เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงพยักหน้าและพูด "อื้อ เอาหมดเลย” ไข่แค่นี้พอแค่สำหรับวันพรุ่งนี้ มะรืนก็ต้องซื้อเพิ่มอีก

        แม้ว่าป้าหวงอยากได้เงินนี้มาก แต่นางก็มองหลี่ชิงหลิงอย่างไม่เห็นด้วยนัก เกลี้ยกล่อมนางอย่างจริงจัง "ไข่จะเก็บไว้นานไม่ได้ ซื้อเยอะขนาดนี้กินไม่หมดในคราวเดียวหรอก เสียง่ายนะ ซื้อน้อยๆ ดีกว่า กินหมดแล้วค่อยมาซื้อ” ถึงจะมีเงินก็ใช้แบบนี้ไม่ได้ ครอบครัวไม่มีผู้ใหญ่สอนก็ไม่ดีแบบนี้แหละ เฮ้อ…

        เมื่อได้ยินคำพูดของป้าหวง ใจของหลี่ชิงหลิงก็อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย นอกจากนี้ นางยังรู้ว่าตนคงไม่สามารถปิดบังความจริงที่ว่าตั้งแผงขายแป้งทอดไข่ได้ ป้าหวงจะรู้เรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็ว แทนที่จะโกหกป้าหวง สู้สารภาพไปตามตรงน่าจะดีกว่า

        "ท่านป้า คือว่าอย่างนี้ พี่โม่กับข้าตั้งแผงขายแป้งทอดไข่ในเมือง ไข่ที่บ้านหมด เราก็เลยมาซื้อจากป้า" หลังจากหยุดเล็กน้อย หลี่ชิงหลิงก็พูดต่อ "ถ้าที่บ้านท่านป้ามีไข่ก็เหลือไว้ให้ข้านะ ได้ไหม? ข้าจะให้ราคาเท่ากับในเมือง"

        เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ชิงหลิง ป้าหวงก็อ้าปากค้าง ไม่คาดคิดว่าหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ฉลาดขนาดตั้งแผงขายแป้งทอดไข่ในเมือง ซื้อไข่จำนวนมากในครั้งเดียวแบบนี้ การค้าต้องไปได้สวยแน่

        "ได้ ข้าจะเก็บไข่ทั้งหมดไว้ให้เจ้า" ไข่ของนางนำไปขายในเมืองฟองละหนึ่งเหวิน บางครั้งก็ขายไม่หมดด้วย หลี่ชิงหลิงมาซื้อก็ฟองละเหวิน แถมยังขายได้หมด นางรู้สึกเหมือนโชคหล่นทับหัว ทำให้นางมีความสุขมาก "เจ้าถือไหวไหม? ให้ข้าช่วยเอาไปส่งที่บ้านเถอะ!"

        ป้าหวงเห็นว่าหลี่ชิงหลิงไม่ได้นำอะไรมาด้วยเลย นางจึงใจดี หยิบตะกร้าไข่ขึ้นมา อยากช่วยส่งไปที่บ้านของหลี่ชิงหลิง

        "ไม่ ไม่ ไม่ ข้าถือกลับไปเองได้ ข้าถือไหว” หลี่ชิงหลิงโบกมือครั้งแล้วครั้งเล่า นางนับเหรียญห้าสิบเหวินจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ป้าหวง "นี่ห้าสิบเหวิน ป้านับดู”

        ตาของป้าหวงเป็นประกายเมื่อเห็นเงินจำนวนมากในคราวเดียว นางวางตะกร้าลง เช็ดมือแล้วจึงรับห้าสิบเหวินมา จะให้นับต่อหน้าหลี่ชิงหลิงก็รู้สึกไม่ดี รู้สึกเหมือนไม่ไว้ใจอีกฝ่าย

        "ไม่ต้องนับแล้ว ป้าไว้ใจเจ้า" ป้าหวงรีบวางเงินและเอื้อมมืออยากถือตะกร้าไข่ นางทำเงินได้มากมายในคราวเดียว จึงอยากส่งไปให้ถึงบ้าน

        หลี่ชิงหลิงเอื้อมมือไปหยุดนางอีกครั้งและถามว่าที่บ้านมีผักกาดเหลือไหม ขายบางส่วนให้นางหน่อย

        “ผักไม่ต้องจ่าย เสี่ยวหลิง เลือกที่ต้องการไปได้เลย ยังไงที่บ้านป้าก็กินไม่หมด”

        ถ้าหลี่ชิงหลิงกินคนเดียว ครั้งหรือสองครั้งไม่ใช่ปัญหา แต่นางจะใช้มันเป็นเครื่องเคียงนี่สิ

        นางไม่ต้องการให้ใครมาพูดลับหลังว่านางเอาเปรียบ ซื้อด้วยเงินจะเหมาะที่สุด

        "ป้า ฟังข้านะ" หลี่ชิงหลิงรับตะกร้าจากมือป้าหวงมาไว้ในมือของนาง "ข้าอยากซื้อระยะยาว ข้าจะให้ราคาเท่าในเมืองเหมือนไข่ไก่"

