ตอนที่6 หนีตายซอมบี้ตัวโต
แมวน้อยยืนตกตะลึงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดังสิ่งมีชีวิตที่เห็นด้านในนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าซอมบี้ มันคือซอมบี้ตัวโต
“ประเมิน”
แมวน้อยแอบประเมินมัน
[ประเมิน ซอมบี้ตัวโต เป็ซอมบี้ที่กินอาหารได้มากกว่าตัวอื่นๆ จนร่างกายเติบโตมากกว่าซอมบี้ทั่วไป พัฒนาไปทางรูปร่างอ้วนท้วมตัวโตสูงอย่างน้อย 2 เมตร พละกำลังมหาศาล แต่เชื่องช้า หิวกระหายอยู่ตลอดเวลาอันตรายต่อโฮสต์ในระดับสูงสุด มันสามารถกลืนโฮสต์ได้ในคำเดียว]
แมวน้อยยิ่งหน้าซีดเข้าไปอีก
ซอมบี้ที่แมวน้อยเจอแล้วมีสองประเภท ประเภทแรกคือพวกธรรมดาเป็ระดับต่ำสุดในซอมบี้ไม่ช้าหรือเร็ว เคลื่อนไหวเหมือนกับคนธรรมดา แทบไม่มีสติปัญญาขับเคลื่อนด้วยความหิวกระหายและมักทำอะไรโง่ ๆ เสมอ
อีกตัวก็เ้าตัวที่อยู่ตรงหน้านี่เอง
ซอมบี้ตัวโต มันก็ตรงตัวตัวโตและอ้วนมากมีปากที่กว้างใหญ่ ิัเต็มไปด้วยไขมันและเส้นเืสีดำที่วิ่งไปตามิั ปากอ้าแต่ละครั้งมีน้ำลายไหลออกมาตลอดเวลามันกินนกคุ่มโดยที่ไม่เคี้ยวด้วยซ้ำ
ตัวแมวน้อยเองก็ไม่ได้ใหญ่ไปกว่านกพวกนั้น ถ้าโดนจับได้ก็คงโดนกลืนในคำเดียวไม่ต่างกัน
แก็ก...
“วู๊ก ๆ ๆ”
ตอนนั้นก็มีนกคุ่มตัวหนึ่งเดินมาทางด้านหลังก่อนจะส่งเสียงร้องด้วยความใ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าใแมวน้อยหรือไอ้ตัวที่อยู่ด้านใน
แต่ไม่ว่าจะอย่างไหนก็ได้ดึงดูดความสนใจซอมบี้ตัวโตที่อยู่ด้านในแล้ว
“อา...อึกๆ”
ซอมบี้ตัวโตกลืนนกคุ่มตัวสุดท้ายที่หลงเข้าไปซึ่งน่าจะเป็ส่วนหนึ่งของฝูงที่หนีแมวน้อยมาที่นี่ ก่อนที่มันจะเช็ดน้ำลายแต่น้ำลายมันก็ไหลเลอะเหมือนเดิม
มันลุกขึ้นยืนเดินขึ้นบันไดไปหาแมวน้อยและนกคุ่มตัวนั้น
“ตัวใครตัวมันแล้วล่ะเหมี้ยว!” แมวน้อยหันหลังวิ่งหนีทันที ส่วนนกคุ่มตัวนั้นเหรอ มันใแต่ก็หนีไม่ทัน โดนมือขนาดใหญ่คว้าและกลืนลงไปในครั้งเดียว
“เ้านี่มันช้าซะที่ไหนกัน ก้าวแต่ละครั้งเท่ากับฉันวิ่งเกือบสิบก้าวแล้ว”แมวน้อยหันกลับไปมองซอมบี้ตัวโตที่ตามมาด้านหลังและแอบบ่นถึงระบบ
ถ้าเทียบกับคนทั่วไปก็อาจจะช้า แต่ว่าเทียบกับขนาดตัวของแมวน้อยแล้วเขาวิ่งสิบก้าว เท่ากับมันแค่ก้าวเดียว
ซอมบี้ตัวโตวิ่งไล่ตามมาติด ๆจนมันเกือบจะคว้าตัวของแมวน้อยได้แล้ว
“แย่แล้วเหมี้ยว”
แมวน้อยรีบเปลี่ยนทิศทางหลบมือของมันทำให้ซอมบี้ตัวโตเสียหลักเซจนล้มลง กลิ้งไปชนกับกำแพงเสียงดังตูม! กำแพงที่ชนเป็แค่กำแพงยิปซั่มมันจึงทะลุไปอีกห้องหนึ่ง
