ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        ผู้เฒ่าหวังรีบเอ่ยตัดหน้าหลิวซื่อเสียงดังว่า“ที่บ้านมีทุกอย่างแล้ว ภรรยาเจ้าซื้อของให้พวกข้ามากมายเจ้าอย่าได้เสียเงินอีกเลย” และยังจงใจชำเลืองมองไปที่หลิวซื่อหนึ่งทีก่อนเอ่ย “บุตรชายเจ้ามอบเงินทั้งหมดให้ภรรยาเจ้าเถิด”

        “ชิงชิงใช้เงินที่นางหามาได้สร้างเรือนอิฐและขุดบ่อน้ำทําเสื้อผ้าชุดใหม่ เสื้อนวมกันหนาว รองเท้าให้พวกข้าทุกคน ยังซื้อเนื้อซื้อโน่นซื้อนี่เยอะแยะไปหมด ตอนนี้ข้าไม่ต้องจ่ายอะไรแล้วล้วนใช้เงินที่ชิงชิงมอบให้ พี่ชายพี่สะใภ้เจ้า น้องชายน้องสาวก็เช่นกันชิงชิงยังให้เงินพวกข้าอีกด้วย”หลิวซื่อเอ่ยคำพูดที่คิดไว้นานแล้วต่อหน้าทุกคนในบ้าน ยังเอ่ยอีกว่า “ต่อไปเงินที่เจ้าหาได้จากกองทัพก็ไม่ต้องให้พวกข้าแล้วล้วนมอบให้ชิงชิง”

        หวังเยวี่ยกำลังคิดว่าจะบอกหวังเฮ่าเรื่องที่นางหย่ากับโจวถงแต่เมื่อเห็นท่าทางยามกินอาหารของหวังเฮ่าจึงชะงักไปครู่หนึ่ง ด้วยกลัวว่าหากพูดออกมาจะกระทบต่อความอยากอาหารของหวังเฮ่านางจึงอดกลั้นเอาไว้

        หวังเฮ่าฟังคนในครอบครัวชมหลี่ชิงชิงภรรยาตัวน้อยของตนส่วนความประทับใจในใจของเขานั้นอย่าได้เอ่ยเลย

        เขาได้ยินสหายร่วมรบในกองทัพพูดถึงภรรยาของพวกเขามีสตรีไม่น้อยเป็นภรรยาและมารดาที่ดีแต่ไม่มีสักคนที่สามารถเสียสละเพื่อทุกคนในบ้านสามีโดยไม่เห็นแก่ตัวเช่นหลี่ชิงชิง

        “ชิงชิงอายุน้อยกว่าเจ้าหลายปีเจ้าต้องยอมโอนอ่อนให้นางหน่อย” หลิวซื่อเริ่มปกป้องหลี่ชิงชิงแล้ว

        ผู้เฒ่าหวังเอ่ยตาม“เป็นเช่นนั้น” สิ่งที่เขาคาดหวังมากที่สุดก็คือบุตรชายแท้ๆสองสามีภรรยารักใคร่สนิทสนมกัน หลี่ชิงชิงเป็นคนดี หวังเฮ่าก็เป็นคนดี แต่บางครั้งคนดีสองคนไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันก็มีความสุขได้

        “อิ่มจะตายแล้ว”หวังเฮ่าวางตะเกียบลง ใบหน้าหล่อเหลาสีน้ำตาลเข้มเผยรอยยิ้มพึงพอใจ

        หวังเลี่ยงและหวังจวี๋แย่งกันเก็บชามและตะเกียบจางซื่อเก็บกวาดโต๊ะ หวังเยวี่ยไปเติมน้ำหวานให้หวังเฮ่า

        หลิวซื่อหัวเราะพลางเอ่ย“ตอนเย็นยังต้องทําอาหารอร่อยๆ ให้เจ้ากินอีก เจ้าอยากกินสิ่งใด?”

        “พวกท่านกินสิ่งใดข้าก็กินสิ่งนั้นขอรับ” หวังเฮ่าหยัดกายลุกขึ้น คิดจะเดินย่อยรอบๆ ห้องโถงสักหน่อยจากนั้นค่อยไปอาบน้ำ เขาอยากเจอภรรยาตัวน้อยอย่างสะอาดสะอ้าน

        ในเวลานี้เองน้ำเสียงใสกังวานอย่างดีอกดีใจของสตรีก็ดังมาจากประตู “หวังเฮ่า เจ้ากลับมาแล้ว!”

        หวังเฮ่าหันไปมองเห็นสตรีรูปโฉมงดงามอายุราวสิบสี่ถึงสิบห้าปี สวมชุดสีฟ้าหวีผมเป็นทรงของสตรีออกเรือนเดินมาจากลานบ้าน

        สตรีนางนี้มีรูปร่างผอมสูงใบหน้ารูปไข่ เรียวคิ้วโค้งโก่งได้รูป ดวงตาโต จมูกสวย ริมฝีปากแดง ผิวขาวอมชมพูหน้าผากมีโหงวเฮ้ง สีหน้ามีสง่าราศี ดวงตาสดใส รอยยิ้มอ่อนโยนบุคลิกไม่ด้อยไปกว่าสตรีในตระกูลใหญ่

        แม้จะมีรูปร่างผอมสูงทว่าไม่ได้อ่อนแอไร้เรี่ยวแรง งดงามขึ้นกว่าเมื่อก่อนยิ่งนัก และยังกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาถึงกับทำให้ผู้คนตกตะลึง นี่ไม่เหมือนกับภรรยาในภาพจำของเขาเลยแม้แต่น้อย

        ผู้เฒ่าหวังหัวเราะเสียงดัง“เจ้าเด็กโง่ มองชิงชิงจนตะลึงตาค้างแล้ว!”

