ไม่นาน ฉันก็เห็นร่างเบน ในแบบที่มีขา ใช่แล้วเบนมันเป็มนุษย์ตามฉันมาแล้ว
ใบหน้ามันตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูก ฉันนึกหน้ามันตอนขาวซีดเผือกไม่ออกแล้วจริงๆ
เนื้อตัวมันก็ดูสะอาดสะอ้านไม่มีรอยแผลหรือคราบเือย่างที่ฉันเจอมันครั้งแรกอีกแล้ว
และฉันก็คิดว่า ตัวฉันเองก็คงเป็แบบนั้น
“สุดยอดป้า! ป้าดู! ผมมีขา! ผมเดินได้!”
“แต่ผมว่านะ เราลอยไปอย่างเดิมก็ดีนะป้า ไม่เมื่อยด้วย ฮ่าๆ”
มันร่าเริงมาก ร่าเริงอย่างเด็กเล็กๆคนหนึ่ง ที่เหมือนกำลังได้ของเล่นใหม่
แต่สักพักหนึ่งต่อมา ในหน้ามันก็กลับนิ่งลง ไม่ฉายแววแห่งความร่าเริงอีกต่อไป
“แกเป็อะไรเบน? แกเจอมารเหรอ?”
“ไหน! มันอยู่ที่ไหน?”
ฉันหันมองรอบๆตัว พาลคิดไปว่าแถวนี้มารมันชุกชุมนะ มันออกมาไม่ให้เราได้พักได้ผ่อนเลย
แต่เหมือนจะไม่มีมารอย่างที่ฉันคิดหรอก เพราะเสียงที่ฉันได้ยินต่อมานั้นคือ…
เสียงท้องร้อง ที่ดังมาจากท้องไอ้เด็กเบนนั่นแหละ
“นี่แกหิวเหรอ?”
“ป้า ผมลืมไปแล้วว่าความหิวมันเป็ยังไง”
“ตอนนี้ผมหิว! ผมหิว! ป้า! ฮ่าๆ”
จะว่ามันหิว ตอนนี้ฉันก็เริ่มรู้สึกท้องไส้มันหวิวๆอยู่เหมือนกัน ฉันหิวนั่นแหละ ฉันหิว!!!
แย่แล้วเป็มนุษย์มันต้องกินนี่นา ทำไงล่ะ
“ป้า เราจะกินอะไรดีล่ะ? เราไม่มีอาหารเลยนะป้า”
.
“นอกจากเราจะไม่มีอาหารแล้ว เรายังไม่มีเงินด้วยเบน”
ฉันเพิ่งค้นพบว่าการเป็มนุษย์มันก็ยุ่งยากอยู่พอสมควร
เดี๋ยวก็ต้องกิน เดี๋ยวก็ต้องใช้เงิน แล้วผีที่เพิ่งเป็มนุษย์อย่างเราจะไปหาเงินจากที่ไหนล่ะ
“พวกเ้าเป็ใครน่ะ?”
เสียงใครสักคนะโมาถามพวกเรา ดูเหมือนจะจ้องมองพวกเรามานานแล้วด้วย
“พวกเธอเป็ใคร มาจากไหน มาหาท่านกบเหรอ?”
.
“อ่อ…เอ่อ…ใช่! พวกเรามาจากต่างเมือง เมืองที่อยู่ไกลมากๆ”
“เรามาหาท่านกบ แต่เราเดินทางมาไกล เราหิวและเหนื่อยมาก”
“เธอรู้จักวัดใกล้ๆแถวนี้ไหม?”
ในความคิดฉัน ถ้าจะหาของกินฟรี ก็ต้องไปวัดนั่นแหละ
จะวัดในยุคไหนก็ต้องมีของกินทั้งนั้น
“วัดเหรอ? ห่างไกลออกไปหลังเขาลูกนั้นแน่ะ”
“พวกเธอจะหาที่พักเหรอ? มาพักบ้านฉันก่อนก็ได้”
“บ้านเรามีห้องว่างเยอะแยะ ถือว่าเป็การดีที่ฉันเพิ่งตื่นนอน”
“ดีไหมมิน? ไปหาห้องว่างให้เขาสิ”
เสียงชายชรา ที่นั่งอยู่ตรงนั้น หันมาพูดกับพวกเรา ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
“ขอบคุณท่านมากๆ แต่เราจะขอพักสักคืนเท่านั้น”
“ก่อนที่เราจะไปหาท่านกบต่อไป”
.
“ไม่เป็ไรหรอก อยู่กินข้าวให้อิ่มเลยก็ยังได้”
“นั่นแน่ะ! เดินตามมินไปสิ”
เราโค้งคำนับให้ชายชรา ก่อนที่จะเดินตามหญิงสาวที่ชายชราเรียกว่ามินนั้น เดินเข้าไปในบ้าน
บ้านชายชรานี่กว้างขวางมาก ตลอดทางเดินมีห้องต่าง ๆมากมาย
ถ้าฉันไม่รู้ว่านี่เป็บ้านคน ฉันคงคิดว่าที่นี่คือโรงแรมแน่ๆ
“ใเหรอ?”
“ที่นี่เป็บ้านท่านตาน่ะ ใหญ่โต เพราะมักจะมีผู้คนผ่านมาพักเสมอ”
“เพราะในเมืองนี้น่ะ มักจะมีงานเทศกาลอยู่บ่อยๆ”
“ผู้คนก็ต่างพากันมาพัก ส่วนฉันก็ค่อยอำนวยความสะดวกแลกกับเงินเล็กๆน้อยๆน่ะ”
.
