นางโจรปล้นรัก..........ตอนที่ 4
อนิรุทธ์แทบจะบ้าตอนนี้เขาหิวมากหิวจริงๆ เพราะไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว ั้แ่แม่โจรเสียงหวานเอาอาหารออกไปก็ไม่กลับเข้ามาอีกเลย ถึงอย่างนั้นรู้ว่าเธออยู่ข้างนอกเพราะได้ยินเสียงคนเดินไปเดินมาด้านนอก
“นี่ คุณโจรเสียงหวาน ผมหิวหาอะไรมาให้กินหน่อยสิ”
เสียงะโดังทำให้คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ด้านนอกหันมามองประตูพร้อมทั้งถอนหายใจ ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอผู้ชายเื่มากและหลงตัวเองขนาดนี้ หญิงสาวลุกจากเปลที่ผูกไว้และเดินเข้าไปหาด้วยความเซ็ง
“จะเอาอะไร”
อนิรุทธ์มองคนที่เพิ่งพูดจบอย่างคาดไม่ถึงเมื่อได้เห็นหน้าของนางโจรชัดๆ เธอสวยกว่าที่คิดไว้มากดวงตาคู่หวานเมื่อประกอบกับจมูกที่ได้รูปและริมฝีปากบางที่สวยงามแล้วทำให้ดูน่ามองเป็ที่สุด ผู้หญิงคนนี้สวยมาก มากเกินกว่าที่จะมาเป็โจรเรียกค่าไถ่
“ถามว่าจะเอาอะไร” นภัสถามอีกครั้ง เริ่มอึดอัดเมื่อถูกจ้องมองแบบไม่ละสายตา
“คุณสวยมากนะ” เขาพูดออกมาด้วยท่าทางกรุ่มกริ่มตามประสาผู้ชายเ้าชู้ ส่วนคนฟังเม้มปากอย่างขัดใจ ก่อนที่จะเบิกตากว้างยกมือลูบไปที่หน้าเบาๆรู้แล้วว่าตัวเองลืมอำพรางใบหน้า
“จะเอาอะไร” นภัสทำเสียงแข็งถาม เห็นหน้าก็เห็นไปยังไงก็คงไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว
“ผมหิว” อนิรุทธ์เอ่ยคำแรก
“ฉันไม่มีอาหารที่คุณ้า มีแต่ที่เคยเอามาให้เมื่อกี้” เธอพูดเสียงเรียบ
“คุณกำลังบังคับผมทางอ้อมนะ คุณโจรเสียงหวานคนสวย” เขาเริ่มหยอก
“คุณควรจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควรอย่ามาล้อเลียน ฉันไม่ชอบ” นภัสเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น
“ไม่ได้ล้อเลียนก็คุณเสียงหวานมาก หวานเหมือนเสียงนกที่ร้องเพลงอยู่บนกลีบดอกไม้บางๆนี่ถ้าไม่รู้ว่าคุณเป็โจรผมคงคิดว่าคุณเป็นางฟ้า”
นภัสไม่ได้สนใจ เดินออกไปข้างนอกก่อนที่จะกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับอาหารแบบเดิม
“ถ้าไม่กินก็ไม่มีอะไรแล้ว ตอนนี้คุณมีทางเลือกสองทางคือกลั้นใจกินมันไปซะกับทนหิวไปทั้งคืน” หญิงสาววางไว้แล้วหันหลังจะเดินกลับ
“แล้วผมจะกินอย่างไร”
“อะไรอีกคุณนี่มันเื่มากจริงๆนะ” นภัสชักเริ่มโมโหในความมากเื่ของเขา
“ผมไม่ได้เื่มาก แต่คุณมัดมือไพล่หลังแบบนี้ผมจะกินได้อย่างไร หรือจะป้อน” มันก็จริงอย่างที่เขาว่า มือถูกมัดไพล่หลังแบบนั้นคงไม่สามารถรับประทานอาหารได้
“สัญญาได้ไหมว่าจะไม่หนี”
“คุณจะบ้าเหรอ ถึงผมจะหล่อมากแต่ก็ไม่ได้โง่นะตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ดึกมากแบบนี้ผมจะออกไปได้อย่างไร ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่มันที่ไหน” อนิรุทธิ์พูดออกมาตามตรง
