"โอ๊ย... อีกแล้วหรอเนี่ยเรา ไม่เคยเดินทางแบบดีๆได้เลยใช่ไหม "
ไลค์ฟื้นสติขึ้นมาหลังจากที่วาปกลับมาในอดีตตอนนี้มีเพียงเขาคนเดียวอยู่ในบริเวณนี้ ที่อยู่ในซอกตึกแห่งหนึ่งในเมืองใหญ่ เสียงรถ ผู้คนเดินไปมา ต่างแ่าแออัดมาก
'อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณไลค์'
ไลค์พยายามยืนขึ้น และประสบผลสำเร็จ เพราะชุดนาโนแมชชีนที่ใส่มันทำให้ ร่างกายไม่มีอะไรเสียหายเขามีแค่ผลข้างเคียงจากการข้ามเวลาที่ปวดหัวนิดหน่อยเพียงเท่านั้น
"แล้วเครื่องที่ผมนั่งมาไปใหนซะแล้วล่ะ"ไลค์ถามกับ Ai ในหัว เพราะ่ที่เดินทางข้ามเวลา เขาเหมือนจะหลับมาตลอดทาง แม้ความรู้สึกเหมือนเพียงเวลาแค่่อึดใจเดียวก็เถอะ เข้าใจยากจริงๆนั้นแหละมิติของเวลาเนี่ย
'คุณไลค์ หลุดออกมานอกเครื่องไทม์แมชชีนค่ะ ส่งผลให้หลุดมา่เวลาก่อนถึงที่หมายมากพอสมควร'
"ที่นี้ที่ใหน ปีอะไร"
ชายหนุ่ม้าเช็คเวลาและสถานที่เพื่อยืนยันเพราะจากที่มองผ่านซอกตึกออกไปจะพบกับรถยนต์รูปแบบต่างๆ ที่หาไม่ได้ใน่ปี พ.ศ. 2517 เลยแม้แต่คันเดียว
'จากตำแหน่งองศาละติจูดและลองติจูด ที่นี้คือประเทศไทย จังหวัดกรุงเทพอย่างแน่นอนค่ะ ส่วน ปี พ.ศ. ตามวงโคจรของจักรวาล จะอยู่ใน่ปี 2550 ผลจากอุปกรณ์บางชนิดที่อยู่นอกเหนือการคำนวณแตก่ที่ สตาร์เครื่อง ไทม์แมชชีน ส่งผลคาดเคลื่อนจากที่ตั้งค่าเอาไว้ และร่างกายของคุณไลค์นั้นได้หลุดมานอกเครื่องไทม์แมชชีน จากกระจกที่แตกออกทำให้อยู่ในวังวนมิติเวลาพอสมควร ก่อนจะตกมาในยุค พ.ศ. นี้ และตอนนี้ไอได้ทำการออนไลน์กับระบบแล้ว้าให้ทำการดาวน์โหลดเลยหรือไม่ค่ะ'
และแล้วก็มีไอคอนคำว่า ใช่กับไม่ ออกมา ไลค์กด ใช่ลงไปในไอคอนโปร่งแสงนั้นทันทีเหมือนไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำ พริบตาภาพของหลอดข้อมูลก็ค่อยๆดาวน์โหลด ที่เริ่มต้นด้วย 1% เป็หลอดยาวและจุดสิ้นสุดก็คงจะหยุดที่ 100% ตามระบบที่ตั้งไว้
'เห้อ ไม่เป็อะไรมากก็ดีแล้ว แต่ถึงแบบนั้นก็เถอะนี้คงแสดงหลักฐานเป็อย่างดีว่า ชุดนาโนเทค นี้ใช้ได้ดีเกิดคาด.. เอ๊ะ 2550 อย่างงั้นหรอ?! 'ไลค์คิดในใจอยู่ชั่วครู่ก็นึกเอะใจขึ้นมาถึงคำกล่าวของ Ai หากเวลาได้คลาดเคลื่อนมากกว่าที่เค้าคิดเอาไว้พอสมควรแล้วล่ะก็ เขาที่หายตัวไปั้แ่ปี พ.ศ. 2517 ซึ่งหลังจากออกมาจากองค์กรแล้ว แบบแปลนอาวุธและเทคโนโลยีที่เหลืออยู่ในตอนนั้นก็น่าจะกระจัดกระจายไปตามองค์กรแล้วในตอนนี้ มองข้อเสียของเวลาที่คลาดเคลื่อนนี้ก็คงเป็ผลกระทบใหญ่พอตัวเลย
