วันรุ่งขึ้น จวินอ๋องหมอใหญ่เหลียนฉี หลัวฟางและไป๋หลินทั้งสามคนเดินทางไปที่จวนของรุ่ยอ๋องเพื่อไปช่วยสืบคดีของนางกำนัลที่ตายอย่างปริศนาพอได้รู้ประวัติคร่าวๆ ของรุ่ยอ๋องหรือองค์ชายสามเฟิงเห่อเป็โอรสลำดับที่สามของอดีตฮ่องเต้ฉางหลงช่วยดูแลงานด้านการค้าในเมืองหลวงและทั่วแคว้น รุ่ยอ๋องเองก็งัดข้อกับหมอใหญ่อยู่บ่อยๆ เพราะรุ่ยอ๋องกับเ้าเมืองิโจวเป็เพื่อนรักกันแล้วพี่สาวของท่านเ้าเมืองยังเป็พระสนมของฮ่องเต้อีกด้วยแต่น่าเสียดายพระสนมทรงอายุสั้นถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษเมื่อปีก่อนตอนคลอดพระธิดาหากแต่จับมือใครดมไม่ได้ว่าใครอยู่เื้ั เพราะนางกำนัลและหมอที่ทำคลอดในวันนั้นถูกฆ่าตายหมดหมัวมัวคนสนิทของพระสนมก็ถูกพิษไปด้วยแต่โชคดีวันนั้นหมัวมัวอดทนอุ้มพระธิดาองค์น้อยไปหาพระสนมเอกจึงรอดมาได้แต่ทุกคนสงสัยตระกูลสุ่ยและหมอหลวงใหญ่มากแต่ไม่มีหลักฐาน จากนั้นมาเ้าเมืองิโจวกับรุ่ยอ๋องก็พยายามช่วยกันสืบเื้ัคดีทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับหมอหลวงใหญ่เพื่อช่วยหาเบาะแสให้ศาลต้าเว่ยอีกแรงพอฟังจบไป๋หลินก็คิดว่าหมอหลวงใหญ่คนนี้มันโรคจิตหรือเปล่ามีเื่ขัดแย้งกับคนอื่นไปทั่วไปเผลอพระสนมสุ่ยกุ้ยเฟยก็คงไม่ต่างจากพี่ชายเท่าไหร่ ดูเหมือนจะป่วยทางจิตทั้งพี่ทั้งน้องแน่ๆ ชอบฆ่าคนมากมายขนาดนี้
"ฟังจากที่ท่านเล่าแล้วข้าว่าความเป็ไปได้ว่าคดีที่จวนของรุ่ยอ๋องกับคดีผีน้ำมีส่วนเกี่ยวข้องกันแน่นอน คนร้ายอาจยังไม่หนีด้วยเพราะคนส่งข่าวถูกจับหมดแล้วมันจึงไม่ได้รับสารและยังหนีไม่ไปไหนได้ด้วยเพราะองครักษ์เต็มจวนขนาดนั้นหายตัวไปแค่ครู่เดียวก็ต้องตกเป็ที่สงสัยแน่"ไป๋หลิน
"แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรคนร้ายคือใคร"จวินอ๋อง
"ไม่ยากข้ามีวิธีงานนี้ต้องมีการแสดงละครกันหน่อยเดี๋ยวไปถึงจวนรุ่ยอ๋องข้าจะขอไปสอบประวัติของผู้ตายหน่อยเพื่อมาใช้ในแผน" ไป๋หลิน
"อยากให้ช่วยอะไรบอกได้เลยนะ"หลัวฟาง
"นั้นสิ ข้าก็อยากกำจัดคนชั่วเร็วๆ" เหลียนฉี
เมื่อทั้งสี่เดินทางถึงจวนรุ่ยอ๋องหน้าจวนก็มีรุ่ยอ๋องพระชายากัวเซียนซี มารอรับอยู่ รุ่ยอ๋องนั้นอายุ 30 ปี ส่วนพระชายาเซียนซี อายุ 28 ปี เป็ลูกเกอคนโตของตระกูลกัวเป็พี่ชายของพี่สะใภ้สามเซียวหรัวทั้งคู่มีพยานรักด้วยกันสองคนคือองค์ชายเฟิงหวง อายุ 12 ปี และคนเล็กเป็เกอองค์ชายเฟิงซีอายุ 9 ขวบ จวนรุ่ยอ๋องอยู่ออกไปเกือบถึงชานเมืองเพราะพระองค์อยากอยู่ใกล้กับธรรมชาติให้มากจึงสร้างจวนไว้ติดกับตีนเขาฟงซานูเาศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองหลวงและอีกเหตุผลอยากหลีกเลี่ยงการถูกเรียกใช้จากพี่ชายอย่างฮ่องเต้อยู่ใกล้เป็ไม่ได้ต้องเรียกใช้ราชการตลอด ไม่ก็จะไปเรียกดื่มด้วยจนเมากลับบ้านกลับช่องไม่ได้ยิ่งพี่รองอย่างจวินอ๋องก็เช่นกันชวนดื่มตลอดั้แ่ตะวันยังไม่ตกดินเลย
"เป็อย่างไรบ้างน้องสามสบายดีไหมข้าไม่ได้เจอเ้านานแล้ว คิดถึงเ้าจริง ๆ วันนี้ดื่มกันหน่อยดีหรือไม่" จวินอ๋อง
