ชั้นที่39 ห้องสวีทสุดหรูที่พักส่วนตัว
ต่อ
อเล็กซ์พยุงเมญ่าที่ยังตัวสั่นไม่หายมานั่งลงที่โต๊ะอาหารซึ่งตอนนี้ว่างเปล่าไร้เงาจานชาม ข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับมาน่ารำคาญสิ้นดีเชฟคนนั้นแฝงตัวเข้ามาเมื่อสองเดือนก่อนด้วยโพรไฟล์การศึกษาจากเมืองนอกที่ไร้ที่ติจนโรงแรมรับเข้าทำงานทันทีแต่สุดท้ายก็เป็แค่สุนัขรับใช้ของศัตรูที่รอจังหวะลงมือ
ตอนนี้อาหารชุดเดิมถูกสั่งรื้อทิ้งทั้งหมดและกำลังปรุงใหม่ด้วยทีมที่เขาไว้ใจที่สุดอเล็กซ์รินของเหลวสีอำพันชั้นเลิศลงในแก้วพลางเลื่อนไปตรงหน้าหญิงสาวเพื่อหวังให้แอลกอฮอล์ช่วยเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงของเธอกลับมา
“เื่แค่นี้ยังสติหลุด แล้วยังเสือกอยากจะลงไปข้างล่างคนเดียว”เขาตำหนิเสียงเรียบแต่แฝงความดุ วางแก้วกระแทกโต๊ะเบาๆ “ดื่มซะ”
เมญ่าเอื้อมมือที่ยังสั่นเทาไปจับแก้วคริสตัลใบหรูเธอพยายามรวบรวมแรงบีบมันให้มั่นก่อนจะยกดื่มรวดเดียวหมดแก้วประหนึ่งดื่มน้ำเปล่าแก้กระหาย
“แค่ก! แค่กๆๆ!” ของเหลวร้อนแรงบาดคอจนเธอสำลักหน้าดำหน้าแดง
อเล็กซ์มองดูภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งเขาเห็นเธอซดเบียร์ที่คอนโดก็นึกว่าจะเป็งานที่ไหนได้...“แล้วมึงดื่มไม่เป็ทำไมไม่บอกกู!”เขาต้องยกมือนวดขมับซ้ำกับความใสซื่อที่ดูจะไร้สาระเกินไปในโลกของเขา
เมญ่ารู้สึกเหมือนมีก้อนลาวาแล่นผ่านลำคอลงไปแผดเผาอยู่ในกระเพาะเธอตวัดสายตามองอเล็กซ์ด้วยความเคียดแค้น ‘คุณมันไม่ใช่คน...คุณมันปีศาจชัดๆ!’
อเล็กซ์ถอนหายใจยาวเดินไปหยิบโซดามาเปิดแล้วส่งให้ “แดกซะ ก่อนที่ท้องมึงจะมีปัญหา”
เมญ่ารับมาเทลงแก้วแล้วยกดื่มความซ่าของโซดาช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในอกลงได้บ้างเธอทำท่าจะยกดื่มต่อแต่อเล็กซ์กลับคว้าขวดหนี
“พอ...รอแดกข้าวเหอะมึง” เขาสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินไปคว้าแก้วของตัวเองขึ้นจิบแล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานเพื่อสางปัญหาภาพหลุดบนอินเทอร์เน็ตต่ออย่างเคร่งเครียด
เมญ่ามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างตัดพ้อ‘นี่เขาไม่คิดจะปลอบใจฉันสักนิดเลยหรือไง’ สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่เดินไปหยิบน้ำแร่ขวดใหม่มาถือไว้แล้วเดินกลับไปขดตัวบนโซฟาเพื่อรออาหารมื้อใหม่ ความหิวที่เคยมีมันหายไปหมดแล้วตอนนี้เธอแค่รู้สึกเพลีย... เพลียจนอยากจะหลับไปให้พ้นๆ จากความจริงตรงนี้
“อย่าเพิ่งหลับตอนนี้ ทานอาหารก่อน อาบน้ำอาบท่าให้สะอาดแล้วค่อยนอน”เสียงทุ้มเข้มของคนที่นั่งอยู่หลังจอสี่เหลี่ยมดังขึ้นสั่งการราวกับรู้ความคิดเธอ
เมญ่าจำต้องสูดหายใจเข้าปอดลึกๆพยายามฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้ง เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดหน้าจออีกครั้ง ‘เอาว่ะ... ดูการ์ตูนก็ได้ มันคงไม่ตามฉันไปถึงโลกการ์ตูนหรอกมั้งไอ้พวกชาวเน็ตนั้น’ เธอคิดประชดชีวิตตัวเองขณะที่ภาพตัวการ์ตูนสีสันสดใสเริ่มเคลื่อนไหวบนหน้าจอแข่งกับบรรยากาศที่แสนจะมืดหม่นและอันตรายในชีวิตจริงเธอกำลังพยายามรักษาเศษเสี้ยวความไร้เดียงสาสุดท้ายไว้ผ่านหน้าจอเล็กๆท่ามกลางสมรภูมิที่มองไม่เห็น