"เห้อ" ไลค์ขบคิดก่อนจะถอนหายใจและดึงสติกลับมาอยู่ตรงหน้าในตอนนี้แทน
'คงช่วยไม่ได้ เพราะการข้ามเวลาเป็สิ่งที่อันตรายมาก แม้การข้ามเวลาครั้งแรกจะมาจากความฟลุ๊คล้วนๆก็เถอะ เห้อ.. แต่จะทำยังไงต่อไปดีนะเรา'
ไลค์ทำหน้าเครียดอีกครั้งเพราะหลังจากนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้มันหลังจากโลกที่เค้าอยู่ถึง 33 ปี นั้นหมายความว่า องค์กรอาจจะขยายขอบเขตอิทธิพลกว้างกว่าที่เค้าคิดไปแล้ว และตอนนี้พวกมันสะสมคนไว้ขนาดใหน จากเมื่อ 30 ปีก่อน ที่ว่าก็ดูมีกำลังคนเยอะมากแล้วก็ตาม ไหนจะวิทยาการอีก.. ในข้อมูลเซิฟเวอร์ที่อยู่ในโลกอนาคตก็ไม่มีบอกถึงวิทยาการและสิ่งต่างๆขององค์กร่ยุคนี้ซะด้วยนี้สิ
'ปัญหาใหญ่จริงๆน๊า'
"ไอ ช่วยดูชุดของสมัยนี้ให้กลมกลืนกลับผมหน่อยได้มั้ย"ไลค์ไม่อยากคิดอะไรมากเพราะมันเป็การดีกว่า ถ้าเริ่มต้นโดยการค่อยเป็ค่อยไป นั้นคือจากการทำตัวไม่ให้แปลกไปจากยุคนี้เสียก่อน พื้นฐานของการทำตัวให้กลมกลืนปัจจัยแรกเริ่มก็คือ เสื้อผ้า ชุดนาโนเทคมีเทคโนโลยีล้ำสมัยที่สามารถเปลี่ยนรูปแบบของเสื้อผ้าและสี ได้ตามที่้า โดยการทำงานทั้งหมดจะควบคุมผ่านAi อัจฉริยะ อย่าง ไอ เป็ตัวคอนโทรลควบคุม
'ทำการเลือกจากชุดทั้งหมดในไอคอนด้วยค่ะ'
ภาพถูกถ่ายทอดผ่านนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะ ที่ลอยมารูปแบบเดียวกับคอมลูกบอลที่เขาเคยใช้งานไม่มีผิด แน่นอนว่าสิ่งนี้ไลค์สร้างขึ้นมาเองโดยการแงะลูกบอลคอมหลายต่อหลายลูก จนสามารถสร้าง [นาฬิกานาโนเทค] เรือนนี้ได้
"โห.. มีเยอะเหมือนกันนะ ยุคนี้ค่อนข้างมีเสื้อผ้าออกแนวสีสันน้อยกว่ายุคนั้นเยอะเลยนะเนี่ย แต่ถ้าเทียบกับโลกอนาคตก็อาจจะดีกว่า"เมื่อนึกหวนกลับ ก็ทำให้นึกถึงภาพของเสื้อผ้าขาดๆที่ทำมาจากพลาสติกซะด้วยซ้ำ แม้ มีพวกเสื้อที่ทำจากฝ้ายและหนังสัตว์แต่ก็หาได้จาก เมืองนครลอยฟ้าที่ 3 เท่านั้น หากบอกถึงบริเวณที่อยู่ของเมืองที่ 3 ถ้าเทียบกับปัจจุบันก็คงจะอยู่แถวๆประเทศ จีน ตอนบน ทำให้พ่อค้าสัญจรไม่ค่อยจะผ่านมานัก เพราะเดินทางไกล และไม่คุ้มกับการแลกเปลี่ยนซื้อขาย แต่ก็มีนานๆครั้งจะผ่านมาบ้างเหมือนกัน