"ข้าสบายดีพี่รองแต่ข้าว่าสืบคดีให้เสร็จก่อนดีกว่าแล้วค่อยดื่มดีหรือไม่ขอรับ" รุ่ยอ๋อง
"คารวะ รุ่ยอ๋อง พระชายา พ่ะย่ะค่ะ" เหลียนฉี
"ไม่ต้องมากพิธีหรอกพี่เหลียนฉีตามสบายเถอะ" รุ่ยอ๋อง
"ได้ ๆ" เหลียนฉี
"น้องสะใภ้สามเ้าเป็อย่างไรบ้างแล้วหลาน ๆ ละ" จวินอ๋อง
"ั้แ่เกิดเื่ข้าก็พาไปฝากที่บ้านท่านพ่อแล้วขอรับ"พระชายาเซียนซี
"ดีแล้ว นี่หลัวฟางกับไป๋หลินคนช่วยชีวิตพี่เองเ้าสองคนน่าจะรู้จักดี" จวินอ๋อง
"คารวะรุ่ยอ๋องกับพระชายาพ่ะย่ะค่ะ" หลัวฟาง
"คารวะรุ่ยอ๋องกับพระชายาพ่ะย่ะค่ะ" ไป๋หลิน
"ตามสบายไม่ต้องมากพิธีอะไรคนกันเองทั้งนั้นไปทานข้าวเช้ากันก่อนดีกว่า เซียนซีลงมือทำอาหารไว้ต้อนรับทุกคนเลย" รุ่ยอ๋อง
ระหว่างทานอาหารเช้ารุ่ยอ๋องกับพระชายาก็พูดคุยเป็กันเองไม่ถือตัวแล้วที่รุ่ยอ๋องกับพระชายาบอกว่าคนกันเองก็เพราะเคยเจอไป๋หลินั้แ่ตอนเด็ก แล้วตอนงานแต่งของไป๋หลินกับหลัวฟางทั้งสองพระองค์ยังเคยปลอมตัวเป็ชาวบ้านธรรมดาเป็ญาติฝ่ายเ้าสาวไปร่วมในงานด้วยพอมาเจอไป๋หลินทั้งสองพระองค์ก็ชมไป๋หลินว่ายิ่งโตยิ่งสวยและยังเก่งมากอีกด้วย เพราะรุ่ยอ๋องกับพระชายาเซียนซีนั้นรู้ถึงความสามารถของไป๋หลินจากจวินอ๋องบอกว่าไป๋หลินฉลาดในการสืบคดีทั้งยังสามารถทำยาถอนพิษพร้อมทั้งรักษาโรคที่หมอเก่ง ๆ หลายคนรักษาไม่ได้ แต่ไป๋หลินรักษาได้แล้วพี่รองไป๋เฉินพี่สามไป๋หลงและพี่สะใภ้สามเซียวหรัวจะคอยเล่าให้ฟังเวลาเข้ามาทำงานที่เมืองหลวงบอกด้วยว่าไป๋หลินเป็หมอที่เก่งและรักษาชาวบ้านโดยไม่คิดเงินอีกด้วย พอรู้ว่าพี่รองพาไป๋หลินมาสืบคดีก็รู้สึกโล่งใจที่จะได้คลี่คลายเื่วุ่นวายนี้สักที
รุ่ยอ๋องกับพระชายาเซียนซีเคยได้ยินวีรกรรมของไป๋หลินมาบ้างตอนที่ไปร่วมงานแต่งไป๋หลินกับหลัวฟางชาวบ้านที่มาร่วมงานต่างก็นินทาไป๋หลินในด้านลบเยอะมากพอได้ฟังก็นึกเสียดายเด็กน้อยที่น่ารักกลับต้องมาร้ายกาจเพราะคบคนพาล แต่พอมีข่าวจากทางิโจวส่งมาบอกว่าไป๋หลินนั้นเปลี่ยนตัวเองเป็คนที่ดีขึ้นทั้งคู่ก็ดีใจกับครอบครัวตระกูลจางมากที่ได้ไป๋หลินคนดีกลับคืนมา
พอทานอาหารเช้าเสร็จทุกคนต่างก็แยกย้ายกันทำหน้าที่โดยที่ไป๋หลินกับหลัวฟางไปตรวจดูศพของนางกำนัลทั้งสามศพก่อนส่วนเหลียนฉีและจวินอ๋องไปถามประวัติของนางกำนัลทั้งสามเพื่อมาให้ไป๋หลินคิดแผน โดยมีรุ่ยอ๋องกับพระชายาช่วยอีกแรงผลการตรวจพบว่าที่ศพของนางกำนัลทั้งสามมีรอยเข็มฝังที่คอ เหมือนกับศพชาวบ้านในคดีผีน้ำเลยและพิษก็เป็ตัวเดียวกันด้วยสงสัยที่มันลงมือคงจะอยากปั่นประสาทรุ่ยอ๋องมากกว่าและคนทำต้องสนิทกับนางกำนัลทั้งสามคนนี้แน่เพราะต้องคนใกล้ชิดกันเท่านั้นถึงจะมีโอกาสเอาเข็มปักลงไปที่คอของเหยื่อได้