สายตาคมกริบเหลือบมองร่างเล็กบนโซฟาเป็ระยะราวกับจะตรวจตราดูว่าแสงตะวันดวงเดียวในห้องนี้จะมอดดับลงไปตอนไหน
ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งเมญ่าสะดุ้งสุดผุดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงบนโซฟาสายตาหวาดระแวงจ้องเขม็งไปทางอเล็กซ์ที่ยังคงทำหน้าเคร่งเครียดอยู่หลังจอสี่เหลี่ยม
“มองทำไม... ลุกไปเปิดสิ” เขาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่ยอมละสายตาจากงาน
ภาพจำของปลายมีดวาววับที่พุ่งเข้าใส่หน้ายังคงติดตามันน่ากลัวเกินกว่าที่เธอจะลืมเลือน เมญ่านั่งตัวสั่นเทาไม่กล้าแม้แต่จะขยับขาไปทางประตูอีกเป็ครั้งที่สอง
อเล็กซ์ที่สังเกตเห็นความหวาดผวาในแววตาของเธอถอนหายใจยาวก่อนจะยอมลุกไปเปิดประตูเอง เพราะเขารู้ดีว่าถ้าช้ากว่านี้บาร์โชว์ลูกน้องคนสนิทอาจจะเข็นรถอาหารหนีไปเสียก่อน เพราะมโนไปเองว่าเ้านายกำลัง"ยุ่ง" อยู่บนเตียงกับมาดาม
ทันทีที่ประตูเปิดออกรถเข็นอาหารชุดใหม่ก็ถูกเข็นเข้ามาโดยมีบาร์โชว์และเชฟคนเดิมที่เพิ่งช่วยชีวิตเมญ่าไว้เดินตามมาติดๆ
กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารโชยเข้ากระทบจมูกร่างกายของเมญ่าประท้วงความหิวขึ้นมาทันทีจนลืมความกลัวไปชั่วขณะเธอแอบสูดจมูกดมกลิ่นที่คุ้นเคย... มันคือ แกงเขียวหวาน ของโปรด!
“มีขนมจีนไหมคะ?” เมญ่าถามเชฟตาทอประกายแห่งความหวัง
“มีครับมาดาม” เชฟตอบรับอย่างสุภาพพร้อมจัดแจงวางจานลงบนโต๊ะ
เมญ่าทำตาโตมองไปทางอเล็กซ์ด้วยแววตาขอบคุณที่อุตส่าห์หาของอร่อยมาให้ส่วนอาหารของเขาเป็สเต็กเนื้อชั้นดีและจานหรูอีกสองสามอย่างที่เธอไม่รู้จักชื่อแต่น่าทานไม่น้อยเมญ่ากลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาเล็งจะถ่ายรูปตามความเคยชิน
อเล็กซ์ที่กำลังจะนั่งลงถึงกับชะงักงันเขามองตามมือของเมญ่าที่เตรียมจะกดชัตเตอร์“ยังไม่เข็ดกับโลกอินเทอร์เน็ตอีกหรือไง?” เขาถามเสียงเข้ม
เมญ่านั่งลงพลางเม้มปากแน่น“ก็... คุณก็ตามลบไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอคะ” เธอพึมพำตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้ก่อนจะตักน้ำแกงเขียวหวานราดลงบนเส้นขนมจีน คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วส่งเข้าปากคำโต
“ทานเถอะ... แล้วรีบไปอาบน้ำนอนซะ คืนนี้ฉันยังมีเื่ต้องทำอีกเยอะ”
อเล็กซ์พูดย้ำพลางเริ่มจัดการอาหารของตัวเองสิ่งที่เขาต้องทำคืนนี้ไม่ใช่แค่ลบรูป แต่เขาต้อง ลบประวัติ ส่วนตัวของเมญ่าทิ้งทั้งหมดทั้งเื่ครอบครัว เพื่อนฝูง และความเคลื่อนไหวในอดีตเพื่อให้ใครก็ตามที่พยายามขุดคุ้ยหาตัวตนของเธอ จะพบเพียงความว่างเปล่า...ให้เธอเป็เพียงผี หรือวิณญาณที่จู่ๆ ก็โผล่มามีตัวตนในคฤหาสน์ซานเดียร์เท่านั้นโดยไม่มีที่มาที่ไป ขากำลังจะฆ่า เมญ่า อัครบดี ให้ตายไปจากโลก และชุบชีวิตมาดามซานเดียร์ ขึ้นมาแทนที่... ในกรงขังที่เขาเป็ผู้ถือกุญแจ
เช้าวันต่อมา...