        ช่วยไม่ได้ ที่บ้านนางและหลิวจือโม่ไม่มีผักมากนัก แม้จะมีก็คงประทังได้ไม่นาน ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่ใช้เงินซื้อ แต่โชคดีที่ผักไม่แพง ต้นทุนจะไม่เพิ่มขึ้นสูงมากนัก

        หัวใจของป้าหวงเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินว่านางจะซื้อระยะยาว ในใจได้แต่สงสัยว่าหลี่ชิงหลิงขายแป้งทอดไข่แบบไหน ทำไมถึงต้องการซื้อผัก

        "อืม… ก็ได้ ไปดูที่แปลงเลย ต้องการอันไหนก็เก็บเลย”

        หากมีเงิน นางย่อมไม่ปฏิเสธ นางเองก็รู้ว่าที่หลี่ชิงหลิงมาซื้อที่บ้านนางก็เพราะต้องการช่วยเหลือครอบครัวนาง นางจะจำน้ำใจของอีกฝ่ายไว้

        หลี่ชิงหลิงพยักหน้า วางตะกร้าลงและเดินตามป้าหวงไปที่แปลงผัก

        "เสี่ยวหลิง จะเอาอะไรบ้าง” ป้าหวงนำตะกร้าและเคียวมาด้วย หากต้องการอันไหนก็พร้อมเก็บ

        เมื่อเห็นผักที่ชุ่มฉ่ำในแปลงผักของป้าหวงก็รู้ว่านางดูแลผักเป็นอย่างดี มิฉะนั้นคงไม่เติบโตสวยงามเช่นนี้

        หลี่ชิงหลิงไม่เกรงใจและตรงไปดูผักกาด เลือกผักกาดที่โตอย่างดีสี่ลูก 

        กลับมาที่บ้านของป้าหวง หลี่ชิงหลิงให้เงินนางสองเหวิน ซึ่งเกินมูลค่าผักกาดสี่ลูก

        ป้าหวงไม่ปฏิเสธและรับมันด้วยรอยยิ้ม

        นางขอให้หลี่ชิงหลิงถือผักกาด ส่วนนางยกไข่ไปส่งที่บ้านหลี่ชิงหลิง

        ระหว่างทางมีคนเห็นและถามนางว่าเอาไข่ไปไหน?

        ป้าหวงหัวเราะ "ครอบครัวของเสี่ยวหลิงขาดไข่ ข้าเลยเอาไปให้” นางไม่ได้บอกว่าหลี่ชิงหลิงเริ่มทำธุรกิจและซื้อไข่จากครอบครัวของนาง

        หลังจากที่ป้าหวงและหลี่ชิงหลิงจากไป ชาวบ้านก็พึมพำอีกครั้ง ป้าหวงจะให้ไข่จำนวนเยอะขนาดนั้นกับหลี่ชิงหลิงได้อย่างไร น่าจะเก็บเงินหลี่ชิงหลิงแล้วแหละมั้ง?

        ได้แต่คิดในใจว่ารอป้าหวงกลับมาจะลองถามอีกครั้ง

        "ป้าหวง นั่งลงก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าเอาตะกร้ามาใส่" หลี่ชิงหลิงกล่าว จากนั้นไปที่ห้องครัว หยิบตะกร้าไม้ไผ่ออกมาและค่อยๆ ย้ายไข่อย่างระมัดระวัง

        ไข่มีขนาดค่อนข้างสมดุล ไม่มีใบที่ใหญ่หรือเล็ก หลี่ชิงหลิงเห็นแล้วรู้สึกพอใจมาก

        ป้าหวงเห็นหลี่ชิงหลิงย้ายไข่หมดแล้วก็ถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่าพรุ่งนี้ต้องการผักกาดไหม ถ้าพรุ่งนี้ต้องการอีก นางจะไปเก็บจากแปลงแล้วส่งมาให้ เด็กสาวจะได้ไม่ต้องลำบากออกจากบ้าน

        หลี่ชิงหลิงไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตนจะกลับมาเมื่อไร ดังนั้นหากป้าหวงมาส่งให้ย่อมเป็นการดีที่สุด

        "เอาเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ช่วยส่งมาอีกสี่นะ! ถ้าข้าไม่อยู่บ้านก็ฝากไว้กับเสี่ยวเฟิงได้เลย" หลี่ชิงหลิงพยักหน้าพร้อมหัวเราะ

        เมื่อป้าหวงได้ยิน มุมปากก็แทบยกถึงหู จากนั้นแอบเสียดาย ถ้ารู้เช่นนี้คงจะปลูกเยอะกว่านี้ แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว

        “ได้เลย ข้าจะเลือกที่สวยที่สุดมาให้”

        หลี่ชิงหลิงขอบคุณ บอกว่าเวลาไม่ต้องเช้านัก ให้ส่งมาในช่วงเวลาประมาณนี้

        ป้าหวงพยักหน้าซ้ำๆ บอกว่ารู้แล้ว คุยอีกสองสามคำก่อนจะกลับบ้านพร้อมตะกร้า

        "ท่านป้า เดี๋ยวก่อน..." เมื่อมองไปที่ป้าหวงที่กำลังจะก้าวออกจากประตู ความคิดหนึ่งก็ผุดวาบในหัวจึงรีบเรียกนางไว้

