พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 81 แกมันโง่

​ร่างเล็กๆถูกโยนลงบนโซฟาเน่าๆที่พวกมันเตรียมมา ดูอย่างไรก็ไม่เหมาะกันโดยสิ้นเชิงกับเจ้าของร่างบางที่ร่างกายขาวใสผู้นี้ ทั้งๆที่อีกฝ่ายควรจะได้รับการทะนุถนอมราวกับหยกล้ำค่า หากแต่พวกมันกลับกล้าที่จะโยนอีกฝ่ายลงบนโซฟาขยะอย่างไม่สนใจความเหมาะสมหรือไม่นี้เลยแม้แต่น้อย

​อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ร่างเล็กๆลงไปนอนบนโซฟาใหญ่นั่น ก็ดูเหมือนว่าโซฟาเก่าๆขาดๆนี้จะดูมีราคาเพิ่มอีกมาก สายตาของคนที่มองดูอยู่รู้สึกเสียดายเล็กน้อยกับอัญมณีมีค่าเม็ดนี้ หากว่ามันเกิดมาอย่างถูกที่ถูกทาง เขาก็คงจะสนับสนุนหรือไม่ก็เก็บมันไว้เลี้ยงดูเป็นอาหารจานโปรดไปแล้ว

​น่าเสียดายจริงๆที่มันมีสายเลือดของ “ชาร์ลีย์” ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย

​สายเลือดที่เขาอยากจะทำลายพวกมัน ทำให้พวกมันต้องเจ็บปวดเหมือนกับที่เขาเคยถูกกระทำ

“นี่น่ะหรอ? วัสสา ชาร์ลีย์” เสียงของคนรุ่นเยาว์ข้างๆเอ่ยถามขึ้น สายตาของเขามองของเล่นชิ้นนี้ด้วยท่าทางถูกใจ น่าเสียดายที่คนเป็นบิดาไม่คิดจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้สุขสบาย อย่างไรทางนั้นก็ต้องตายในวันนี้ เพื่อที่จะได้ทรมานคนที่อยู่ให้เจ็บปวดเหลือแสน

​ของเล่นที่ดูล้ำค่านี้ สุดท้ายก็จะกลายเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง

“อืม เรียกสองคนนั้นมา” คนอายุมากที่สุดอย่างจอร์จเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ตัวเขานั้นผ่านผู้คนมามากมาย ดังนั้นกับแค่เด็กหน้าตาดีคนหนึ่งไม่ได้ทำให้เขาไขว้เขวแต่อย่างใด

​กลับกัน

​มันทำให้เขารู้สึกเกลียดชังสายเลือดที่เหมือนกับว่าจะได้รับพรจากเทพเจ้านี้จริงๆ ตั้งแต่สมัยตอนที่พวกเขายังเด็กๆแล้ว พี่ชายของเขาก็หลงรักผู้หญิงของตระกูลชาร์ลีย์เสียหมดหัวใจ ไม่อย่างนั้นพี่จะตกหลุมพรางของพวกมันจนถูกฆ่าได้ยังไง

​สารเลวพวกนั้นใช้หน้าตาของตนเองมาล่อลวงเอาหัวใจของผู้อื่นไปย่ำยี พวกมันสมควรที่จะตายแล้วจริงๆ!

“ครับ” ลูกน้องคนสนิทรับคำสั่ง เขาโบกมือส่งสัญญาณครั้งหนึ่ง คนที่รออยู่ด้านหลังก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าของปลายฝน

​ภายใต้ผ้าที่มัดปากเอาไว้ ปลายฝนรู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาเสียจริงๆ ไม่คิดว่าครั้งนี้จอร์จจะสืบข่าวมาดีเหลือเกิน ถึงกับไปพาตัวศัตรูของเขาให้มารวมตัวกันเพื่อให้เขากำจัดได้ทีเดียว เรื่องนี้ต้องขอบใจอีกฝ่ายไหมนะ?

