“นี่…ข่าวจริงเหรอ?”
เย่เทียนถาม
“ฉันได้ยินมาจริงๆ!” จางเป่ายืนยันแบบนั้น
“ก่อนหน้านี้พวกเรามองจากที่ไกลๆ ก็เห็นศิษย์จากสถาบันกองทัพที่ 1 กำลังร่วมมือกันจัดการกับงูหลามใบไม้เขียวที่มีความยาวราว 10 เมตร แต่โชคร้ายที่พวกมันล้มเหลวฉันคิดว่าในตอนนี้คงจะมีศิษย์จำนวนมากที่ไปยังที่นั่นแล้ว!”
“มันอยู่ที่ไหน?” เย่เทียนถาม
“ทิศตะวันออกเฉียงใต้!” จางเป่าชี้ไปในทิศทางหนึ่ง
เมื่อได้คำตอบ เย่เทียนรีบวิ่งออกไปและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกัน จางเป่ามองไปยังแผ่นหลังของเย่เทียนและถอนหายใจออกมายาวๆ
“ตอนแรกฉันคิดว่าเย่เทียนคงแข็งแกร่งพอๆ กับฉันแต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะซ่อนความแข็งแกร่งไว้มากขนาดนี้ ด้วยพร์ของเย่เทียนมั่นใจได้เลยว่าในอนาคตเขาจะกลายเป็นักรบได้บางทีอาจจะก้าวถึงขั้นนักรบชั้นยอดเลยก็ได้”
หากจะบอกว่าไม่อิจฉาคงก็เป็เื่โกหก แต่จะอิจฉาไปก็ไร้ประโยชน์นี่เป็ยุคสมัยที่ให้ความสำคัญกับพร์ จางเป่ามีพร์เพียงขั้นรองเท่านั้นทั้งชีวิตนี้เขาคงบรรลุได้สูงสุดเพียงนักรบกับนักรบขั้นต้น
“ไปเถอะ พวกเราควรรีบกลับ!”
จางเป่าพูดอย่างจนปัญญา
“กลับ? พวกเราจะไม่ล่าสัตว์อสูรแล้วเหรอ?” ศิษย์คนหนึ่งกล่าวออกมาอย่างไม่เต็มใจ
“ไม่แล้ว ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเราในตอนนี้ต่อให้ร่วมมือกันก็ไม่มีความหวังที่จะได้รับเืสัตว์อสูรอีกแล้วอันที่จริงฉันควรจะคิดได้ั้แ่ก่อนการทดสอบเพราะนี่เป็เพียงโอกาสครั้งเดียวที่ห้าสถาบันใหญ่จะมอบให้คนใหญ่คนโตเ่าั้้าเพียงสร้างจอมยุทธ์ที่แข็งแกร่งโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้เท่านั้นสำหรับชีวิตของผู้ฝึกยุทธ์ที่อ่อนแออย่างพวกเราพวกนายคิดว่าคนใหญ่คนโตพวกนั้นจะสนใจเหรอ? ไม่ว่าผู้ฝึกยุทธ์อย่างพวกเราจะต้องตายไปมากเพียงใดพวกเขาก็ไม่หันมาเหลียวมอง!” จางเป่ายิ้มอย่างขมขื่น
ศิษย์คนอื่นๆ ไม่ได้พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าพวกเขายอมรับมันอย่างจนใจ
โลกใบนี้มันโหดร้าย สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้วชีวิตยังพอมีค่าอยู่บ้างแต่กับคนธรรมดาแล้วไม่นับว่าเป็อะไรเช่นเดียวกับคนใหญ่คนโตที่มองผู้มีพร์ระดับต่ำเป็แค่มดปลวก
การทดสอบครั้งนี้ดูคล้ายมุ่งเป้าไปที่ผู้ฝึกยุทธ์ฝึกหัดทุกคนแต่เป้าหมายจริงๆของการทดสอบในครั้งนี้คือการขัดเกลาผู้มีพร์ระดับสูงเท่านั้น
คนเจ็ดถึงแปดคนเดินออกมานอกเขตป่าด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยโดยไม่หันกลับไปมองยังป่าอีก
......
หลังจากวิ่งออกไปได้ระยะหนึ่ง เย่เทียนก็หยุดลง
ตอนนี้บนร่างกายของเขามีสิ่งของมากมาย แม้ว่าของพวกนี้จะไม่หนักมากนักแต่ก็ส่งผลต่อการต่อสู้เป็อย่างมากเขาไม่สามารถแบกวัตถุดิบเหล่านี้ไปด้วยขณะต่อสู้ได้
ภายใต้สถานการณ์ปกติ มีทางแก้ปัญหาอยู่ 2 วิธีหนึ่งคือกลับไปตรงทางเข้าหุบเขาเพื่อแลกเปลี่ยนวัตถุดิบเหล่านี้ให้กลายเป็คะแนนแต่การทำเช่นนั้นมันค่อนข้างเสียเวลาเกินไป
วิธีที่สองคือการซ่อนวัตถุดิบเหล่านี้ไว้ที่ไหนสักแห่งแล้วค่อยกลับมานำมันออกไป
“เราคงต้องฝังมันไว้ก่อน!”
