นนท์พึมพำอาจารย์ของเย่เอ๋อร์ " ท่านพี่ ๆ " หลันอิงเย่ร้องเรียกนนท์ " เอ่อ เสียมารยาทยิ่งนัก ข้าน้อยโจวนนท์คารวะผู้าุโ "
กล่าวจบพลันผายมือไปที่เก้าอี้ " ผู้าุโเชิญนั่ง" " อืม " อาจารย์ของหลันอิงเย่พยักหน้า กลิ่นกายหอมหวานโชยออกมาขณะที่นางเยื้ยงกายผ่านนนท์ " กลิ่นกายหญิงบริสุทธิ์สูงศักดิ์ช่างหอมยิ่งนัก " นนท์ครุ่นคิดในใจ
" ไม่ทราบว่าผู้าุโมีนามว่าอันใดขอรับ " นนท์ถามขณะที่เดิมตามหลังนาง สายตาจ้องมองที่ก้นอันงอนงาม
" ท่านพี่อาจารย์ของข้านามว่า หลางจี้เสวี่ย " นนท์พยักหน้า นางนั่งที่เก้าอี้ฝั่งซ้าย หลันอิงเย่ตรงกลาง นนท์นั่งฝั่งขวา
การประมูลดำเนินไปแต่หาได้มีผู้คนสนใจสิ่งของที่นำมาประมูลมากนัก ต่างจดจ่อรอคอยโอสถทะลวงราชันเทวะ
ขุมกำลังที่แข็งแกร่งต่างพร้อมห้ำหั่นกันโอกาสมีเพียงสามครั้ง หากพลาดมิรู้ว่าอีกนานเพียงใดโอสถชั้นเลิศนี้จะปรากฏกายขึ้นมาอีก
ต้องบอกว่าการทะลวงขั้นพลังจากขั้นเทวะไปสู่ราชันเทวะนั้นยากยิ่งนัก หลายคนติดที่ขั้นเทวะหลายสิบปี บางคนโชคดีพบเจอสมบัติล้ำค่าก็ทะลวงขั้นพลังได้
" าุโหลางมิทราบว่าท่านสนใจสิ่งใดในการประมูลครั้งนี้ " นนท์ใคร่รู้ความ้าของหลางจี้เสวี่ย
" ท่านพี่อาจารย์สนใจโอสถทะลวงราชันเทวะ อาจารย์ติดที่ขั้นนี้มานานถึงแปดสิบปีแล้ว " หลันอิงเย่เอ่ยบอกนนท์
ขณะนั้นเสียงฮืฮฮาที่ภายนอก " ทุกท่านโอสถทะลวงราชันเทวะ เม็ดแรกเข้าสู่การประมูลแล้ว กล่าวเสร็จไป๋หนิงชูขวดหยกขึ้นมา พรัอมเปิดฝาขวด กลิ่นสมุนไพรขจรขจายหอมหวลทั่วทั้งห้อง ผู้คนพลันสูดดมถึงกับกายสั่นสะท้าน แม้แต่หลางจี้เสวี่ยยังใจสั่น พลันเอื้อมมือไปกุมมือของศิษย์รักอย่างลืมตน เสียงเซ็งแซ่กล่าวถึงโอสถเม็ดนี้ไม่หยุด " มันต้องเป็ของข้า " " ของอย่างนี้ใครใจถึงผู้นั้นได้ไป
" ทุกท่านโอสถทะลวงราชันเทวะเม็ดนี้ เปิดประมูลที่ขั้นต่ำ หนึ่งล้านเหรียญทอง " เสียงหวานแต่แฝงไปด้วยอำนาจของไป๋หนิงกล่าว
1,100,000
1,200,000
1,500,000
2,000,000
2,500,000
3,000,000 และราคายังคงพุ่งไปไม่หยุด จนถึง 15,000,000
" 15,000,000 มีใครให้เพิ่มอีกหรือไม่ " เสียงของไป๋หลิงกระตุันเตือนผู้ประมูล
" หากไม่มีแล้ว โอสถทะลวงราชันเทวะเม็ดแรกเป็ของ แม่ทัพใหญ่เหอ ราคาสิบห้าล้านเหรียญทอง " แม่ทัพใหญ่เหอลุกขึ้นคารวะรอบทิศ