​อันที่จริง การที่จอร์จเรียก “เสี่ยเสือ” หรือ “ลุงสาม” มาพร้อมกับ “นะโม” ทั้งหมดนี้ก็เพราะการแสดงของปลายฝนครั้งก่อนนั่นเอง

​ด้วยเป้าหมายของจอร์จคือการทรมานคนจากตระกูลชาร์ลีย์ให้รู้สึกเจ็บแสบเป็นที่สุด ในชีวิตที่แล้วอีกฝ่ายรู้เพียงว่าเขาคบหากับพีรพลและมีพี่ชายคนหนึ่งที่สนิทมากๆ จอร์จก็เลยวางแผนให้พีรพลเป็นคนทำร้ายเขา โดยให้ร่วมมือกับกันต์ ตอนนั้นเขาก็ยอมรับว่าผิดหวังและเสียใจตามที่อีกฝ่ายต้องการ

​แต่มันก็ไม่ใช่ความเสียใจมากที่สุด เพราะทันทีที่เขาเห็นพี่เข้ามา หัวใจของเขาก็บีบรัดแน่น ซึ่งแน่นอน...มันเป็นการบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าพวกมันทำสำเร็จ​

​พวกมันทรมานคนอย่างปลายฝนได้อยู่หมัด!! เขาเจ็บปวดเจียนตาย เขาดิ้นรนอยากมีชีวิตรอดเพื่อบอกให้พี่หนีไป ....

​ทว่าชีวิตนี้ พวกมันไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากนัก รู้เพียงว่าเขามีคนรักเป็นพี่ต้นหนาวเหมือนเดิม แต่พวกมันไม่กล้าแตะต้องพี่ อาจจะเพราะว่าพี่มีอำนาจมากกว่าเดิมในชีวิตนี้ ถึงอย่างนั้น พวกมันก็ยังมีแผนอื่นที่จะเอามาทรมานหัวใจของเขา เริ่มจากการที่ให้เสี่ยเสือปรากฏตัว

​ปลายฝนรู้ได้ทันทีว่าการแสดงในวันที่เขากลับไปบ้านใหญ่นั้นหลอกล่อให้พวกมันเชื่อสนิทใจว่าเขาหวาดกลัวอีกฝ่ายจนฝังลึกในจิตใต้สำนึก แล้วตอนนี้พวกมันก็กำลังทำร้ายเขาด้วยวิธีนั้น

​เด็กน้อยหดตัวเข้าหากัน แสดงให้เห็นว่าตนเองนั้นกำลังตกอยู่ในแผนการของอีกฝ่าย ดวงตาราวกับกระต่ายน้อยขี้กลัวทำให้ใครหลายๆคนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

​หนึ่งในนั้นคือลุงสาม!

“เปิดปากมัน ให้มันได้คุยกับของขวัญที่ฉันเตรียมมาหน่อย อ่อ....แกอย่าลืมถ่ายคลิปมันไว้ด้วย” จอร์จสั่งอย่างชอบใจ เมื่อเขาเห็นท่าทางดิ้นรนของปลายฝนก็รับรู้ได้ว่าแผนทรมานหนึ่งในสายเลือดของชาร์ลีย์นั้นประสบผลสำเร็จ

​เอาเถอะ....

​ถ้าเจ้าเด็กวัสสานี้อยากจะโทษใคร มันก็ควรโทษแม่ของมันที่ร่านไปรักไอ้คนของชาร์ลีย์ อีกอย่าง....แม่ของมัน เขาก็ได้ส่งมันไปลงนรกก่อนล่วงหน้าแล้ว อีกไม่นานครอบครัวที่พวกมันรักก็จะตกตายตามกันไป นี่ถือว่าเขาเปิดโอกาสให้พวกมันได้เจอหน้ากันอีกครั้งต่างหากล่ะ

​นะโมกระตือรือร้นมาก แค่เขาเห็นปลายฝนที่นอนบนโซฟาตัวเน่าๆ เขาก็อยากจะหัวเราะออกมาแล้ว ท่าทางน่าสมเพชของอีกฝ่ายทำให้เขามีความสุขมากจริงๆ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้เขาไม่ได้มีเวลามาหึงหวงว่าที่สามีของตนเองอีกแล้ว ที่เขาอยากเห็นก็คือไอ้คนที่ทำท่าทางสูงส่งตลอดเวลา มันจะร้องไห้อย่างไร มันจะสกปรกได้อย่างไร นั่นแหละที่เขาต้องการ!