เย่เทียนขุดหลุมอย่างรวดเร็วเขาฝังวัตถุดิบทั้งหมดไว้และหากิ่งไม้มาปกปิดมัน
พื้นที่ป่านั้นกว้างใหญ่เป็ไปได้ยากมากที่คนอื่นจะค้นพบวัตถุดิบเหล่านี้เข้ายิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์อสูรทั่วไปมันไม่มีทางสนใจวัตถุดิบเหล่านี้
เท่านี้ก็เรียบร้อย ทุกอย่างพร้อมแล้วเย่เทียนเร่งมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้ทันที
ปัง!!!
ในระยะไกล เขาได้ยินเสียงการต่อสู้ดังแว่วมาแค่เสียงก็รู้แล้วว่าการต่อสู้นั้นดุเดือดขนาดไหน
“หรือว่าจะมีคนต่อสู้กับอสูรงูหลามตัวนั้นอีกครั้ง?”
เย่เทียนคาดเดา
แม้ว่าสัตว์อสูรงูหลามจะแข็งแกร่งแต่ครั้งนี้คงมีผู้ฝึกยุทธ์ไม่น้อยที่พยายามโจมตีมัน หากประมือกันจริงสัตว์อสูรงูหลามตัวนี้คงไม่สามารถรับมือกับศิษย์เ่าั้ได้
“หวังว่าจะไปถึงทัน!”
เย่เทียนแอบคาดหวังลึกๆ
ไม่กี่วินาทีต่อมาเย่เทียนก็มาถึงแต่สถานการณ์กลับไม่เหมือนกับที่เขาคาดไว้
“นี่...”
รูม่านตาของเย่เทียนหดแคบลง
มีผู้ฝึกยุทธ์สิบกว่าคนกําลังล้อมงูหลามใบไม้เขียวที่กำลังได้รับาเ็ลำตัวของมันไม่ได้ยาว 10 เมตรอย่างที่เขาได้ยินมาแต่มันกลับยาวถึง 15 เมตร
“ระดับสัตว์อสูร งูหลามใบไม้เขียวตัวนี้เพิ่งวิวัฒนาการเป็สัตว์อสูร!”
จากเหตุการณ์ตรงหน้า เขาสามารถคาดเดาสถานการณ์ได้ทันที
สัตว์อสูรไม่ได้แบ่งระดับพลังตามขนาดร่างกายตัวอย่างเช่นงูหลามใบไม้เขียวตัวนี้ถือเป็สัตว์อสูรที่มีขนาดใหญ่มากแต่ในขณะเดียวกันมันก็ไม่ได้มีความแข็งแรงมากนักดูเหมือนว่าในตอนนี้มันอ่อนแอกว่าสัตว์อสูรที่ยังไม่ถึงขั้นสัตว์อสูรทั่วไปเสียอีก
งูหลามใบไม้เขียวตัวนี้อยู่ในระดับสัตว์อสูรจริงๆ เหรอ?
ไม่เพียงแค่เย่เทียนเท่านั้นที่รู้สึกแปลกใจ แต่ศิษย์คนอื่นๆเองก็เช่นเดียวกัน
แต่ในเวลานี้ไม่มีใครคิดมากเพราะสิ่งที่พวกเขา้ามากที่สุดการสังหารสัตว์อสูรตนนี้
งูหลามใบไม้เขียวมีมูลค่าเท่ากับ 500 แต้มเท่านั้นแต่เมื่อมันวิวัฒนาการกลายเป็สัตว์อสูรมูลค่าของมันจะต่างออกไปเพราะมันจะมีมูลค่าถึง 1,000 แต้มเป็อย่างน้อย!
นอกจากนี้นี่คือสัตว์อสูรเืของมันเพียงพอที่จะขัดเกลาร่างกายของศิษย์จำนวนมาก
อาจกล่าวได้ว่าอสูรงูหลามใบไม้เขียวตัวนี้เป็สมบัติล้ำค่าสำหรับทุกคน!
