บทที่24 ฮัวตี๋ฮัวฟางและฮัวเต๋อ
เฉินหนานรู้สึกยินดีที่มีคนมอบเงินให้แบบฟรีๆเขามีความสุขมากๆมาเที่ยวแต่กลับได้เงินถึงห้าร้อยล้าน
“มิน่าเล่าทำไมพวกรีดไถเงินถึงได้ไม่เลิกอาชีพนี้เสียทีมันสบายแบบนี้เอง”เฉินหนานคิดในใจ
“นายกำลังคิดอะไรอยู่ฉันรู้นะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลย”ฟู่รินพูดพร้อมหัวเราะ เฉินหนานหันมาทำตาปริบๆ
“เห้อผู้หญิงน่ากลัวเกินไปแล้วเธออ่านใจฉันได้หรือเปล่าเนี่ย”เฉินหนานรู้สึกว่ายิ่งรู้จักผู้หญิงยิ่งน่ากลัวเขาต้องระวังผู้หญิงให้มากๆโดยเฉพาะเหลียนชิง ตอนอยู่แดนเซียนเขาไม่เคยสนใจผู้หญิงเลยพอมาอยู่โลกนี้เขาเปิดใจและลองทำอะไรใหม่ๆในแง่มุมที่ต่างออกไปมันทำให้ชีวิตมีความหมายไปอีกแบบ
“พวกเราไปได้หรือยัง”เสียงที่ทำลายความคิดเขาก็เกิดขึ้น เขามองไปที่ตู้ิ
“ยังก่อนพวกนายยังไปไม่ได้อยู่ดูอะไรสนุกๆก่อน”พวกมันขนหัวลุกทันทีน้ำเสียงที่เฉินหนานใช้น่ากลัวมากฟานถงมองไปยังฮัวเต๋อที่เือาบหน้าตอนนี้มันอยู่ในอาการมึงงงปากมันเหมือนคนแก่มากในตอนนี้ แล้วหันไปมองเฉินหนานที่กำลังกินอาหารอย่างมีความสุข เฉินหนานเหลือบมองไปที่ฟานถงแล้วเอ่ย
“พวกนายทำแบบนี้บ่อยสินะ”มันลนลานรีบตอบ
“ไม่ๆ”เฉินหนานส่ายหน้า
“ในโลกนี้มีผู้หญิงมากมายและมีสถานที่แบบที่ว่าพวกแกแค่จ่ายเงินไปพวกเธอก็ยอมทำตามที่พวกนายสั่งแล้วแต่นายดันเลือกทางที่มันลำบากมากๆให้กับพวกเธอ”เฉินหนานมองไปที่พวกมันอย่างดุร้าย
“นายคิดว่าผู้หญิงทุกคนพอพวกนายทำเลวๆลงไปแล้วเอาเงินฟาดหัวพวกเธอแล้วเื่ก็จบสินะพวกนายคิดง่ายไปคนทุกคนย่อมมีทางของตัวเองแต่พอพวกนายทำเื่เลวๆกับพวกเธอไปพวกเธอบางคนก็ไม่สามารถใช้ชีวิตตามปกติได้อีกต่อไปนายควรไปหาพวกมืออาชีพดีกว่าเห้อฉันพูดไปพวกแกคงไม่เข้าใจหรอกไว้ลองเกิดเื่แบบนี้กับคนในครอบครัวพวกแกดูฉันรับรองเลยว่าพวกแกต้องฆ่าพวกมันตายแน่จริงไหม”เมื่อพวกมันได้คิดก็ซึมไป แต่พอได้ยินขำหลังมันแทบกระอักเืรีบคุกเข่าทันที
“งั้นฉันทำไมไม่ฆ่าพวกแก่เลนล่ะเื่จะได้จบๆจะได้ไม่มึใครโดนแบบเพื่อนฉันอีก”ทั้งสองน้ำตาไหลทันที
“แต่นานเอาเงินไปแล้ว”สายตาเฉินหนานดุร้ายทันที
“ใครเอาเงินนายไปงั้นหรือ”
“ไม่ๆไม่มีใครเอาไปทั้งนั้น”ทั้งสองนั่งคุกเข่าร้องไห้ เฉินหนานหันไปที่ฮัวเต๋อแล้วเอามือตบหน้าให้มันได้สติ