“อื้อ!” ปลายฝนดิ้นเล็กน้อยเมื่อมีคนเข้ามาใกล้ คนของจอร์จไม่ได้สนใจท่าทางนั้น เพียงเปิดปากของอีกฝ่ายให้ปรากฏริมฝีปากสีแดงระเรื่อน่ากลืนกินนั่นประจักษ์ต่อสายตาของทุกคน

“โห เห็นหน้ามันชัดๆแล้วน่ารักเป็นบ้า” ลูกชายของจอร์จอย่างโจนส์พูดออกมาตามที่ใจคิด ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปเหมือนนักล่าที่อยากจะกลืนกินเหยื่อ

​หากไม่ใช่เพราะพ่อต้องการให้มันทรมานกับการใช้เวลาร่วมกันกับชายพุงอ้วนอย่างเสี่ยเสือขยะนี่ เขาจะกระโจนเข้าไปเล่นกับอีกฝ่ายก่อนแล้ว

​ถือว่าน่าเสียดายจริงๆ

“พะ พวกคุณเป็นใคร ปล่อยผมไปนะ” ปลายฝนพูดออกมาอย่างหวาดกลัว ท่าทางของเขายิ่งน่าสงสารมากขึ้นไปอีกในสายตาของคนอื่น ทว่าในสายตาของคนเป็นพี่ชายที่แอบมองอยู่ เขากลับรู้สึกว่าปลายฝนนั้นน่าตีมากกว่าเดิมเสียอีก

​อันที่จริงเขาเพียงรอให้ปลายฝนเคลื่อนไหว เด็กน้อยของเขาเตรียมคนมามากขนาดนี้ย่อมต้องมีแผนของตนเอง หากอีกฝ่ายไม่ได้มีแผนของตนเองเอาไว้ เขาก็จะบุกเข้าไปฆ่าพวกมันให้หมดอยู่แล้ว แต่เจ้าหนูกลับไม่ทำ ยังจะต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้อีก

“ปล่อยหรอ? ฮ่าๆ เด็กนี่ตลกดีนะพ่อ” โจนส์หัวเราะกับคนเป็นบิดาของตนเอง จอร์จเองก็แสยะยิ้มร้ายกาจออกมาเช่นกัน

“แกน่ะ ไม่ทักทายหลานรักหน่อยหรอ” จอร์จชี้ไปที่เสี่ยเสือที่ตอนนี้ยืนน้ำลายหกอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายพยักหน้าจนใบหน้าที่มีไขมันของเขากระเพื่อมไปมาอย่างน่ารังเกียจ

​หากให้เปรียบเทียบเสี่ยเสือตอนนี้ ออร์คในอนิเมะหลายๆเรื่องยังดูดีกว่าเลย

“ฮ่า ฮ่า หนูน้อยของเสี่ย” น้ำเสียงหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยความปรารถนาดังขึ้น อันที่จริงเขาอยากจะพุ่งเข้าไปคร่อมอีกฝ่ายจะแย่ ถ้าไม่ติดที่ว่านายท่านคนนี้ยังไม่ยอมให้เขาทำ

“ไม่ ไม่ ออกไปนะ พวกคุณ...ทำแบบนี้ทำไม ทำไม...” ปลายฝนส่ายหน้าไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิง การแสดงนี้ของเขาเรียกสายตาเอ็นดูจากคนที่แอบมองดูอยู่ได้เป็นอย่างดี ส่วนคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็หัวเราะอย่างมีความสุขไปเสียอย่างนั้น

“ทำไมงั้นหรอ? แกนี่มันโง่จริงๆนะ พ่อของแกไม่บอกอะไรเลยหรอ” จอร์จเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างสมเพช ปลายฝนมองอีกฝ่ายตาใส นัยตาคลอหน่วยเหมือนจะมีน้ำตาไหลรินให้ได้

