" ฟู่ว " ชิงหยางเป่าปากออกมาอย่าแรง เมื่อพบว่าหญิงสาวจากไปแล้ว
" ช่างน่ากลัวยิ่งนัก นางนั้นสมควรอยู่เหนือท่านเ้าสำนักหลายขุมยิ่ง " ชิงหยางพึมพำ
หลังจากสงบสติอารมณ์ ชิงหยางเร่งทะยานร่างอ้อมไปอีกทิศทางเพื่อที่จะมิต้องคำถามต่อคนเ่าั้
" นั่นมัน " ชิงหยางพึมพำ สองตามองจ้องยังสมุนไพรต้นหนึ่งที่ดอกของมันเป็สีโลหิตแดงฉาน
" สมุนไพรอะไรกัน " ชิงหยางพึมพำ เขาครุ่นคิดถึงตำราสมุนไพรระดับต่ำที่เคยอ่านที่เมืองเฟิ่ง
" มิมีสมุนไพรต้นนี้ " ชิงหยางพึมพำ ในใจครุ่นคิดว่ามันต้องเป็ยอดสมุนไพรเป็แน่
" แปลกในเมื่อเ้านี่เป็ยอดสมุนไพร แต่เหตุใดจึงยังคงอยู่ทั้งยังเติบโตเต็มที่เช่นนี้ " ชิงหยางพึมพำ
" ผู้าุโร้านยาเคยบอกว่า หากพบเจอยอดสมุนไพรที่เติบโตสมบูรณ์กลางปา ให้เร่งหนีเสียหาไม่แล้วความโลภจะทำให้ตกตายได้ " ชิงหยางพึมพำ
" ไปให้โง่ " ชิงหยางพึมพำ สองตาของเด็กหนุ่มกวาดมองทั่วบริเวณ ทั้งสูดดมกลิ่นอายของสัตว์อสูร
" อ้า " ชิงหยางร้องะโออกมา เขามิคิดเลยว่าจะมีสัตว์อสูรระดับสามขั้นต้นหลบซ่อนอยู่ใต้ดิน
" หากเ้าเฝ้าสมุนไพรตนนี้อยู่ เช่นนั้นแล้วสมุนไพรต้นนี้ย่อมล้ำค่าเป็แน่ " ชิงหยาางพึมพำ พลางสะบัดมือเรียกกระบี่ฟ้าสังหารออกมา
" ไป " ชิงหยางใช้ออกด้วยล่องทะยาน ร่างสูงของชิงหยางพุ่งทะยานเข้าหาสมุนไพรสีโลหิตอย่างรวดเร็ว
" มา " ชิงหยางยื่นเหยียดฝ่ามืออกหมายคว้าจับยังสมุนไพรต้นนั้น
" โฮกกก " พลันวานรทมิฬทะยานร่างขึ้นมาจากใต้ดิน
" ฮ่ะ " ชิงหยางร้องออกในทันใด เมื่อพบเจอวานรทมิฬตนเดิมที่เคยประมือ
" เ้าอีกแล้ว " ชิงหยางรั้งกายไว้แลเอ่ยออกมา ทั้งยังฉีกยิ้มอย่างยินดี
" ฮื่อห์ " มันร้องคำรามในลำคอ พลางมองจ้องยังเด็กหนุ่มมิกระพริบตา
" จะสู้รึไม่ หากมิอยากสู้ก็ไปเสีย " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางหมุนควงหมัดเล่น
วานรทมิฬจดจำหมัดของเด็กหนุ่มได้ดี มันจ้องมองยังสมุนไพรสีโลหิตพลางมองยังเด็กหนุ่ม
" โฮกกก " มันร้องคำรามออกมา พร้อมทั้งวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าอย่างบ้าคลั่ง
เสียงตูมตามดังสนั่นลั่นป่า มันระบายความโกรธออกมาอย่างบ้าคลั่งต้นไม้น้อยใหญ่หักโค่นลงเพราะถูกมันทำลายสิ้น
ชิงหยางเก็บสมุนไพรสีโลหิตแลส่งเข้าไปในแหวนมิติ แลเร่งทะยานร่างจากไปอย่างรวดเร็ว