“พ่อแม่นายจะมาไหมฉันรอนานแล้วนะ”มันพูดจาอู้อี้ฟังไม่รู้เื่
อีกด้านหนึ่งฮั่วเต๋อและหัวฟางกำลังเดินเข้าคาสิโน รอยัล ในครือตระกูลเหลียนด้วยจำนวนผู้เชียวชาญจำนวนกว่าสามสิบคน เมื่อมีจำนวนคนมาจำนวนมากขนาดนี้ทำให้หลายคนสนใจและมองไปที่กลุ่มของฮัวตี๋ ยามเฝ้าประตูจึงรีบมาต้อนรับพวกเขาได้รับคำสั่งจากพ่อบ้านตระกูลเหลียนแล้วว่าให้พวกเขาเข้าไปได้ฮัวตี๋แปลกใจนิดหน่อยที่เขาสามารถผ่านเข้าไปได้ง่ายๆแบบนี้
“คุณฮัวไม่ทราบว่าจะมาเล่นหรือมาเที่ยวครับ”พนักงานยิ้มแย้มต้อนรับเขา
“ฉันมาหาลูกชายเขาอยู่ที่ไหน”พนักงานยิ้มแล้วตอบ
“ห้องวีไอพี้าครับห้องแรก”
“ให้ผมเดินไปส่งไหมครับบอสฮัว”มันมองไปแบบเหยียดๆ
“ไม่ต้อง”ฮัวฟางมองด้วยความงงงวยกับกริยาพ่อของเธอที่พูดจาไม่ดีต่อพนักงานทั้งที่พวกเขาตอนรับอย่างดี ทว่าฮัวตี๋โกรธมากที่พวกเขาไม่ช่วยเหลือลูกชายของเขาและปล่อยให้ได้รับาเ็อยู่ในสถานที่ของพวกเขาแท้ๆพวกมันเดินขึ้นมาอย่างรวดเร็วไม่นานก็ถึงห้องของที่ลูกชานมันอยู่ ปัง!!!เสียงประตูดังขึ้นจากห้องที่เฉินหนานนั่งอยู่ภายในห้องวีไอพีกว้างมากคนสามสิบคนเขาไปได้สบาย เมื่อทุกคนเข้ามามันเห็นลูกชายที่ตกอยู่ในสภาพน่าอนาถก็โกรธมาก
“ใครเป็คนทำ”!!!!เฉินหนานยิ้ม
“โอ้หรือว่านายคือพ่อของมัน”
“แกเป็ใคร”เฉินหนานขมวดคิ้ว เมื่อตู้ิและฟานถงทั้งเห็นก็ขนลุกทันที
“ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่มาเก๊าถึงไม่เข้าใจภาษาจีนกันฉันถามคำถามง่ายๆแต่แกก็ตอบไม่ได้”หน้าฮัวตี๋กระตุกนี่เป็ครั้งแรกที่มีคนพูดกับเขาแบบนี้แถมยังเป็เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเสียอีก
“ไอ้เด็กเวรแกอยากตายหรือ”ฮัวฟางมองน้องชายอย่างสงสารเธอร้องให้ออกมาแต่ก็ไม่กล้าทำอะไร
“ไอ้แก่แกพูดอีกทีสิว่าใครจะตาย”เฉินหนานเริ่มโกรธมีคนเข้ามาขู่เขาทั้งๆที่ไม่ถามต้นสายปลายเหตุก่อนแบบนี้
“แกต้องเจอดี”ฮัวตี๋คำรามออกมาลั่น ตู้ิพยายามจะบอกให้ฮัวตี๋ใจเย็นๆก่อนเพราะมันรู้ว่าเฉินหนานน่ากลัวมากมันก็ไม่กล้าพูดออกไปมันกลัวโดนตบอีกเช่นเดียวกับฟานถงที่ปิดปากแม้ว่าพ่อฮัวเต๋อจาพาคนมาเยอะแต่มันไม้รู้สึกดีขึ้นเลย
“พวกแกรออะไรหักขามันซะ”
“พ่อคะใจเย็นๆก่อนเรายังไม่ทันรู้เื่อะไรเลย”
“หุบปาก”!!!!!