​เห็นท่าทางที่ไม่รู้เรื่องอะไร จอร์จก็เลยสงเคราะห์ด้วยการบอกให้ก่อนที่มันจะตาย อย่างน้อยๆก่อนตาย มันจะได้สาปแช่งพ่อแท้ๆของมัน แม่แท้ๆของมัน สายเลือดที่ไหลเวียนในร่างกายของมัน ให้มันแค้น ให้มันโกรธ ให้มันคลั่งตาย เหมือนกับที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้

“ถ้าต้องโทษ ก็โทษที่แกเป็นชาร์ลีย์ พ่อของแกที่เป็นชาร์ลีย์ แม่ของแกที่โง่ไปหลงรักไอ้ชาร์ลีย์ ตัวแกเองที่มีสายเลือดชาร์ลีย์ที่เป็นเสนียดต่อโลกใบนี้จึงไม่ควรมีชีวิตอยู่ต่อด้วยดี แกต้องชดใช้กรรมของชาร์ลีย์ กรรมที่พวกมันก่อเอาไว้ต้องทำให้พวกมันชิปหายวายวอด ถ้าจะสงสารก็ต้องสงสารแม่ของแก เพราะรักคนผิดก็เลยต้องตายอย่างทรมาน ฮ่าๆ ใช่....อยากดูคลิปแม่แกที่ดิ้นรนอยู่ในกองเพลิงไหมล่ะ พวกเรายังเก็บไว้ดูเพื่อความบันเทิงกันอยู่เลยนะ น่าเสียดายที่มันไม่ได้ตาย แต่เอาเถอะ...เพราะมันไม่ตาย ก็เลยมีแกออกมาอีกคน ทำให้ฉันได้เล่นสนุกกับความทรมานของพ่อแกอีกครั้ง ดีจริงๆที่ไม่ตาย” คนพูดหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ

​เขาไม่ได้สังเกตเลยว่ามือของปลายฝนนั้นกำแน่นเข้าหากัน ดวงตาเด็กน้อยที่มีความหวาดกลัวในตอนแรกเปลี่ยนเป็นสายตาดูถูก

“งั้นหรอ? เพราะแบบนี้เองสินะ” น้ำเสียงเรียบนิ่งของปลายฝนย่อมทำให้คนที่อยากดูความสนุกชะงักไป มันไม่มีคนสติสมประกอบที่ไหนจะมีน้ำเสียงเช่นนี้ได้ตอนที่ตัวเองกำลังจะถูกทรมานหรอก

​เว้นแต่ปลายฝนจะไม่ใช่คนปกติ...

“ตอนนี้ผมรู้แล้ว คุณคงมีความแค้นกับใครสักคนในตระกูลของผม แต่คุณนั้นอ่อนด้อยเกินไปที่จะแก้แค้นอีกฝ่ายจนกระทั่งทางนั้นจากไป คุณก็ยังทำอะไรไม่ได้สินะ” ปลายฝนแตะคางของตนเองราวกับกำลังครุ่นคิด ท่าทางน่ารักน่าชังนั่นไม่ได้ทำให้จอร์จและคนของเขาหลงใหล มันกลับทำให้คนฟังรู้สึกตกใจมากกว่า

​ไหนจะมือทั้งสองของอีกฝ่ายที่ถูกมัดอยู่ แล้วทำไมตอนนี้มันเป็นอิสระได้กัน?

“แกว่าใครอ่อนด้อย ไอ้เด็กนรก!” จอร์จไม่ได้อยู่ในอารมณ์เล่นสนุกอีกต่อไป เขาโกรธจนกัดฟันกรามนูนเป็นสันขึ้นมา ทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าปลายฝนพูดได้ตรงจุด จี้ใจดำของเขาตรงๆต่างหาก

​ใช่

​จอร์จที่ยังเป็นเด็กไม่อาจจะเอาคืนพวกตระกูลชาร์ลีย์ได้เลย ไอ้คนที่มันฆ่าพี่ชายของเขาก็อยู่ดีกระทั่งแก่ตายไป แล้วเขาจะทำอะไรได้กัน? ถ้าไม่ฆ่าพวกมันให้หมดไป ความแค้นที่กัดกินในใจของเขาจะหายไปหรือเปล่า!!

