ตอนที่ 14 ไม้ผุ (1)
ในตอนแรกมีชาวบ้านอดตายไปจำนวนมาก นายอำเภอนั่นยังไม่คิดสนใจ เมื่อเขารู้ว่าหลายร้อยคนในหมู่บ้านนี้ติดเชื้อโรคชนิดเดียวกัน ซ้ำยังมีไข้ต่ำต่อเนื่อง ถึงได้รู้สึกตื่นตัวว่าเกิดเื่ไม่ดีขึ้นแล้ว จึงได้รีบมาหาท่านลุงผู้ตรวจการ ผู้ตรวจการฝู่โจวนั้นเมื่อได้ยินเช่นนี้ ก็ใจนหน้าซีด รีบร้อนส่งคนให้ไปปิดล้อมหมู่บ้านนั้น จะต้องควบคุมสถานการณ์ก่อนที่ข่าวจะไปถึงราชสำนัก
ในที่สุดอากาศก็ค่อยๆ เย็นลง อาการทั่วไปของโรคชนิดนี้จะไม่กำเริบในฤดูหนาว และเดิมทีปีนี้เป็ปีแห่งความอดอยาก แผ่กระจายไปฝู่โจวอย่างกว้างขวาง ตายไปกว่าร้อยแปดสิบคนยังสามารถหลอกตาให้รอดพ้นผ่านไปได้
ใครจะไปรู้ว่าที่พวกเขาคิดนั้นดีเกินไป แต่ในเวลานี้ หากจะทำการปิดล้อมก็สายเกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่พื้นที่อำเภอใหญ่ๆ เท่านั้นที่ติดโรคระบาด แม้แต่อำเภอใกล้เคียงอย่างอันติ้งและซวีหยาง ทั้งสองอำเภอก็ยังมีคนพบโรคเช่นนี้กันอย่างต่อเนื่อง
เมื่อผู้ตรวจการฝู่โจวได้รับจดหมายด่วนจากทั้งสองอำเภอส่งมา ก็เข่าอ่อนทรุดลงทันใด เขารู้ว่าทุกวันนี้ไม่ใช่แค่เพียงหมวกสีดำบนหัวที่ไม่สามารถรักษาไว้ได้ แม้แต่หัวบนคอยังยากที่จะรักษาไว้ แต่ตอนนี้ถึงตัวเองนั้นจะตายไปแล้วก็ไม่น่าเสียดายพอ หากไม่รีบรายงาน เกรงว่าเมืองฝู่โจวนี้จะกลายเป็เมืองร้างเมืองหนึ่ง
นึกถึงสองเมืองนั้นที่เต็มไปด้วยกระดูก ผู้ตรวจการฝู่โจวก็ตัวสั่นเทาเป็พักๆ ถึงได้รีบเขียนฎีกาส่งม้าเร็วไปยังเมืองหลวง
ฎีกากราบทูลที่ส่งให้โซ่วอ๋องฉู่อวี้เป็ฎีกากราบทูลที่ผู้ตรวจการฝู่โจวตั้งใจเขียนขึ้นเพื่อปกปิด ที่จริงแล้วในนั้นพูดถึงสามอำเภอในฝู่โจวที่เกิดภัยธรรมชาติเล็กๆ ซึ่งไม่อาจรับมือได้ หวังว่าฝ่าาจะทรงอนุญาตมอบเสบียงอาหารและสมุนไพรให้เพื่อบรรเทาภัย ฎีกากราบทูลทั้งสองฉบับนี้ ฉบับหนึ่งไม่ด่วน อีกฉบับด่วนมาก บังเอิญว่ากลางดึกเมื่อวานทั้งคู่ก็มาถึงสำนักฎีกาพร้อมกัน
ผู้อ่านฎีกาสีหน้าพลันเปลี่ยนไป ไม่กล้าล่าช้า รีบนำฎีกาทั้งสองฉบับเข้าเฝ้ากลางดึก