" ไอ้หนู หากมิอยากตาย จงทิ้งดอกจันทราโลหิตไว้ที่นี่ " เสียงชราดังขึ้น
ชิงหยางรั้งร่างของตนไว้ พลางกวาดตามองหาต้นเสียง " เขตแดนผสานิญญาระดับสอง " ชิงหยางพึมพำ
เด็กหนุ่มเร่งประเมินการต่อสู้อย่างรวดเร็ว " หากรวมกับกระบี่ฟ้าสังหารน่าที่จะสังหารไอ้แก่นี่ได้ " ชิงหยางพึมพำ
" รึจะลองใช้ด้ามทวนดำนั่น " ชิงหยางพึมพำ
ชายชราเห็นเด็กหนุ่มมิได้มีทีท่าหวาดกลัว ทั้งยังพูดพึมพำอยู่คนเดียว ชายชราก็ยิ่งเป็โทสะ
" ไอ้หนู ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม หากเ้าทิ้งดอกจันทราโลหิตไว้ ข้าจะปล่อยเ้าไป " ชายชราร้องออกมาอีกครา
" ไอ้แก่ เ้าเฝ้ามองดอกจันทราโลหิตมาเนิ่นนาน แต่มิกล้าเข้าไป่ชิง แต่พอข้าได้มันมาเ้ากลับจะมา่ชิงจากข้า " ชิงหยางร้องออกไป
" เ้าสมควรรู้ว่า เหตุใดข้าจึง่ชิงดอกจันทราโลหิตมาได้ " ชิงหยางลองข่มขู่ชายชรา
" ฮื่อห์ " ชายชราร้องคำรามออกมา
ชายชราครุ่นคิด จริงอยู่ที่วานรทมิฬนั่นตนมิอาจสู้ได้ แต่กับเด็กหนุ่มคนนี้ที่เป็เพียงเขตแดนหล่อกายาระดับเจ็ด ย่อมมีโอกาส
" ไอ้หนู ได้เวลาตายแล้ว " ชายชราทะยานร่างเข้าหาอย่างรวดเร็ว พลางฟาดฝ่ามือออกสุดแรง
" เปรี้ยงง " ฝ่ามือของชายชราพุ่งทะยานเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง
" อือ " ชิงหยางกัดกรามแน่น เพราะแรงกดดันมากมายที่บีบรัดทั่วร่าง
" ย้ากก " ชิงหยางร้องะโออกสุดเสียงพลางเหวี่ยงหมัดออกสุดแรงเกิด
" ตูมม " หนึ่งหมัด หนึ่งผ่ามือเข้าปะทะ แรงปะทะส่งสองร่างเหยียดถอย
" สู้ได้ " ชิงหยางร้องออกมา ทั้งยังฉีกยิ้มอย่างยินดี
ชายชราหอบหายใจอย่างแรง เมื่อพบว่าเด็กหนุ่มนั้นมีความสามารถเกินที่ตนคาดคิด
" วิ้ง " ชายชราเรียกดาบของตนออกมา พลางหมุนควงเล่น
" มา " ชิงหยางมิรอช้าเรียกด้ามทวนสีดำออกมา พลางใช้สองมือหมุนควงไปมา
" วู๊ม " มวลอากาศรายรอบพลันเบี้ยวบิด เมื่อด้ามทวนทะยานผ่าน
" รับมือ " ชิงหยางร้องออกสุดเสียงพลางใช้ปลายไร้คมมีดลากผ่านพื้นแลตวัดขึ้น
" วู๊มมม " มวลอากาศถูกบีบอัดจนปรากฎเป็สายลมวูบไหว
ชายชราพลันเบิกตาโพลง จ้องมองยังเด็กหนุ่ม ทั้งเหงื่อเย็นยังผุดออกทั่วร่าง
" เปรี้ยงง " ดาบในมือของชายชราฟาดเข้าใส่เด็กหนุ่มอย่างเร็วรี่
" เคร้ง " ทั้งทวนแลดาบเข้าปะทะกลางอากาศ แรงปะทะส่งสองร่างเหยียดถอย