เขาไม่ผลีผลามหนีในตอนนี้เป็แน่ใครจะโง่หนีตอนกลางคืน แถมยังไม่รู้ว่าเป็ที่ไหนอีกถ้าเป็ตอนกลางวันก็ว่าไปอย่าง
นภัสถอนหายใจเดินตรงไปที่ด้านหลังของเชลยพร้อมทั้งแก้มัดออกช้าๆไม่รีบร้อนเพราะอย่างไรเสียมันก็มีกุญแจมืออีกด่าน อนิรุทธ์เริ่มใจคอไม่ค่อยดีเมื่อหญิงสาวผู้เป็โจรแปลกหน้าเข้ามาใกล้ชิด
ดูเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างในตัวเธอดึงดูดเขาเสียแล้ว กลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนกลิ่นดอกไม้จากตัวของเธอทำให้เขาไม่มีสมาธิชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมนี้ทำให้ผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“ทำไมหายใจแรง” นภัสถามเพราะกังวลว่าเขาจะป่วยหรือเปล่า
“คุณตัวหอมจัง” อนิรุทธ์พูดตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมทำเอาคนตัวเล็กถึงกับต้องเม้มปาก
อยากจะบ้าตายผู้ชายคนนี้ร้ายกาจกว่าที่คิดเอาไว้มาก แต่ถึงจะไม่พอใจเธอก็ยังคงแก้มัดต่อไปไขกุญแจมือพร้อมทั้งรีบเอาข้างที่ไม่ได้ใช้งานล็อคเข้ากับข้อมือของตัวเองทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะตั้งตัวทัน
“กินข้าวได้แล้ว” หญิงสาวพูดพร้อมทั้งทรุดตัวลงนั่งข้างๆ
“ล็อคผมไว้แบบนี้เลยเหรอ ไม่ต้องห่วงหรอกน่าผมไม่หนีคนอย่างผมพูดคำไหนคำนั้น”
“เพื่อความแน่ใจ อย่าพูดมากรีบๆ กินซะ” นภัสชี้ไปที่อาหารตรงหน้าอนิรุทธ์ถอนหายใจออกมาอย่างปลง เขาคงต้องอดทนกินมันไปก่อนอย่างเลี่ยงไม่ได้
“คุณทนกินอาหารบ้านๆพวกนี้ไปสัก 2-3วันนะ พอเขามาไถ่ตัวคุณ เอาค่าไถ่มาให้คุณก็จะเป็อิสระ”
“ถามหน่อย ทำไมถึงมาเป็โจรท่าทางของคุณดูเหมือนคนมีการศึกษา คำพูดคำจาก็ดูดีไม่น่าจะต้องมาประกอบอาชีพแบบนี้”อนิรุทธ์เริ่มสัมภาษณ์ มือก็ตักข้าวเข้าปากด้วยความหิว
“บางครั้งคนเราก็มีความจำเป็” หญิงสาวตอบสั้นๆ
“ความจำเป็ของคุณคงเป็เื่ใหญ่มากสินะถึงได้ทำเื่เสี่ยงๆ แบบนี้”
“เื่นั้นคุณไม่จำเป็ต้องรู้เป็ตัวประกันก็ควรจะทำตัวให้เหมือนพวกตัวประกันหน่อยไม่ใช่ชวนคุย เราไม่ได้เป็เพื่อนกัน แต่เราอยู่ในฐานะเชลยกับผู้คุมขัง” นภัสตัดบทการสนทนา
“เราเจอกันมาหลายชั่วโมงแล้วดังนั้นระหว่างเราสองคนก็ไม่ใช่คนแปลกหน้า คุณน่าจะดีใจที่ได้คุยกับผู้ชายที่หล่อและรวยมากอย่างผม” เขาพูดต่อ
“หลงตัวเองที่สุดไม่อายหรือไงเวลาที่ชมตัวเองว่าหล่อ” คนฟังแสนจะหมั่นไส้
“ไม่ ทำไมต้องอายผมพูดเื่จริง หรือคุณจะเถียง”
นภัสเม้มปากอยากจะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก ก็อนิรุทธ์หน้าตาดีมากจริงๆ
“เอาที่สบายใจเลยก็แล้วกัน ว่าแต่กินเสร็จแล้วใช่ไหม”
“ใช่และตอนนี้ผม้าอาบน้ำ” เขาบอกความ้าของตัวเองอีกครั้ง
