ผ่านไปสามวัน ปิงยี่ก็มีอาการดีขึ้น สามารถร่วมรับประทานอาหารพร้อมกับคนอื่นๆได้แล้ว
“สีหน้าเ้าดีขึ้นมากแล้วนะปิงยี่” ซานชิงทัก
“ข้าแข็งแรงขึ้นมากแล้ว ว่าแต่ ข้าได้ยินว่าเ้ากับเฉียนว่านเข้ากันไม่ได้จริงมั้ย” ปิงยี่สงสัย
“มันก็ไม่เชิงหรอก ทำไมหรอ” ซานชิงกล่าว
“พวกเรามาสับเปลี่ยนอสูรผู้พิทักษ์กันดีมั้ย” ปิงยี่เสนอ
“ทำได้ด้วยหรอ” ซานชิงอยากรู้
“เ้ามีคาถานี้นี่” ปิงยี่กล่าว
“ข้ามีงั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นขอข้าคิดดูก่อนก็แล้วกัน” ซานชิงจำเป็ต้องตั้งสมาธินึกคาถาก่อน
“เอ่อ พวกเ้าจะไม่ถามความสมัครใจของเฉียนว่านและหานสงหน่อยหรือ” จูหลินกล่าว
“ข้ายังไงก็ได้” หานสงกล่าว
“แต่ข้า้าให้เ้าปลดปล่อยข้า ไม่ใช่ยกข้าให้คนอื่นดูแล” เฉียนว่านกล่าว
“มันจะไม่ดีกว่าหรอ ถ้าปิงยี่จะช่วยปลดปล่อยเ้าให้ในขณะที่ตัวข้านั้นยังคงนึกคาถาไม่ออกเลย” ซานชิงกล่าว
“งั้นก็ตามใจก็แล้วกัน” เฉียนว่านไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก
จูหลินไม่เห็นด้วย เลยลากตัวซานชิงไปคุยด้วยตามลำพัง
******************************************************
“มีอะไรหรอจูหลิน ทำไมต้องคุยกันลับๆด้วย” ซานชิงสงสัย
“เ้าเองก็รู้ว่าหานสงรักและห่วงปิงยี่มากแค่ไหนเ้ายังจะแยกทั้งคู่ออกจากกันอีกหรือ” จูหลินกล่าว
“เมื่อหานสงอยู่กับข้า เขาอาจภักดีต่อข้าก็ได้นี่” ซานชิงไม่สนใจ
“ข้าเองก็ไม่ได้อยากเข้าข้างเฉียนว่านหรอกนะข้าเห็นด้วยกับเขาที่อสูรก็มีชีวิตจิตใจและมีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนกันกับมนุษย์อย่างพวกเรานะ”จูหลินกล่าว
“แล้วข้าจะคิดดูก็แล้วกัน ข้าขอตัวไปนั่งสมาธิก่อนนะ” ซานชิงกล่าว
จูหลินทำได้เพียงแต่ส่ายหน้าเพราะนางพอดูออกว่าหานสงกับปิงยี่รักกันแบบคู่รัก ไม่ใช่ในฐานะเ้านายกับลูกน้อง
******************************************************
ณศาลาพักริมทาง
“เ้านัดให้ข้ามาพบทำไม”เฉียนว่านสงสัย
“ข้าอยากให้เ้าช่วยดูแลปิงยี่ให้ดี ปกป้องนางยิ่งชีวิต” หานสงกล่าว
“แล้วทำไมเ้าไม่ทำเองล่ะ” เฉียนว่านกล่าว
“ก็นางไม่อยากอยู่กับข้านี่” หานสงรู้สึกน้อยใจ
“ข้าไม่รับปากเ้า แต่ก็จะพยายามก็แล้วกัน” เฉียนว่านกล่าวอย่างไม่ยี่หร่า
หานสงรีบจับคอเสื้ออสูรหมาป่า “เ้าจงจำไว้หากปิงยี่มีอันตรายแม้เท่าปลายเล็บ ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยเ้า”
“เ้ามีเื่แค่นี้ใช่มั้ย” เฉียนว่านจับมือหานสงออก
“ข้าสัญญาว่าจะดูแลเ้านายเ้าเป็อย่างดีแลกกับที่ให้เ้าช่วยปกป้องคุ้มครองปิงยี่” หานสงกล่าว
“ถ้ามีแค่นี้ ข้าไปล่ะ” เฉียนว่านเดินหนีทันที
