ตอนที่ 4 ระบบที่ตื่นขึ้น
โลกของเฉินเถียนเถียนค่อย ๆ กลายเป็สีเทา ! สิ่งที่ผู้อื่นเห็นคือแม่เลี้ยงเป็คนดีอ่อนโยน และเฉินเถียนเถียนเป็เด็กเกียจคร้าน สกปรกและเนื้อตัวมอมแมม !
ทว่าทุกอย่างมิได้เป็แบบที่ทุกคนเห็นคนทั้งบ้านรังเกียจเฉินเถียนเถียน เด็กอายุเพียงเจ็ดขวบต้องทำอาหารให้คนในบ้านกินทุกคนในครอบครัวนั่งกินข้าวบนโต๊ะ ขณะที่นางต้องกินข้าวในโรงเก็บไม้เล็ก ๆทั้งยังต้องกินของที่ถูกที่สุด !
เฉินเถียนเถียนคาดหวังให้ตนเองเติบโตโดยเร็วเพื่อจะได้แต่งงานและหนีออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ไวที่สุดนางเติบโตมากับวิถีชีวิตดังกล่าวจนอายุครบสิบสี่ปี !
เฉินเถียนเถียนใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ เพราะถูกเฉินเฉิงเยี่ยพี่ชายซึ่งเป็ลูกติดของแม่เลี้ยงหมายตา เพราะใบหน้างามงดของนาง
ในราตรีที่มืดมิดเฉินเฉิงเยี่ยตั้งใจจะลงมือขืนใจเฉินเถียนเถียนเขาเดินเข้ามาในโรงเก็บไม้ก่อนจะเคาะประตูเมื่อเฉินเถียนเถียนได้ยินเสียงนั้นจึงวิ่งหนีทันทีทันใด และนางยังพยายามทำให้ร่างกายสกปรกมอมแมมที่สุดเพื่อให้รอดพ้นจากอีกฝ่ายดังนั้นในสายตาผู้อื่นจึงมองว่าเฉินเถียนเถียนเป็เด็กเกียจคร้านและสกปรกขณะที่แม่เลี้ยงดูเป็คนใจกว้างและอ่อนโยน
เฉินผิงอันผู้เป็พ่อขายที่ดินกว่าสิบไร่เพื่อส่งให้เฉินเฉิงเยี่ยเข้าเรียนแต่เขากลับมิรักดีและหยุดอยู่ในระดับถงเชิงมาเนิ่นนานมิว่าจะทำเยี่ยงไรก็สอบมิผ่าน
เฉินเฉิงเยี่ยบอกกล่าวกับผู้เป็พ่อว่า...เพราะอาจารย์สอนมิดีจึงทำให้เขาสอบมิผ่านเขารู้มาว่าสำนักศึกษาของตระกูลหลี่ในตัวเมืองมีขุนนางคนหนึ่งซึ่งปราดเปรื่องยิ่งนักสอนอยู่ที่นั่น! เขา้าที่จะเข้าเรียนที่นั่นแม้อีกฝ่ายจะเป็เพียงแค่สหายร่วมชั้นและมิรู้จักมักจี่กับเขาเลยสักนิดทว่าเฉินเฉิงเยี่ยก็มิได้ลดละความพยายามที่จะสืบเสาะหาข้อมูลของคุณชายหลี่
จนสุดท้ายเขาก็ได้รู้ว่าคุณชายหลี่เป็คนเ้าชู้มักมากในกามและชื่นชอบความรุนแรงเช่นนี้เฉินเฉิงเยี่ยจึงคิดที่จะนำเอาน้องสาวต่างมารดาไปแลกเปลี่ยน !
เนื่องจากคำเอ่ยเป่าหูของหลินชวนฮวาทำให้เฉินผิงอันตัดสินใจส่งบุตรสาวที่มิเคยอยู่ในสายตาไปเป็สินบนให้กับตระกูลหลี่อย่างง่ายดายดังนั้นเฉินเฉิงเยี่ยจึงได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาแห่งนี้ทันที !
ทว่าในคืนนั้นเองเมื่อเฉินเถียนเถียนผู้อ่อนแอและถูกรังแกมาโดยตลอดได้รู้ข่าวที่น่าสะพรึงนี้นางก็ตื่นตระหนกจนเป็ลมหมดสติไปกับพื้น...เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่านางได้ยึดครองร่างนี้ไปเสียแล้ว!
