เป็อีกเช้าที่เ้านายหนุ่ม ต้องแอบถอนหายใจหนักๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเลขาส่วนตัวก้าวเข้ามาในห้อง เรียวน่องขาวที่ยาวโผล่พ้นกระโปรง หรือจะเป็กางเกงผสมกระโปรงนั้นเขาเองก็ยังไม่แน่ใจนัก
แต่ที่แน่ๆ มันช่างสั้นกว่าวันอื่นๆ แถมจับจีบรอบตัวทำให้ชายกระโปรงบานออกอีก แล้วมันก็มักจะพลิ้วไหวไปตามแรงก้าวเดินของเ้าของได้ดียิ่ง
ไม่เข้าใจว่าคุณยายดารา ปล่อยหลานสาวสุดรักสุดหวงออกบ้านมาด้วยชุดนี้ได้ยังไง พ่อเขาก็อีกคน นั่งรถมาด้วยกันทำไมไม่ตักเตือนบ้าง นี่ถ้าเป็น้องคลานตามกันออกมา
เขามั่นใจว่าจะสั่งให้กลับไปเปลี่ยนทันทีแน่ แต่กับน้องต่างสายเื ที่เ้าตัวแทบไม่เห็นว่าเขาเป็พี่ในสายตาแบบนี้ ยากยิ่งจะทำอย่างที่ใจคิดได้
ความผิดนี้อยากจะยกให้คุณยายดาราเต็มๆ เพราะถ้าท่านไม่เข้ามาแทรกระหว่างเขา กับน้องสาวคนเล็กของบ้านเรื่อยมา เขาคงมีโอกาสได้สั่งได้สอนหรือเตือนอะไรบ้าง แต่นี่! ท่านจงใจทำให้น้องคนเล็กของบ้านไม่เห็นว่าเขาเป็พี่ ไม่เห็นเขาเป็คนในครอบครัว
สายใยในความเป็พี่น้องนั้นแทบไม่หลงเหลืออยู่ระหว่างเขากับน้องเล็ก ผิดกับน้องชายสองคน ที่เห็นเขาเป็พี่ ให้ความนับถือและสนิทสนมกับเขา เข้าหาเขา มีอะไรก็มักจะมาปรึกษาเขาก่อนเป็คนแรก
ส่วนคนเพิ่งทรุดกายลงนั่งเก้าอี้ไม่ห่างจากเขานั้นน่ะเหรอ ที่เรียกเขาว่า ‘พี่’ ทุกวันนี้ก็นับว่าดีแล้ว ใจจริงคุณยายดาราคงอยากให้เรียกชื่อเฉยๆ
หรือไม่ก็คงไม่ให้หลานสาวเข้าใกล้ ไม่ให้พูดคุยด้วยกระมัง แม้ไม่เห็นกับตา แต่เขารู้ดีว่า ท่านเสี้ยมหลานสาวให้ก้าวร้าวกับเขาเสมอ แล้วน้องเล็กจะเหลือความนับถือเขาได้ยังไงกัน
“หลังประชุมย่อย เตรียมสอบนะครับคุณน้องดาว”
เขาเตือนความจำแบบไม่เงยหน้าไปมอง เพราะมัวแต่จ้องรายงานผลประกอบการประจำไตรมาสอยู่
“รู้แล้วล่ะค่ะ ไม่ต้องย้ำนักหรอก กลัวน้องดาวไม่รู้หรือไงว่าพี่ดินเป็เ้านายใหญ่ในแผนกนี้ คิดว่าน้องดาวอยากมาเป็เลขาพี่ดินนักหรือไง ถ้ามีตำแหน่งว่างเมื่อไหร่ น้องดาวจะรีบไปทำทันทีเลย”
“เฮ้อ!!!”