“พวกแกยังไม่ลงมืออีก”พวกมันพุ่งไปหาเฉินหนานทันที
“พวกแกกล้ามากนะที่ทำเพื่อนฉันใ”เฉินหนานพุ่งออกไปแล้วต่อยไปที่หมัดคนของคนที่ต่อยมาที่เขา ปัง!!!กระดูกของมันหักและทะลุออกมาจากแขน อ๊ากก!!!มันร้องลั่น คนอื่นๆก็ไม่ต่างกันขาของพวกมันโดนหักขาบางคนเือาบไปทั้งตัวใช้เพียงสิบนาทีคนกว่าสามสิบคนลงไปร้องโอดโอยด้วยความเ็ป ฮัวตี๋และคนที่ดูอยู่ขนหัวลุก นี่คือผู้เชี่ยวชาญสามสิบคนเลยนะทำไมตกอยู่ในสภาพแบบนี้ภาพที่มันคิดไว้ในหัวคือเฉินหนานคุกเขาขอชีวิต รินมองด้วยความขบขันเอาไอ้พวกนี้มาอีกเท่าหนึ่งก็ไม่ต่างกันขนาดเ้าสำนักเว่ยยังตกอยู่ในสภาพน่าอนาถแล้วไอ้พวกนี้มันจะนับเป็อันใด
“ไอ้แกแก่ไม่ไว้หน้าฉันเลยนี่หว่าแม้แต่ชื่อฉันแก่ก็ไม่ถามสั่งคนลงมือเฉยเลยเห็นไหมฉันเจ็บมือไปหมดแล้วเืพวกมันก็กระเด็นโดนเสื้อฉันแล้วแบบนี้ฉันจะเที่ยวยังไง”
“นี่ แกเป็ใครกันแน่”
“ฉันจะสอนอะไรให้นะแกกับลูกนี่มันเหมือนกันจริงๆไม่ยอมสืบดูก่อนว่าฉันเป็ใครเสือกลงมือไม่คิดหรือว่าตระกูลแกอาจหายไปจากมาเก๊าน่ะ”
“นี่”มันพูดไม่ออกตอนนี้ฮัวฟางคุกเข่าร้องอย่างโง่งม
“ป…ปล่อยพวกเราไปเถอะค่ะอย่าลดตัวมาทะเลาะกับคนต่ำต้อยอย่างพวกเราเลย”เฉินหนานมองไปที่หญิงสาวที่ร้องไห้หน้าตาเธองดงามมากแต่ก็เทียบไม่ได้กับรินเลยแม้แต่น้อย
“โอ้ดูเหมือนแกพอมีโชคอยู่บ้างที่มีลูกที่ดีฉันว่าทั้งบ้านมีเธอคนนี่พอจะรักษาตระกูลเอาไว้ได้นะ”ฮัวตี๋หน้าชาเขาโกรธที่ลูกชายโดนทำร้ายจนขาดสติและทำอะไรโดยไม่คิด
“เธอเป็พี่สินะเธอรู้ไหมว่าน้องเธอคิดจะทำอะไรเพื่อนฉัน”เธอสายหน้าอย่างเลื่อนลอย
“มันคิดจะข่มขืนเพื่อนฉันพอมันสมใจแล้วก็แบ่งให้ไอ้สองคนนั่นทำต่อเธอคิดว่าฉันควรฆ่ามันไหม”หัวใจเธอหล่นวูบลงไปทันทีรวมไปถึงฮัวเต๋อมันไม่คิดเลยว่าลูกชายมันจะเลวเพียงนี้
“พ่อผมขอ”เพี้ยะ!!!
