โคโรนาซอมบี้

5 วันผ่านไปไวราวกับตาเห็น มันเป็น 5 วันที่ทุกคนต่างร่วมแรงร่วมใจกันทำงานเพื่อกลุ่มของตัวเอง โจ พี่นพช่วยกันทำรถที่จะต้องใช้ในการขนย้ายของจากภายนอกเข้ามาข้างในชุมชนของพวกเขา นอกจากนี้ประกิตกับลุงเชิดก็ยังได้ช่วยเหลือกันในการขุดหลุมขนาดไม่ได้ใหญ่มากบริเวณทางเข้าแล้วเสร็จตามกำหนดการ มันเป็นหลุมที่พอจะให้คนรอดผ่านจากข้างนอกเข้ามาข้างในได้ทีละคนเท่านั้น เมย์และโฟร์นำสิ่งของที่มีใช้อยู่ในอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้มาทำอาวุธประเภทระเบิดเคมี พวกเธอนำสิ่งที่เรียนรู้มาประกอบการปฏิบัติ ทำให้กลุ่มแสนสุขนี้มีอาวุธที่ทรงอนุภาพมากขึ้น เจน นักศึกษาแพทย์เองก็ไม่ได้ว่างงานเธอวุ่นวายกับยาสามัญประจำบ้านที่พบเจอ จัดเป็นหมวดหมู่ ตรวจสุภาพของทุกคนในชุมชน นอกจากนี้ยังวิจัยเกี่ยวกับไวรัสนี้อีกด้วย แต่มันก็ยังไม่มีอะไรเพิ่มเติมจากที่รู้ๆกันอยู่แล้ว มายด์เป็นผู้นำเรื่องของการออกกำลังกายในยามเช้า ตามความเห็นของโจ ร่างกายของทุกคนในตอนนี้ต้องแข็งแรงเข้าไว้ นอกจากนี้ยังให้ทุกคนเรียนรู้เรื่องศิลปะการต่อสู้เอาไว้ด้วยเผื่อในกรณีที่แย่ที่สุดที่อาจจะเกิดขึ้น แมนและเลดี้ก็ฝึกซ้อมต่อสู้กันบ่อยครั้ง และยังช่วยเหลืองานทั่วๆไป เล่นกับน้องเล็กอย่างน้องบีมอีกด้วย พี่ก้อยก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดีไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง ป้าแจ่มเองก็ดูแลเด็กๆ ว่างๆก็พากันไปรดน้ำแปลงผักที่ตอนนี้เริ่มออกดอกกันให้เห็นกันบ้างแล้ว “คนที่จะเดินทางไปในครั้งนี้มีพี่นพ พี่เจน เมย์ แล้วก็ผมสี่คนเท่านั้น.. ลุงเชิดกับป้าแจ่ม ประกิตก็ทำเหมือนเดิมนะครับ โฟร์ มายด์ และก็แฝดทั้งสองคอยดูสถานการณ์เอาไว้ให้ดีๆในตอนที่พวกเราไม่อยู่ โฟร์เธอต้องกล้าตัดสินใจหน่อยนะ ผมเชื่อว่าโฟร์จะทำได้ครับ..” วันนี้เป็นวันตามกำหนดที่พวกเขาจะต้องออกไปเอาสิ่งของตามแผน สิ่งของที่พวกเขาจะต้องไปเอาในวันนี้คือ ยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ต้องใช้พี่เจนในการเลือกหยิบยาที่เหมาะสมกับทุกคน และพี่ก้อยที่กำลังจะคลอด อย่างที่สองคืออุปกรณ์ไฟฟ้า หลักๆก็เน้นเป็นโซล่าเซลล์ เพื่อเอาไว้ใช้ในห้องของเด็กน้อยที่กำลังจะเกิดขึ้นมา เพราะเด็กคนนี้จะต้องเติบโตมาภายในห้องแบบปิด ไม่อย่างนั้นเสียงของเด็กน้อยอาจจะเรียกเหล่าซากศพนี้มาหาได้ในตอนกลางคืน ส่วนที่สุดท้ายที่พวกเขาจะแวะนั้นก็คือร้านอุปกรณ์เคมีที่อยู่บนเส้นทางพอดี และอีกอย่างมันยังอยู่ติดกับร้านสะดวกซื้อที่เขาเคยทำงานอยู่ด้วย ส่วนน้ำมันที่จะใช้เดินทางนั้นมันยังมีเหลืออยู่อีกเพียบ หลังจากการดูดน้ำมันรถทุกคนที่อยู่บริเวณอพาร์ทเม้นท์แล้ว แน่นอนว่ารถที่พวกเขาจะขับออกไปนี้ก็ทำมาจากรถพวกนี้ด้วยเช่นกัน ทุกคนพยักหน้าให้แก่กันและกัน รอส่งพวกเขาทั้งสี่ออกจากประตูบานใหญ่ไป ลุงเชิดป้าแจ่มก็อวยพรขอให้ทั้งสี่ปลอดภัย ในขณะเดียวกันเด็กๆทั้งสามก็เตรียมอาวุธขึ้นมา เพื่อป้องกันไม่ให้ซอมบี้เข้ามาภายในได้ตอนรถได้เคลื่อนตัวออกไป โฟร์ และประกิตวิ่งไปทางประตูคนละบานเตรียมที่จะเปิดและปิดมัน ทั้งสี่ขึ้นรถไปทั้งสองคันที่ถูกแต่งเติม มันเป็นตู้ที่ดัดแปลงให้คล้ายกับรถถังขนาดย่อๆ กระจกของตัวรถถูกเปลี่ยนเป็นเหล็กทุกด้าน ยกเว้นด้านหน้าที่มีแต่ฝั่งคนขับเท่านั้นที่เป็นกระจกเป็นรู พอให้เห็นและขับได้ รถคันหน้าที่มีโจ และพี่เจนอยู่ด้วยกัน ส่วนอีกคันนั้นมีพี่นพ และก็เมย์อยู่ โจกะพริบไฟให้สัญญาณกับโฟร์ และประกิตเล็กน้อย พวกเขาทั้งสองพยักหน้าในแก่กันก่อนจะเลื่อนประตูออกไปพร้อมกัน มันเป็นจังหวะเดียวกับที่โจ กับพี่นพสตาร์รถของพวกเขา เด็กๆทั้งสามคนก้าวเท้าเดินออกมาไปด้วยความมั่นใจ เตรียมตัวที่จะบวกกับพวกซอมบี้ที่พวกเด็กๆอยากจะตบพวกมันอีก “เคลื่อนตัวได้ ..” โจเอ่ยออกมาทางวิทยุที่พวกเขาพบถึงสี่อันของลุงยาม แน่นอนว่ามันมีประโยชน์มาก ที่เอาไว้ใช้ติดต่อกันระหว่างคันรถ โจกล่าวเสร็จก็โยนวิทยุไปทางพี่เจนก่อนจะขับรถออกไปด้วยความรวดเร็ว พี่นพเองก็ขับตามมาติดๆ ข้างหน้าของพวกเขามีซอมบี้ที่ดูเหมือนจะเคลื่อนตัวมาตามเสียงประตูของพวกเขาหลายสิบตัว โจก็ขับเข้าไปปะทะตรงๆกับซอมบี้เหล่านั้น แน่นอนว่าด้วยแรงขนาดนี้มันก็ทำให้พวกซอมบี้กระเด็นไปตามวิถีแรง มันไม่เห็นจะมีเหมือนในหนังที่จะมีซอมบี้ฉลาดกระโดดมาเกาะรถเอาไว้ แต่ถึงจะมีพวกเขาก็มีแผนเตรียมรับมือพวกมันเอาไว้แล้ว “อะไรกันเนี้ย .. ไม่เหลือให้พวกเราฆ่าเลยสักตัว พี่โจใจร้ายมาก..” เด็กๆอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ เพราะซอมบี้มันยังไม่ทันมาถึงตัวของพวกเขาทั้งสามคนเลย โจก็เล่นชนมันไปเสียหมด ถึงมันจะยังไม่ตายก็ตาม แต่ประตูของอพาร์ทเม้นท์ก็จะปิดตัวลงแล้ว หากพวกเขายังช้าล่ะก็ ประตูคงปิดไปเสียก่อน ทั้งสามได้แต่กัดฟันของตัวเอง และค่อยก้าวถอยหลังเข้าประตูไป“ฐานปลอดภัย..เปลี่ยน..” โฟร์หยิบวิทยุขึ้นมาก่อนจะเอ่ยรายงานสถานการณ์ เจนก็ตอบกลับเช่นกันประมาณว่าราบรื่นดีไม่มีปัญหา โจขับอย่างค่อยเป็นค่อยไป ถนนนั้นไม่ได้โล่งอย่างที่คิด สิ่งของขยะมากมายก็เต็มท้องถนน โชคดีที่รถมอเตอร์ไซด์ และรถยนต์ต่างก็จอดข้างทางทำให้รถสามารถวิ่งผ่านไปได้ ซอมบี้เองก็วิ่งตามพวกเขามาบ้าง แต่จากที่ดูเหมือนว่าพวกมันสามารถวิ่งได้แค่ช่วงสั้นๆเท่านั้น ความสามารถในการปีนป่ายเหมือนกับในหนัง พวกมันเก่งแค่วิ่ง และกระโจนใส่เหยื่อเท่านั้น“..พวกมันเองก็มีจุดอ่อนเหมือนกันนะ เราไม่เคยศึกษาพวกซอมบี้ด้านนอกเลย บางทีการมาครั้งนี้อาจจะเป็นประโยชน์มากกว่าที่คิดเอาไว้นะโจ..” พี่เจนกล่าวกับโจที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ โจยิ้มขึ้นมาก่อนจะตอบกลับ“นั่นซินะครับ ยังไงก็รบกวนพี่สังเกตพวกมันหน่อยนะครับ ถนนหนทางค่อนข้างที่จะยากในการขับขี่..” โจกล่าวออกมา เขาต้องโฟกัสกับงานนี้จริงๆ บางทีเขาไม่สามารถที่จะหลบหลุมถนนได้ แต่สิ่งที่ต้องระวังจริงๆ คงจะเป็นพวกเศษแก้ว เหล็ก หรือไม่ก็สิ่งที่คาดว่าถ้าโดนยางแล้วจะแตก พี่เจนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปสังเกตพวกมันอย่างเงียบๆ เธอไม่อยากจะรบกวนโจในการขับรถ“ใกล้จะถึงเป้าหมายแรกแล้วครับ บอกให้อีกคันเตรียมตัวทำตามแผนA ได้ครับพี่เจน..” โจกล่าวออกมา เพราะอีกไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตรพวกเขาจะต้องทำงานใหญ่ มันเป็นร้านขายยา และอุปกรณ์การแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในระแวกนั้น เจนที่ได้ยินอย่างนั้นก็จัดให้ตามคำที่โจขอมา ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจุดจอดรถหน้าทางเข้าประตู เสียงของล้อรถที่เบรกมันทำเอาเรียกเหล่าซอมบี้มาหลายร้อยตัวเลยทีเดียว...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 15

นิยายแนะนำ

โคโรนาซอมบี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 15

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้