“พูดตรงๆนะคุณสวยมากน่าเสียดายความสวย เอาแบบนี้ไหม เลิกเป็โจรแล้วมาเป็ผู้หญิงของผมแทนถ้าคุณทำตัวน่ารัก คุณจะได้มากกว่าค่าไถ่ที่้าอีก”
“คุณเห็นฉันเป็อะไรถึงได้พูดแบบนี้” หญิงสาวสวนกลับอย่างโมโห
“อย่าหงุดหงิดสิ ผมพูดความจริง ผมให้โอกาสคุณ รู้ไหมว่ามีผู้หญิงหลายคนอยากจะนอนร่วมเตียงกับผมทั้งนั้นแต่ผมเลือกคุณ คุณจะเป็ผู้หญิงไทยคนแรกที่ผมจะนอนด้วยปกติผมชอบพวกลูกครึ่งหรือไม่ก็ฝรั่งจ๋าไปเลย แต่ครั้งนี้ผมถูกใจคุณ ให้ตายสิคุณเป็คนแรกนะที่ทำให้ผมถูกใจั้แ่พบกัน” เขาพูดหน้าตาเฉยและก็หวังจะได้คำตอบที่ถูกใจด้วย
“หยุดเลย อย่ามาพูดมากฉันเป็โจรไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่คุณเคยเจอ ดังนั้นไม่ต้องมาเสนอข้อต่อรองบ้าๆ ฉันพอใจแค่เรียกค่าไถ่ไม่ได้อยากเป็ผู้หญิงของผู้ชายหลงตัวเองแบบคุณ” หญิงสาวสวนกลับด้วยความโมโห ก็คำพูดของเขามันเป็การดูถูกกันชัดๆ
“คุณจะไปไหน” อนิรุทธ์ร้องถามเมื่อนภัสขยับตัวเ้าหล่อนคงลืมว่ามีกุญแจมือติดกับเขาด้วยเขา
“พาคุณไปอาบน้ำไง” หญิงสาวหันมาบอกแล้วเอ่ยต่อว่า
“แล้วก่อนไปอาบน้ำช่วยฉันยกของพวกนี้ออกไปข้างนอกห้องด้วย”
“คุณนี่มันเป็โจรที่น่าเกลียดมากใช้ตัวประกันได้อย่างไร ยิ่งเป็ตัวประกันกิติมศักดิ์อย่างผมยิ่งไม่ควรใช้” เขาพูดออกมาอย่างอวดดี
“อย่าพูดมาก ทำตามที่ฉันบอกไม่อย่างนั้นฉันจะให้ลูกน้องมาซ้อมคุณ” เธอขู่
“คุณนี่มันเป็โจรเรียกค่าไถ่ที่โหดมากนะหน้าตาก็สวยทำไมโหดจัง หัดทำตัวดีๆหวานๆ กับผม เหมือนเสียงกับหน้าที่หวานๆ ของคุณบ้างได้ไหม” อนิรุทธ์รู้สึกขัดใจ
ที่ผ่านมาผู้หญิงมากมายต่างชื่นชมและพยายามที่จะเข้าหาแต่ผู้หญิงคนนี้ทำเหมือนกับว่าเขาเป็เพียงผู้ชายธรรมดาที่ไม่น่าสนใจเสียอย่างนั้น
“คุณก็ช่วยทำตัวเหมือนพวกที่ถูกจับตัวหน่อยสิ ไม่ใช่ทำตัวเหมือนเ้านายหรือเด็กเอาแต่ใจฉันจะบอกให้นะ ความอดทนของฉันมีจำกัด สิ่งที่ทำตอนนี้กับคุณถือว่าทำได้ดีมากแล้วอย่ามาเรียกร้องอะไรเพราะคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้น” เธอสวนกลับทันทีอย่างคนที่เริ่มจะมีโมโห
“ให้ตายสิตอนคุณโมโหยิ่งสวยมากขึ้นไปอีก” ชายหนุ่มเปลี่ยนเื่ดื้อๆ คำพูดนั้นทำเอานภัสไปไม่ถูกเหมือนกัน
“คุณนี่มัน ฉันไม่รู้จะต่อว่าคุณว่าอย่างไรดี หัดทำตัวให้เหมือนคนที่ถูกจับมาหน่อยได้ไหม” นภัสบ่น
“คุณควรจะพูดจากับฉันด้วยความเกรงใจบ้างเพราะอย่างไรฉันก็เป็คนที่จับตัวคุณมา หัดทำตามบทบาทที่ฉันหยิบยื่นให้บ้าง”
อนิรุทธ์มองห้องน้ำอย่างใ ห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกล้อมด้วยผ้าใบผืนใหญ่แถมหลังคาไม่มี เขาหันมามองหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาไม่พอใจ นภัสส่งผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าให้ด้วยท่าทางสงบนิ่ง แล้วมองไปยังห้องน้ำเป็เชิงสั่งให้เขาเข้าไปด้านในเสียที