******************************************************
เช้าวันถัดมา
ซานชิงเดินสวนทางกับเฉียนว่านโดยบังเอิญที่หน้าโรงครัวของวัด
“เ้าจำคาถาปลดปล่อยได้หรือยัง”เฉียนว่านกล่าว
ซานชิงหยุดเดินและตอบโดยที่ไม่หันหน้าไปมอง “ข้ายังจำไม่ได้”
“อยู่กับอสูรตนอื่นแล้ว อย่าเที่ยวไปทะเลาะกับเขาอีกล่ะเดี๋ยวเขาจะทนเ้าไม่ได้” เฉียนว่านกล่าว
“อย่างกับว่า เ้าทนข้าได้งั้นแหละ” ซานชิงกล่าว
“รักษาตัวให้ดี เ้าต้องเข้มแข็งยามเมื่อความทรงจำของเ้าฟื้นขึ้นมา”เฉียนว่านเตือน
ซานชิงรีบหันไปมอง และกล่าวว่า “แล้วทำไมเ้าไม่เล่าให้ข้าฟังล่ะ”
“การรับรู้ด้วยตัวเอง มันคงดีกว่าฟังคนอื่นพูด จริงมั้ย” แล้วเฉียนว่านก็เดินหนีไป
******************************************************
ซานชิงนัดทุกคนให้มาพบที่ลานวัด
“เ้าจำคาถาแลกเปลี่ยนอสูรได้แล้วใช่มั้ย”ปิงยี่กล่าว
ซานชิงพยักหน้าและกล่าวว่า “หานสงเ้าไปยืนรอข้าอยู่ที่กลางลานวัด ส่วนคนอื่นรออยู่ที่นี่ก่อน”
หานสงจึงไปรอที่กลางลานวัดอย่างปลงๆ
ซานชิงร่ายคาถาสร้างเกราะป้องกันไม่ให้ทุกคนเข้ามายังบริเวณกลางลานวัดได้ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคน
สักพักซานชิงก็ร่ายคาถาอีกแต่แทนที่จะเป็คาถาแลกเปลี่ยนอสูร แต่กลับเป็คาถาที่ทำให้…
“โอ๊ย ปวดหัว ปวดเหลือเกิน ทำไมปวดเช่นนี้ นี่ท่านทำอะไรข้าน่ะซานชิง”หานสงมีอาการปวดขมับ
ซานชิงไม่ตอบ แต่ยังคงร่ายมนตร์ต่อไป
ปิงยี่ที่มองดูจากด้านนอกก็รีบะโ“เ้าจะทำอะไรน่ะซานชิงหยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่าทำร้ายอสูรของข้า ข้าบอกให้หยุดเดี๋ยวนี้”
ซานชิงไม่ตอบเช่นเคย แต่ยังคงร่ายมนตร์ต่อไปอีก
“ถ้าเ้าไม่หยุดข้าจะทำร้ายอสูรของเ้า” ปิงยี่ขู่
ซานชิงจึงหยุดชั่วคราว แล้วนางก็เปลี่ยนคาถาให้เฉียนว่านเข้ามาตรงกลางลานวัดเช่นกัน
“นี่เ้า! ยังไงข้าก็จะไม่ให้เ้าทำร้ายหานสง” ปิงยี่พยายามวิ่งเข้าไปและพยายามทะลุผ่านเกราะป้องกันให้จงได้แต่ทว่าปิงยี่กลับถูกผลักออกมาทันที
ตอนนี้เฉียนว่านอยู่ในสภาพถูกล่ามด้วยโซ่ไม่ให้เคลื่อนไหวส่วนหานสงยังคงปวดหัวอย่างทรมาน
“ข้าขอร้องล่ะหยุดเถอะนะซานชิงข้าไม่แลกเปลี่ยนอสูรแล้ว หานสงเป็ของข้าแต่เพียงผู้เดียว” ปิงยี่ะโ
“เ้าพูดใหม่ซิ” ซานชิงกล่าว
“หานสงเป็ของข้าคนเดียว ใครก็เป็เ้าของหานสงไม่ได้” ปิงยี่ะโอีก
“ก็เท่านี้” ซานชิงหยุดร่ายคาถาแล้วเป่ามนตร์ให้เกราะป้องกันสลายไป จนทุกคนสามารถเดินเข้าไปดูอาการของหานสงได้
ปิงยี่รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของหานสงทันที “เ้าไม่เป็อะไรใช่มั้ย”