ส่วนข้อมูลที่ได้มานางกำนัลทั้งสามมาจากตระกูลชาวบ้านธรรมดาไม่ได้มีความขัดแย้งอะไรกับใครแต่ทั้งสามจะดูเหมือนจะสนิทกับขันทีอยู่คนหนึ่งซึ่งพึ่งมาทำงานได้เพียงสี่เดือนกว่าเท่านั้นเห็นว่าเป็คนสนิทของไทเฮาจึงได้ฝากมาทำงานด้วยพร้อมกับมีจดหมายฝากฝังมากด้วย พอนำจดหมายตรวจอย่างละเอียดอีกทีก็พบว่าเป็จดหมายปลอมและตลอดสี่เดือนที่ผ่านมาขันทีผู้นี้มักออกจากจวนตอนกลางบ่อย ๆ พอมีคนตายเกิดขึ้นจึงไม่ออกไปไหนเลยพักหลังยังมีพฤติกรรมที่แปลกขึ้นเหมือนหวาดกลัวตลอดเวลาชอบพูดคนเดียวและยังไม่ยอมทานข้าวร่วมกับคนอื่นเหมือนอย่างเคย
"จากที่ข้าฟังพฤติกรรมของขันทีผู้นี้แล้วข้าคิดว่าเขานี้แหละคือฆาตกร แต่พึ่งทำร้ายคนจนตายครั้งแรกจึงตื่นกลัวความผิดจนหลอนและเหมือนจะกลัวดวงิญญาของผู้ตายตามอาฆาต ส่วนที่มาทำงานในจวนนี้ก็คงจะเป็ตระกูลสุ่ยส่งมาถ้าทำสำเร็จก็คงจะได้อะไรตอบแทนอย่างมากมายถึงได้ยอมทำการที่จะนำเข็มไปฝังที่คอของผู้ตายต้องเป็ที่สนิทสนมถึงขั้นถูกเนื้อต้องตัวกันได้ดูเหมือนฆาตกรจะใช้ความสนิทชิดเชื้อตรงนี้แหละเป็เครื่องมือสังหารเหยื่อ ข้าคิดแผนออกแล้วหาคนที่มีลักษณะคล้ายนางกำนัลทั้งที่ตายไปมาปลอมเป็ผีไปหลอกหลอนขันทีคนนั้นด้วยความกลัวเขาจะเปิดเผยความลับออกมาเอง ถึงตอนนั้นเราก็เข้าจับกุมได้เลย มันอ่านดูเป็แผนตื้นๆ แต่รับรองว่าได้ผลกับคนที่ขี้กลัวอย่างแน่นอน" ไป๋หลิน
"ดี เื่นางกำนัลพี่กับตั๋วกงกงจะช่วยคัดเอง"พระชายาเซียนซี
"ขอบพระทัยขอรับพระชายาเดี๋ยวข้าขอเขียนบทละครให้พวกนางพูดก่อน ต้องเอาให้คนร้ายกลัวจนต้องพูดความจริงออกมาให้ได้และต้องเตรียมชุดด้วยจะได้สมจริง" ไป๋หลิน
"เดี๋ยวข้าช่วยเตรียม"หลัวฟาง
"แล้วข้าสามคนละ"จวินอ๋อง
"พวกท่านช่วยทำเสียงประกอบที่คิดว่ามันน่ากลัวก็พอรุ่ยอ๋องขอพบพี่รองหน่อยนะขอรับ" ไป๋หลิน
"ได้สิ ไป๋เฉินปรากฏตัวเถอะ"รุ่ยอ๋อง
พอรุ่ยอ๋องบอกให้ไป๋เฉินปรากฏตัวเขาก็ออกมาจากด้านหลังของห้องรับแขกหน้าที่องครักษ์เงาจะอยู่กับผู้เป็นายเกือบตลอดเวลา จะมีเวลาทานข้าวอาบน้ำหรือบรรทมเท่านั้นจะไม่ได้อารักขาแต่จะอยู่ห่าง ๆ ไม่รบกวนเวลาส่วนตัว รุ่ยอ๋องมักให้ไป๋เฉินร่วมโต๊ะอาหารด้วยตลอดแต่ไป๋เฉินไม่ยอมเพราะเกรงใจและเขามักทานอาหารมาจากบ้านแล้วแต่หากต้องค้างที่จวนก็มีร่วมโต๊ะบ้าง แต่วันนี้ตอนทานข้าวที่ไป๋เฉินไม่ได้ทานด้วยเพราะพึ่งกลับจากวังหลวงแล้วทานกับภรรยามาแล้วส่วนไป๋อันวันนี้จวินอ๋องไม่ให้ตามมาแต่ให้ไป๋อันเฝ้าดูตัวคนร้ายไว้ที่จวนแทน
"น้องเล็กเ้าอยากพบพี่เหรอ"ไป๋เฉิน
"ใช่ขอรับข้ามีเื่ให้ช่วยขอรับ" ไป๋หลิน
"เื่อะไรบอกมาได้เลย"ไป๋เฉิน
"ข้าอยากให้ช่วยบันทึกคำพูดของคนร้ายท่านแฝงตัวตรงจุดไหนก็ได้ที่พอได้ยินชัด ๆ แล้วพอตอนที่มันพูดความจริงออกมาท่านก็รีบจดเลยเพราะข้าจะให้มันลงลายนิ้วมือรับสารภาพ หากมันหายกลัวเดี๋ยวมันกลับคำให้การ พวกเราจะเหนื่อยเปล่า"ไป๋หลิน
"อ้อ เหมือนที่เ้าให้พี่ทำตอนที่เราจับผีน้ำได้ใช่ไหม"จวินอ๋อง
"ใช่ขอรับพี่เซียวเห่อ"ไป๋หลิน
"อะไรกันเรียกพี่รองว่าพี่เซียวเห่อ"รุ่ยอ๋อง
"ก็ไป๋หลินเป็น้องบุญธรรมของข้ากับพี่ใหญ่แล้วเรียกแบบนี้ก็ถูกแล้วนิ" จวินอ๋อง
