EP 12 — สูญเสียิญญา
POV ริน
ฉันขับรถมาถึงบ้านอาจารย์พิศาลในสภาพที่แทบจะไม่มีสติ
หลังจากที่ตฤณตัดสายไป ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่ใช่การแสดงดนตรี...แต่คือ การแลกเปลี่ยน ที่สมบูรณ์แบบ
ฉันจอดรถห่างออกไปร้อยเมตร แล้ววิ่งเข้าไปในบริเวณบ้าน
บรรยากาศที่นี่ไม่เหมือนบ้านคน
มันเหมือน ศูนย์กลางของพายุ ที่เพิ่งพัดผ่านไป
ผืนระนาดเอก สุบรรณมรณะ ถูกวางอยู่บนแท่นไม้หน้าบ้านอย่างโดดเด่น
ไม่มีเสียงดนตรีอีกแล้ว
มีแต่ ความเงียบ ที่เต็มไปด้วย น้ำหนัก
ฉันมองเห็นร่างสองร่างอยู่บนพื้น
ร่างหนึ่งคือ อาจารย์พิศาล
เขานั่งคุกเข่า เอามือกุมศีรษะไว้แน่น
เืไหลซึมออกมาจากหูของเขา...อาจารย์พิศาลถูกทำร้ายด้วย เสียง
อีกร่างหนึ่งคือ ตฤณ
เขา...ล้มลงอยู่ข้าง ๆ ระนาด
ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง...สงบจนน่ากลัว
ดวงตาของเขาเปิดกว้าง...แต่ไม่มี แสง
ฉันทรุดตัวลงข้างตฤณ
ฉันััไปที่มือของเขา... เย็นะเื
ไม่...มือของเขาไม่ได้แค่เย็น...มัน แข็งทื่อ เหมือนไม้ที่ถูกแช่แข็ง
“ตฤณ...ตฤณ!” ฉันเขย่าร่างเขาอย่างรุนแรง
ไม่มีการตอบสนอง
การหายใจของเขาสม่ำเสมอ
หัวใจเขายังเต้น...แต่ เขาไม่อยู่ที่นี่แล้ว
ฉันมองเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของเขา
มันเหมือนการมองเข้าไปใน บ่อที่ลึกที่สุด
ไม่มีอารมณ์, ไม่มีความคิด, ไม่มีความมุ่งมั่น...
ตฤณ...ถูกลบไปแล้ว
ฉันหันไปมองระนาดที่อยู่ข้าง ๆ เขา
เม็ดระนาดทุกเม็ดมันดู อิ่มตัว
มันไม่ได้มีเงาของอาจารย์วิรัชแล้ว...
แต่ฉันเห็น เงาของตฤณ
ใบหน้าของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน...ตอนนี้มันถูกผนึกอยู่ภายในเนื้อไม้
เขากำลัง จ้องมอง ฉัน...ด้วยความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยความทรมาน
เขาถูกขังไว้ในนั้นแล้ว...เขาคือเสียงที่สามของสุบรรณมรณะคนต่อไป
“มันเอาเขาไปแล้ว”
ฉันหันไปหาอาจารย์พิศาลที่กำลังมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสำนึกผิด
“มัน...มันเป็ความผิดของผม” อาจารย์พิศาลพูดเสียงแหบพร่า
“ผมไม่เคยคิดว่ามันจะ...จะสมบูรณ์แบบขนาดนี้”
“คุณรู้...คุณรู้ว่านี่คืออะไร! คุณรู้อยู่แล้วว่าวิรัชไม่ได้ฆ่าตัวตาย!” ฉันตะคอกใส่เขา
“คุณ ขาย คนที่คุณเคยสอน...เพื่อให้คุณสามารถควบคุมเครื่องดนตรีบ้า ๆ นี่ได้!”
“ไม่!” อาจารย์พิศาลร้องไห้ออกมา
“ผมพยายามจะ ขัง มันไว้! ผมทำพิธีผนึกมันไว้! มันคือ ปีศาจ ที่้าจิตของนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพื่อเป็แหล่งพลังงาน! ผมทำพลาดตอนที่วิรัชพยายามทำลายมัน...ผมไม่ได้ตั้งใจให้ิญญาเขาถูกดูดเข้าไป!”
เขาคลานมาหาฉันอย่างน่าสมเพช
“ริน...มันเริ่มทำงานแล้ว...ตอนนี้มันมีพลังที่สมบูรณ์แบบถึงสองจิติญญาในนั้น
เราต้องทำลายมัน...ก่อนที่มันจะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง”
ฉันมองไปที่ระนาด สุบรรณมรณะ
มันดูดเอาชีวิต, เสียง, และความทะเยอทะยานของคนที่ฉันรักไปทั้งหมด
และตอนนี้มันกำลัง รอคอย ที่จะถูกบรรเลงอีกครั้ง
ฉันเดินไปที่ระนาด
แตะที่ผืนไม้...ความเย็นะเืนั้นแผ่ซ่านเข้ามาในร่างฉันอีกครั้ง
มันคือตฤณ...ที่ถูกแช่แข็ง
ฉันกำมือแน่น
“บอกฉันมา...อาจารย์พิศาล”
“วิธีเดียว ที่จะทำลายมันได้...คืออะไร”
อาจารย์พิศาลสั่นศีรษะ
“มันยาก...ยากเกินไป...มัน้า การเสียสละ ที่บริสุทธิ์”
“ฉันไม่สน” ฉันตอบอย่างเ็า
ฉันมองไปที่ร่างที่ว่างเปล่าของตฤณ
“ฉันจะไม่ยอมให้เขาต้องถูกขังอยู่ในนั้นชั่วนิรันดร์...เหมือนที่วิรัชต้องเจอมาแล้ว”
“เอ็งต้องทำลาย ไม้แก่น ของมัน” อาจารย์พิศาลกระซิบ
“แต่ก่อนหน้านั้น...เอ็งต้อง ปลุก จิตที่บริสุทธิ์...ด้วย เสียง”
อาจารย์พิศาลมองมาที่ฉัน
“ระนาดมันกิน เสียงจากเครื่องดนตรี แต่ไม่มีบันทึกว่ามันจะต้านทาน เสียงจากมนุษย์ ได้หรือไม่”
ฉันเป็ นักร้องประสานเสียง
อาวุธของฉันไม่ใช่ไม้ระนาด...แต่เป็ เสียง ที่ออกมาจากร่างกายของฉันเอง
ฉันรู้แล้วว่า ภารกิจของฉัน คืออะไร
14K