รายละเอียดในเื่นี้นั้น จิ่งเซี่ยวฮ่องเต้ยอมรับด้วยตัวเองว่านอกเหนือจากเขากับผู้อ่านฎีกาเหยียนซูแล้วก็ไม่มีผู้ใดรู้เื่นี้ อย่างไรเสียเขาก็นึกไม่ถึง ยามนี้ภายใต้ตำหนักใหญ่ ฉู่อวี้บุตรชายที่กล่าวขอบคุณในพระมหากรุณาธิคุณและในมือยังกอบกุมฎีกาอยู่นั้นก็รับรู้ถึงรายละเอียดของเื่ราวได้
ฉู่อวี้จะไม่รู้ได้อย่างไร แม้ว่าชาติที่แล้วจะไม่เข้าใจ ทว่าชาตินี้กลับเข้าใจมันทั้งหมด
ชาติที่แล้วก็เป็ใน่เวลานี้ เขาถูกเสด็จพ่อส่งให้ไปบรรเทาภัยที่ฝู่โจว ตอนแรกเขารู้สึกเช่นไรอย่างนั้นเหรอ กตัญญูหรือ ตื่นเต้นหรือ บรรเทาทุกข์ภัยอะไรอย่างนั้นหรือ โรคระบาดแพร่กระจายเป็วงกว้าง เขาองค์ชายผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ถูกปิดล้อมอยู่ในนั้น ในสถานการณ์เช่นนั้น อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่องค์รัชทายาทในขณะนั้นก็ยังไม่กล้าที่จะเสี่ยงอันตรายพาผู้คนออกมาจากพื้นที่ประสบภัยจากโรคระบาด
ในตอนนั้นเขากอดใจที่สิ้นหวังลงบัญชาการฝู่โจวด้วยตนเอง แม้จะห่วงใยประชาชน แต่ทุกวันที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ป่วยที่ทุกข์ทรมานเ่าั้ ได้ยินเสียงร้องไห้อันขมขื่นดังขึ้นอยู่ทุกที่ทุกเวลา แล้วจะไม่ให้กลัวได้อย่างไร แต่เพื่อวาจานั้นของเสด็จพ่อ ‘อย่าได้สูญสิ้นความเป็ราชวงศ์’ ทุกๆ วันเขาต้องพาคนสนิทออกไปตามถนนเพื่อปลอบขวัญราษฎร เขาอยู่ที่ฝู่โจวเป็เวลานานถึงหนึ่งรอบเหมันต์ฤดู
ในตอนนั้นเขาเองก็คิดไม่ถึง ว่าที่ตัวเองถูกขังอยู่ในนั้นเป็เพราะความตั้งใจของเสด็จพ่อ ตนยังนึกว่าเป็เพราะการกระทำที่อุกอาจของผู้ตรวจการฝู่โจวนั่น ถึงขนาดยืดเวลาฎีกาฉบับที่เขียนถึงโรคระบาด แต่เมื่อคืนวานผู้อ่านฎีกาเหยียนซูได้บอกฮ่องเต้อย่างละเอียดแล้ว เขาคิดผิดแล้ว นอกจากโรคระบาดและการบรรเทาภัย เื่เหล่านี้ไม่คุ้มกับการที่เขาเข้าวังกลางดึกเลย
นึกถึงจิ่งเซี่ยวฮ่องเต้ที่รอคอยอยู่ในท้องพระโรง ฉู่อวี้ที่นั่งอยู่บนรถม้ามุมปากหยักยิ้มเย็น ราวกับดอกฝิ่นที่กำลังแบ่งบาน ‘เสด็จพ่อ ท่านคงคิดไม่ถึงเป็แน่ ดาวทานหลางที่ท่านอยากสังหารนั้นมีโชคชะตาแข็งแกร่ง การเดินทางไปฝู่โจวครั้งนี้ไม่เพียงแต่ไม่ตายเท่านั้น ซ้ำยังสร้างชื่อเสียงงดงามมีคุณธรรม ดินแดนต้าฉีแห่งนี้จะต้องตกอยู่ในมือข้าอย่างแน่นอน!
...
2K