แสงแดดรำไรลอดผ่านม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องสวีทสุดหรูเมญ่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นในพันธนาการแห่งอ้อมแขนอันหนักหน่วงอเล็กซ์ เธอจำได้ลางๆว่าเมื่อคืนเธอพยายามดิ้นหนีจากวงแขนนี้ จนถูกเขาขู่ด้วยเสียงแหบพร่าว่า “ขืนมึงดิ้นมากกว่านี้ จะไม่ใช่แค่กอด” คำขู่นั้นได้ผลชะงัดเมญ่าจำใจอยู่นิ่งๆ จนกระทั่งความเพลียรุมเร้าทำให้เธอผลอยหลับไป
แต่น่าแปลก...อ้อมกอดของปีศาจตนนี้กลับทำให้เธอหลับลึกอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนนับั้แ่ชีวิตที่แสนธรรมดาของเธอพังทลายลงเพราะคำสั่งแต่งงานเธอต้องอยู่กับการถูกปั่นประสาทและการล้อมกรอบจนแทบเสียสติทว่าเมื่อคืนเธอกลับไม่ฝันร้ายเลยสักนิด
“ตื่นแล้ว?” เสียงทุ้มของอเล็กซ์เอ่ยถามโดยที่เขายังหลับตาอยู่เขาเพียงแต่ยกแขนแกร่งออกจากตัวเธอแล้วพลิกหันไปอีกทางเป็สัญญาณว่าปล่อยให้เธอเป็อิสระ
เมญ่าลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัวอย่างเชื่องช้าเธอมองตัวเองในกระจกพลางคิดถึงพ่อกับแม่ ก่อนจะสวมอาภรณ์อย่างไม่พิถีพิถันอย่างไม่ใส่ใจจะสวย แล้วเดินมานั่งที่โซฟาเพื่อมองวิวนอกกระจกบานใหญ่อากาศยามเช้าที่ดูสงบเงียบชวนให้เธออยากเก็บภาพไว้ เมญ่าจึงหยิบสมาร์ทโฟนคู่ใจขึ้นมาเพื่อจะโพสต์ลงโซเชียลตามนิสัย...
แต่แล้วโลกทั้งใบของเธอก็เหมือนหยุดหมุน
ทุกอย่างหายไปหมด!โพสต์นับพันและความทรงจำตลอดสิบกว่าปีในโลกโซเชียลถูกลบเลือนจนเกลี้ยงเพื่อนที่เคยมีนับร้อยหายวับไปกับตาเหลือเพียงรูปขนมหวานรูปเดียวที่เธอโพสต์จากคฤหาสน์เมื่อสองวันก่อนโปรไฟล์ของเธอกลายเป็ บุคคลส่วนตัว ที่ถูกล็อกไว้อย่างแ่า การแชร์หรือคอมเมนต์ถูกตั้งค่าให้ต้องยืนยันตัวตนอย่างเข้มงวดถึงจะสามารถทำได้
เมญ่าใบหน้าพลันชาหนึบความรู้สึกขมปร่าตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออกเธอกลายเป็คนผู้ไร้ร่องรอยในหน้าประวัติศาสตร์ในโลกดิจิทัลไปแล้วมือน้อยสั่นระริกจนสมาร์ทโฟนแทบจะร่วงหลงพื้นเธอหันกลับไปมองชายที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูทำเอาเมญ่าสะดุ้งสุดตัวเธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เมื่อเห็นอเล็กซ์ยังนิ่งสนิทเธอจึงรวบรวมความกล้าเดินไปส่องตาแมวตามคำสั่งของเขาเมื่อคืนเมื่อเห็นว่าเป็บาร์โชว์จึงกล้าเปิดประตู
“บะ...บาร์โชว์ เ้านายคุณยังไม่ตื่นเลยค่ะ” เมญ่ากระซิบตอบสายตาจดจ้องไปที่บาร์โชว์ซึ่งวันนี้สภาพดูไม่ได้เอาเสียเลยดวงตาของเขาโหลลึกปานคนอดนอนมาทั้งคืน