"ถ้างั้นก็เอาเป็ เสื้อเชิ๊ตสีขาว.. กางเกงยีนส์ดำนั้นก็ดีนะ.. อืม.. รองเท้าผ้าใบน้ำเงินคู่นี้แล้วกัน คงพอเข้ากับชุดของคนในยุคนี้อยู่มั้ง?! "ภาพในม่านตาแสดงถึงภาพของการแต่งตัวและเสื้อผ้าแบ่งเป็เปอร์เซ็นต์เพื่อให้เขาได้เลือกด้วยตัวเอง และยังจำลองชุดของผู้คนส่วนใหญ่อีกด้วย
ไลค์เลือกออกมาก่อนจะจิ้มๆที่ไอคอนรูปบนภาพ โฮโลแกรมเพื่อเลือกชุดตามที่ใจ้า
ชุดนาโนที่เดิมทีเป็เพียงชุดที่มีสีดำอำพันล้วน ค่อยๆเปลี่ยนรูปแบบไปตามชุดที่ไลค์เลือกอย่างรวดเร็วจนเสมือนคลื่นน้ำที่ซัดเข้าฝั่งไม่มีผิด ชั่วพริบตาหลังเปลี่ยนจนเสร็จเรียบร้อยตามโปรแกรมที่เลือก ก็ได้มีแสงออกจากชุดมันแสดงภาพสะท้อนออกมาราวกับเป็กระจกบานใหญ่ที่ มองได้ั้แ่หัวจรดเท้า
"หืมใช้ได้เลยแฮะ!! ชุดออกมาตามแบบที่้าเป๊ะไม่มีผิดเพียงเพียงแต่... ไอ้หน้าหล่อนี้ใครฟ่ะ!!!" ไลค์เพียงแค่เห็นหน้าตัวเองผ่านทางกระจกแสงสะท้อน ก็แสดงสีหน้าใในทันที
ไลค์ตอนนี้ น่าจะอายุราวๆ 18 ปี หากมองจากใบหน้าที่ยังดูหนุ่มและไม่กร้านโลกมากนัก สีผมยังคงเป็สีดำตามเดิมเพียงแต่ออกเป็สีเชิงดำเทา สีดวงตาเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากสีดำธรรมดาเป็สีดำสนิทมากยิ่งขึ้นและยังดูสุขุมอีกด้วยเพียงแค่มองตาก็รู้สึกถึงความเย็นออกมาตามรูขุมขนกันเลย หากมองรวมๆก็คงจะเข้ารูปกับใบหน้ารูปตัววีไข่ทรงสวย และริมฝีปากเล็กน้อยที่ยกยิ้มขึ้นราวกับเป็ปากของเด็กผู้หญิง แม้ความสูงก็ยังเพิ่มขึ้นจากแต่เดิมสูงเพียง 170 เซน ตอนนี้เพิ่มมาถึง 6 เิเ กลายเป็ 176 เิเ ชายหนุ่มค่อยๆหมุนตัวไปมาเหมือน้าดูหุ่นแต่ก็สรุปได้ว่า หุ่นยังคงเท่าเดิมไม่อ้วนมากเกินไปดูสมส่วนดี และยังมีกล้ามเล็กน้อยจากการยกเศษเหล็กทุกวันใน่ที่อยู่ในโลกอนาคต แต่ ผิวกลับขาวขึ้นจากก่อนมาอย่างเห็นได้ชัด ชุดที่ใส่ตอนนี้เป็ เสื้อเชิ๊ตสีขาวที่ไม่ติดกระดุมบนเผยให้เห็นกล้ามอกนิดๆ กางเกงยีนส์ดำที่เข้ากับขายาวๆของเขา และ รองเท้าผ้าใบน้ำเงินปนดำ แต่นั้นคือสิ่งที่เห็นโดยรวม หากสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุดในตอนนี้นั้นก็คือ..