“แต่! แต่พวกเราไม่มีเงินนะ!”
เสียงไอ้เด็กเบน มันรีบะโออกมาเลย
“แกกลัวว่าเขาจะไม่รู้เหรอ? ว่าเราไม่มีเงินน่ะ”
.
“ก็เราไม่มีเงินจริงๆนี่ป้า”
.
“ฮ่าๆ ขอโทษทีนะ ที่ฉันหัวเราะ”
“แต่ไม่เป็ไรหรอก วันนี้วันดี ท่านตา ท่านฟื้นขึ้นมาหลังจากที่หลับไปนาน”
“ฉันไม่คิดเงินหรอก แล้วก็จะเลี้ยงข้าวด้วย พวกเ้าโปรดสบายใจกันเถอะ”
ฉันรู้สึกปราบปลื้มใจจริงๆเมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ๆ
“เอ้า ถึงแล้วพวกเ้านอนที่นี่นะ”
“อ่อ ฉันเกือบลืม ฉันชื่อมิน เป็คนดูแลที่นี่"
"ถ้ามีอะไรก็เรียกฉันได้ ฉันจะอยู่ดูแลรอบๆบ้านนี้นี่แหละ”
“แล้วพวกเ้าชื่ออะไรกันล่ะ?”
.
“ผมชื่อเบน เบนจามิน เรียกผมว่าเบนก็ได้”
.
“อ๋อ เบน แล้วเ้าล่ะ”
.
“ฉันเหรอ อืม…เรียกฉันว่าป้าก็ได้ คิดซะว่าฉันแกกว่าเธอก็แล้วกัน”
“งั้นเหรอ? ได้ ฉันจะเรียกเ้าว่าป้า”
ฉันเริ่มจะชินเวลามีคนเรียกฉันว่าป้าซะแล้ว และไม่รู้สึกว่ามันเป็คำที่หยาบคายอะไร
“งั้นพวกเ้าก็พักผ่อนกันซะเถอะ”
.
“ขอบคุณนะครับ”
ฉันและเบนเดินเข้าไปในห้อง เพื่อลองสำรวดู
มันเป็ห้องกว้างๆ มีห้องส่วนกลางและมีห้องนอนแยกไปอีกสองห้อง
“ป้า! ผมขอนอนห้องริม ผมอยากดูวิว”
.
“เบน! แกคิดว่าเรามาเที่ยวกันเรอะ ไอ้เด็กนี่!”
“มารกบน่ะ ฉันจะให้แกไปปราบมัน!”
.
“ไม่นะป้า! ไม่เอา!”
พอสิ้นเสียง มันก็หายเข้าไปในห้องริมของมัน แล้วก็หายไปเลยไม่มีเสียงใดๆต่อมา
ฉันคิดว่าจะนอนพักเอาแรงสักหน่อย และฉันก็ยังไม่ได้ยินดีกับตัวเองเลย ที่ได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างมนุษย์อีกครั้ง
จะว่าเป็มนุษย์มันยุ่งยากก็จริง แต่มันก็มีข้อดีของมันอยู่
นั่นคือ เราจะได้กินของอร่อยๆได้ยังไงล่ะ
ในความตื่นเต้นที่เห็นบ้านหลังนี้ทำให้ฉันลืมนึกไปว่า ฉันหิวขนาดไหน
ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อได้กลิ่นอะไรสักอย่างที่ลอยลอดประตูห้องเข้ามานั่นแหละ
ไม่ผิดแน่ นี่คือกลิ่นอาหาร ฉันหิวมากจนรีบวิ่งพุ่งตัวออกไปนอกประตูและมุ่งตรงตามกลิ่นนั้นไป
“ป้ามาเร็วๆ อร่อยมากเลยป้า มาเร็วๆ”
ฉันว่าฉันไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบนมันเดินออกมาจากห้องเลยนะ
แล้วมันมานั่งอยู่ตรงนั้นได้ยังไง แถมดูเหมือนมันจะกินนำหน้าฉันไปไกลแล้วด้วย
ฉันจึงเดินมานั่งลงใกล้ๆมัน พลันมันก็กระซิบมาทางฉันว่า
“ผมบินมาน่ะป้า ก็ผมหิวอ่ะ”
แน่ล่ะ ดูจากความมูมมามของแกตอนนี้แล้ว ฉันก็เชื่อว่าแกหิวจริง
“เออๆ กินๆกันเถอะ!”
บนโต๊ะอาหารเรามีอาหารตั้งเรียงรายอยู่มากมาย
ฉันเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีผู้คนรายล้อมเราอยู่มากมายด้วยเช่นกัน
ดูๆไปแล้วนี่มันน่าจะเป็งานเลี้ยงเฉลิมฉลองอะไรสักอย่าง
“ไม่ต้องงงหรอกป้า”
“มินเขาบอกผม ว่าเขาเลี้ยงฉลอง ที่ท่านตาเขาฟื้นคืนมาน่ะป้า”
“เขาบอกนะป้า ว่ากินให้เต็มที่เลย ฮ่าๆๆ ผมไปตรงโน้นก่อนนะ”
พอพูดจบมันก็เดินไปตักอาหารมาอีกตั้งมากมาย
149