หลางจี้เสวี่ยบีบมือของศิษย์ตนแน่น หลันอิงเย่รับรู้ถึงความรู้สึกของอาจารย์ได้ดี " ท่านพี่ท่านมีโอสถทะลวงราชันเทวะรึไม่ " เสียงกระซิบดังที่ข้างหูนนท์พูดจบหลันอิงเย่ส่งลิ้นร้อนชอนไชใบหูของนนท์ " อาห์ " เสียงครางแ่เบาของนนท์ ทำให้หลันอิงเย่ยิ้มอย่างพึงพอใจที่ตนทำให้คนรักต้องครวญคราง
นนท์สะบัดมือขวดหยกลอยออกมา " เย่เอ๋อร์ นี่เป็โอสถทะลวงราชันเทวะ เอาให้อาจารย์เ้า อย่าเปิดที่นี่กลับสำนักแล้วค่อยเปิด "
หลันอิงเย่ยื่นมือรับขวดหยกแล้วส่งให้อาจารย์ตน " ท่านอาจารย์นี่เป็โอสถทะลวงราชันเทวะ ท่านพี่ของข้านำมาให้ท่านเ้าค่ะ ท่านพี่บอกว่าอย่าเปิดที่นี่กลับสำนักแล้วค่อยเปิดเ้าค่ะ "
หลางจี้เสวี่ยยื่นมือที่สั่นเทารับเอาขวดหยกมา พร้อมกับลุกขึ้นไปยืนต่อหน้านนท์ " โจวนนท์ข้าขอบใจเ้าที่มอบสิ่งล้ำค่านี้ให้กับข้า ไม่เช่นนั้นยายแก่คนนี้คงต้องแก่ตายอย่างแน่นอน "
ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยต่อ นนท์พลันยื่นมือไปปิดปากนางอย่างแ่เบาพร้อมกับยกยิ้มอย่างมีเสน่ห์ พลันหัวใจของหลางจี้เสวี่ยเต้นระรัว อีกมือหนึ่งของนนท์กอดกุมเอวคอดของนางพร้อมดึงเข้ามาหาตน
สองกายแนบชิดติดกันอกเบียดอก ฝ่ามือของนนท์เลื่อนลงต่ำเกาะกุมก้นงอนงาม ลูบไล้ััแ่เบา " ฮือ อาห์ " เสียงครางอันแ่เบาเชิญชวนให้เคลิบเคลิ้ม นนท์ก้มหน้าลงประทับจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ใช้ลิ้นซุกซนตวัดเกาะเกี่ยวพัวพันดูดดื่มอย่างเนิ่นนาน
ฝ่ามือหนึ่งเคลื่อนขึ้นบนััูเาใหญ่อย่างแ่เบา ปลายนิ้วหมุนควงที่ยอดูเา อีกฝ่ามือหนึ่งเคลื่อนคล้อยลงต่ำ แหวกกระโปรงสีขาวแทรกผ่านชั้นในััแ่เบาที่รอยแยกอันเจิ่งนองไปด้วยน้ำ ปลายนิ้วซุกซนซอกซอนชอนไช " นนท์พอก่อนที่นี่ไม่ได้ " หลางจี้เสวี่ยกล่าวเตือนนนท์ด้วยเสียงอันสั่นเครือ
นนท์ละมืออย่างอ้อยอิ่ง สองมือเปลี่ยนมาเป็กอดเอวคอดของนาง " ข้ามิเห็นยายแก่ที่ไหน ข้าเห็นแต่เพียงหญิงสาวที่งดงามปานนางฟ้านาง์เท่านั้น " ว่าแล้วก็จูบหลางจี้เสวี่ยอย่างดูดดื่มอีกครั้ง
หลางจี้เสวี่ยผละออกจากนนท์พร้อมจูงมือนนท์นั่งลงตรงกลาง โดยที่ศิษย์กับอาจารย์อยู่ฝั่งซ้ายขวา
5K