“ไม่ต้องพูดยังไม่ถึงตานาย”เฉินหนานตบมันจนหน้าหันเืกระจาย
“เอาล่ะบอกมาฉันควรทำยังไง”
“คุณคะคุณชื่ออะไรหรือคะฉันไม่รู้จริงๆว่าน้องชายฉันจะเลวได้ถึงขนาดนี้ที่ผ่านมาฉันคิดว่าเขาแค่สนุกไปวันๆเท่านั้น”ต่อหน้าสองพ่อลูกฮัวเต๋อทำตัวเป็เด็กดีมาตลอดเธอจึงไม่คิดว่าน้องชายเธอจะทำเื่แบบนี้กับผู้หญิง
“แล้วถ้าฉันไม่มีความสามารถเธอรู้ไหมว่าวันนี้เพื่อนฉันจะต้องจบยังไง”ฮัวฟางร้องไห้ไม่หยุดเฉินหนานเมินฮัวตี๋โดยสมบูรณ์เขาไม่อยากคุยกับคนโง่
“อ่อฉันชื่อเฉินหนาน”
“คุณเฉินพอจะปล่อยน้องชายและตระกูลเราไปได้ไหมคะฉันยอมทำทุกอย่าง”
“เธอหมายความว่ายังไง”
“ฉันยอมจ่ายค่าชดเชยให้กับเหตุการณ์นี้”เธอกัดฟันพูดออกไป
“ค่าชดเชยอะไรฉันมีเงินมากพอแล้ว”เมื่อสองคนนั้นได้ยินหน้ากระตุกทันทีแล้วยิ้มแห้งๆ ก็ใช่สินายได้เงินเราไปห้าร้อยล้านนี่พวกมันคงคิดแบบนั้น
“พันล้านตกลงไหม”เฉินหนานขมวดคิ้ว
“สองพันล้าน”นี่เป็เงินทั้งหมกที่จายได้โดดไม่มีผลต่อธุรกิจแต่พวกเธอก็ต้องใช้เงินที่เหลืออย่างละวังเธอกัดฟันพูดออกไปเฉินหนานยิ้มพร้อมดึงเธอขึ้นมาแล้วเอาเธอไปนั่งบนโซฟารินเห็นแบบนี้ก็อดขำไม่ได้
“เธอไม่คิดว่าต้องถามพ่อเธอหรอ”
“ไม่ๆตกลง”ฮัวตี๋รีบพูดออกมา
“เอ้าไม่ฆ่าฉันแล้วหรือ”กริ๊งๆ…เสียงโทรศัพท์ของฮัวฟางดังขึ้นพอดีเธอมองไปที่เฉินหนานแล้วเขาพยักหน้าให้เธอจากนั้นเธอจึงรับสาย หน้าเธอซีดลงทันที
“น้อยชาย”โทรศัพท์ร่วงจากมือเธอฮัวตี๋เห็นก็รู้สึกว่าผิดปกติจึงเอ่ยถาม
“มีอะไรลูก”
“เขา เขา……เป็น้องชายนายหญิงเฟ่ย”มันถึงกลับทรุดลงทันที
“ไอ้ลูกเวรหาเื่ได้ไม่เว้นแต่ละวันฉันจะฆ่าแก่”ฮัวตี๋พุ่งไปกระชากหัวลูกชายมันมาตบซ้ำๆไปมาเฉินหนานสับสนนิดหน่อยแต่ได้ยินชื่อคุ้นๆ
“เธอรู้จักพี่สาวเหลียนเฟ่ยด้วยหรือ”เธอตาลอย
“จบแล้วตระกูลฮัว”เฉินหนานอยู่ในอาการสับสนเขาเข้าไปเขย่าตัวเธอจนได้สติ
“เธอเป็อะไร”
“คุณเฉินละเว้นตระกูลเราด้วยได้โปรด”เฉินหนานถอนใจ
“เอาล่ะข้อตกลงเราเหมือนเดิมแต่พวกเธอต้องบริจาคเงินเข้าการกุศลทุกปีว่าแต่ใครโทรมาเมื่อกี้”
“ไม่มีอะไรค่ะฉันจะรีบทำตามที่คุณบอก”เฉินหนานยิ้ม
“ฉันขอเตือนนะเห็นแก่ที่เธอเป็คนดีหากไม่อยากให้ตระกูลถูกลบเธอควรเป็ผู้นำไม่ใช่พ่อของเธอถ้าวันนี้เธอไม่มาตระกูลเธอหายไปแน่ๆเอาคนของพวกเธอไปซะ”
หลังจากนั้นเฉินหนานก็เปลี่ยนชุดใหม่แล้วไปเล่นพนันกับรินพวกเขาสนุกกับการเล่นเกมส์ใหม่ๆของโลกนี้เขาใช้พลังจับผิดพวกเขาแล้วพบว่าเขาเล่นปกติไม่ได้โกงเขาก็เลยไม่โกงเช่นกันเขาศึกษาวิธีเล่นหลายๆรูแบบเขาสนใจไพ่มากที่สุดเล่นง่ายเขาโดนกินไปเจ็ดสิบล้านเขาห่อเหี่ยวมากๆ แต่ว่ามันก็สนุกดีเฉินหนานซื้อไพ่กลับไปสำรับหนึ่งเพื่อหัดเล่นรินเองก็พอใจมากหลังจากเจอเื่น่าหงุดหงิดมา