"ไอ้ผู้ชายแสนเพอร์เฟกต์คนนี้มันใครฟ้ะ!!! (ใรอบสอง)"
Ai เหมือนรู้งานจึงทำการอธิบาย โดยไม่ลืมข้อมูลประกอบ อย่าง ไอคอนแผนภูมิ รูปแบบเปอร์เซ็นต์ของข้อมูลที่เกี่ยวข้องออกมาเป็ฉากๆในม่านตา
'ไอได้เลือกจากการโหวตของคนในยุคนี้ ก่อนที่คุณไลค์จะออกมาจากมิติ ไอ ได้เชื่อมระบบประสาทปรับเปลี่ยนโครงหน้าตามที่ได้สั่งไว้ ไม่เด่นมากเพราะเลือกจากกลุ่มไอดอล ศิลปิน นักแสดง ของประเทศ ไทย เกาหลี ญี่ปุ่น แบ่งเป็เปอร์เซ็นต์ ก่อนจะปรับเปลี่ยนค่ะ'
'เหอะๆ ไอดอล ศิลปิน นักแสดง เหอะๆๆ... แต่ก็หล่อดี ไม่เป็ไรหรอกมั้ง เพราะ การจะซ่อนตัวควรทำตัวให้เด่นสินะ!! ' (เมิงถูกใจก็บอกมาเถอะะะ เขียนเองยังหมั่นไส้อ่ะ)
ขณะที่กำลังชื่นชมรูปร่างของตัวเองอยู่นั้นก็เหลือบตาไปเห็นเวลาในตอนนี้ที่แสดงอยู่ในม่านตาของเขา ซึ่งมันเป็เวลาเย็นมากแล้ว
"มาได้ถูกจังหวะจริงๆเลยนะ เห้อ.. ไอ ผมอยากหาที่พักและออกจากซอกตึกเน่าๆนี้แล้วสิ ค้นหาให้ที.."ไม่ทันพูดจบ เสียง Ai ได้ดังขึ้นในหัว
'คุณไลค์คะ พบกระเป๋าเงินตกอยู่ใน 10 เมตร ข้างหน้า'
"หืม กระเป๋าตังงั้นหรอ?"
สิ้นคำที่ไอกล่าวจบไลค์ก็หันศีรษะไปตามทิศที่ Ai บอกทันที และแล้วตำแหน่งระยะห่างที่มีการโฟกัสและซูมเป้าหมายสิ่งที่เรียกว่า กระเป๋า ก็เข้ามาให้มองอย่างใกล้ชิด ก่อนจะแสกนภายในออกอย่างหมดเปลือก โดยแบ่งเป็ข้อๆก็จะเป็รูปแบบกระเป๋าเงินนั้นเป็ทรงแบบผู้ชายและนิยมใน่วัยรุ่น และในนั้นก็มีเงินอยู่ 4500 บาท แบ่งเป็แบงค์ธนบัตร 1000 สี่ใบ และแบงค์ธนบัตร 500 อีกหนึ่งใบ ช่องใส่บัตรเอกสารต่างๆ ที่เสียบบัตรไว้หลายแบบ ประกอบไปด้วย ใบขับขี่ บัตรประชาชน และบัตรนักศึกษาของโรงเรียนวอร์ดเตอร์ และบัตรส่วนลดสำหรับร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง
"หึ.." ไลค์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เพราะตอนนี้เขาไม่มีเงินเลย แต่การมีลาภลอยมาแบบนี้ คงไม่ได้หากันง่ายๆ แม้ออกจะผิดศีลธรรมแต่ก็ขอยืมไปทำทุนก่อนแล้วกัน หากมีแล้วจะนำไปคืนให้เ้าตัวอย่างแน่นอน คิดได้ตามนั้นก็หัวเราะราวกับปีศาจร้ายออกมาได้อย่างน่าใ (เด็กๆอย่าทำตามนะครับ)
"หึหึหึ" ไลค์หัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเ้ากรรมที่ว่าพร้อมตรวจสอบอีกรอบ แต่ก็เป็อย่างที่ไอแสกนไว้ทั้งหมด เขาเลยไม่ได้ตรวจอะไรต่อ ก่อนจะยัดลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์แบบส่งๆ