“ผมอาบน้ำในที่แบบนี้ไม่ได้ มันโล่งเกินไป หลังคาก็ไม่มี” เขาพูดตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม
“อย่ามาเื่มากนักเลยถ้าคุณอยากจะอาบน้ำก็ต้องอาบที่นี่ คิดในทางที่ดีสิ อาบน้ำท่ามกลางธรรมชาติแถมได้ดูดาว เห็นไหมมีแต่สิ่งดีๆทั้งนั้น” นภัสพยายามโน้มน้าว
“คุณก็พูดได้สิ คุณไม่ได้มาเป็คนอาบนี่ผมไม่เคยอาบน้ำในสถานที่แบบนี้”
“ก็อาบซะสิจะได้เคยคุณมัวแต่พูดว่าไม่เคย แล้วไม่อาบจะเคยไหม คุณไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะต่อรองอะไรกับฉันได้ อีกอย่างตอนนี้มันดึกมากแล้วทางที่ดีคุณควรเข้าไปอาบน้ำซะ”
“คุณไม่ให้ทางเลือกผมต่างหาก” เขาเถียงทันที
“แล้วผมจะอาบน้ำได้อย่างไรในเมื่อมือถูกล็อคไว้กับคุณแบบนี้ หรือว่าจะอาบน้ำให้ผม” เขาย้อนถามบ้าง น้ำเสียงที่กวนประสาทนั้นทำให้นภัสอยากจะตบหน้าหล่อๆสักทีสองที
“เลิกคิดไปได้เลยและฉันจะไม่ปล่อยให้คุณเป็อิสระฉันคิดไว้แล้ว คุณเข้าไปด้านในฉันจะรออยู่ด้านนอกและยังคล้องกุญแจมือติดกับคุณไว้นี้แหละ”
“รู้ไหมว่าผมขาดทุน มืออยู่ใกล้กันขนาดนี้เวลาที่ผมถูตัวมือคุณก็ต้องโดนตัวผมไปด้วยน่ะสิ นอกจากจะถูกจับมาเรียกค่าไถ่แล้วยังต้องโดนคุณลวนลามอีก”
“โอ๊ย ฉันจะบ้าตาย อย่าพูดมากเวลาคุณอาบน้ำก็ใช้อีกมือถูตัวสิจะมาใช้มือที่โดนล็อคไว้ทำไมแล้วฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่อยากจะลวนลามผู้ชายทางที่ดีคุณควรหุบปากแล้วเข้าไปอาบน้ำได้แล้ว” คราวนี้นภัสเสียงเข้ม
“นี่ขนาดดุเสียงยังหวาน” ชายหนุ่มล้อเลียนท่าทางโมโหของเธออย่างอารมณ์ดี
“คุณนี่มันฉันไม่อยากพูดกับคุณแล้ว ไปเลย เข้าไปอาบน้ำตามใจคุณและอย่าคิดหนีเป็อันขาด บอกไว้ก่อนว่าคนของฉันอยู่รอบๆ พื้นที่ เห็นเงาดำๆ พวกนั้นไหมคนของฉันทั้งนั้น” หญิงสาวชี้ไปที่ตามพุ่มไม้ที่มีเงาดำอยู่หลายจุด
อนิรุทธ์สบตาคู่หวานของคนที่จับตัวเขามานิ่งดูเหมือนว่ามันจะจริงอย่างที่เธอพูด ตอนนี้ควรทำตามไปก่อน ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยท่าทางไม่เต็มใจนักไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วในตอนนี้
ทันทีที่เขาเข้าไปด้านในนภัสก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พร้อมทั้งมองไปที่เงาดำนั้นอย่างพอใจ เธอให้คนสวนของป้าทำหุ่นไม้มา5- 6 ตัวและจับพวกหุ่นนั่นแต่งตัวแล้วเอามาวางไว้ตามจุดต่างๆ เมื่อมองจากไกลๆ จะคิดว่าเป็คน
มันใช้ได้ผลในตอนนี้แต่่กลางวันเธอยังไม่แน่ใจมากนัก
“นี่คุณ ผมใส่เสื้อไม่ได้” เสียงของเขาดังออกมาจากด้านใน
“ทำไม” นภัสถอนหายใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น