“เธอมีความสุขไหมวันนี้”
“แน่นอนนายเป็ผู้ชายที่สุดยอดจริงๆ”
“ฮ่าๆอย่าเลยเธอโดนจีบไปสิบกว่าครั้งในคืนนนี้แล้วมาบอกว่าฉันสุดยอดเนี่ยนะ”รินยิ้ม
“นายหึงรึไง”เฉินหนานสำลักวายที่กำลังดื่ม
“ฉันจะไปหึงเธอทำไม”รินยิ้มอย่างน่ารัก
“จริงหรือ”
“เรากลับไปนอนกันดีกว่าพรุ่งนี้ต้องกลับแล้ว”เสียงโทรศัพท์เฉินหนานดังขึ้นเมื่อเขาดูเบอร์ก็กดรับ
“พี่สาวมีอะไรหรือเปล่าครับ”
“เรียบร้อยไหมนายให้ฉันช่วยอะไรไหม”เฉินหนานหัวเราะ
“ไม่ใช่ว่าพี่สาวจัดการให้แล้วหรอกหรือ”เธอหัวเราะ
“นายนี่หูตาไวจริงๆฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย”
“ฮัายังไงก็ขอบคุณมากครับอ่อพวกพี่กลับวันไหนงั้นหรือเราไปธิเบตวันจันทร์นะนายมีอะไรงั้นหรอ”เฉินหนานคิดสักพักพวกเขาต้องไปเจอองค์กรพวกนั้นแน่ๆหากพวกเขาเป็อะไรขึ้นมาเขาเองอาจขาดพันธมิตรที่แข็งแกร่งไป
“ตอนเย็นๆว่างไหม”เธอหันไปถามสองคนที่เหลือ
“ได้เราว่าง”
“งั้นเจอที่ร้านเดิม”
ที่โรงพยาบาลฮัวเต๋อและเพื่อนๆรวมไปถึงผู้เชี่ยวชาญเข้ารับการรักษาฮัวฟางโกรธน้องชายตัวเองมากแทบอยากตัดพี่ตัดน้องกับเขาเมื่อคิดว่าเขาทำอะไรกับผู้หญิงเธอเองที่เป็ผู้หญิงเช่นกันมันช่วยไม่ได้ที่เธอจะคิดภาพตามเธอคงฆ่าตัวตายเป็แน่และยังมีสายจากพ่อบ้านเหลียนอีกตระกูลเหลียนนั้นมีอำนาจควบคุมทั้งมาเก๊าเรียกว่าตัดสินให้เป็หรือให้ตายได้เลยแล้วคนที่มีอำนาจสูงสุดในตระกูลคือเหลียนเฟ้ยเนื่องจากเธอเป็ผู้บ่มเพาะและยังฉลากมากใครจะต่อต้านเธอได้ตระกูลฮัวแค่เพียงฝุ่นที่คอยติดเท้าเธอเท่านั้น เมื่อผู้าุโตระกูลฮัวได้ยินเื่ทั้งหมดพวกเขาอยากฆ่าหลานชายเขามากต่อไปนี้พวกเขาจะต้องโดนเพ่งเล็งแน่นอนคำพูดสุดท้ายของเฉินหนานนั้นพวกเขาทบทวนแล้วจึงเปลี่ยนผู้สืบทอดเป็ฮัวฟางแทนเพียงวันเดียวตระกูลฮั้ววุ่นวายไปทั้งตระกูลส่วนฮัวเต๋อแน่นอนว่าเขาไม่สามารถใช้บัตรของตระกูลได้อีกเป็เวลาสามปีเขาต้องทำงานมีเงินเดือนส่วนตู้ิและฟานถงเองที่ตระกูลก็ได้รับสายจากลกพอบ้านเช่นกันพวกมันสภาพไม่ต่างกันและสั่งห้ามไปพบกับฮัวเต๋ออีก
เฉินหนานออกจาโรงแรมพร้อมรินเขาแวะร้านหยกก่อนไปที่สนามบินแน่นอนว่าสายการบินของิกวง เสียงข้อความดังขึ้นเงินเขามาสองพันล้านเข้าบัญชีเขา
“โอ้ให้ตายฉันหาเงินสองพันห้าร้อยร้อนในคืนเดียว”เฉินหนานยิ้มร่าเมื่อเครื่องขึ้นเฉินหนานหาที่ลับตาคนแล้วลงอาคมในจี้หยกสามชิ้นที่เขาซื้อมาจากันเขาก็นอนพักสี่โมงเย็นเขามาถึงบ้านเขาหลังจากนั้นรินก็กลับไป เฉินหนานออกไปห้องอาหารวินเทอร์ทันที…
2K