"ไอค้นหาห้องพักราคาถูกที่สุดและร้านอาหาร.. อ่อ.. ขอไม่ไกลมากเกินไปนะ"
เพราะไลค์ฉลาดมากเกินกว่าจะยอมเสียเงินที่เป็ทุนในตอนนี้ได้โดยที่ยังไม่รู้ถึงวิธีหาเงินในยุคนี้ว่าหาได้ยากถึงเพียงใหน เขาจึงต้องหาที่ซุกหัวนอนที่ถูกที่สุดเสียก่อนและปัยจัยสี่อย่างอาหารก็จำเป็สำหรับค่ำคืนนี้ แต่ก็คงต้องราคาที่ถูกที่สุดด้วยเช่นกัน อย่างที่โบราณว่าไว้ อะไรประหยัดได้ก็ควรประหยัดซะ
'ทำการค้นหา... พบราคาถูกที่สุดอยู่ที่ 250 บาทต่อคืนระยะห่าง 8 กิโลเมตร ไม่มีอาหารให้สำหรับมื้อที่จะถึงนี้ ไม่ตรงกับข้อมูลการค้นหาทำการเปลี่ยนรูปแบบการค้นหา.. ทำการแยกกับโรมแรม.. ทำการค้นหา.. พบร้านข้าวอยู่ข้างกับโรงแรมที่พบ ราคาต่อจาน 25 บาท ไม่รวมไข่ดาวค่ะ'
'เกี่ยวอะไรกับไข่ดาวว่ะ แต่ช่างเถอะเอาเื่ตอนนี้ก่อนแล้วกัน... จะว่าไป ตอนมีเงินอยู่ 4500 บาท สินะ.. อืม... แล้วยังไม่รู้หนทางหาเงินของยุคนี้ด้วยสิ ว่าจะเปลี่ยนไปจาก 33 ปี ก่อนมากแค่ใหน.. เงิน 275 บาทสินะ สำหรับมื้อแรก.. อืม.. ถือว่าเป็การลงทุนที่เสี่ยงเกินกว่าจะรับมือไหวในภายหน้า แถม องค์กรที่เราต้องตามเก็บงานยังเป็งานเร่งด่วนอีก ไม่ขอเสี่ยงคงจะดีกว่า'
ไลค์พยักหน้ากับตัวเองสองครั้งก่อนจะสั่งให้ Ai ค้นหาที่พักแบบอื่นแทนที่พักอย่างโรงแรม นั้นก็คือ
"ไอ เปลี่ยนการค้นหา ค้นหาวัดที่ใกล้ที่สุด"
'ยืนยันการค้นหา... พบแล้ว วัดอยู่ห่างไป 10 กิโลเมตร แนะนำให้เดินหรือวิ่งไปค่ะ เนื่องจากรถเมย์ฟรีวันนี้หมดรอบวิ่งแล้ว'
"ห๊ะ!!! 10 กิโลเอาจริงหรอ... แต่ก็เอาว่ะ ยังไงก็ได้ ดีกว่าต้องนอนข้างถนน ไอผมขอเส้นทางที่ใกล้ที่สุดด้วย"
'ทำการโหลดแมพ.. ค้นหา.. พบแล้ว.. ปรับเปลี่ยนเป็การบอกเส้นทางผ่านรูปแบบเสียง.. คุณไลค์เดินตรงออกจากซอยแล้วเลี้ยวขวา ไป 300 เมตรคะ'
"อ่า เข้าใจแล้ว ทางนั้นสินะ ดีล่ะ!!!"
ไลค์วิ่งไปด้วยความเร็วเต็มสปีด เพราะเวลานี้ก็เป็เวลา 18.15 น. แล้ว หากไม่เร่งฝีเท้าจริงๆคงได้นอนข้างถนนอย่างที่คิดไว้แน่ และแล้วร่างของชายหนุ่มก็หายไปจากจุดที่เคยยืนอยู่อย่างรวดเร็ว ความเร็วนั้นมากพอที่จะทำให้กระดาษที่ตกตามพื้นต่างปลิวไปตามแรงลม ในใจของไลค์ในตอนนี้คงมีอย่างเดียว คือ ขอให้ทันก่อนวัดจะปิดด้วยเถอะ!!