“แค่เ้าเป็ห่วงข้า ข้าก็หายแล้ว” หานสงกล่าว
“ข้าขอโทษนะ ข้าจะไม่มอบเ้าให้ใครอีกแล้ว” หญิงสาวเผลอตัวกอดฝ่ายชายจนทุกคนที่เห็นพากันแอบยิ้ม
เมื่อปิงยี่ตั้งสติได้นางก็รีบผละออกมา และรีบต่อว่าทันที “เ้าทำบ้าอะไรน่ะซานชิงเ้าทำร้ายอสูรของข้าทำไม”
“ก็ในเมื่อเขาจะมาเป็อสูรของข้า เขาก็ต้องทนทุกอย่างได้สิ” ซานชิงกล่าวอย่างเ็า
“ทำไมเ้าถึงไม่มีเมตตาต่อบริวารแบบนี้ ถึงว่าเฉียนว่านเองก็ไม่อยากอยู่กับเ้า” ปิงยี่กล่าว
“มันช่วยไม่ได้นี่” ซานชิงทำเป็ไม่สนใจ
“เอ่อ ข้าขอขัดจังหวะหน่อยนะ ข้าว่าเ้าควรปล่อยเฉียนว่านได้แล้วนะ”จูหลินเป็ห่วงอสูรหมาป่า
ซานชิงร่ายมนตร์โซ่อาคมจึงหายไป แล้วนางก็กำลังจะเดินหนีไป
“ช้าก่อน ซานชิงข้า้าคำอธิบาย” ปิงยี่กล่าวอย่างเอาเื่
“แล้วทำไมเ้าถึง้าแลกเปลี่ยนอสูรทั้งๆที่ตัวเ้าก็หวงและเป็ห่วงเขามาก” ซานชิงถามกลับ
“ข้า… ข้าไม่จำเป็ต้องตอบเ้า” ปิงยี่กล่าว
“นั่นก็เพราะเ้าหลงรักอสูรของตัวเองใช่มั้ย” ซานชิงตอบให้เอง
“ข้า….” ปิงยี่มีอาการหน้าแดงจนพูดอะไรไม่ออก
“พวกเ้าเป็คู่รักกันและทำไมต้องฝืนใจแยกกันล่ะ” ซานชิงกล่าว
“ก็ข้ากลัว มันเป็รักต้องห้าม หากพวกเรายังคงปล่อยตัวปล่อยใจ ข้าอาจจะมีโศกนาฏกรรมแบบเ้าไง”ปิงยี่รีบปิดปากของตัวเองที่เผลอพูด
“อะไรนะข้านี่นะพบกับโศกนาฏกรรม” ซานชิงชี้มาที่ตัวเอง
“ก็ใช่น่ะสิ ทั้งๆที่เ้ากับเฉียนว่านก็รักกัน และอยู่ดีๆพวกเ้าก็แยกกันแถมตัวเ้าเองก็มีสภาพความจำเสื่อมแบบนี้ไง” ปิงยี่กล่าว
“เอาล่ะ ข้าจดจำอดีตไม่ได้และไม่รู้ด้วยว่าเื่ที่เ้าพูดนั้นเป็ความจริงหรือไม่แต่ข้าอยากให้เ้าคิดไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน ถ้าข้ามองไม่ผิดอสูรผู้พิทักษ์ของเ้านั้นไม่ได้เกิดจากอาคมที่เ้าสร้างขึ้น แต่เป็เพราะตัวอสูรผู้นี้เป็ผู้สมัครใจที่ยอมรับปลอกคอมาสวมและสมัครใจดูแลเ้าด้วยความเต็มใจและถ้าข้าคาดการณ์ไม่ผิดเ้ากับเขารักกันก่อนที่จะตกลงที่จะเป็นายกับบ่าวแล้วจริงมั้ยและทำไมตอนนั้นเ้ากล้าให้เขามาเป็อสูรผู้พิทักษ์ของเ้า” ซานชิงกล่าว
“ตอนนั้นข้าไม่รู้นี่ข้าเพิ่งมารู้ตอนที่เ้ากับเฉียนว่านคบกันอย่างเปิดเผยและตอนนั้นท่านเ้าสำนักก็ได้เตือนเ้า แต่เ้าไม่ยอมฟัง” ปิงยี่กล่าว
“ถ้าข้าจะบอกเ้าว่า เื่เคราะห์กรรมนั้นเป็เื่ที่ทุกคนอาจจะประสบได้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความรักต่างเผ่าพันธุ์แบบนั้นล่ะ เ้าจะเชื่อข้ามั้ยนักปราบอสูรทุกคนต่างต้องเสี่ยงอันตรายและต้องทำใจไว้แล้วว่าสักวันพวกเราอาจเกิดภัยถึงแก่ชีวิตซึ่งข้อกำหนดนี้พวกเราต้องยอมรับก่อนที่จะสมัครใจเป็นักปราบอสูร ดังนั้นเ้ายังต้องกลัวโศกนาฏกรรมอะไรอีกสู้เ้าร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคนรักของเ้าตลอดอายุขัย มันจะไม่ดีกว่าหรอ” ซานชิงกล่าว