“รับกาแฟหรืออาหารเช้าไหมครับมาดาม เ้านายน่าจะตื่นเที่ยงๆ เลยครับเพราะท่านทำงานทั้งคืน...” บาร์โชว์ถามเสียงเรียบโดยไม่บอกว่างานที่ทำทั้งคืนคือการไล่ลบตัวตนของเธอออกจากประวัติศาสตร์โลกโซเชียล
“เอ่อ... มะ...ไม่เอาค่ะ” เมญ่าปฏิเสธทันควันตอนนี้เธอไม่กล้าทานอะไรทั้งนั้นถ้าไม่มี ‘ปีศาจ’ คนนั้นคอยสั่งหรือคุมอยู่
“ครับ ถ้า้าอะไรเพิ่มเติม กดปุ่มที่โต๊ะเ้านายเรียกผมได้ครับ”บาร์โชว์พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้เมญ่าปิดประตูกลับเข้าห้องด้วยความงุนงง
‘ทำตัวยังกับหุ่นยนต์... ว่าแต่เขาไปทำอะไรมาหน้าตาเหมือนคนไม่ได้นอนเลยแฮะ’ เมญ่าเดินกลับมานั่งที่โซฟาตามเดิมเธอมองหน้าจอที่ว่างเปล่าอย่างเหม่อลอย ทั้งรูปถ่ายวัยเรียน รูปกับเพื่อนเก่าความทรงจำที่เธอหวงแหน... ทุกอย่างหายวับไปราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
น้ำตาหยดเล็กๆเริ่มคลอที่เบ้าตา นี่คือราคาของนามสกุล "ซานเดียร์"ที่อเล็กซ์บอกใช่ไหม? การมีชีวิตอยู่แต่ต้องกลายเป็"คนไร้ตัวตน" เพื่อความปลอดภัยที่แสนอึดอัดนี้
ยามเที่ยงที่บรรยากาศในห้องสวีทชวนอึดอัดจนหายใจลำบากเมญ่านั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาเนิ่นนานราวกับจิติญญาได้หลุดลอยไปจากร่างปลายนิ้วเท้าเขี่ยสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนเบาะไปมาอย่างไร้จุดหมายความว่างเปล่าในหน้าจอสะท้อนความเคว้งควางในใจเธออย่างที่สุด
เธอตัดสินใจกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของอเล็กซ์...ซึ่งผลลัพธ์ที่เห็นก็แทบไม่ต่างจากของเธอ ทุกโพสต์ที่อายุเกิน 6 เดือนถูกลบทิ้งจนเกลี้ยง มีผู้ติดตามหลายร้อยล้านคนแต่กลับไม่มี เพื่อนแม้แต่คนเดียว ‘เขาไม่มีใครเลยหรอ’ เขามีการติดตามเพียงคนเดียวคือปู่ฟรอสซึ่งหน้าโปรไฟล์ก็อยู่ในสภาพขาวสะอาดพอๆ กัน
เมญ่าลองกดแชร์โพสต์ที่เขาประกาศเปลี่ยนสถานะสมรสดูบ้างแต่ระบบกลับเด้งให้เธอยืนยันตัวตนซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงจะทำได้แม้แต่จะคอมเมนต์ก็มีกำแพงแ่าผิดปกติในขณะที่ยอดแชร์จากคนนอกกลับพุ่งสูงอย่างล้นหลามจนน่าใโพสต์ในรอบครึ่งปีของเขามีไม่ถึงสิบอย่าง และล้วนเป็เื่ธุรกิจที่ตึงเครียดไม่มีรูปไลฟ์สไตล์ หรืออะไรที่ดูเป็มนุษย์เลยสักนิดรูปโปรไฟล์เดียวที่มีคือภาพเขานั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงในห้องกรุผนังสีรัตติกาลอันเคร่งขรึม
‘แม้แต่จะเก็บรูปเขาไว้ดู... ก็ทำไม่ได้เลยเหรอ’ เมญ่าพยายามกดแคปหน้าจอแต่มือถือกลับเด้งเตือนว่าไม่อนุญาตให้บันทึกภาพเนื่องจากนโยบายความเป็ส่วนตัว
่เที่ยง...