"ถ้าเช่นนั้นไป๋หลินก็เป็น้องของข้าเหมือนกันเพราะข้าเป็น้องท่าน ต่อไปเ้าต้องเรียกข้าว่าพี่เฟิงเห่อนะไป๋หลิน" รุ่ยอ๋อง
"ใช่ ๆ แล้วห้ามเรียกข้าว่าพระชายาด้วยต้องเรียกว่าพี่สะใภ้ไม่ก็เรียกพี่เซียนซี เข้าใจหรือไม่" พระชายาเซียนซี
"ขอรับ ข้าเข้าใจแล้วพี่เฟิงเห่อพี่เซียนซี" ไป๋หลิน
นี่ข้าได้ขาทองคำมาเพิ่มอีกสองคนแล้วข้ามันโชคดีจริง ๆ นี่สินะผลตอบแทนที่ช่วยคดีนี้ ต้องกอดไว้แน่นทุกขาเลย ส่วนหลัวฟางก็ได้แต่คิดในใจว่าเมียเขาจะเป็ญาติกับเชื้อพระวงศ์ทุกคนเลยเหรอคงเป็เพราะผลของการทำความดีของภรรยาแน่เลยที่ช่วยดึงแต่คนดีเข้ามา ไป๋เฉินเองก็คิดว่าน้องเล็กพอเปลี่ยนแปลงตัวเองก็มีแต่สิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิต พี่ชายอย่างเขาก็ได้แต่ยินดีและดีใจกับไป๋หลินมากที่มีคนรักคนเอ็นดูไป๋หลินน้อยของเขา
"เ้าด้วยละไป๋เฉินต่อไปไม่ต้องมากพิธีกับข้าข้าไม่ใช่แค่เ้านายแล้วนะ ข้าเลื่อนขั้นมาเป็พี่ชายเ้าแล้วนะ หลัวฟางเ้าเป็น้องเขยของข้าก็เรียกเหมือนไป๋หลินละฮ่า ฮ่า" รุ่ยอ๋อง
"พ เออ ขอรับพี่เฟิงเห่อ"หลัวฟาง
"ขอรับ"ไป๋เฉิน
ทำไมฮ่องเต้หลงเห่อจวินอ๋อง และรุ่ยอ๋อง ถึงอยากได้ไป๋หลินเป็น้องบุญธรรมกันมากขนาดนี้ เหตุผลคือไป๋หลินฉลาดและน่ารักขี้อ้อนมาั้แ่เด็กๆ ทุกคนที่เคยได้เล่นกับไป๋หลินแล้วจะตกหลุมรักเด็กคนนี้ อีกทั้งใคร ๆ ในราชสำนักต่างก็รู้ดีว่าตระกูลหวงที่ปกครองแคว้นต้าเว่ยนั้นเอ็นดูเกอกับสตรีมากเป็พิเศษแต่พวกเขาดันมีแต่พี่น้องที่เป็ผู้ชายทั้งหมด ไม่มีเกอกับสตรีเลยจึงไม่แปลกที่ฮ่องเต้และท่านอ๋องจะทรงเอ็นดูโอรสเกอและธิดามากเป็พิเศษ
ไป๋หลินได้เขียนบทพูดเรียบร้อยแล้วบทที่นักแสดงจำเป็จะต้องพูดในแผนการวันนี้ เป็บทพูดที่ต้องใช้น้ำเสียงพูดออกมาให้น่ากลัวและดูโหยหวนที่สุดเพื่อให้คนร้ายมันกลัวจนต้องคลายความจริงออกมา ส่วนนักแสดงก็เป็นางกำนัลคนสนิทของพระชายาเซียนซีซึ่งทั้งสามคนไว้ใจได้แน่นอนชุดที่ต้องใส่ไป๋หลินก็ให้ตั๋วกงกงและนางกำนัลช่วยกันเอาสีแดงมาป้ายให้ดูเหมือนว่าถูกพิษแล้วกระอักเืจนตายแล้วพอถึงตอนลงมือเริ่มแผนการจึงจะราดน้ำบทตัวนักแสดงทั้งสามให้ดูเมื่อว่าผีขึ้นมาจากในน้ำแล้วชุดเปียก
ไป๋หลินให้นางกำนัลทั้งสามซ้อมพูดบทให้คล่องและใส่น้ำเสียงที่แสนจะน่ากลัวเข้าไปอีกนักแสดงจำเป็ทั้งสามก็แสดงได้ดีจนทำเอารุ่ยอ๋องที่กลัวผีมากอยู่แล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ
"ถ้าไม่บอกว่ามันคือการแสดงคนกลัวผีอย่างข้า ถ้าเจอแบบนี้มีวิ่งหนีป่าราบแน่" รุ่ยอ๋อง
"เ้าทั้งสามเล่นได้สมจริงมากจบคดีนี้ข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม แล้วจะให้กลับไปเยี่ยมบ้านด้วย" พระชายาเซียนซี
"ขอพระทัยเพค่ะ/ขอพระทัยเพค่ะ/ขอพระทัยเพค่ะ"
"ไป๋หลินเ้านี้ฉลาดจริงๆ คิดคำพูดที่น่ากลัวได้อย่างไร" จวินอ๋อง