โชคดีที่มันเพิ่งก้าวขึ้นสู่ระดับสัตว์อสูรความแข็งแกร่งของมันจึงยังไม่สามารถเทียบได้กับฝึกยุทธ์ขั้นสูงสุดได้มิเช่นนั้นศิษย์ผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้คงไม่กล้ารุมโจมตีสัตว์อสูรตัวนี้
แต่ถึงอย่างนั้น ผู้ฝึกยุทธ์ฝึกหัดก็ยังได้รับาเ็อย่างต่อเนื่องและต้องถอนตัวออกจากการต่อสู้
เย่เทียนยังไม่ได้ลงมือ เขาคอยสังเกตสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา
ประมาณ 10 นาที ต่อมาก็เหลือผู้ฝึกยุทธ์เพียง 5คน เท่านั้น และคนทั้ง 5 ก็เป็หัวกะทิของสถาบันกองทัพที่1 คนพวกนี้มีพร์ในการบ่มเพาะปานกลางแต่บนตัวของพวกเขาก็ปรากฏรอยแผลซึ่งแสดงให้เห็นว่าพวกเขาได้รับาเ็ไม่น้อยเช่นกัน
อย่างไรก็ตามอสูรงูหลามใบไม้เขียวาเ็หนักกว่ามากบนตัวของมันเต็มไปด้วยลูกธนู รวมไปถึงาแเหวอะหวะที่เกิดจากดาบจำนวนมากยังมีรอยกระบี่ที่บนหน้าผากของมัน
ทันใดนั้น
งูหลามใบไม้เขียวก็กระตุ้นพลังทางสายเืหางของมันกวาดออกไปอย่างรุนแรงทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ทั้ง 5 ถูกกระแทกกระเด็นออกไป
วินาทีถัดมา งูหลามใบไม้เขียวก็หลบหนีออกไปในระยะไกลทันที
เมื่อมันเริ่มต้นกระตุ้นสายเืของมันความเร็วของมันจะเพิ่มขึ้นหลายระดับ นอกจากจอมยุทธ์ขั้นนักรบแล้วไม่มีใครสามารถไล่ตามอสูรตัวนี้ได้ทัน
ผู้ฝึกยุทธ์พยายามไล่ตามแต่พวกเขากลับพบว่าพวกเขาไม่สามารถตามความเร็วของมันได้ทัน
“บ้าเอ๊ย! อสูรตัวนี้หนีไปอีกแล้ว ทุกคนตามมาสัตว์อสูรตัวนี้าเ็หนักมาก มันคงหนีไปได้ไม่ไกลนัก!”
โม่เฉ่าเป่ยพูดอย่างโกรธเคือง
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทุกคนไม่รู้ก็คือมีเงาร่างหนึ่งไล่ตามมาอย่างลับๆ
“ฮ่าๆ ์เข้าข้างเราจริงๆ หลังจากที่เราผสานพร์ด้านความเร็วเราก็สามารถไล่ตามอสูรงูตัวนี้ทันได้”
เย่เทียนพึมพำอย่างตื่นเต้น
เย่เทียนไล่ตามอสูรงูหลามใบไม้เขียวไปอย่างต่อเนื่องหลังจากเลี้ยวได้แปดรอบงูหลามใบไม้เขียวก็ลากร่างกายที่าเ็สาหัสของมันเข้าไปในถ้ำ
เย่เทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแอบเข้าไปในถ้ำเช่นกัน
ด้วยความเร็วของเขา แม้ว่าเขาจะต้องพบเจอกับอันตรายบางอย่างเขาก็ยังสามารถถอยออกมาได้อย่างปลอดภัย
ถ้ำที่มืดมิดแห่งนี้ทอดยาวลงไปใต้ดิน
เย่เทียนไม่รู้ว่าตัวเองเดินลึกลงไปนานแค่ไหนแล้วแต่ในที่สุดเย่เทียนก็มาถึงตรงจุดที่งูหลามใบไม้เขียวนอนอยู่
อย่างไรก็ตามในเวลานี้งูหลามใบไม้เขียวอ่อนแอเป็อย่างมากมันนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นถ้ำโดยไม่ขยับตัว
และเย่เทียนเองก็ไม่ได้แสดงความเมตตาใดๆ โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาเปิดใช้พร์ด้านความเร็วและใช้ดาบเหล็กชั้นดีฟันไปที่ร่างของงูหลามใบไม้เขียว
แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะยังอ่อนแออยู่มากแต่เขาก็สามารถสังหารมันได้อย่างรวดเร็ว
“ต้องรีบเก็บเืมันก่อน!”
เย่เทียนไม่ลืมเื่สำคัญนี้
เขารีบหยิบขวดน้ำออกจากเอว และใช้ดาบแทงหัวใจของงูหลามใบไม้เขียวเืของมันค่อยๆ รินไหลลงไปในขวด
งูหลามใบไม้เขียวตัวนี้เพิ่งจะวิวัฒนาการกลายเป็สัตว์อสูรเืในร่างกายของมันยังคงเป็เืของสัตว์อสูรมีเพียงเืที่หัวใจเท่านั้นที่เป็เืของสัตว์อสูรที่บริสุทธิ์อย่างแท้จริงดังนั้นเย่เทียนจึงเก็บเฉพาะเืหัวใจของมัน
ไม่นานขวดน้ำก็ถูกเติมจนเต็มโดยที่เืในร่างของงูหลามใบไม้เขียวยังคงไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
“มันเทียบเท่ากับเืสัตว์อสูรระดับต่ำถึงห้าตัวครั้งนี้เราได้กำไรมหาศาล!”
เย่เทียนคิดอย่างตื่นเต้น
909
