยู่ที่เขาอีกครั้ง
"ทำไม อยากได้อะไรจากข้า" เยว่หรานเห็นชายหนุ่มก้มหน้าไม่ยอมมองนางจึงยื่นมือไปเชยปลายคางให้เงยหน้าขึ้น
หัวใจหญิงสาวรู้สึกกระตุกสั่นไหวคล้ายตกอยู่ในภวังค์หลังถูกดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมอง ั์ตาสีนิลเหมือนจะมีน้ำตาคลอหน่วยริมฝีปากกัดเม้มเข้าหากันเหมือนกับกำลังปิดกั้นความรู้สึกบางอย่างไว้ ให้ความรู้สึกเหมือนลูกสุนัขตัวน้อยที่กลัวเ้าของทิ้งชวนให้คนมองรู้สึกสงสาร แต่ก็แอบแฝงไปด้วยความเย้ายวนบางอย่างที่ทำให้นางไม่สามารถปฎิเสธเขาได้
"กลัวข้าทิ้งหรือ"
"ซินเหยียนรู้ตัวดีว่าเป็แค่คนต่ำต้อย ไม่อาจรับใช้พี่สาวได้"
เยว่หรานส่งเสียงหัวเราะชอบใจในคำตอบของชายหนุ่มนับว่าหอฉุยเหลียงสั่งสอนคณิกามาเป็อย่างดีรู้จักพูดจาหลอกล่อให้หัวใจคนฟังหวั่นไหว ไม่อาจละทิ้งลูกสุนัขตัวน้อยตัวนี้ได้ลง
"ซูหนี่ เ้าออกไปก่อน อย่ารบกวนข้าจนกว่าจะเรียก"
"แต่นายหญิงเ้าคะ"
"ออกไป"
ซูหนี่มองเ้านายสาวอีกหลายรอบก่อนจะเดินพ้นออกจากประตูห้องตอนนางพบคณิกาชายที่ทางหอฉุยเหลียงจัดส่งมาให้ ก็พอจะคาดเดาได้แล้วว่าการโน้มน้าวให้เ้านายเปลี่ยนใจต้องเป็ไปได้ยากแน่
ยิ่งตอนนี้นายหญิงถูกยาปลุกกำหนัดความปรารถนาที่มีต่อบุรุษรูปงามจึงเพิ่มทวีขึ้นจนไม่แน่ว่าลู่หว่าที่กำลังเดินทางมา ก็ไม่อาจทำให้นายหญิงเปลี่ยนความคิดได้
และดูจากอาการนายหญิงตอนนี้ก็ไม่อาจรอจนลู่หว่ามาถึงได้จริง ๆ ไม่เช่นนั้นพิษจากยาปลุกกำหนัดอาจส่งผลกระทบข้างเคียงต่อร่างกายของนายหญิงในอนาคตเป็แน่
ตอนนี้ซูหนี่จึงทำได้แต่จำยอมทำตามที่เ้านายสาว้ายืนเฝ้าดูความปลอดภัยอยู่ด้านนอกเท่านั้น หากเสร็จกิจเมื่อใดแล้วนายหญิงมีคำสั่งให้กำจัดคนทิ้ง นางได้ลงมือได้ทันท่วงที
เยว่หรานละความสนใจจากคนสนิทหันกลับมาคลี่รอยยิ้มหวานกรุ่มกริ่ม สองฝ่ามือเล็กบีบพวงแก้มบนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มด้วยความเอ็นดูก่อนจะก้มลงจุมพิตริมฝีปากสีชมพูบางเบา ประหนึ่งอีกฝ่ายเป็ลูกสุนัขตัวน้อยจริง ๆเพื่อช่วยปลอบประโลมไม่ให้น้อยใจ
"เคยทำไหม" หญิงสาวถามเพื่อความมั่นใจแม้จะแค่เพียงครั้งเดียวเพื่อกำจัดฤทธิ์ยาแต่นางก็ใช่ว่าจะใช้บุรุษสกปรกที่ไหนก็ได้มาล่วงล้ำสิ่งสำคัญ ก่อนหน้านี้ถึงได้กำชับซูหนี่อย่างเด็ดขาดว่าต้องเป็คณิกาชายที่ยังไม่เคยรับแขกมาเท่านั้น
"พี่สาว...เป็คนแรกขอรับ" ซินเหยียนตอบคำถามหญิงสาวแต่ั์ตาสีนิลยังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางอย่างไม่ลดละ
เมื่อครู่เขายังไม่ทันตั้งตัวนางก็ถอนริมฝีปากกลับไปก่อน ทำให้ััความนุ่มนิ่มของริมฝีปากบางได้เพียงนิดไม่สมกับที่โหยหามานาน
"แล้วเ้าทำเป็"
ซินเหยียนก้มใบหน้าเก็บซ่อนรอยยิ้มเ้าเล่ห์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวอีกครั้งด้วยแววตาใสซื่อ ใบหน้าแสร้งว่ากำลังเขินอายขณะเดียวกันก็เริ่มขยับฝ่ามือร้อนที่ยังลูบวนฝ่าเท้าขาว ค่อย ๆลูบขึ้นสูงจนถึงต้นขาเรียว
ทว่าชายหนุ่มกลับต้องหยุดชะงักฝ่ามือไม่ได้ลูบไปต่อถึงที่หมาย เมื่ออยู่ ๆ ก็ถูกหญิงสาวก็ผลักออกอย่างแรงทำให้เขาที่ยังไม่ทันได้ระวังตัว ถอยเซจนแทบล้มหงายหลัง
"พี่สาว...." ซินเหยียนที่คิดว่าหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ ไม่้าเขาแล้วจึงคิดจะโผกลับเข้าไปหาร่างบางใหม่ แต่ก็มีอันต้องหยุดชะงักอีกครั้ง เมื่อถูกนางยื่นปลายเท้ามายันหน้าอกไว้
"ว่าอย่างไร เ้าทำเป็หรือไม่"
หัวใจซินเหยียนเต้นระส่ำอย่างไม่เคยเป็ลมหายใจรู้สึกติดขัดขั้นรุนแรงหลังถูกหญิงสาวใช้ปลายนิ้วเท้าขาวไล่วนอยู่บริเวณหน้าอก ลูบผ่านรอนกล้ามเนื้อลงมาหยุดอยู่ตรงกลางกายที่เริ่มนูนเป็รูปเป็ร่างอยู่ในกางเกงทำให้ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาหรือหญิงสาวกันแน่ ที่กำลังถูกฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด
ชายหนุ่มไม่เคยคิดว่าตนเองใกล้จะสติแตกอย่างนี้มาก่อนลำคอรู้สึกแห้งผาก จำต้องกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก แววตาที่มองหญิงสาวไม่อาจปิดซ่อนแรงปรารถนาที่มีต่อนางได้อีกต่อไป
ชายหนุ่มจับเท้าเล็กที่เหยียบกลางกายเขาขึ้นอย่างทะนุถนอมก่อนจะจุมพิตหลังฝ่าเท้าขาวอย่างอ่อนโยน
"เื่แบบนี้ คงต้องให้พี่สาวบอกแล้ว ว่าซินเหยียนทำเป็หรือไม่"
**ซินเหยียน แปลว่างดงาม มีชีวิตชีวา