อเล็กซ์ลุกขึ้นจากเตียงสายตาคมกริบปรายมองร่างบางที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาเลื่อนลอยราวกับจิติญญาได้หลุดลอยไปจากร่างเขาไม่เอ่ยปากพูดอะไรในทันที แต่เลือกที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองเงียบๆเขารู้ดีว่าความเงียบสงัดและหน้าจอที่ว่างเปล่ากำลังกัดกินความรู้สึกของเธอ
แต่นี่แหละ...คือบทเรียนที่เห็นภาพชัดที่สุด ยิ่งกว่าคำอธิบายใดๆเขาเตรียมตัวที่จะใช้เหตุการณ์วุ่นวายที่ร้านอาหารเมื่อวานและความว่างเปล่าในมือถือของเธอวันนี้เป็ตัวเปิดบทสนทนาเพื่อให้เธอเข้าใจเสียทีว่าการมีตัวตนในโลกของซานเดียร์คือการเปิดประตูอัญเชิญมัจจุราชให้ย่างกรายเข้ามาปลิดชีพ อเล็กซ์เดินกลับออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางเรียบเฉย
ขณะที่เมญ่านั่งจดจ้องร่างสูงใหญ่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำถามดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความอัดอั้นที่รอการระบาย “คุณ...คุณจะอธิบายให้ฉันฟังบ้างจะได้ไหม” เธอถามออกไปในที่สุดน้ำเสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความ้าคำตอบ
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันทีเขาเดินไปกดสั่งกาแฟและอาหารเช้าควบเที่ยงผ่านระบบของห้องสวีทก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เธอมือหนาเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนของเมญ่าขึ้นมาถือไว้“จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นตอนลงไปทานข้าวเมื่อวาน?” เขาถามเธอเสียงนิ่ง
เมญ่าผงกหัวช้าๆภาพความวุ่นวาย สายตาจิกกัดและเสียงซุบซิบในร้านอาหารเมื่อวานไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว “จำได้...”
“เื่แค่นั้นเธอยังรับไม่ไหว จนต้องวิ่งเตลิดหนีกลับมาอย่างไม่เป็ท่า”อเล็กซ์ชูสมาร์ทโฟนขึ้นตรงหน้าเธอ “เธอรู้ไหมเมญ่า...ไอ้โลกดิจิทัลนี่มันฆ่าคนได้ด้วยปลายนิ้ว เมื่อวานเธอก็เห็นผลของมันแล้วแล้วเธอคิดว่า 'มาดามซานเดียร์' จะต้องเจอกับอะไร?แค่เื่กั้นโต๊ะแค่นั้นเธอยังแทบพังทลาย”
เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง“ลองคิดถึงพวกที่จ้องจะขุดค้นประวัติเธอสิคิดถึงความวุ่นวายที่จะตามไปหลอกหลอนคนรอบตัวเธอ...” เขาชี้ไปที่ประตูห้อง“เมื่อวานนั่นแค่เริ่มต้น เธอคิดว่าทำไมเดินทางแค่นี้ต้องใช้เครื่องบินส่วนตัว? ทำไมต้องกั้นสนามบิน? เมญ่า...ถ้าเธอไปยืนอยู่หน้าสื่อ แล้วคนนับล้านกดแชร์ ก่นด่าและรุมทึ้งด้วยอคติเธอรับได้ไหม? ถ้าคนพวกนั้นจะตามถล่มเธอถึงหน้าโปรไฟล์และลามไปถึงทุกคนที่เธอรู้จัก...ขนาดตัวเธอเอง ยังเคยกดอันไลค์ข่าวของฉันเลยไม่ใช่หรือไง”
เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นทิ้งให้เมญ่านั่งจมอยู่กับความคิดที่แสนน่ากลัว
เมญ่าลองหลับตาแล้วคิดตาม...ถ้าวันหนึ่งโลกรับรู้ว่าเธอคือภรรยาของอเล็กซ์ ซานเดียร์นักข่าวทั้งในและนอกประเทศต้องรุมล้อมเข้ามาประดุจฝูงพญาแร้งที่จ้องจะทึ้งซากเหยื่อเธอจะกลายเป็บุคคลสาธารณะที่ถูกชำแหละชีวิตทีละชิ้น เพื่อนสมัยเรียน ครูบาอาจารย์หรือแม้แต่พ่อแม่ของเธอจะถูกขุดคุ้ยประวัติจนไม่เหลือความเป็ส่วนตัวทุกความผิดพลาดในอดีตจะถูกลากออกมาประจาน
แค่จินตนาการว่าคนแปลกหน้านับล้านกำลังรุมทึ้งชีวิตเธอและคนที่เธอรัก...เมญ่าก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ความโกรธที่เขาเป่าความทรงจำสิบปีหายวับไปเริ่มถูกแทนที่ด้วยความกลัวที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจ
3K