“อ๋า คุณพูดไม่เพราะเอาสะเลยนะครับ เพราะแบบนี้...พี่ของคุณก็เลยทิ้งคุณไปก่อนไงล่ะ บางที...อาจจะเพราะเขาเบื่อน้องชายอย่างคุณหรือเปล่า” ปลายฝนสะดีดสะดิ้ง กรีดกรายมือไม้เสียจนเหมือนกำลังเล่นตลก

​มันกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์คนฟังให้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี

“แก แก!!” จอร์จที่กำลังโกรธ เขาไม่อยากฟังคำพูดของปลายฝนอีกต่อไป สีหน้าของเขาแสดงออกเพียงว่าอยากฆ่าเด็กตรงหน้าให้ตาย ไม่สนใจที่จะเล่นสนุกอะไรอีกต่อไป ขอแค่ให้มันได้ตายคามือของเขา!

“อย่าขยับ” ยังไม่ทันที่เขาจะได้คว้าเอาอาวุธออกมาใช้เป่ากบาลของปลายฝน เหล็กที่เย็บเฉียบก็จ่อที่หัวของเขาเสียแล้ว เมื่อได้สัญญาณการขยับของคนเป็นหัวหน้า คนอื่นๆก็ปรากฏตัวจากที่ซ่อน

​คนของจอร์จทั้งหมดตกตะลึง สายตาของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่คิดว่าจะได้เล่นสนุกแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว คนของเขาที่พามานี้กลับถูกเลเซอร์จ่อที่หัว หากใครขยับแม้เพียงก้าวเดียวก็ต้องตายอย่างแน่นอน

​จอร์จนั้นเป็นคนที่ตกใจมากที่สุด เขามองไปยังสัญลักษณ์ของคนที่เข้ามาแทรกระหว่างเขากับชาร์ลีย์ ดวงตาคมกล้าหรี่ลงด้วยความไม่เข้าใจ

“ทำไมคนของรัฐมาเกี่ยวข้อง นี่เป็นการต่อสู้ของพวกเราในโลกมืด” เขาเอ่ยต่อรองออกไป แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีกฎตายตัว ทว่าปกติแล้วโลกมืดและสว่างไม่เคยยุ่งเกี่ยวกันมาก่อน วิถีทางเดินของพวกเขานั้นไม่เหมือนกัน

“คุณวัสสาคือคนของพวกเรา เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่พิเศษ การที่พวกแกจะเล่นงานเขาย่อมมีผลให้พวกเราเคลื่อนไหว” เจ้าหน้าที่เอ่ยขึ้นมาอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงนี้แสดงออกว่าไม่มีทางลงให้ทางนั้นอีกต่อไป

​นอกจากนี้การกระทำที่เลวทรามของอีกฝ่ายก็ถูกรวบรวมมาหมดแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกมืดมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้คนทำผิดรอดกฎหมายไปได้

“แก” จอร์จคำราม เขามองหน้าเด็กน้อยที่ยิ้มแป้น ไม่เหลือร่องรอยของความตกใจกลัวตรงหน้า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“พวกชาร์ลีย์ ไอ้พวกสารเลว พวกแกก็เป็นแค่พวกหน้าไหว้หลังหลอก เจ้าเล่ห์กันทุกคน” เขาหัวเสียอย่างมาก รู้สึกว่าชาร์ลีย์เหล่านี้สมควรตายยิ่งนัก ทั้งๆที่มันฆ่าพี่ชายของเขา แต่ทำไมกลับไม่ได้รับผลของการกระทำนั้นเลย ทำไมมีแต่เขาที่ต้องเสียใจ

​ไม่สิ!