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา ซอมบี้ตัวโตก็ลุกขึ้นพังกำแพงออกมาอีกรูจนราวกับว่ากำแพงพวกนี้ก็แค่แผ่นกระดาษเช็ดก้นบาง ๆ ที่โดนน้ำก็ขาดทันที
มันไล่ตามต่อ
ห้องอีกด้านหนึ่ง เสียงฝีเท้าของซอมบี้ตัวโตค่อยๆ เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ แมวน้อยตอนนี้หลบไปอยู่ใต้โต๊ะตัวหนึ่งแอบมองมันอย่างระมัดระวัง
“มันจะเห็นไหม”
“ขออย่าให้เห็นเลย”
แมวน้อยหมอบต่ำที่สุดเปิดใช้งานทักษะปกปิดตัวตนแล้วจนเห็นแค่เท้าของมันกำลังเดินเข้ามาในห้องเท่านั้น
“ว๊าก!” ซอมบี้ตัวโตคว้าโต๊ะที่แมวน้อยหลบซ่อนอยู่ทิ้งออกไป
“เหมี้ยว! มันเจอฉันได้ยังไง”แมวน้อยไม่เข้าใจทักษะก็ใช้ไปแล้ว แถมยังแอบซ่อนอยู่มันไม่น่าจะเห็นเขาสิแต่ไม่มีเวลามาหาคำตอบ แมวน้อยรีบะโถอยหลังหลบมือของมันได้
ปัง!
มือของซอมบี้ตัวโตฟาดลงไปที่พื้นว่างเปล่าจนพื้นถูกทำลาย
“ถ้าโดนเละแน่” แมวน้อยวิ่งหนีต่อ ซอมบี้ตัวโตรีบวิ่งไล่ตาม
“ทางออก ทางออก ออกจากที่นี่ด่วนเลย”
“ทางนั้น มุดใต้โต๊ะไปเลย”
แมวน้อยเห็นว่าทางด้านหนึ่งมีสิ่งของกรีดขวางไว้อีกเขารีบมุดและออกไปอีกฝั่งได้สำเร็จ
โครม!
ซอมบี้ตัวใหญ่เดินชนโต๊ะและเก้าอี้ที่ขวางอยู่จนพัง
“แรงเยอะมาก ออกไปจากที่นี่ก่อนมันน่าจะหาไม่เจอ”
“ว๊ากกก!”
แต่แล้วก็ต้องเจอกับความซวยเมื่อเสียงที่ดังดึงดูดซอมบี้มากจนเกินไปมีซอมบี้ธรรมดาหลายตัวเดินเข้ามาทางประตูทางออก ปิดทางหนีของแมวน้อยโดยสมบูรณ์
“บ้าจริงเลยเหมี้ยว”
ทักษะปกปิดตัวตนก็ใช้ไม่ได้ผลดูแล้วน่าจะเพราะซอมบี้แข็งแกร่งจนเกินไป มันเลยใช้ไม่ได้ผล ทางออกก็โดนปิดเหลือแค่บันไดขึ้นไปยังชั้นที่สูงขึ้น
แมวน้อยตัดสินใจวิ่งหนีไปทางบันไดฉุกเฉินประตูฉุกเฉินพังยับเยินไปหมดแล้ว กันอะไรไม่ได้ ทำให้แมวน้อยมีโอกาศหนีไปทางนั้นได้แต่ขณะเดียวกันซอมบี้ก็ตามขึ้นมาได้ด้วย
พวกซอมบี้ธรรมดาเห็นเหยื่อตัวน้อยหนีไปก็รีบวิ่งตามไป
ความเร็วของพวกมันเร็วกว่าซอมบี้ตัวโตเล็กน้อยแต่มันก็โง่มากเช่นกัน ประตูถึงจะกั้นอะไรไม่ได้ แต่ถ้าซอมบี้หลายตัววิ่งออกไปพร้อมกันมันก็จะไปติดเหง็กอยู่ตรงนั้น
“คว๊ากกก!”ซอมบี้ตัวโตโมโหพวกซอมบี้ธรรมดาที่ทำตัวเกะกะ มันยกมือตบซอมบี้ธรรมดาจนปลิวกระชากประตูจนหลุดโยนออกไปด้านข้างส่งเสียงดัง เคล้ง ลากไปกับพื้น จากนั้นก็เดินขึ้นบันไดไล่ตามไป
ซอมบี้ธรรมดาที่โดนตบไปก็ไม่ได้ตายแม้กระดูกหักไปหลายท่อน บางตัวที่กระดูกขาไม่หักก็ลุกขึ้นยืน ส่วนที่ขาหักก็คลานไล่ตามต่อ
...