นี่ก็เป็อีกเื่ที่เขาเหนื่อยหน่าย ด้วยบอกไม่กี่คำ ก็มักจะได้อีกร้อยคำตอบหรือคำบ่นกลับมาเสมอ เป็แบบนี้มาอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ แล้ว ที่แย่ไปกว่านั้น
น้องเล็กไม่ได้ทำแค่ตอนอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องนี้ แต่ต่อหน้าเลขากับผู้ช่วยของเขาก็ทำ ในห้องประชุมก็เคยทำ หรือแม้แต่ต่อหน้าท่านประธานใหญ่ก็เคยทำมาแล้ว
ไม่รู้ว่าความอดทนของเขาจะหมดลงเมื่อไหร่ และเดาไม่ออก ว่าเขาจะจัดการกับน้องเล็กแสนแสบด้วยวิธีใด ถ้าเป็เมื่อก่อน เขาจะจับมาหวดให้ก้นลาย แต่ตอนนี้ทำได้ที่ไหน ในเมื่อน้องโตเป็สาวแสนสวยขนาดนี้ สิ่งที่ทำได้ก็คือ ถอนหายใจหนักๆ แล้วทำงานของตัวเองต่อไป
“มื้อเช้ามาแล้วค่ะคุณดิน ขอโทษนะคะ ช้าไปหน่อยค่ะ พอดีต้องแวะไปส่งเ้าตัวยุ่งที่มหา’ ลัยก่อน วันแรก! นางอยากให้แม่ไปเป็กำลังใจค่ะ”
สุนทรีย์เดินเข้ามาพร้อมถาด ปากนั้นก็ร่ายยาว สองเท้าก็ก้าวไปยังโต๊ะอเนกประสงค์ที่เ้านายจะใช้ประจำ มือก็ยกจานออกจากถาดไป
“เช้านี้มีเดนิสไส้คัดตาส กับไส้บลูเบอร์รีค่ะ มีมะละกอ สตอเบอร์รี องุ่นไร้เมล็ดให้ด้วยค่ะ ตามด้วยกาแฟเพียวๆ และน้ำเปล่าอีกหนึ่งค่ะ”
“ขอบคุณครับพี่สุน”
ปัถพีเดินตามมาทรุดกายลงนั่งตรงเก้าอี้ทันที เพราะหิวตงิดๆ แล้ว เนื่องจากเลยเวลาอาหารเช้ามาเกือบครึ่งชั่วโมง แน่นอนว่าเขาจะต้องกินไป และนั่งฟังเลขากับผู้ช่วยรายงานผล เกี่ยวกับงานที่เขาสั่งให้ทำั้แ่เมื่อวานนี้ เพราะไม่มีเวลามาก ตารางงานของเขาแน่นั้แ่เช้าจรดเย็น
“แหม! กินมื้อเช้าแบบฝรั่งจ๋าเชียวนะ ทำยังกับเกิดที่อังกฤษยังงั้นล่ะ แหวะ!!! หมั่นไส้!!!”
