ยอดเขาหยกมรกต – ความสงบก่อนพายุ
แสงแรกของอรุณรุ่งสาดส่องกระทบยอดเขาหยกมรกตย้อมให้ทิวทัศน์รอบกายกลายเป็สีทองอร่ามวันนี้เป็วันสุดท้ายของการประลองใหญ่แห่งสำนักจันทร์กระจ่างและบรรยากาศบนยอดเขาหยกมรกตก็ดูจะสงบเงียบผิดปกติ
พิธากำลังนั่งอยู่บนโขดหินริมหน้าผาเช่นเคยมือหนึ่งถือถ้วยชาหอมกรุ่น อีกมือหนึ่งกำลังลูบเครา (ที่ไม่มีอยู่จริง)อย่างครุ่นคิด ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายและไร้กังวลราวกับว่าวันนี้ไม่ใช่การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่ศิษย์น้องของเขากำลังจะต้องเผชิญหน้ากับอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนัก
จู่ ๆ เสียงฝีเท้าเบาๆก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เมขลาในชุดฝึกสีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาหาพิธาใบหน้าของเธอดูเคร่งเครียดกว่าปกติเล็กน้อยดวงตาของเธอฉายแววของความมุ่งมั่นปนความกังวล
"ศิษย์พี่..."เมขลากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา "วันนี้คือวันสุดท้ายของการประลองแล้วข้า... ข้าอยากขอคำชี้แนะจากท่านอีกครั้ง"
พิธาหันมายิ้มอย่างอ่อนโยน"คำชี้แนะอะไรเล่าศิษย์น้อง? เ้ายังไม่มั่นใจในตัวเองอีกหรือ?"
"ข้า...ข้ารู้สึกว่าข้ายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะศิษย์พี่เดชานนท์ได้" เมขลากล่าว"เขาเป็ถึงอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนัก มีระดับพลังถึงขอบเขตโอสถทองคำขั้นกลางและเชี่ยวชาญวิชาหมัด 'หมัดัไล่คลื่น' ที่ทรงพลังและรุนแรงยิ่งนัก"
เธอเงยหน้ามองพิธาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง"ศิษย์พี่... ได้โปรด 'เคี่ยวกรำ' ข้าอีกครั้งเถิด!ได้โปรดทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นในชั่วข้ามคืน! ข้าพร้อมที่จะฝึกฝนอย่างหนักไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม!"
พิธาจ้องมองเมขลาครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "ศิษย์น้องเมขลา เ้าเข้าใจผิดแล้ว"
เมขลาถึงกับชะงัก "เข้าใจผิดหรือเ้าคะ?"
"ใช่แล้ว" พิธากล่าว"การบำเพ็ญเพียรไม่ใช่การเร่งรัดให้ได้มาซึ่งพลังในชั่วข้ามคืนมันคือการเดินทางที่ต้องใช้เวลาและความอดทน"
เขาแตะเบาๆ ที่ไหล่ของเมขลา"ตอนนี้เ้าไม่จำเป็ต้อง 'เคี่ยวกรำ' อะไรทั้งนั้นสิ่งที่เ้า้าที่สุดในตอนนี้คือ 'การพักผ่อน'"
เมขลาถึงกับอ้าปากค้างใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง "พักผ่อนหรือเ้าคะ?"
"ใช่แล้ว" พิธากล่าว"การพักผ่อนคือส่วนหนึ่งของการบำเพ็ญเพียรที่สำคัญที่สุดเมื่อร่างกายและจิตใจของเ้าได้พักผ่อนอย่างเต็มที่พลังปราณของเ้าก็จะหมุนเวียนได้ดีขึ้น จิตใจของเ้าก็จะสงบและปลอดโปร่งและเมื่อถึงเวลาที่เ้าต้องต่อสู้ เ้าก็จะสามารถดึงเอาพลังที่แท้จริงของเ้าออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่"
เมขลามองพิธาด้วยสายตาที่ซับซ้อนเธอไม่เข้าใจคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อยแต่ด้วยความเชื่อมั่นที่เธอมั่นคงในตัวศิษย์พี่ของเธอ เธอก็พยักหน้าช้าๆ"ข้า... ข้าจะเชื่อฟังคำชี้แนะของศิษย์พี่เ้าคะ"
'ฮ่าๆๆๆ! สำเร็จไปอีกหนึ่ง!'พิธาคิดในใจ 'การพักผ่อนคือสิ่งสำคัญที่สุดในการบำเพ็ญเพียรโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับศิษย์น้องที่กำลังจะลงแข่งรอบชิงชนะเลิศแบบนี้'
ในขณะที่เมขลากำลังจะเดินจากไปอรุณรัศมีก็เดินเข้ามาหาพิธาเช่นกันใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความลึกลับ
"ศิษย์พี่พิธา"อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ข้า... ข้าเองก็อยากขอให้ท่าน 'ขัดเกลา'เต๋าของข้าด้วยเช่นกัน"
พิธาถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย"ขัดเกลาเต๋าหรือ?เ้าหมายความว่าอย่างไรเล่าศิษย์น้อง?"