แมวน้อยวิ่งขึ้นยังชั้นสองจากนั้นก็ชั้นสามอย่างสีหน้าตื่นตระหนก
แม้จะผ่านการเวลามาหลายปีแล้ว แต่สภาพอาคารก็ยังดีอยู่แถมพวกหน้าต่างหรือช่องอากาศที่ชั้นสองยังถูกปิดตายด้วยทำให้แมวน้อยหาทางะโออกไปไม่ได้
[ประเมิน กระจกหนาทนทานแรงของผู้ใหญ่ได้x5]
[ประเมิน หน้าต่างที่ถูกปิดตายทนทานยิ่งกว่ากระจกx5]
[ประเมินประตูทางออกที่ถูกปิดตายด้วยการเชื่อมโลหะx1]
[ทักษะประเมิน ระดับเริ่มต้น (20/100)]
เสียงเตือนระบบดังขึ้นมาจากการใช้ทักษะประเมินซ้ำ ๆ แถมก่อนหน้านั้นแมวน้อยประเมินพวกซอมบี้ที่ไล่ตามไปหลายตัวด้วย
“ทำยังไงดี ไม่มีทางหนีเลย ขึ้นไปชั้นสาม”
แมวน้อยไม่มีทางเลือกมากนักจะซ่อนตัวก็ไม่เป็ผล เพราะระดับของทักษะต่ำเกินไป ลงไปข้างล่างก็ไม่ได้ชั้นสองก็ไม่มีทางหนี ก็เหลือแค่ชั้นสามเท่านั้น
ตึกนี้มี 3 ชั้นบน หนึ่งชั้นใต้ดินไม่รวมดาดฟ้า พอขึ้นมาถึงขั้นสามก็พบว่าที่นี่หน้าต่างบางส่วนไม่ได้ปิดตายอาจจะเพราะว่ามันอยู่สูง จึงมีแค่ชั้นหนึ่งและสองที่ปิดตาย
จนตอนเกิดเื่ทางเข้าชั้นหนึ่งถูกพังเข้ามาโดยซอมบี้พวกมันก็เริ่มจัดการคนที่หลบอยู่ที่นี่ ส่วนชั้นสองก็ไม่ทันตั้งตัวตายไปจำนวนมากคนที่อยู่ชั้นสามน่าจะพอมีเวลาเปิดทางหนีออกไป
เพราะชั้นสามอยู่สูงหน้าต่างจึงไม่ได้ถูกปิดแ่าไม่มีตัวอะไรปีนขึ้นมาได้
แมวน้อยเห็นโอกาสก็รีบวิ่งไปหน้าต่างชั้นสามแต่พอมองลงไปก็ต้องหยุดเท้าลง
“สูงเกินไปแล้ว”
แมวน้อยเป็โรคกลัวความสูงแม้จะเกิดใหม่ก็ยังกลัวอยู่ ต่อให้ใจสู้แค่ไหน แต่ร่างกายนั้นขาสั่นไปหมดแล้ว
“ว๊ากกก!”