“คุณไม่น่าถามเลยก็มือผมติดอยู่กับคุณ มันจะใส่ได้อย่างไรล่ะ คิดก่อนสิคุณ”
“ใส่ไม่ได้ก็ไม่ต้องใส่” หญิงสาวเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น
“จะบ้าเหรอเกิดผมโชว์แผงอกของตัวเองให้คุณเห็นแล้วคุณเกิดอารมณ์เปลี่ยวขึ้นมาผมก็แย่นะสิ ผมไม่อยากเสียตัวให้กับคุณในที่แบบนี้ถึงบรรยากาศจะน่ามากก็ตาม”
“ไอ้โรคจิต คิดเื่บ้าๆฉันไม่มีทางปล้ำคุณ คุณมันก็แค่ตัวประกันที่ฉันจับมาเพื่อเรียกค่าไถ่ ไม่ได้จับมาเพื่อหวังจะเอาทำสามีรู้ไว้ด้วย” หญิงสาวโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้
“อะไรกัน เสียของแย่” เขายังคงยั่วโมโหต่อ ริมฝีปากได้รูปยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของเธอ ดูเหมือนว่านางโจรหน้าหวานจะโมโหง่ายเสียด้วย ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งอยากยั่วมากขึ้นอยากตอแยอย่างที่ไม่เคยคิดจะทำกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน
“หุบปากได้แล้ว” หญิงสาวออกคำสั่ง พร้อมๆ กับเขาที่เดินออกมาจากห้องน้ำเหมือนกัน อนิรุทธ์ใช้ผ้าเช็ดตัวพันรอบตัว่บนไว้หลวมๆ เพราะในขณะที่่ล่างสวมกางเกงเลขายาวเอาไว้เรียบร้อย
“ผมพูดจริงๆนะถ้าคุณทำแบบนั้นมันจะเสียของ คุณน่าจะลวนลามผมบ้างใช้ร่างกายของผมให้คุ้มก่อนที่จะปล่อยตัวไปรู้ไหมว่าคุณโชคดีมากที่ผมเปิดโอกาสให้ขนาดนี้ ผู้หญิงหลายคนอยากลวนลามผมมากแต่ไม่มีโอกาสยิ่งตอนนี้ผมเป็ตัวประกันของคุณด้วยแล้วยิ่งถือว่าเป็โอกาสที่เหมาะสมที่สุด ผมไม่อยากจะคิดเลยนะว่ามันจะเป็ข่าวดังแค่ไหนที่ผมถูกโจรเรียกค่าไถ่ข่มขืน”
นภัสเม้มปากแน่น อยากจะกรี๊ดดังๆ เป็ที่สุดในเวลานี้ั้แ่เกิดมาจนโตอายุ 27 ปี ไม่เคยมีสักครั้งที่จะได้ยินเื่บ้าๆ อย่างที่เขาพูด
“คุณนี่พูดจาน่าเกลียดที่สุด การข่มขืนมันไม่ใช่เื่ดีไม่ว่าจะผู้ชายข่มขืนผู้หญิงหรือผู้หญิงข่มขืนผู้ชายมันไม่ดีทั้งนั้นสภาพจิตใจของผู้ที่ถูกกระทำมันแย่มาก คุณก็เห็นข่าวที่ออกมา ผู้ถูกกระทำตายทั้งเป็ยังจะเอาเื่แบบนี้มาพูดเล่นอีกเหรอ” เธอพูดออกมาอย่างอดไม่ได้
“เป็โจรที่มีคุณธรรมสูงว่างั้นแต่ผมสัญญานะว่า ถ้าคุณเกิดอยากปล้ำผมขึ้นมา มันจะไม่เรียกว่าการข่มขืนเพราะผมจะสมยอม” เขายังคงพูดหน้าตายต่อในขณะที่คนฟังอยากจะตบปากเสียทีเพราะหมั่นไส้
“ฉันไม่พิศวาสคุณต่อให้คุณสมยอมก็ไม่มีทางเกิดเื่แบบนั้นขึ้นแน่นอน”
“ถ้าผมยั่วคุณล่ะ”
“พอแล้วพูดแต่เื่อย่างว่าทั้งนั้น ถามจริงๆ เถอะคุณคิดเป็อยู่เพียงเื่นี้เื่เดียวหรือไง เอะอะจะให้ฉันปล้ำ บ้าหรือเปล่า” หญิงสาวพูดออกมาอย่างขัดใจ คำพูดนั้นทำให้คนฟังยิ้มออกมาเล็กน้อย แม่โจรสาวเสียงหวานหน้าสวยคนนี้โดนใจเขาเสียแล้ว
“มันก็เื่ธรรมดาของชีวิตนี่คุณ”