ได้ยินเต็มสองรูหู แต่ไม่อยากต่อปากต่อคำ นอกจากจัดการกับมื้อเช้าไป ควบคู่กับการอ่านงานไปด้วย สุนทรีย์นั้นได้แต่แอบถอนหายใจให้เ้านายหนุ่ม กับลูกสาวเ้านายใหญ่ แล้วเดินออกจากห้องไป เหมือนทุกครั้งที่เห็นสองพี่น้องต่างสายเืเหน็บแนมกันไปมาเท่านั้น
พอกะเวลาให้เ้านายกินได้สักพัก ก็เดินหอบแฟ้มเข้ามาประชุมย่อยดังเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็เห็นจะเป็มีผ้าพันคอติดมือมาวางไว้บนโต๊ะข้างเ้านายด้วย นพกรนั้นให้สงสัยไม่น้อย
เพราะมันไม่ได้เข้ากับเ้านายสักนิด หากสุนทรีย์จะซื้อมาฝาก แต่พอเห็นมือใหญ่คลี่ผ้าผืนนั้นออก แล้วคลุมลงบนตักของคนเป็เลขาส่วนตัวเท่านั้น เขาก็กลั้นขำแทบไม่อยู่
ส่วนคนเป็เ้าของตักที่คว้าสูทของเขาติดมือมาด้วยเหมือนทุกเช้านั้น ถึงกับมองเขาหน้าหงิก ในใจนั้นก็คาดโทษเอาไว้หลายกระบุง แต่ยังไม่มีโอกาสเอาคืนสักครั้ง ตรงกันข้ามส่วนใหญ่จะเป็ฝ่ายถูกเล่นงานมากกว่า และรู้ดีว่าตัวเองจะทำอะไรเขาไม่ได้ ในเมื่อมาอยู่ในอาณาจักรของเขานี่นา
ปัถพีลุกจากโต๊ะหลังประชุมย่อยเสร็จลง ตาก็มองเลขาส่วนตัวพากระโปรงสั้นๆ เดินกลับไปหาโต๊ะตัวเอง ในมือมีผ้าพันคอที่เขาสั่งสุนทรีย์ให้ซื้อมาเมื่อวานนี้ติดไปด้วย
แรกทีเดียวเขาคิดว่าเลขาจะหอบเอกสารเดินมานั่งตรงหน้าเขา แต่กลับเดินออกห้องไป เดาว่าน่าจะเข้าห้องน้ำก่อน เลยไม่ได้ว่าอะไร นอกจากก้มหน้าลงไปหางาน เพื่อเป็การฆ่าเวลา
“น้องดาวพร้อมจะสอบแล้ว พี่ดินว่างหรือยังคะ”
เสียงนี้ส่งมาแทบจะพร้อมกับเ้าตัวเดินเข้าห้องมาด้วยซ้ำ แม้พยายามจะไม่มีอคติใดๆ แต่กับคำถามนี้
“พร้อมั้แ่เมื่อวานแล้วครับ”
ทว่าก็ทนไม่ได้ ทำให้ได้เห็นใบหน้าสวยๆ ที่ถูกต้องแต้มไว้อย่างดีและลงตัว สะบัดน้อยๆ หนีเขาไป รูปร่างอรชรนั้นก็อ้อนแอ้น อกเป็อก เอวเป็เอว ขาเป็ขา แล้วผู้ชายหน้าไหนจะไม่อยากมองนานๆ
‘ให้ตายสิไอ้ดิน!!! นั่นน้องแกนะ!!!’
เขาเกลียดตัวเอง ที่คิดอะไรไม่เข้าท่า และแอบบ่นคุณยายดาราควบคู่ไปด้วย ที่ดันมาแยกน้องสาวต่างสายเืคนนี้ ให้ห่างเขาตลอดเวลา ทำให้ความผูกพันฉันพี่น้องนั้นมีน้อยนิดเต็มที ผิดกับน้องชายทั้งสองคนละเื่ ที่ไม่ว่าจะยังไงหรือเมื่อไหร่ เขาก็เห็นว่าเป็น้องของเขาอยู่ดี
“แล้วจะให้นั่งตรงไหนคะ” เสียงน้องสาวนอกไส้ส่งมา นำพาความคิดบ้าๆ ของเขาจบสิ้นลง
“ตรงไหนก็ได้ แต่ต้องเอาผ้าผืนนั้นมาด้วย จะตรงนี้ก็ได้ครับ”
เขาผายมือไปยังเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา ปากก็บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และไม่สนใจสายตาเอาเื่ของอีกฝ่าย เมื่อได้ยินเขาสั่งให้ ‘เอาผ้าผืนนั้นมาด้วย’
