ทะลุมิติไปเป็นพ่อและสามีใจร้าย

ตอนที่ 8

เช้าวันรุ่งขึ้น หงเลี่ยงหรู ที่มักจะตื่นเช้าเป็๲ประจำ ถึงแม้เมื่อคืนจะนอนไม่ค่อยจะหลับเนื่องจากต้องนอนเตียงเดียวกับสามี เพราะตัวเองแทบไม่ได้นอนด้วยกัน เพราะต้องนอนที่พื้นด้านล่างมากกว่า แต่ด้วยว่าต้องรีบเตรียมของเพื่อนำไปขายในตลาดเช้าของหมู่บ้านจึงได้รีบลุกขึ้นมา ส่วนอาหารเช้า ก็กินของที่เหลือจากเมื่อว่าไปก่อนแล้วกัน เพราะจะหาอย่างอื่นตอนนี้ ที่บ้านก็ไม่มีเงินจะซื้อ แต่อย่างน้อยก็ยังมีของกินอยู่ และยังมีกล้วยที่อร่อยอีกมากด้วยซ้ำ จึงไม่ได้ห่วงอะไร

ทางด้าน ต้าเฟยหรง ที่ก็นอนไม่หลับเหมือนกัน เพราะต้องมานอนกับผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่ภรรยา แม้ตอนนี้จะเป็๲ภรรยาก็ตาม แต่จะปล่อยให้ผู้หญิงนอนที่พื้นเย็นๆ แล้วตัวเองนอนที่เตียงสบายๆ เขาก็ทำไม่ได้เหมือนกัน จึงได้นอนทรมานและได้หลับไปก็ดึกมากแล้ว และตอนนี้เขารู้สึกว่าเมียเขาลุกจากที่นอนแล้วทั้งที่ยังไม่สว่าง น่าจะเตรียมของไปขาย จะให้เขานอนอยู่เฉย ก็ไม่สามารถทำได้ จึงได้ลุกออกมา เพื่อทำธุระส่วนตัว และดูว่าจะสามารถช่วยเมียเขาทำอะไรได้บ้าง

"มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ"

ทักเมียออกไป แต่กลับทำให้คนเป็๞เมียสะดุ้ง เลยทีเดียว เพราะไม่คิดว่าสามีจะออกมาถามเธอ เพราะปกติตัวเองก็ทำอะไรเองคนเดียวอยู่แล้ว จึงเป็๞ความเคยชินไป แต่ก็คิดได้ว่าสามีของเธอความจำเสื่อมนี่นา

"คุณทำไมไม่นอนต่อล่ะคะ เดี๋ยวฉันทำเองคนเดียวก็ได้ ไม่ได้เยอะอะไร" เลี่ยงหรูบอกสามีที่เธอไม่คุ้นเคยกับนิสัยอย่างนี้ออกไป

"ผมว่าช่วยกันจะได้เสร็จเร็วๆ มาให้ผมทำอะไรบอกมาได้เลย"

"อย่างนั้น ช่วยมัดผักเป็๞กำตามที่ฉันแยกเอาไว้ก็ได้ค่ะ"

เมื่อเห็นว่าสามีมีใจที่จะช่วยจริงๆ จึงได้ให้ทำในส่วนที่จะสามารถช่วยเธอได้

"คุณผมถามหน่อยสิ ปลาเราสามารถจะนำไปขายได้หรือเปล่า"

"ได้ค่ะ แล้วก็ราคาดีด้วย โดยเฉพาะปลาที่ยังไม่ตาย เพราะว่าส่วนใหญ่จะหาไม่ค่อยได้ และถ้าได้มาส่วนใหญ่จะตายแล้ว ทำให้เสียราคา"

"อย่างนั้นเดี๋ยวผมช่วยคุณเสร็จผมจะไปดูปลาว่าจะมีในหลุมดักปลาของผมหรือเปล่า ถ้ามีผมจะได้เอาไปขายด้วย"

"ตามใจคุณค่ะ"

เมื่อทั้งสองคนช่วยกันทำ จึงทำของที่จะนำไปขายเสร็จเร็วมากขึ้น หลังจากนั้น ต้าเฟยหรงจึงได้เดินไปที่หลุมดักปลา เพราะตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว จึงทำให้สามารถมองเห็นอะไรได้บ้างแล้ว และเขายังหวังว่าจะมีปลามาติดสักสองสามตัวก็ยังดี เพราะจะได้มีเงินมาซื้อข้าวให้ลูกกินได้ เพราะตอนนี้แม้แต่ข้าวก็ยังไม่มีจะกินเลยด้วยซ้ำ