“เื่ธรรมดาของชีวิตคุณไม่ใช่เื่ธรรมดาของชีวิตฉัน คนประสาทคิดแต่เื่ลามก รีบเดินดึกมากแล้วฉันง่วง และย้ำอีกครั้งอย่าคิดหนีไม่อย่างนั้นคุณโดนดีแน่” เธอจำต้องเล่นบทนางโจรโหดอีกครั้ง
ทันทีที่มาถึงพักนภัสก็จัดการมัดขาของชายหนุ่มไว้กับเสากลางบ้านก่อนที่จะไขกุญแจมือทำให้เป็อิสระจากกัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายใส่เสื้อเรียบร้อยแล้ว ก็จัดการมัดเขาไว้กับเสาด้วยเชือกที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้แล้วอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มใช้โอกาสตอนที่เธอเผลอยื่นจมูกโด่งของตัวเองหอมแก้มนวลเพราะอดใจไม่ไหวจริงๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนกลิ่นดอกไม้กับใบหน้าที่สวยหวานราวกับนางฟ้านั้นทำให้ควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ นภัสเบิกตากว้างอย่างใก่อนที่จะตบไปที่แก้มของผู้ชายที่ถูกมัดทันทีที่ตั้งสติได้
“เจ็บนะ” อนิรุทธ์พูดเสียงดังตอนนี้ความเจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็ความชา และมันชาไปทั้งหน้าด้วยอีกต่างหาก
“ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส”
“โอกาสมีให้ฉวยก็ต้องฉวยสิจริงไหม” เขาตอบหน้าตายทั้งๆ ที่เจ็บที่แก้มอยู่
“ขอให้งานนี้จบลงเร็วๆเถอะฉันไม่รู้ว่าจะทนคุณได้นานแค่ไหน บางทีถ้าฉันทนไม่ไหว ฉันอาจจะจับคุณกดน้ำไปเลยก็ได้” เธอขู่ให้เขากลัวแล้วไม่กล้ามายุ่มย่ามอีก
“ผมชักไม่อยากให้แม่จ๋าเอาเงินมาไถ่ตัวเสียแล้ว แค่แก้มยังหอมขนาดนี้ถ้าได้จูบทั้งตัวจะฟินขนาดไหน แก้มหน้าผาก ปาก คาง ขมับ หู ไหล่ หน้าท้อง หน้าอกแล้วก็.... ” เขาพูดพร้อมทั้งมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงจัดอย่างพอใจ
“หยุด พอ” นภัสมองหน้าเขาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีเพราะถ้าขืนอยู่ต่อไปคงได้ลงไม้ลงมือกับผู้ชายคนนี้อย่างแน่นอน
อนิรุทธ์ถอนหายใจออกมาช้าๆ ไม่น่าเชื่อว่ากลิ่นหอมจากตัวของแม่โจรสาวเสียงหวานจะทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะมีเสน่ห์แรงดึงดูดของเธอที่มีต่อเขามันมากจนไม่น่าเชื่อ
-------------------------------------------
????นางโจรปล้นรัก???? โดย กุหลาบแก้ว
#เปิดจองอย่างเป็ทางการแล้ว
????♀️ราคาเล่มละ 299 บาท รวมค่าจัดส่งลงทะเบียน????♀️
????เปิดจอง 16 พฤษภาคม - 30 มิถุนายน 2563????
????หนังสือพร้อมส่ง 20 กรกฏาคม 2563????
????ช่องทางการสั่งจอง????
????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์
????Line@ :@tawan9645
????เวปไซต์ ตะวันเปรมปรีดิ์
www.tawanpreampree.com
????ฝากลิงค์อีบุ๊ค????
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTIxOTc0Ijt9
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