ตำรวจสาวนิ่งเงียบขณะที่มองจอภาพนางได้รับความทรงจำทั้งหมดของเ้าของร่างเดิมอย่างครบถ้วนล้วนเป็สิ่งที่นางมิเคยคาดคิดมาก่อนว่าหญิงสาวที่งดงามผู้นี้จะต้องพบเจอกับชีวิตที่น่ารันทดถึงเพียงนี้!
เมื่อเห็นว่าเฉินเถียนเถียนรับรู้ความทรงจำทั้งหมดแล้วหน้าจอจึงสว่างขึ้นมาอีกครา “ระบบโลกทะลุมิติเถาเป่าเปิดใช้งานแล้วบัดนี้อยู่ในระดับชั้นต้น ! ทาสน้อยเถาเป่าพร้อมให้บริการ !”
เฉินเถียนเถียนเงยหน้าขึ้นมองจอที่สว่างโร่ ซึ่งกำลังฉายภาพคน ๆหนึ่งในยุคปัจจุบันแบบดิจิทัลอยู่ “เสี่ยวเถาเยี่ยงนั้นหรือ ? เ้าตัวนี้มีประโยชน์อันใดกัน? ”
เมื่อเห็นท่าทีที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเฉินเถียนเถียน เสี่ยวเถาจึงเอ่ยขึ้นมาว่า“เ้าตัวนี้เยี่ยงนั้นหรือ ? มิใช่เพราะข้าหรอกหรือที่ทำให้เ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือของชายหนุ่มผู้นั้นได้ !”
“เอาล่ะ ! ถือว่าเ้าเป็ผู้ช่วยชีวิตข้าว่าแต่...เ้ามีประโยชน์อันใด ? เถาเป่าระดับชั้นต้นเยี่ยงนั้นหรือ? ประเดี๋ยวนะ...เ้าคงมิใช่เถาเป่าที่ใช้ช้อปปิ้งออนไลน์หรอกนะ ? ”
เสี่ยวเถาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม“เมื่อครู่เ้ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ระบบจึงทำงานอัตโนมัติจงจำเอาไว้ว่าบัดนี้เ้าอยู่ที่จวนของคุณชายหลี่ ระบบนี้จะใช้ได้เพียงวันละคราเท่านั้นหมดเวลาของวันนี้แล้ว...ลาก่อน ! ”
“นี่หมายความว่าเยี่ยงไรกัน ? หมดเวลาแล้วเยี่ยงนั้นหรือ? นี่เพิ่งผ่านไปเพียงมิกี่ลมหายใจเท่านั้นนะ !”
แต่กลับไร้สุ้มเสียงตอบรับใด ๆเื่ราวทั้งหมดทำให้นางรู้สึกสับสนมากยิ่งนัก หลังจากตื่นขึ้นมาเฉินเถียนเถียนยังคงอยู่ในชุดนอนวาบหวิวและนอนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น
‘ระบบบ้านี่ ! จะช่วยก็ช่วยให้ถึงที่สุดสิ !พาข้าไปในสถานที่ที่ปลอดภัยกว่านี้มิได้หรือเยี่ยงไรกัน ? ตรงนี้มีแต่อันตรายเต็มไปหมด! ’
เฉินเถียนเถียนยืนกอดอกในขณะที่สวมใส่เพียงชุดนอนบาง ๆ บัดนี้หญิงสาวกำลังเดินตรงไปด้านหน้าพร้อมด้วยร่างกายที่สั่นสะท้าน!
ในความทรงจำของเฉินเถียนเถียนจากหมู่บ้านเข้าไปในเมืองต้องเดินไกลมากยิ่งนักแต่เมื่อพ้นูเาลูกนี้และผ่านไปอีกสองลูกก็จะไปถึงหมู่บ้านเทพธิดา !
ด้วยลักษณะการแต่งกายของเฉินเถียนเถียนในตอนนี้ทำให้นางมิกล้าเดินไปตามถนนเพราะกลัวว่าจะพบเข้ากับอันธพาลและเกิดอันตรายขึ้น !ดังนั้นนางจึงตัดสินใจเดินข้ามูเา !
แต่การเดินเท้าเปล่าข้ามูเามิใช่ตัวเลือกที่ดีมากนักเฉินเถียนเถียนทำงานอยู่ในบ้านตลอดเวลา นางมิเคยออกไปที่ใดหรือพบเจอกับผู้ใดเลยดังนั้นจึงทำให้นางรู้สึกประหม่าและรู้สึกมิปลอดภัย !
เนื่องจากนางอยู่แต่ในบ้านและมิเคยเดินทางออกไปที่ใดเลยส่งผลให้ผิวพรรณและเท้าของนางยังคงเนียนสวยเดินไปเพียงมิกี่ก้าวก็ทำให้เฉินเถียนเถียนรู้สึกเ็ปที่ข้อเท้าขึ้นมาแล้ว !