เมื่อมาถึงที่เขาทำหลุมดักปลาเอาไว้แล้วจึงได้เดินลงไปดูและสิ่งที่เขาหวังก็เป็๞จริงเพราะว่ามีปลามาติดอยู่ในหลุมดักปลาอยู่หลายตัวด้วยกัน และยังไม่ตายอีกด้วย เขาจึงได้จับใส่ภาชนะที่ได้เตรียมมา ได้ถึงหกตัวเลยทีเดียว เขาจึงยิ้มด้วยความดีใจ

"คุณผมกลับมาแล้ว ดูสิ ผมได้ปลามาถึงหกตัวเลย ผมจะเอาไปขายทั้งหมด คุณว่าดีหรือเปล่า"

"แล้วแต่คุณเลยค่ะ มันเป็๞ของคุณนี่คะ คุณเป็๞คนหามา"

เธอคิดว่าเมื่อขายปลาได้แล้วเขาก็คงจะเอาไปซื้อเหล้า หรือว่าเอาไปให้คนรักของเขาเหมือนเดิม คงจะไม่มาถึงเธอกับลูกอีกตามเคย เธอเลยไม่อยากจะดีใจเก้อในตอนนี้

"จะเป็๲ของผมได้ยังไง นี่เป็๲ของในครอบครัวเรา ถ้าขายได้เราจะได้ซื้อข้าวมาหุงให้ลูกได้กิน แล้วลูกต้องไปด้วยหรือเปล่า เพราะตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ปล่อยให้นอนไปก่อน ให้ตงตงคอยดูแลน้องไปก่อน เราก็ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะสาย จะไม่เหลือที่สำหรับขายของ"

เพราะถ้าไปช้าที่ก็จะเต็ม ทั้งสองจึงได้เดินออกจากบ้านไป และยังไม่มีชาวบ้านมากนัก เพราะยังเช้าอยู่ แต่ก็ยังมองทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ ที่สามารถเดินไปไหนด้วยกันได้ ไม่ใช่เอาแต่ด่า และทุบตีเมียเท่านั้น จึงเป็๞ภาพที่แปลกตาไปเลยทีเดียว

เมื่อมาถึงยังมีที่เหลืออยู่นิดหน่อย ถ้ามาช้ากว่านี้ คงจะไม่มีแน่นอน เธอจึงปูผ้า เพื่อที่จะวางผัก และเห็ดที่เตรียมมาขายในวันนี้ ส่วนปลายังคงอยู่ในกระป๋อง ที่มีน้ำอยู่ ทำให้ไม่ตาย และก้เริ่มมีคนเดินเข้ามาเรื่อยๆ และก้มีสายตาของแม่ค้าบางคนที่มองมาที่เธอและสามี เพราะเสียงที่เล่าลือกันในหมู่บ้านเ๹ื่๪๫ความไม่เอาไหนของสามี และความร้ายกาจที่ทุบตีลูกและสามีออกมาไม่หยุด แต่ในวันนี้กลับเห็นทั้งสองคนมาด้วยกัน และท่าท่างก็เป็๞อย่างที่ทุกคนไม่เคยเห้นมาก่อน

"เธอว่านั่นใช่สามีของเลี่ยงหรูที่ว่าขี้เมาหรือเปล่า หรือว่าเป็๞สามีใหม่กันนะ เขาเลิกกัน๻ั้๫แ๻่เมื่อไร"

"ใช่ที่ไหนกันเล่า นั่นล่ะสามีของเธอฉันจำได้ แต่วันนี้ไม่ได้เมา และก็อาบน้ำเสียสะอาดสะอ้าน ทำให้ดูดีเหมือนตอนก่อนแต่งงานนะสิ"

"ก็ถือว่าเป็๞ชายหนุ่มที่ดูดีเหมือนกัน เราก็เคยเห็นแต่สภาพแย่ๆ เลยนึกภาพตอนดูดีไม่ออกเลย"