แถมเขายังใช้เท้าหยัดพื้นจนเก้าอี้ประจำตำแหน่งเลื่อนออกไปเล็กน้อย ยกขาขวาขึ้นทับขาซ้ายด้วยท่านั่งแบบสบายๆ ดวงตาที่มีสีฟ้าปนเล็กน้อยนั้น ก็จับจ้องอยู่กับคนตรงหน้า
“เริ่มเลยครับ ผมมีเวลาไม่มาก”
“รู้แล้วล่ะค่ะว่าเ้านายยุ่ง ว่าแต่ให้เริ่มั้แ่ตรงไหนคะ”
คนกำลังจะสอบอดเหน็บแนมไม่ได้ เพราะไม่ชอบใจที่ถูกเร่งยิกๆ อีกทั้งมาดคนตรงหน้าก็กวนประสาทเหลือร้าย ทีตอนไปกินข้าวที่บ้าน หรือตอนอยู่บ้านด้วยกัน ไม่เห็นจะเก๊กขนาดนี้
“เอาั้แ่เริ่มต้นตั้งบริษัทมาเป็ไงครับ ผมอยากรู้ว่าอ่านมาแล้วน้องดาวเข้าใจดีหรือเปล่า และห้ามผิดนะครับ ไม่งั้นผมให้กลับไปอ่านใหม่ แล้วมาสอบใหม่ ไม่มีข้อยกเว้นด้วยครับ”
“ค่ะ! เ้านาย”
คนเป็เลขาส่วนตัว ส่งน้ำเสียงประชดประชันคนเป็เ้านายนิดๆ เพราะหมั่นไส้ในท่าทีจริงจังเกินเหตุเวลาเอ่ยประโยคนั้นออกมา ‘ทำราวกับว่า ถ้าบอกข้อมูลผิดไป โลกทั้งใบจะแตกซะงั้น’
“บริษัท บีแอลแอล โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) เป็ธุรกิจผลิตนมพร้อมดื่มมยูเอสที นมพาสเจอร์ไรส์ และน้ำผลไม้พาสเจอร์ไรส์ ตั้งอยู่ถนนนวมินทร์ กรุงเทพฯ”
คนรายงานกลอกตาไปมา เป็เชิงบอกให้รู้ว่าเบื่อ และทำไมจะต้องสาธยายด้วย ในเมื่อตัวเองและคนตรงหน้าก็นั่งอยู่ในบริษัทนี้อยู่แล้ว
“แล้วไงต่อครับ”
คนหน้าลูกครึ่งกลั้นขำเอาไว้อย่างมิดชิด แล้วส่งเสียงเข้มๆ ไปหา เพื่อบอกให้คนเป็เลขาส่วนตัวว่า เอาจริง! ห้ามทำเป็เล่น!
“มีบริษัทลูกทั้งหมดสามบริษัท คือหนึ่ง บริษัท บีแอลแอลแลนด์ จำกัด ธุรกิจหลักคือพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ให้เช่าที่ดิน อาคาร โกดัง ตั้งอยู่อยุธยา สอง บริษัท บีแอลแอล ฟาร์ม จำกัด เป็ธุรกิจจำหน่ายน้ำนมดิบเพื่อขายป้อนให้บริษัทแม่ และลูกค้ารายใหญ่ๆ ตั้งอยู่ที่จังหวัดอุดรธานี สาม บริษัท บีแอลแอล เฮลตี้ดริ้งค์ จำกัด เป็ธุรกิจผลิตน้ำผลไม้ออแกนิค และไม่ใส่น้ำตาลหรือสารทดแทนความหวาน และไม่ใช้วัตถุกันเสีย ตั้งอยู่ปากช่อง...”
คนหน้าหล่อยังคงนั่งไขว่ห้าง ฟังคนหน้าสวยรายงานโดยไม่ขัดใดๆ หรืออีกนัยคือ ริมฝีปากบางๆ ขยับไปมาไม่ยอมหยุด จนไม่มีโอกาสได้แทรก สิ่งที่ทำได้ก็คือนิ่งเท่านั้น
“จบค่ะ ครบถ้วนและไม่มีอะไรผิดพลาดค่ะ”
กระทั่งมั่นอกมั่นใจว่าผลการทดสอบผ่านฉลุยเลยเอ่ยคำนี้มา เ้าของ่ขายาวที่ไขว้กันไว้อยู่นั่น ถึงได้ยกออก แล้วใช้มือดึงขอบโต๊ะเพื่อให้เก้าอี้ที่เขานั่งเลื่อนเข้าไป ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางอารมณ์ดีนิดๆ กังวลหน่อยๆ
“ยังไม่ครบครับ”
“ยังไงไม่ทราบคะ”
ทำเอาคนถูกทดสอบหน้าหงิก และส่งเสียงที่บ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์กลับทันที
“ผมบอกให้รายงานั้แ่เริ่มต้นตั้งบริษัท...”