“ข้า…” ปิงยี่เถียงไม่ออก
“ที่ข้าทำลงไป ก็แค่จะทดสอบเ้าเห็นมั้ยว่าเ้ายังเรียกหานสงว่าเป็อสูรของเ้าอย่างเต็มปากเต็มคำแบบนั้น”ซานชิงกล่าว
“ข้า…” ปิงยี่ตอบอะไรไม่ได้
“เ้าจะโกรธข้าก็ไม่เป็ไร แต่เ้าจงไตร่ตรองให้ดีเถิดว่าจะฝืนทำเ็าต่ออสูรเ้าต่อไป หรือจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ข้าขอตัวก็แล้วกัน” ซานชิงเดินหนีไปทันที
ปิงยี่เถียงอะไรไม่ออก นางจึงวิ่งหนีไปที่สุสานเพื่อสงบสติอารมณ์โดยมีหานสงคอยติดตามนางอยู่ห่างๆ เพื่อป้องกันภัยอันตราย
******************************************************
จูหลินนั้นได้ติดตามซานชิงไปที่ห้องพัก
“เ้าเก่งจังแสดงว่าเ้าจดจำคาถาได้หมดแล้วสิ” จูหลินกล่าว
“ยังจำได้ไม่หมดหรอก” ซานชิงกล่าว
“แล้วตอนนี้เ้ากังวลเื่อะไรน่ะ” จูหลินสงสัยเมื่อเห็นเพื่อนเครียด
“นี่ข้ากับเฉียนว่านเป็คนรักกันจริงๆหรอ ข้ากับอสูรนั่นเนี่ยนะ” ซานชิงไม่เชื่อหู
“ข้าเองก็ไม่รู้หรอก คนที่รู้มากที่สุดในตอนนี้ก็คือเฉียนว่าน ทำไมเ้าไม่ถามเขาล่ะ”จูหลินกล่าว
“เขาไม่ยอมเล่า และบอกให้ข้าจำอดีตให้ได้เอง” ซานชิงเคยถามแล้ว
“งั้นเื่นี้ค่อยเป็ค่อยไปเถิดนะ” จูหลินกล่าว
“ถ้าเป็ความจริง ข้าว่าตอนนี้ เขาคงหมดรักข้าแล้วล่ะดูพฤติกรรมเ็าของเขาสิ แถมเขายังอยากจากข้าไปตลอดเวลา” ซานชิงรู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก
“เ้าพิสูจน์ด้วยตัวเองเถิด เื่นี้ข้าคงให้ความเห็นอะไรไม่ได้จริงๆ”จูหลินกล่าว
“แล้วเ้าไม่รังเกียจข้า ที่ข้ากระทำต่อหานสงแบบนั้นงั้นหรือ” ซานชิงกล่าว
“ข้าคิดว่าเ้าหวังดีต่อปิงยี่ และ้าทดสอบความคิดของนาง” จูหลินเข้าใจเพื่อน
“ข้าดีใจที่มีเ้าเป็เพื่อนนะจูหลิน” ซานชิงดีใจที่มีเพื่อนรู้ใจ
“ข้าเชื่อมั่นในตัวเ้านะซานชิง และข้าก็เชื่อว่าเ้าจะต้องสามารถกำจัดอสูรปรสิตได้แน่”จูหลินรู้สึกมีความหวัง
“ข้าสัญญาว่า ข้าจะทำให้ได้ อสูรปรสิตนั่นมันน่ากลัวจริงๆมันใช้ประโยชน์จากกิเลสในใจของมนุษย์ เข้าครอบงำและค่อยๆกัดกินมนุษย์ผู้นั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่หนอนนั่นกัดกินอวัยวะภายในจนหมด มันก็พร้อมที่จะย้ายร่างใหม่”ซานชิงกล่าว
“ใครกันนะเป็อสูรนายใหญ่ที่สร้างหนอนปรสิตแบบนี้ มันช่างอำมหิตยิ่งนัก” จูหลินกล่าว
“ตอนนี้ข้าทำให้ปิงยี่โกรธ นางคงไม่ยอมช่วยพวกเรากำจัดอสูร” ซานชิงรู้สึกผิด
“คงต้องรอดูต่อไปก็แล้วกัน” จูหลินไม่อาจคาดเดาอารมณ์ของปิงยี่ได้
222