"ขอบคุณที่ชมขอรับพี่เซียวเห่อข้าเพียงเอาประสบการณ์ที่ข้าเคยเจอผีมาใช้เท่านั้น เพราะผีที่ข้าเจอมักจะโกรธแค้นผู้ที่ทำร้ายเขาเมื่อเจอคนที่มองเห็นพวกเขาก็จะแสดงอารมณ์ออกมาทั้งหมด เพื่อให้เราช่วยไปบอกญาติหรือตามหาคนร้ายข้าคิดว่าหากเจอคนที่ทำร้ายตัวเอง ผีคงจะแค้นมากและจะแสดงความน่ากลัวออกมากแน่ ส่วนคนที่ทำความผิดและขี้กลัวก็ต้องยอมรับสารภาพกับผีออกมาหมดแน่นอนขอรับ"ไป๋หลิน
"อันก็จริงนะข้าเคยเจอมาเหมือนที่คนร้ายวิ่งมาให้ทางการจับตัวโดยง่าย เพราะผีของเหยื่อที่ถูกฆ่าตามหลอกหลอนจนใช้ชีวิตปกติไม่ได้จนต้องยอมมอบตัวทำตามที่ผีสั่งเพราะกลัวถูกฆ่า" เหลียนฉี
"คนเรานี้ก็แปลกนะขอรับตอนทำร้ายเหยื่อกับไม่กลัว พอกลายเป็ผีมาหลอกหลอนกลับกลัวจนต้องยอมทุกอย่าง"หลัวฟาง
ยามซวีเป็เวลาที่ทุกคนผู้ร่วมแผนการนัดกันไว้เมื่อถึงยามซวีจะไปรวมตัวกันที่เรือนนอนของขันที แต่เป้าหมายแท้จริงคือห้องนอนเทียนกงกงคือฆาตกรที่ลงมือวางยานางกำนัลทั้งสามคนทุกคนพยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดก่อนจะเริ่มแผนการ เมื่อทุกคนมากันครบต่างก็แยกย้ายประจำจุดของตัวเองพอไป๋หลินส่งสัญญาณจวินอ๋อง รุ่ยอ๋องและพี่เหลียนฉีก็ทำเสียงดังตามผนังห้องนอนโดยใช้ก้อนหินปาใส่ไม่ยั่งพอหยุดปาหลัวฟางก็นำเตาที่มีไฟมาเผาใบไม้ให้เกิดควันแล้วตามด้วยเสียงโหยหวนกรีดร้องของนางกำนัลทั้งสาม
"เทียนกงกงเทียนกงกง"
"ฮึก ฮื้อ...ฉิงเอ้อจวงเอ้อ ปี้เอ้อ อย่ามาหลอกมาหลอนข้าเลยข้ากลัวแล้ว ฮื้อ..."
"ท่านฆ่าพวกข้าทำไมฮื้อ...ฮื้อ...พวกข้าทำอะไรให้ท่านโกรธเคืองถึงได้ใจร้ายฆ่าพวกข้าได้ลงคอ"
"ไหนท่านบอกว่ารักพวกข้าเหมือนน้องสาวแต่ท่านกับลงมือฆ่าพวกข้าได้อย่างไร้เยื่อใย ท่านใจร้ายมาก ฮื้อ..."
"วันนี้ข้ามาพาท่านไปอยู่ด้วยไปกับพวกข้าเถอะเทียนกงกง ฮ่า ฮ่า.."
"ไม่ ไม่ ไม่ไปข้าไม่ไปไหนกับพวกเ้าทั้งนั้น ฮื้อ...พวกเ้ามันโง่ข้าแค่ทำดีด้วยหน่อยก็หลงระเริงคิดว่าข้าเห็นพวกเ้าเป็น้องฮ่า ฮ่า ข้าจะบอกอะไรให้นะพวกเ้าก็แค่เครื่องมือทำให้ข้าหลุดพ้นจากการเป็ขันทีขั้นต่ำเท่านั้นพวกเ้าเป็แค่หนูทดสอบยาพิษเท่านั้น พอเ้าสามคนตายก็ช่วยปั่นประสาทรุ่ยอ๋องได้มากทีเดียวแล้วคนที่จะตายเป็รายต่อไปคือพระชายาเซียนซีและองค์ชายน้อยทั้งสอง ฮ่า ฮ่า ตอนนี้ข้ารอคำสั่งจากท่านหมอหลวงใหญ่สุ่ยอยู่เขาสั่งข้าเมื่อไหร่ข้าก็จะลงมือเมื่อนั้น พอทุกอย่างสำเร็จข้าก็จะได้เป็ขุนนางเป็ผู้คุ้มอำนาจขันทีทั้งหมดในวังหลวงเพราะแคว้นเว่ยทั้งหมดจะตกเป็ของตระกูลสุ่ย"
"ทำไมท่านถึง้าอำนาจละท่านก็ถูกเอ็นดูจากไทเฮาอยู่แล้วนิ"
"ใครบอกมันเป็เื่โกหกทั้งนั้นไทเฮาไม่เคยเอ็นดูข้าเลย พระนางเอ็นดูแค่เพื่อนข้าเท่านั้นข้าอิจฉามันมาก อิจฉาทุกคนที่ได้ดีไปกว่าข้าข้าก็มีความสามารถไม่แพ้ใครแต่กลับถูกมองข้าม สุดท้ายหมอหลวงใหญ่ก็เป็คนเห็นความสามารถของข้าจึงได้ชักชวนมาร่วมแผนด้วย ข้าเลยตัดสินใจหนีมาจากองค์ไทเฮาแล้วแอบเขียนจดหมายฝากฝังขึ้นมาเองโดยที่ข้าแอบเอาตราประทับประจำพระองค์ประทับลงในจดหมายให้เหมือนจริงเท่านั้นเอง แล้วเข้ามาอยู่ในจวนรุ่ยอ๋องตามคำแนะนำของหมอหลวงใหญ่และคอยเป็สายส่งข่าวความเคลื่อนไหว ทั้งยังรอลงมือวางยาพระชายากับองค์ชายน้อย ฮ่าฮ่า อีกไม่นานข้าก็จะได้อำนาจมาอยู่ในมือแล้ว คอยดูนะได้อำนาจมาเมื่อไหร่ใครที่เป็ศัตรูกับข้าข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด ฮ่า ฮ่า"