        ฝีเท้าป้าหวงชะงัก หันมามองหลี่ชิงหลิงและถามว่ามีอะไรที่ต้องการอีกไหม

        หลี่ชิงหลิงเดินเข้าไปหาป้าหวงและกระซิบ "ป้า ข้าอยากขอให้ช่วยอีกอย่าง” ถ้าป้าหวงสามารถเก็บไข่และผักให้นางได้จะช่วยประหยัดแรงได้มาก แถมยังสร้างรายได้ให้นางได้ด้วย มีเรื่องดีแบบนี้จะปล่อยไว้ทำไม?

        "ช่วยอะไรรึ?"

        “ถ้าท่านป้าว่าง ช่วยไปซื้อไข่จากบ้านคนอื่นหน่อยได้ไหม ข้าจะไม่ถามว่าได้มาราคาเท่าไร ข้าจะซื้อจากท่านราคาเท่าเดิม” นางให้โอกาสกับป้าหวง ตอนนี้ป้าหวงจะหาเงินได้เท่าไรก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของนางเองแล้ว “แต่ไข่ต้องดี ไม่เล็กเกินไป ท่านป้าจะช่วยได้ไหมเจ้าคะ?”

        ถ้าป้าหวงทำไม่ได้ก็ต้องพิจารณาหาคนอื่น

        ทันทีที่หลี่ชิงหลิงพูดจบ ป้าหวงก็พยักหน้าซ้ำๆ บอกว่าตนทำได้ ทำได้อย่างแน่นอน

        นางจะบอกปัดเรื่องทำเงินออกไปเพื่อสิ่งใด?

        "เสี่ยวหลิง ป้าขอบคุณเจ้าจริงๆ นะ” ป้าหวงจับมือหลี่ชิงหลิงด้วยความขอบคุณ อนาคตคงต้องสนิทกับหลี่ชิงหลิงให้มาก เด็กคนนี้ฉลาด ไม่แน่อาจจะมีความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่านี้

        ถูกป้าหวงจับมือแบบนี้ หลี่ชิงหลิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เด็กสาวส่ายหัวพลางหัวเราะบอกป้าหวงว่าไม่ต้องเกรงใจนัก

        ป้าหวงขอบคุณหลี่ชิงหลิงอีกครั้ง จากนั้นจึงเดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

        ระหว่างทาง ชาวบ้านคนหนึ่งมาเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของนาง จึงถามด้วยความสงสัยว่ามีเรื่องดีอะไรถึงมีความสุขขนาดนี้?

        ป้าหวงหัวเราะแล้วถามชาวบ้านว่าที่บ้านมีไข่ไหม หากมีไข่ เอามาขายที่บ้านนางได้ นางจะรับซื้อ

        “ซื้อไข่หรือ ล้อเล่นใช่ไหม? ซื้อไปทำไม ลูกสะใภ้จะคลอดแล้วหรือ”

        ป้าหวงก็เป็นคนฉลาด นางไม่บอกความจริงโดยตรง บอกแค่หากมีไข่ก็เอามาขายได้

        พูดจบก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นไว้ข้างหลัง

        หลี่ชิงหลิงไม่สนใจเรื่องของป้าหวง ยกไข่และผักกาดมาถึงบ้านหลิว

        เด็กสาวบอกหลิวจือโม่เกี่ยวกับเรื่องของป้าหวง หลิวจือโม่ฟังและพยักหน้า คิดว่าหลี่ชิงหลิงทำได้ไม่เลว พวกเขาไม่มีเวลามากขนาดไปเก็บไข่จากทุกครัวเรือน ดังนั้นให้นางหวงเก็บไข่ พวกเขาไปบ้านนางหวงโดยตรงประหยัดเวลาได้มาก

        “ได้ไข่จากบ้านป้าหวงมากี่ฟอง” หลิวจือโม่ถาม

        หลี่ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมอง "บ้านของท่านป้าหวงมีไข่แค่ 50 ฟอง ข้าเอามาหมดแล้ว พรุ่งนี้คงจะทอดหมด” วันนี้ทอดไปสามสิบชิ้นก็ขายหมดในช่วงเช้า พรุ่งนี้ห้าสิบน่าจะพอหนึ่งวัน "พรุ่งนี้เช้า ทอดของที่เตรียมไว้สามสิบชิ้น ส่วนที่เหลือไปค่อยๆ ทำในเมือง!" ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า ถ้าขายไม่ได้ห้าสิบชิ้นขึ้นมาล่ะ?

        หลิวจือโม่ไม่คัดค้าน "ได้ เอาตามที่เจ้าว่า” ไข่ที่ยังไม่ได้ใช้ ขายไม่หมดแล้วเอากลับมาได้

        หลี่ชิงหลิงยิ้มให้เขา นั่งลงข้างๆ ฟังเขาสอนเจ้าตัวเล็กทั้งสอง และเรียนรู้ไปด้วย