แต่จะให้อยู่ในป่าอย่างนี้ต่อไปก็คงมิได้ถึงจะเป็ตำรวจแต่ก็มิสามารถเอาตัวรอดจากหมาป่า...หรือสัตว์ดุร้ายอื่น ๆ ได้ความยากลำบากเพียงแค่นี้มิอาจหยุดยั้งนางได้การต่อสู้กับหมาป่าถือเป็เื่ที่น่าหนักใจมากเช่นกัน
เฉินเถียนเถียนกอดร่างที่สั่นเทาแล้วเดินเข้าไปในป่าด้วยความระมัดระวังบัดนี้มิเพียงแต่จะเ็ปที่ข้อเท้าเท่านั้นแต่ยังต้องระวังกิ่งหนามระหว่างทางอีกด้วย
แม้ว่านางจะเป็คนสมัยใหม่แต่หลังจากพบเจอเหตุการณ์ที่เลวร้ายมาแล้วมิว่าจะเป็ภูตผีอันใดนางก็มิคิดเกรงกลัวอีกต่อไป หญิงสาวมุ่งสมาธิไปที่การเดินและระวังกิ่งหนามข้างทางจนมิคิดสนใจเื่ไร้สาระ
ทันใดนั้นในขณะที่กำลังเดินทางก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้นมาที่นี่เต็มไปด้วยเสียงหมาป่าที่เห่าหอนอย่างสนุกสนานคาดว่าคงจะมิมีสัตว์อื่นโผล่ออกมาหรอกนะ... นางทำได้แค่คิดในใจพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าท่อนไม้มาไว้ข้างตัวถึงมันจะมิมีประโยชน์อันใดแต่อย่างน้อยก็รู้สึกอุ่นใจ
เสียงจากพุ่มไม้ด้านหน้าค่อย ๆ ดังขึ้นก่อนจะมีชายหนุ่มคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาเฉินเถียนเถียนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็มิใช่สัตว์ป่า !
ทันใดนั้นนางก็เห็นถึงความผิดปกติและเข้าสู่โหมดระวังตัวทันทีผู้ชายน่ากลัวและอันตรายยิ่งกว่าสัตว์ป่าเป็ไหน ๆ !ชุดที่เขาสวมใส่แปลกประหลาดมากยิ่งนัก...ท่าทางของเขาน่ากลัวจนมิอาจคาดเดาได้ว่าเขาคิดจะทำอันใดกันแน่ ? !
เฉินเถียนเถียนพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็ปกติ “หยุดนะ !”
ชายหมุ่นผู้นั้นหยุดฝีเท้าลงพร้อมกับหันมามองใบหน้างดงามผ่านแสงจันทราที่สาดส่องลงมา...เป็หญิงสาวที่งดงามมากยิ่งนักทว่าเหตุใดถึงเข้ามาเดินอยู่ในป่าด้วยชุดที่บางถึงเพียงนี้เล่า ?
“ข้าเป็นายพรานอาศัยอยู่ที่นี่ ! เหตุใดเ้าถึงเข้ามาในูเายามวิกาลเช่นนี้? ! ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเ็า เมื่อเฉินเถียนเถียนได้ยินเช่นนั้นจึงผ่อนคลายความกังวลลงทันที
“ข้ามาจากตระกูลเฉินแห่งหมู่บ้านเทพธิดา !เพิ่งหนีออกมาจากจวนตระกูลหลี่และกำลังจะกลับบ้าน ! ” ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ตระกูลเฉินมีลูกสาวสองคน...คนแรกมีนามว่าเฉินวานวานที่ชอบออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านเป็ประจำ ส่วนลูกสาวคนที่สองชื่อเฉินเถียนเถียนลูกสาวคนแรกเป็เด็กหญิงผู้อ่อนโยน ใจกว้างและเป็ที่รู้จักของทุกคนเช่นนี้เขาจึงรู้จักนางด้วยเช่นกัน
ทว่าเด็กหญิงที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ มิใช่เฉินวานวานที่เขาเคยพบดังนั้นนางคงจะเป็เฉินเถียนเถียนบุตรสาวของเฉินผิงอัน ผู้ที่ถูกล่ำลือว่าขี้ขลาดและอ่อนแออีกทั้งยังมิเคยก้าวขาออกจากบ้าน เกียจคร้านและสกปรกหญิงสาวคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาจริง ๆ หรือ ?
18K