เทียนกงกงกำลังสติแตกไปไกลยอมพูดเกี่ยวกับแผนการทุกอย่างออกมาจนไป๋เฉินเกือบจดไม่ทันไป๋หลินเห็นว่าเทียนกงกงกำลังเผลอจึงส่งสัญญาณให้จวินอ๋อง รุ่ยอ๋องและไป๋เฉินบุกเข้าไปรวบตัวเทียนกงกงไว้พอจับตัวคนร้ายไว้ได้ไป๋หลินก็ให้นำกระดาษคำสารภาพออกมาแล้วนำไปให้เทียนกงกงประทับลายนิ้วมือลงนามความผิดแค่นี้ก็สามารถจับตัวคนร้ายในคดีการตายอย่างปริศนาของนางกำนัลทั้งสามได้แล้ว ยังได้เบาะแสโยงไปรัดตัวหลวงใหญ่กับตระกูลสุ่ยได้อีกด้วยถึงจะเป็วิธีที่ดูงงไม่น่าจะสำเร็จแต่ก็สามารถปิดคดีได้แล้ว
"ไม่อยากจะเชื่อว่าความอิจฉาริษยาจะทำให้คนคนหนึ่งที่ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรกลับต้องมาทำเื่เลวร้ายฆ่าคนอื่นได้ลงคอ เพราะความอยากได้อยากมี" ไป๋หลิน
ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนความโลภความโกรธ ความหลง ความอิจฉาริษยามักเป็สาเหตุให้คนทำชั่วได้ง่ายจริง ๆ อะไรที่ไม่ใช่ของตัวเองก็ยังพยายามจะเอามาเป็ของตัวเองให้ได้จนลืมคิดถึงความผิดชอบชั่วดีอำนาจก็เช่นกันจะยุคสมัยใหม่หรือยุคโบราณอำนาจมักเป็ชนวนทำให้คนหลงผิดทำชั่วเต็มบ้านเต็มเมืองอยู่ยากทุกยุคสมัยจริง ๆ เลยถ้าไม่ติดว่ามีลูกมีสามีข้าหนีไปบวชแล้ว
"แล้วเราจะเอายังไงกับคนร้ายดี"จวินอ๋อง
"ข้าว่าเอาไว้ในจวนของพี่เฟิงเห่อนี้แหละขอรับเพราะถ้าไปไว้ที่ศาลต้าเว่ยก็ไม่มั่นใจว่าจะมีคนของตระกูลสุ่ยดักรอฆ่าปิดปากหรือเปล่า"ไป๋หลิน
"ก็จริงที่ไป๋หลินพูดนะพี่รองเราไม่รู้ได้เลยว่าในศาลต้าเว่ยมีคนของตระกูลสุ่ยอยู่ตรงไหนบ้าง ขนาดในจวนของข้ายังมีเล็ดลอดมาได้เลย"รุ่ยอ๋อง
"ข้าคิดออกแผนหนึ่งตอนนี้ข้าจะทำยาตัวหนึ่งให้เทียนกงกงกิน เป็ยาที่กินเข้าไปแล้วจะเป็คนตายแต่คนกินยังมีชีวิตอยู่แล้วยาจะคลายฤทธิ์อีกทีวันที่เราลงมือจัดการตระกูลสุ่ยพอดี ระหว่างนั้นเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตเตรียมคนสวมรอยเป็เทียนกงกงไว้ด้วยเพื่อหมอหลวงใหญ่หรือคนของตระกูลสุ่ยติดต่อมาเราอาจได้หลักฐานเพิ่มอีก คราวนี้ก็กันการหลบหนีและถูกฆ่าปิดปากได้ด้วยเพราะมือสังหารจะเข้าใจว่าเทียนกงกงตายไปแล้ว" ไป๋หลิน
"เ้านี้ฉลาดจริงๆ ไป๋หลิน" พระชายาเซียนซี
"วันนี้ฉลองกันหน่อยดีกว่าอย่างไรเสียก็ดึกแล้ว ค้างกันที่นี้เลย พรุ่งนี้เราค่อยเดินทางเข้าวังกัน เห็นว่าพรุ่งนี้จะลอบจับหมอหลวงใหญ่กับคนปรุงยาพิษใช่หรือไม่"รุ่ยอ๋อง
"ใช่แล้วน้องสามพรุ่งนี้จะลอบจับหมอหลวงใหญ่กับคนปรุงพิษ วันถัดไปจะเริ่มแผนกวาดล้างตระกูลสุ่ย"จวินอ๋อง
"ดีเลย คราวนี้ขุนนางชั่วต้องได้รับกรรม"รุ่ยอ๋อง