"พูดถึงก็สงสารเลี่ยงหรูเหมือนกันนะที่มีสามีแบบนี้ ไหนจะต้องเลี้ยงลูก ไหนจะต้องเลี้ยงสามีที่ไม่เอาไหนอีก ฉันได้ยินมาว่า ของที่ตัวเองหาได้ หรือมีเงินส่วนใหญ่จะเอาไปให้คนรักเก่า หรือไม่แม่ของตัวเองก็มาเอาไป จึงไม่เหลือเงินมาถึงครอบครัวเลย ดูสิ ผอมมากเลย ได้กินอะไรบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"นั่นนะสิเมื่อก่อน เลี่ยงหรูเป็๞ผู้หญิงที่สวยมากเลย ๻ั้๫แ๻่แต่งงานกับผู้ชายคนนี้ ชีวิตนับวันยิ่งตกอับไปเรื่อยๆ"

และอีกมากมายที่แม่ค้าพ่อค้าเ๮๣่า๲ั้๲พากันนินทา ไม่รู้ว่าจะเรียกว่านินทาหรือเปล่า แต่เขาสามารถได้ยินเต็มสองหูเลยทีเดียว แต่ก็ไม่ได้สนใจ เพราะว่ามันเป็๲เ๱ื่๵๹จริง แต่เขาไม่ใช่คนทำนี่นา คนทำได้ตายไปแล้วเหลือแต่เขา และเขาจะเป็๲คนที่จะทำให้ทุกคนกลับมาอิจฉาเมียเขาให้ได้ ตอนนี้ก็ให้ว่ากันไปก่อนก็แล้วกัน และมีเสียงหนึ่งทำให้เขาหลุดจากความคิด

"พ่อหนุ่มปลานี่ขายยังไงกัน"

เมื่อเงยหน้าขึ้นดูก็เห็นผู้ชายที่แต่งตัวดูดี และมีคนเดินตามมาด้วย คงจะเป็๞คนมีเงิน

"คุณลุงครับ ผมเพิ่งจะมาขายปลาครั้งแรก ผมไม่รู้ว่าจะขายยังไง คุณลุงเคยซื้อเท่าไรครับ แต่ปลาของผมยังไม่ตายนะครับ"

"ขายครั้งแรกหรือ ปลาตัวใหญ่มากเลยนะ ลุงเคยซื้อปลาที่ตายไปแล้วตัวเล็กกว่านี้ราคา 5 เหมา แต่นี่ตัวใหญ่กว่า และยังไม่ตาย ลุงให้ 1 หยวน 5 เหมา ก็แล้วกัน พอใจหรือเปล่าล่ะ"

"พอใจครับ คุณลุงจะรับไปกี่ตัวดีครับ"

"แล้วมีอยู่กี่ตัวกันล่ะ"

"มีอยู่ทั้งหมดหกตัวครับคุณลุง"

"เอามาให้ลุงทั้งหมดเลยแล้วกัน ลุงมีร้านอาหารอยู่นะ แล้วมาขายทุกวันหรือเปล่า ลุงจะได้มาอุดหนุนอีก ลุงชอบปลานี่มาก เพราะมันยังไม่ตายเอาไปทำอาหารจะเนื้ออร่อยดี"

"ถ้าหาได้ก็จะมาทุกวันครับ หกตัว 9 หยวนครับคุณลุง แล้ว๻้๪๫๷า๹ผักสดหรือเปล่าครับ ของภรรยาผมเองรับรองของสดแน่นอนครับ"

"แล้วขายอย่างไรล่ะแม่หนู มีสามีดี ช่วยกันขายด้วย ดี ดี"

"ผักป่ากำละหนึ่งเหมา ส่วนเห็ดกระทงละหนึ่งเหมาเหมือนกันค่ะ" แม้จะอายกับที่ท่านลุงแซวแต่ก็ตอบเพราะอยากจะขายของให้ได้ เพราะนั่นเป็๞ค่าอาหารของบ้านเลยนะ

"สดจริงๆ ด้วย ขายไม่แพง ลุงเอาทั้งหมดเลยแล้วกัน"

"ขอบคุณค่ะคุณลุง ทั้งหมด 2 หยวนค่ะ"

ส่วนแม่ค้าคนอื่นถึงกับอิจฉาสองผัวเมียที่มาตั้งร้านยังไม่นานก็สามารถขายของได้หมดแล้ว และยังได้เงินมากอีกด้วย ทั้งที่พวกตนเองมาตั้งก่อนยังขายอะไรไม่ค่อยจะได้เลยด้วยซ้ำ