อรุณรัศมีถอนหายใจเบาๆ"ข้าได้สังเกตการบำเพ็ญเพียรของศิษย์พี่มานานแล้วข้ารู้สึกว่าเต๋าของท่านนั้นเป็เอกลักษณ์และลึกซึ้งยิ่งนักข้าเชื่อว่าหากข้าได้ใกล้ชิดกับท่าน ได้รับ 'คำชี้แนะ' จากท่านข้าจะสามารถเข้าใจแก่นแท้ของการบำเพ็ญเพียรได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และอาจจะช่วยให้ข้าพัฒนาไปอีกขั้นได้"
เธอเงยหน้ามองพิธาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง"ข้าเองก็อยากให้พี่ชายขัดเกลาให้เช่นกัน"
พิธาจ้องมองอรุณรัศมีครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "ฮ่าๆๆๆ! ศิษย์น้องอรุณรัศมีเ้าก็คิดมากไปแล้ว"
เขาตบไหล่อรุณรัศมีเบาๆ"การขัดเกลาเต๋าของข้า... มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่กินอิ่ม นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ แล้วก็ทำอาหารอร่อยๆ ให้ศิษย์น้องกิน"
อรุณรัศมีถึงกับอ้าปากค้างใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง เธอไม่คิดว่าพิธาจะตอบกลับมาเช่นนี้
'นี่หรือคือเต๋าอันลึกซึ้งของศิษย์พี่พิธา?การกินอิ่ม นอนหลับ และทำอาหารอร่อยๆ?' อรุณรัศมีคิดในใจ'หรือว่านี่คือเคล็ดวิชาขั้นสูงสุดที่ข้ายังไม่เข้าใจ?'
พิธาเห็นสีหน้าของอรุณรัศมีก็ยิ้มอย่างขบขัน"เอาล่ะๆ ในเมื่อศิษย์น้องทั้งสองอยากให้ข้า 'เคี่ยวกรำ' และ 'ขัดเกลา' มากขนาดนี้ข้าก็จะจัดให้!"
เขาเดินนำทั้งสองไปยังครัวของยอดเขาหยกมรกต"วันนี้ศิษย์พี่จะทำอาหารอร่อยๆ ให้พวกเ้ากินเอง! นี่แหละคือการ 'เคี่ยวกรำ'และ 'ขัดเกลา' ที่แท้จริง!"
เมขลาและอรุณรัศมีมองหน้ากันด้วยความงุนงงแต่ก็เดินตามพิธาเข้าไปในครัว
พิธาเริ่มลงมือทำอาหารอย่างคล่องแคล่วเขาหยิบจับวัตถุดิบต่างๆ มาปรุงแต่งอย่างพิถีพิถันกลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
"ศิษย์พี่ทำอาหารเก่งถึงเพียงนี้เชียวหรือเ้าคะ?" เมขลาถามด้วยความประหลาดใจ
"แน่นอนสิ" พิธากล่าวพลางยิ้ม"การทำอาหารก็คือการบำเพ็ญเพียรอย่างหนึ่งมันคือการหลอมรวมธาตุทั้งห้าเข้าด้วยกันเพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่อร่อยและมีประโยชน์"
เขาตักอาหารจานแรกให้กับเมขลา"นี่คือ 'ไก่ตุ๋นโสมพันปี' มันจะช่วยบำรุงกำลังและฟื้นฟูพลังปราณของเ้า"
จากนั้นเขาก็ตักอาหารอีกจานให้กับอรุณรัศมี"ส่วนนี่คือ 'ซุปสมุนไพรบำรุงเต๋า' มันจะช่วยให้จิตใจของเ้าสงบและปลอดโปร่ง"
เมขลาและอรุณรัศมีลองชิมอาหารของพิธาดวงตาของทั้งสองเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
"อร่อย! อร่อยมากเ้าคะศิษย์พี่!"เมขลาอุทาน
"ข้าไม่เคยลิ้มรสอาหารที่อร่อยถึงเพียงนี้มาก่อนเลยเ้าคะ!"อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม
ในขณะที่ทั้งสามกำลังกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยเสียงติ๊ง! ก็ดังขึ้นในหัวของพิธา
ติ๊ง!
“ภารกิจ‘ดูแลศิษย์น้องให้กินอิ่มนอนหลับ’ สำเร็จ! รางวัล พลังบำเพ็ญตบะ 50 ปี!”
พิธาถึงกับยิ้มกว้างในใจ 'ฮ่าๆๆๆ!แค่ทำอาหารให้ศิษย์น้องกินก็ได้พลังบำเพ็ญตบะแล้ว! ระบบนี้มันดีจริงๆ!'