รุ่ยอ๋องได้ให้ไป๋เฉินเข้าวังไปส่งข่าวให้ฮ่องเต้ไป๋เฉินไม่ลืมที่จะไปหาภรรยาและหลานแฝด เพราะคืนนี้ไป๋หลินกับหลัวฟางต้องพักค้างคืนที่จวนของรุ่ยอ๋องกลัวหลานไม่เห็นพ่อแม่กลับสักทีจะร้องไห้คืนนี้สี่แฝดจึงได้ป้าสะใภ้กับลุงสะใภ้กล่อมนอนแทน
ถึงแม้ว่าไป๋หลินจะเหนื่อยมาทั้งวันแต่งานฉลองจะขาดกับแกล้มไม่ได้ไป๋หลินจัดการทำกับแกล้มง่าย ๆ ไว้กินระหว่างสนทนา ประมาณสองสามอย่างมีถั่วทอด ปลาหมึกแห้งย่างหอมๆ แล้วก็ยำไส้หมูรสแซ่บ ไส้หมูที่ไป๋หลินบังเอิญไปเจอตอนที่พ่อค้าร้านหมูได้นำเนื้อหมูมาส่งที่จวนพอดีไป๋หลินเลยขอเหมาซื้อมาหมดเพื่อทำยำไส้หมู
"ถั่วทอดนี้ข้ากินบ่อยมากแต่อีกสองอย่างข้าพึ่งเคยลองมันอร่อยมากเลยเ้าจดสูตรไว้ให้พี่หน่อย จะได้ทำให้พี่เฟิงเห่อกินแกล้มเวลาดื่ม"พระชายาเซียนซี
"ได้ขอรับเดี๋ยวข้าจดไว้ให้ แล้วถ้ากลับิโจวเมื่อไหร่ข้าจะเขียนสูตรอาหารเป็เล่มไว้ แล้วจะส่งมาให้จวนจวินอ๋องไปแจกจ่ายนะขอรับ"ไป๋หลิน
"ดี ๆ ข้าชอบอาหารที่แปลกใหม่มาก"รุ่ยอ๋อง
หลัวฟางวันนี้เขาได้เห็นความสามารถของภรรยาอีกหลายอย่างและดูแต่ละอย่างที่ทำไป๋หลินดูมีความสุขมากตนเองก็สุขใจไปด้วยนี้สินะที่เขาบอกว่า ถ้าคนรักมีความสุขเราก็สุขด้วย ถ้าทุกข์เราก็จะทุกข์ไปด้วยหลัวฟางสัญญาเลยหากสิ่งไหนดีไป๋หลินทำแล้วมีความสุขเขาจะสนับสนุนทุกอย่าง
"ตัวข้าเองก็ต้องเก่งขึ้นด้วยเพื่อจะช่วยไป๋หลินอีกแรงเมียข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อย" หลัวฟาง
เมื่อการฉลองจบลงทุกคนต่างก็แยกย้ายไปพักผ่อนบ้านถานรองที่สองสามียังไม่ได้อาบน้ำทั้งคู่จึงชวนกันไปอาบก่อนเข้านอน และห้องพักของจวนรุ่ยอ๋องก็คล้ายกับจวนของจวินอ๋องที่สะดวกสบายมีที่อาบน้ำในห้องพักด้วยทั้งยังมีคนเข้ามาเตรียมน้ำอาบไว้ให้พร้อม หลัวฟางไม่รอช้าจัดการถอดเสื้อจนหมดพอหันไปหาไป๋หลินอีกทีภรรยาเขาก็เปลือยเปล่าพร้อมแล้วเช่นกันหลัวฟางรีบอุ้มไป๋หลินลงอ่างอาบน้ำทันทีแน่นอนว่าคนที่หลงเมียอย่างถานหลัวฟางจะต้องนัวเนียซุกไซ้ไปตามร่างกายอันขาวเนียนผิวนุ่มสุดแสนจะยั่วยวนกำหนัดในกายให้ปะทุขึ้นไป๋หลินเองก็ไม่ห้ามหรือเขินอายเหมือนครั้งก่อนเขาปล่อยกายปล่อยใจตามสบายไปกับััอันเร่าร้อนของสามียิ่งดื่มเหล้าบุปผารัญจวนเข้าไปยิ่งทำให้เวลาถูกสามีััยิ่งทำให้เคลิบเคลิ้มเข้าไปอีก
หลัวฟางเองตอนนี้ก็อารมณ์กามปะทุหนักเพราะกลิ่นดอกถาวฮวาของภรรยาเขาทนไม่ไหวจับภรรยาอุ้มพาดบ่าไปที่เตียงทั้งที่ร่างยังเปียกไปด้วยน้ำ พอถึงเตียงจับไป๋หลินเริงรักด้วยความอยากในกามที่มีมากไป๋หลินรู้สึกว่าการร่วมรักครั้งนี้ของสามีค่อนข้างดิบเถื่อนถูกใจเขามากเลย จึงพูดยั่วเท่าไหร่สามีก็จะตอบแทนด้วยความหนักหน่วงกระแทกใส่เขาจนต้องร้องครวญครางออกมาอยากสุขสมเหล้าบุปผารัญจวนนี้ดีจริงทำให้สามีเขาเผยธาตุแท้ในกามออกมาอย่างท่วมท้น เหล้าดีแบบนี้น่าซื้อไปไว้บ้านเยอะๆ ไม่ก็จะหาสูตรไปทำเองและเพิ่มตัวยาในการหมักนิดหน่อยคงได้เหล้าที่แรงขึ้น ไป๋หลินกับหลัวฟางวางแผนไว้ว่าจะมีลูกอีกคนหลังจากสร้างโรงหมอเสร็จ่นี้ก็กินยาห้ามครรภ์ก่อนโรงหมอเสร็จเมื่อไหร่เตรียมท้องแน่ เพราะถึงตอนนั้นไป๋หลินจะจ้างหมอเก่งๆ มาช่วยรักษาคนป่วยด้วย จะได้มีเวลาว่างให้ครอบครัวมากขึ้น