        หลิวซื่อหัวเราะจนเรียกได้ว่าหยาบคาย“ชิงชิงสวยเกินไป ตาของหวังเฮ่าค้างแล้ว!”

        หลี่ชิงชิงมองหวังเฮ่าอย่างเปิดเผยบุรุษผิวสีน้ำตาลเข้มดูสุขภาพดีผู้นี้ รูปร่างสูงใหญ่ตั้งตรงสง่า คิ้วดกตาโตแววตาบริสุทธิ์ ดูสุขุมเป็นอย่างยิ่ง อืม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไปจากครั้งที่แล้วเพียงเพิ่งกินข้าวเสร็จ จึงยังมีเมล็ดข้าวติดอยู่ที่มุมปาก หึหึ “หวังเฮ่ามีข้าวติดอยู่ที่มุมปากขวาของเจ้า”

        “อ้อ”หวังเฮ่ารีบเอื้อมมือไปสัมผัสริมฝีปากอย่างกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าเหตุใดหัวใจถึงได้เต้นเร็วยิ่งรู้สึกร้อนบนใบหน้า กล่าวตามความจริง เขามิได้คิดฟุ้งซ่านไปเอง

        หลี่ชิงชิงเห็นว่าหวังเฮ่าอับอายจนทำอะไรไม่ถูกในใจก็พอใจกับความเรียบง่ายของเขา นางชอบบุรุษที่มีความเรียบง่าย ดูเหมือนว่าหวังเฮ่าจะพยายามหลีกห่างให้พ้นจากปัญหายุ่งยากในกองทัพนางเอ่ยถามเสียงนุ่ม “เจ้ากลับมานานเพียงใดแล้ว?”

        “ข้าไม่นานเท่าใด” สายตาของหวังเฮ่ามองตามหลี่ชิงชิง คิดในใจว่าภรรยาของเขางดงามขึ้นถึงขนาดนี้เชียวก่อนเอ่ยถามว่า “เหตุใดเจ้าจึงไม่นอนให้มากหน่อย?”

        “ยามปกติข้าจะนอนช่วงกลางวันหนึ่งชั่วยามถือว่าเป็นการนอนพักผ่อน” หลี่ชิงชิงถูกสายตาอันร้อนแรงของหวังเฮ่ามองมาจนต้องก้มศีรษะลงพลางคิดในใจว่า พบกันคราแรกยังคิดว่าเจ้าเรียบง่ายอยู่เลย ฮึ่ย ในใจเจ้าคิดสิ่งใดอยู่?

        หลิวซื่อเอ่ยทันทีว่า“ชิงชิงตื่นมาทําซาลาเปากลางดึกทุกวัน ลําบากมากแล้ว”

        หลี่ชิงชิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา“ไม่ใช่เพียงข้าที่ลำบาก ทุกคนล้วนลำบาก เช่นนี้การค้าถึงจะทำเงินได้”

        หวังเลี่ยงที่ออกมาจากห้องครัวเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า“พี่สะใภ้สาม ครั้งนี้พี่สามของข้ากลับมาเพราะได้สร้างความดีความชอบอันใหญ่หลวงและได้เลื่อนขั้นทางการทหารด้วย ยามนี้พี่สามของข้าเป็นทหารระดับสูงเงินเดือนเพิ่มขึ้นถึงสองร้อยแปดสิบเหรียญทองแดงขอรับ!”

        “ยินดีกับเจ้าด้วย!”หลี่ชิงชิงแย้มรอยยิ้มงดงามราวมวลบุปผา เอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้าสร้างความดีความชอบใดหรือ?”

        หวังเฮ่าหัวเราะพลางกล่าว“ช่วยเหล่านายทหารสังหารโจรชั่วที่ราชสํานักประกาศจับ”

        เขาไม่กล้าเล่าให้คนในบ้านฟังอย่างละเอียดมากเกินไปเกรงว่าหากข่าวแพร่ออกไปจะถูกพวกเดียวกันกับโจรภูเขากลุ่มนั้นได้ยิน แล้วตามมาสังหารคนในครอบครัว

        หวังเลี่ยงยังเอ่ยอีกว่า“กองทัพยังตกรางวัลให้พี่สามสิบสองตำลึงเงินอีกด้วยขอรับ”

        เมื่อหลี่ชิงชิงได้ยินเงินจำนวนมากขนาดนี้นัยน์ตาก็พลันเปลี่ยนไป นางเดาได้ทันทีว่าโจรชั่วที่หวังเฮ่าพูดถึงผู้นี้ย่อมไม่ใช่โจรภูเขาธรรมดาแน่นอนสามารถจินตนาการถึงเหตุการณ์ในเวลานั้นได้ว่ารุนแรงและอันตรายเพียงใดหวังเฮ่าสร้างความดีความชอบจนได้รับรางวัล แสดงว่าเขามีความกล้าหาญและแผนการเป็นอย่างดีนางจึงเอ่ยชื่นชมออกมาจากใจจริง “เจ้าเก่งกาจยิ่งนัก!”