ลานชุมนุมสำนักจันทร์กระจ่าง –ศึกชิงแชมป์
วันรุ่งขึ้นลานชุมนุมสำนักจันทร์กระจ่างคลาคล่ำไปด้วยผู้คนยิ่งกว่าวันใดๆเสียงโห่ร้องเชียร์ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ผู้คนหลายหมื่นคนเบียดเสียดกันแน่นขนัดเพื่อชมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของการประลองใหญ่
บนแท่นประธาน สิงหราชเ้าสำนักนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้จันทน์หอม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวังเหล่าเ้ายอดเขาและผู้าุโต่างก็อยู่ในท่าทางที่สงบเสงี่ยมแต่แววตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยประกายแห่งการต่อสู้
"วันนี้คือวันสุดท้ายของการประลองใหญ่แห่งสำนักจันทร์กระจ่าง!"ผู้ตัดสินประกาศเสียงดังกังวาน "และนี่คือคู่ชิงชนะเลิศ!ศิษย์เมขลาจากยอดเขาหยกมรกต ปะทะ ศิษย์เอกเดชานนท์จากยอดเขาวารีใส!"
เสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วลานประลอง!
เดชานนท์ในชุดฝึกสีน้ำเงินเข้มก้าวขึ้นสู่เวทีอย่างสง่างาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่ง เขาคือศิษย์อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักมีระดับพลังถึงขอบเขตโอสถทองคำขั้นกลาง และเชี่ยวชาญวิชาหมัด 'หมัดัไล่คลื่น'ที่รุนแรงทรงพลังยิ่งนัก
เมขลาในชุดฝึกสีขาวสะอาดตาก้าวขึ้นสู่เวทีเช่นกัน ใบหน้าของเธอสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่นดวงตาของเธอเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความว่างเปล่าที่ยากจะหยั่งถึง
พิธากำลังนั่งจิบชาอยู่บนยอดเขาหยกมรกตเขามองลงไปยังลานประลองที่อยู่ไกลออกไปใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและมั่นใจ
'ศิษย์น้องเมขลา...ถึงเวลาที่เ้าจะต้องแสดงพลังที่แท้จริงของเ้าออกมาแล้ว' พิธาคิดในใจ
เมขลาที่ก้าวขึ้นเวทีพร้อมกับหลับตาลงทำสมาธิช้าๆ!
ในชั่วพริบตา!ร่างกายของเมขลาพลันเปล่งประกายสีขาวนวล!อากาศรอบกายของเธอพลันสงบนิ่งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยพลังบางอย่าง!
เธอไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย!แต่ทุกคนที่อยู่ในลานประลองกลับรู้สึกราวกับว่าเมขลาได้หายไปจากตรงนั้นแล้ว!
เธอได้เข้าสู่สภาวะ "ไร้ตัวตน"อีกครั้ง!
เดชานนท์ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับสมาธิของนางที่ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่กำลังต่อสู้ต่อหน้าผู้ชมมากมาย
พิธายิ้มกว้าง 'ดีมากศิษย์น้อง!เ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!'
การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!เมขลาในสภาวะ "ไร้ตัวตน" กำลังจะต้องเผชิญหน้ากับเดชานนท์อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนัก!ผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้จะตัดสินว่าใครคือแชมป์ของการประลองใหญ่และจะสร้างชื่อเสียงอันน่าเกรงขามใหม่ให้กับยอดเขาหยกมรกตหรือไม่?!
*****
บทสรุปของบทที่ 30
ในวันสุดท้ายของการประลองใหญ่เมขลาได้ขอให้พิธาช่วยทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นก่อนการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศกับเดชานนท์แต่พิธากลับแนะนำให้เธอพักผ่อนแทน ซึ่งเมขลาตีความว่าเป็บทเรียนอันลึกซึ้งในเวลาเดียวกัน อรุณรัศมีก็ขอให้พิธา "ขัดเกลา" เต๋าของเธอ โดยหวังว่าจะได้รับความเข้าใจจากสภาวะที่เป็เอกลักษณ์ของเขาแต่พิธากลับตีความคำขอของพวกเธอผิดไปอย่างน่าขบขันโดยคิดว่าพวกเธอ้าให้เขาทำอาหารให้กิน ซึ่งเขาก็ได้รับรางวัลพลังบำเพ็ญตบะ 50ปีจากระบบจากการทำอาหารให้พวกเธอ ในวันรุ่งขึ้น การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศก็เริ่มต้นขึ้นเมขลาได้เข้าสู่สภาวะ "ไร้ตัวตน" อันลึกซึ้งในทันทีพร้อมสำหรับการต่อสู้กับเดชานนท์ อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักซึ่งจะเป็บททดสอบที่แท้จริงสำหรับเธอและยอดเขาหยกมรกต
632