“น้องดาวก็รายงานั้แ่เริ่มต้นแล้วไงคะ พี่ดินไม่ได้ฟังเหรอคะ”
ยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ คนถูกทดสอบก็ขัดขึ้นด้วยสีหน้าและท่าทางบอกว่าไม่คิดจะยอมง่ายๆ
“ฟังครับ ไม่งั้นผมจะรู้เหรอ ว่าน้องดาวรายงานไม่ครบ”
“ทำไมจะไม่...”
ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นห้ามทันที เมื่อคนตรงหน้าทำท่าว่าจะแย้ง เพราะไม่งั้นคงจะเถียงกันไปมาแบบนี้ไม่มีวันจบสิ้นแน่ๆ
“ที่บอกว่าไม่ครบ เพราะน้องดาวเริ่มรายงานตอนที่บริษัท บีแอลแอล โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) ไงครับ”
“แล้วมันผิดตรงไหนหรือไม่ครบตรงไหนล่ะกันคะ”
“ก็ตรงที่แรกเริ่มนั้น เราเป็แค่ บริษัท บีแอลแอล จำกัด ั้แ่สมัยคุณปู่ตั้งขึ้นครับ และตอนคุณพ่อมาบริหารต่อ ก็ยังเป็แค่บริษัทจำกัดอยู่ ยังไม่ได้จดทะเบียนเข้าตลาดหลักทรัพย์เลย กระทั่งเมื่อห้าปีที่แล้ว”
“แค่นี้เอง พี่ดินไม่เห็นต้องเล่นแง่กับน้องดาวเลยนี่คะ”
“น้องดาวใช้คำว่าแค่นี้ได้ยังไงครับ บริษัทจำกัดที่บอกว่าแค่นี้ๆ คุณปู่จัดตั้งและบริหารงานมาเป็สิบปีนะครับ แล้วคุณพ่อมาช่วยบริหารต่ออีกเป็สิบปี และเงินที่คุณน้องดาวกับคนทางบ้านได้กินได้ใช้อยู่ตอนนั้น ก็มาจากคำว่า ‘แค่นี้’ นั่นล่ะครับ ในเมื่อมันเป็ส่วนเริ่มต้นที่สำคัญ ผมคงยอมให้คุณน้องดาวมองข้ามไม่ได้ ดังนั้น ต้องกลับไปอ่านมาใหม่ให้ละเอียด เอาั้แ่เหตุผลว่าทำไมคุณปู่ถึงจัดตั้งบริษัทนี้ขึ้นมาเลยครับ ทุกอย่างมีในแฟ้มแล้ว คุณน้องดาวแค่เสียเวลาอ่านกับทำความเข้าใจเท่านั้น ส่วนท่านต้องใช้เงิน ใช้แรงกาย และแรงใจในการขับเคลื่อนกิจการนานหลายปี กว่าจะเติบโตมาจนเป็ปึกแผ่นอย่างนี้ อาทิตย์หน้ามาสอบอีกครั้ง และส่งเปเปอร์เวิร์กให้ผมด้วย จะได้ไม่ลืม โอเค๊!!!”