ไป๋หลินยอมรับเลยว่าวันนี้บทรักที่สามีมอบให้มันรุนแรงถูกใจเขามากเขาคือภัสกรในร่างของไป๋หลินตัวตนที่แท้จริงนั้นชื่นชอบการร่วมรักที่รุนแรงดิบเถื่อนอยู่แล้วไป๋หลินจะพยายามพูดยั่วให้หลัวฟางมีอารมณ์กระหายมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วกระแทกเข้ามาในกายก็จะแรงตามไปด้วยแต่ของหลัวฟางนั้นใหญ่อยู่แล้วบวกกับแรงที่กระแทกเข้ามาทำเอาจุกไปหลายดอกเหมือนกันแต่ในคืนนี้ไม่ได้มีแค่ไป๋หลินกับหลัวฟางหรอกที่แสดงบทรัก ยังมีรุ่ยอ๋องที่กำลังรังแกพระชายายอดรักในห้องบรรทมจนพระชายาเซียนซีส่งเสียงร้องครวญครางไปทั่วห้องบรรทม
จวินอ๋องก็ทนไม่ไหวขอตัวกลับไปหาพระชายาเหนียนฉีในวังเช่นกันคืนนี้พระชายาเหนียนฉีก็ถูกจวินอ๋องรังแกจนขันทีและนางกำนัลวิ่งออกจากพระตำหนักรับรองแทบไม่ทันแต่ท่านหมอใหญ่เหลียนฉีผู้ที่ยังไม่แต่งงานด้วยความอยากยอมทำผิดประเพณีออกจากจวนรุ่ยอ๋องไปปีนเข้าห้องคู่หมั้นลูกเกอคนเล็กของท่านราชครูขันทีรับใช้กับนางกำนัลของคู่หมั้นได้แต่คอยดูต้นทางให้ ดูเหมือนว่าเหล้าบุปผารัญจวนจะสร้างความวุ่นวายไม่ใช่น้อยทำเอาเหล่าภรรยาและคู่หมั้นหมดแรงเพราะต้องรับแรงอารมณ์ในกามกันเกือบทั้งคืน
เช้าวันต่อมาจวนท่านราชครูที่เรือนขององค์ชายเกอหวงฟานเอิน เหล่าขันทีกับนางกำนัลต้องรีบปลุกองค์ชายกับคู่หมั้นก่อนที่ท่านราชครูหรือพระปิตุลาของฮ่องเต้จะเสด็จมาหาองค์ชายยามเช้าเหมือนทุกวันหมอใหญ่เหลียนฉีอยากจะอยู่กับคนรักนาน ๆ มากแค่ไหนก็ต้องจำใจกลับ เพราะเขามีภารกิจที่ต้องทำยังและจะต้องรีบออกจากจวนก่อนว่าที่พ่อตาจะรู้ไม่เช่นนั้นเขาโดน ท่านราชครูฉางกัง เล่นงานแน่ ใครก็รู้กันทั่วแคว้นว่าท่านราชครูฉางกังน้องชายอดีตฮ่องเต้ผู้นี้นั้นหวงโอรสเกอทั้งสองพระองค์มาก ถึงองค์ชายเกอคนรองหวงฟานเหนิง จะแต่งงานไปแล้วแต่ก็ยังคงหวงอยู่ดียิ่งกับองค์ชายฟานเอินที่ยังไม่แต่งงานยิ่งหวงมาก ถึงมีคู่หมั้นแล้วแต่ก็ยังไม่ลดความหวงลงถ้ารู้ว่าเหลียนฉีปีนเข้าห้องลูกชายคนเล็กคงจะโกรธจนไปถล่มตระกูลหม่าแน่
เหลียนฉีได้แต่บ่นในใจจะหวงอะไรมากมายค่อยดูนะแต่งงานเมื่อไหร่จะเข้าหอเจ็ดวันเจ็ดคือเลยเอาให้ท้องลูกแฝดให้พ่อตาเลี้ยงจนปวดหัวเลย เมื่อคืนเขาเองก็ไม่น่าดื่มเยอะยิ่งเหล้าบุปผารัญจวนนั้นปลุกกำหนัดได้ง่ายมากเขาเลยต้องยอมผิดประเพณีปีนหาคู่หมั้นก่อนแต่งงานจนได้
ทางฝั่งของไป๋หลินก็ระบมไปทั้งตัวเมื่อคืนหลัวฟางพาเขาทำท่าพิสดารไปหลายท่าตื่นเช้ามาก็เลยเหมือนคนที่พึ่งไปรบกลับมา พอถึงเวลาทานข้าวเช้าก็พบว่ามีคนหายไปแอบหนีกลับก่อนถึงสองคนเดาก็รู้ว่าจวินอ๋องคงอยู่ในวังส่วนหมอใหญ่เหลียนฉีอยู่ที่จวนท่านราชครู เพราะเหล้าแท้ๆ พากันวุ่นวายไปหมด ตัวข้าเองก็เกือบไม่รอดแต่สามีข้านั้นยิ้มหน้าบานไม่หุบเลย
13K