        หลังจากผู้เฒ่าหวังหัวเราะจบแล้วก็เอ่ยกำชับอีกว่า “หวังเฮ่า เจ้าเอาเงินทั้งหมดมอบให้ชิงชิงเถิดข้ากับแม่เจ้าไม่เอาแม้แต่เหรียญเดียว”

        หลี่ชิงชิงทำเพียงยิ้มรับ

        แต่ก่อนหวังเฮ่าจะมอบเงินทั้งหมดให้กับหลิวซื่อ

        ยามนี้ตระกูลหวังไม่ได้แยกบ้านตามหลักแล้วหวังเฮ่าควรมอบเงิน อย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่งขึ้นไปให้กับหลิวซื่อส่วนที่เหลือถึงจะมอบให้หลี่ชิงชิงได้

        ทว่าผู้เฒ่าหวังต้องการให้หวังเฮ่าและหลี่ชิงชิงสามีภรรยาเก็บเงินเอาไว้เองให้มากหน่อย

        จางซื่อมองน้องชายของสามีที่ตัวติดกับน้องสะใภ้ตลอดเวลานางเป็นคนมีประสบการณ์มาก่อน จึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่เมื่อครู่พวกท่านบอกว่าจะไปเยี่ยมเจิ้งหยวนที่บ้านตระกูลเจิ้งมิใช่หรือเจ้าคะ?”

        “อ้อพวกเราไปตอนนี้คงไม่ค่อยดีกระมัง? ข้าว่าจะไปเยี่ยมบ้านตระกูลเจิ้งพรุ่งนี้”หลังจากหลิวซื่อเอ่ยจบก็เห็นจางซื่อขยิบตาให้นาง ทันใดนั้นจึงได้สติขึ้นมา นางหยัดกายลุกขึ้นทันที“ตาเฒ่า ออกไปข้างนอกกับข้าสักหน่อย”

        ผู้เฒ่าหวังแทบอดใจไม่ไหวอยากจะอุ้มหลานชายคนโตแท้ๆของตน ยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง เต็มไปด้วยความปลื้มปีติ หากไปที่บ้านตระกูลเจิ้งด้วยท่าทางเช่นนี้มีแต่จะทำให้ตระกูลเจิ้งเสียใจมากขึ้นเท่านั้น

        หลิวซื่อและผู้เฒ่าหวังแวะไปที่บ้านหลังอื่นของคนในตระกูล

        จางซื่อเอ่ยกับหวังจื้อที่ก้นติดอยู่บนม้านั่งเสียงดังว่า“เจ้าไปดูไร่นา ข้าจะพาฉิวตี้สามพี่น้องไปบ้านอื่น”

        หวังจื้อเกาศีรษะแล้วหยัดกายขึ้นยืนเขายังงงอยู่ว่าเมื่อวานเพิ่งจะไปรดน้ำผักที่นา ไฉนวันนี้ภรรยายังต้องให้เขาไปอีก?

        หวังเยวี่ยตามครอบครัวของหวังจื้อออกไปข้างนอกด้วยกันก่อนจากไปยังหัวเราะพลางเอ่ยกับหวังเฮ่าเป็นพิเศษว่า “อีกสักพักใหญ่พวกข้าถึงจะกลับมา”

        ใบหน้าหล่อเหลาของหวังเฮ่าแดงยิ่งขึ้นแต่หลี่ชิงชิงยังคงมีท่าทีเรียบร้อยไม่เขินอายนางให้เหรียญทองแดงแก่หวังเลี่ยงและหวังจวี๋หลายพวง “ไก่บ้านเรายังเล็กอยู่พวกเจ้าไปถามคนในหมู่บ้านว่าบ้านใดขายไก่บ้าง ซื้อไก่ตัวผู้ตัวใหญ่สองตัวแล้วไปซื้อปลาตัวใหญ่สักตัวที่ตําบลชิงอวี๋ คืนนี้พวกเราจะกินไก่กินปลากัน”

        ในบ้านมีเป็ดทว่าเป็ดต้องเอาไว้เลี้ยงลูกเป็ด จึงไม่อาจฆ่าทำอาหาร

        หวังเฮ่าเห็นว่าหลี่ชิงชิงใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยแต่เงินเหล่านี้ใช้เพื่อเขา อารมณ์จึงดีเป็นพิเศษ

        นอกจากหวังเฮ่าและหลี่ชิงชิงสามีภรรยาที่อยู่บ้านคนอื่นๆ ก็ออกไปกันหมดแล้ว แม้แต่ลูกสุนัขพัวลาลาและเป็ดหนึ่งฝูงก็ยังถูกพาออกไป