ป่วยการจะเถียง เมื่อรู้ว่าไม่มีทางชนะ ดุจดาริกาเลยส่งหน้าง้ำหน้างอใส่ ขณะรวบแฟ้มเอาไปวางโครมลงโต๊ะตัวเองด้วยความอารมณ์เสียอย่างไม่ปิดบัง ทำเอาคนเป็เ้านายจ้องตาเขม็ง แต่ไม่คิดจะว่าอะไร ได้แต่มองร่างผอมบาง พากระโปรงสั้นๆ เดินออกห้องไป พร้อมกับปิดประตูใส่หน้าเขาดัง
‘ปัง!!!’
เขานั้นจิตแข็ง เลยไม่สะทกสะท้านใดๆ ทว่าพนักงานที่อยู่ข้างนอก ต่างหันขวับมามองเป็ตาเดียวกัน เลยได้เห็นลูกสาวเ้านายใหญ่เดินพากระโปรงสั้น ลงส้นหนักๆ ผ่านไป ให้เดาก็คงไม่พ้นไปห้องน้ำนั่นเอง ทว่าร่างผอมบางกลับหยุดยืน เมื่อรับรู้ว่าแทบทุกสายตาจ้องมองมา
“มองทำไมคะ ว่างมากหรือไงคะ งานมีก็ทำไปสิคะ หรือถ้าไม่อยากทำ ก็ลาออกไปเลยสิคะ คุณพ่อจะได้จ้างคนอื่นมาทำแทน”
แล้วว่าออกไปแรงๆ และอย่างไม่เกรงกลัวใครทั้งสิ้น เพราะนี่คือคุณน้องดาว เ้าหญิงคนเดียวในบ้าน ในตระกูล ที่เวลาถูกใครขัดใจหรือไม่ได้ดั่งใจ ก็จะระบายออกมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงแถมไม่ยั้งคิดอย่างนี้ ประจวบเหมาะกับชัยยุทธ์เดินออกจากออฟฟิศเพื่อจะไปข้างนอกพอดี
“มีอะไรกันน้องดาว”
แม้จะเห็นว่าลูกสาวแผลงฤทธิ์ไว้กับพนักงานแค่ไหน แต่คนไม่เคยติติงหรือขัดใจลูก ก็ยังคงเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาที่มองลูกนั้น ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและเอ็นดูดังเดิม
“คุณพ่อก็ไปถามลูกชายคนโปรดเองสิคะ ว่าทำอะไรกับน้องดาวไว้บ้าง”
คนเป็ลูกสาวก้าวฉับๆ เดินไปหาห้องน้ำ พนักงานแทบทั้งชั้นต่างพร้อมใจกันก้มหน้างุดลงไปหางาน ส่วนประธานใหญ่ของบริษัท กลับไม่ว่าอะไร นอกจากยิ้มแล้วเดินตรงไปหาลิฟต์ เพราะไม่อยากไปสาย ในเมื่อนัดกับบุคคลสำคัญเอาไว้ และนั่นทำให้พนักงานต่างรู้โดยทั่วกันว่า
“ท่านประธานใหญ่ รักและตามใจลูกสาวคนเดียวมากน้อยแค่ไหน”
และทุกคนก็ยังรู้อีกว่า ไม่ควรจะทำอะไรให้เป็ที่ระคายเคืองคุณหนูเล็กของเ้านายเป็ดีที่สุด ไม่อย่างนั้น รับรองว่ามีงานที่ทำอยู่ดีๆ วันต่อมาอาจจะถูกเนรเทศออกจากบริษัทแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวก็ได้ ในเมื่อรู้ๆ กันอยู่ ว่าคุณหนูเล็ก เปรี้ยวเข็ดฟัน และวาจานั้นก็ไม่เป็สองรองใคร
=======================
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
???????????? Promotion Valentine's Day จ้า????????????
shorturl.at/guGZ8 <= ในรอยรักร้าว 389 เหลือ 259บ.
shorturl.at/bhFGM <= อาญาซาตาน 490 เหลือ 199บ.
shorturl.at/fiJU0 <= วิมานสอยดาว 467 เหลือ 199บ.
shorturl.at/imJKT <= ร้อยดาวฯ 460 เหลือ 199บ.
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
========================
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
1K