​ยังไง ถ้าเขาต้องตาย...ก็ขอพามันไปด้วยอีกคน

​สายตาของจอร์จเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ปลายฝนที่สังเกตอยู่ก่อนแล้วขยับถอยหลังไปหาที่กำบังทันที ทั้งสองคนจับจ้องเหมือนต้องการจะสื่อสารในใจ กระนั้น...ปลายฝนก็เป็นฝ่ายทนไม่ไหวก่อน

“พ่อครับ พี่ครับ จะไม่ออกมาจริงๆหรอ จอร์จมันจะยอมตายไปพร้อมกับผมแล้ว” เด็กน้อยร้องงอแงออกไปอย่างช่วยไม่ได้ น้ำเสียงของเขามีความตัดพ้ออยู่เต็มหัวใจ

​จอร์จและคนของเขาที่ไม่รู้อะไรก็มองตามสายตาของปลายฝน ขนาดจอร์จที่เตรียมจะฆ่าตัวตายไปพร้อมกับหาโอกาสฆ่าปลายฝนไปด้วยก็ยังมองไปทางนั้น

​ก็เจ้าเด็กนี่มันเรียก “พ่อ” ไม่ใช่หรอ?

​แล้วพ่อมันก็คือผู้นำตระกูลชาร์ลีย์คนปัจจุบันที่เขาฆ่าคนที่มันรักที่สุดไปแล้วหนึ่งคนนี่ จะไม่ให้เขาสนใจได้ยังไง

​ประตูหนึ่งถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า ร่างของชายแก่เดินเข้ามาพร้อมไม้เท้าคู่ใจของเขา สีหน้าของเขาดูอ่อนโรยราเหลือเกิน มองดูจอร์จด้วยสายตาเหมือนกับมองคนโง่อย่างไรอย่างนั้น นี่ทำให้จอร์จไม่เข้าใจ ทั้งยังเพิ่มความโกรธในอกจนเกือบจะระเบิดออกมา

“ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ไม่คิดเลยจริงๆ” อาเธอร์พึมพำออกมาเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ภรรยาของเขาต้องตายไปเพียงเพราะไอ้โง่ตรงหน้าเข้าใจผิด นี่มันเวรกรรมอะไรของชาร์ลีย์กัน

“แก แกมาก็ดีแล้ว ฉันจะฆ่าลูกแก แล้วก็ฆ่าแกด้วย ไอ้สารเลวชาร์ลีย์” จอร์จคำรามเหมือนกับคนที่กำลังขาดสติ เมื่อได้เจอศัตรูตัวฉกาจก็อยากจะจบเรื่องนี้ไปด้วยกัน อยากให้ความร้อนที่แผดเผาเขามาทั้งชีวิตหายไปเสียที

“แกน่ะสิสารเลว ไม่สิ นอกจากจะสารเลวแล้วก็โง่ด้วย ไอ้โง่เอ้ย!” อาเธอร์ที่ถูกด่าอยู่ฝ่ายเดียวจะไปยอมได้ยังไง เขาก็ตะโกนด่ากลับไปทันควัน ทำกระทั่งชี้ไม้เท้าที่ถือมาไปที่หน้าของอีกฝ่ายด้วยความโกรธไม่แพ้กัน

“แกด่าใครโง่วะ ห๊ะ ! ชาร์ลีย์นั่นแหละโง่ ครอบครัวแกมันโง่ เศษสวะอย่างพวกแกควรจะตายไปลงนรกซะให้หมด”

“แกนั่นแหละที่เป็นเศษสวะ ถ้าพวกฉันโง่ แกก็บรมโง่ แกมันโง่แล้วอวดฉลาด โง่ที่สุดในโลกนี้แล้ว”

​ทั้งสองผู้เฒ่าตะโกนด่ากันไปมาเป็นพักใหญ่ สร้างความปวดหัวให้กับคนฟังอย่างมาก ปลายฝนมองซ้ายทีขวาทีอย่างปวดหัว กลายเป็นว่าทั้งสองคนนี้เป็นผู้ยิ่งใหญ่จริงๆหรือเปล่า ไอ้ฉากเอฟเฟกที่เขาเตรียมไว้ในหัว ทำไมมองไปมองมาแล้วเหมือนเด็กๆทะเลาะกันแบบนี้ล่ะ

…………………………….