ซอมบี้ตัวโตตามมาทันแล้ว แถมมีซอมบี้ธรรมดาอีกด้วย
“เอาก็เอาเหมี้ยว ดีกว่าโดนกินทั้งเป็”
แมวน้อยกัดฟันสู้อาศัยความได้เปรียบปีนไปตามขอบของผนังซึ่งพอให้เดินได้เป็เส้นตรง “เคยเห็นในอินเตอร์เน็ต แมวทั่วไปยังเดินบนขอบกำแพงที่ยื่นออกมาได้เลยฉันก็ต้องทำได้”
แมวเกิดมาเพื่อปีนป่ายอยู่แล้วเหมือนกับเป็สัญชาตญาณเลยก็ว่าได้ ทักษะสัญชาตญาณของแมวน้อยถูกเปิดใช้งานและค่าประสบการณ์ของทักษะก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
[ทักษะสัญชาตญาณสัตว์ป่า ระดับเริ่มต้น (30/100)]
ตูม!
ซอมบี้ตัวโตทุบพวกหน้าต่าง ก้มตัวลงพยายามไล่จับแมวน้อย
“ฉันไปทำอะไรให้แกกันเ้าซอมบี้อ้วน แกถึงไล่ตามไม่เลิก”
แมวน้อยรู้สึกอยากจะร้องไห้ ซอมบี้พวกนี้มันอยากกินเขามากจริงๆ ไล่ตามไม่หยุด ขนาดที่เขาหนีไปตามขอบของกำแพงแล้ว มันยังพากันทำลายกระจกหน้าต่างพยายามจับเขากิน
เคล้ง! ๆ ๆ
กระจกหน้าต่างทั้งข้างหน้าและข้างหลังของแมวน้อยถูกซอมบี้พังกันจนหมดมันพากันก้มตัวลงโดยไม่สนใจเศษกระจกที่ทิ้มแทงใส่ตัวเอง บางตัวถึงขนาดไส้ทะลักออกมาติดวงกบหน้าต่างแต่ก็ไม่สนใจ ยื่นมือมาจะจับแมวน้อยให้ได้
แมวน้อยได้แต่อาศัยต้นเสาที่ไม่มีหน้าต่างหลบด้วยความกลัวตรงนี้เป็จุดเดียวที่มันยื่นมือไม่ถึง
ซอมบี้หลายตัวพยายามมากเกินไป สุดท้ายก็พลาดท่าตกลงไปด้านล่างสมองแตกเืสาดกระจาย แต่จำนวนของซอมบี้มีมากเกินไป ดูแล้วน่าจะมีมาเพิ่มจากตอนที่หนีมา้า
แต่ซอมบี้ธรรมดาพวกนี้ไม่ใช่ภัยคุกคามที่แท้จริงเป็เ้าตัวโตต่างหากที่พยายามทุบกำแพงออกมา ใช่แล้ว มันทุบกำแพงข้าง ๆ แมวน้อย
กำแพงพังไปทุกวินาที เวลาของแมวน้อยก็ลดลงไปด้วย
“โดด! ต้องโดด!”
ตอนนี้ไม่มีทางหนีอีกแล้ว สู้ก็สู้ไม่ได้เหลือแค่ทางรอดเดียวนั้นคือะโลงไปจากที่นี่ อย่างน้อย ๆ ก็ยังพอมีโอกาศรอด
“ระบบฉันจะรอดไหม ถ้าะโลงไปจากชั้นสาม”
“...”
มีแต่ความเงียบตอบกลับมา ดูเหมือนว่าระบบจะไม่สามารถตอบอะไรในเื่ที่ไม่เกี่ยวข้องนี้ได้
แก็ก!
เสียงกำแพงแตกเศษปูนและอิฐหลุดจนตกลงไปด้านล่าง มือของซอมบี้ตัวโตเร่งต่อยกำแพงมากขึ้นจนสุดท้ายกำแพงก็พังลง
“ว๊ากกก!”
ซอมบี้ตัวโตดีใจมากยื่นมือมาคิดจะจับแมวน้อย
“เหมี้ยว!!!”
แมวน้อยร้องเสียงดังะโออกไปในจังหวะเดียวกันทำให้ซอมบี้ตัวโตจับพลาดไปส่วนแมวน้อยแม้จะหมุนกลางอากาศแต่ว่าด้วยสัญชาตญาณทำให้เขาพลิกตัวกลับมาลงได้ด้วยขา
แค็ก! ตุบ!
เสียงแรกที่แมวน้อยได้ยินคือกระดูกขาที่หักก่อนตัวจะกระแทบตามไปจนรู้สึกจุกไปทั้งตัวและภาพก็ตัดไปในทันที
797