ชิงหยางรั้งร่างไว้พลางสืบเท้าไปเบื้องหน้า " ใบหลิวเล่นลม " ชิงหยางร้องออกมา
" วู๊มมม " ด้ามทวนไร้ปลายมีดพุ่งทะยานเข้าหาชายชราอย่างรวดเร็ว
" อือ " ชายชราถึงกับสะท้านเมื่อเมื่อมวลอากาศทะยานเข้าบีบรัดร่างของตน
" ย้ากกกก " ชายชราร้องคำรามพลางร่ายรำกระบวนท่าสังหาร
" ดาบพิฆาต์ " ชายชราร้องออกสุดเสียง
" เปรี้ยงงง " ดาบพิฆาต์ตัดผ่ามวลอากาศออกเป็สอง แลทะยานเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างเร็วรี่
" ตูมมม " ใบหลิวเล่นลมะเิสลายไปในทันใด
" อั้ก " ชิงหยางกระอักโลหิตออกเพราะปราณพลังตีกลับ
สองตาของชิงหยางมองจ้องยังดาบพิฆาต์ที่พุ่งเข้าหา ชิงหยางเหยียดร่างถอยพลางหมุนควงด้ามทวนในมือ
ชิงหยางใช้สองมือกำด้ามทวนแน่น แลชูขึ้นเหนือศีรษะ " ใบหลิวผ่าสมุทร " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง
" เปรี้ยงง " ใบหลิวผ่าสมุทรพุ่งทะยานตัดผ่ามวลอากาศ ตรงดิ่งเข้าหาดาบพิฆาต์
" ตูมมมม " สองกระบวนท่าเข้าปะทะและเิออก
" ครืนนน " แรงะเิส่งสองร่างล่องลอยไกล
" อ้ากกก " ชิงหยางร้องะโออกมาอย่างเ็ป เมื่อถูกดาบพิฆาต์ฉีกร่างออก
ชายชราแม้นจะอยู่ในสภาพที่ดีกว่าแต่ก็ยังาเ็อย่างหนัก สองตาฝ้าฟางมองเหม่อออกไปยังฝุ่นควันที่คละคลุ้ง
" ไอ้สาละเลวน้อยนี่ ถึงกับทำให้ท่านปู่าเ็ได้หนักขนาดนี้ " ชายชราพึมพำ
" มันสมควรเป็ศิษย์อัจฉริยะของสำนักทานตะวัน " ชายชราพึมพำ
ชิงหยางหยัดกายลุกยืน พลางใช้มือเช็ดโลหิตที่ปาก สองตามองยังชายชราที่นั่งอยู่ที่พื้น
" สองกระบวนท่าที่ผ่านมา ยังมิได้ใช้ปราณพลังร่วม ทั้งยังมิได้ใช้กระบี่ฟ้าสังหาร ยังถือว่าเป็รองอยู่มาก " ชิงหยางพึมพำ
" ไอ้แก่ ตายยย " ชิงหยางร้องะโออกย่างบ้าคลั่งพลางทะยานร่างเข้าหาอย่างเร็วรี่
สองมือกำด้ามทวนไว้แน่น " ครืนนน " ปราณพลังทั่วร่างะเิออกออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" ใบหลิวผ่าสมุทร " ชิงหยางร้องออกสุดเสียงพลางฟาดทวนไร้ปลายออกไปสุดแรงเกิด
" เปรี้ยงงง " คมกระบี่พุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว
" ครืนนน " คมกระบี่กรีดผ่าผืนพาราเป็ร่องยาวลึกตามติด
" เหตุใดพลังสังหารของมันจึงมากขึ้นถึงเท่าตัว " ชายชราร้องออกสุดเสียง
ชายชราครุ่นคิดอย่างหนัก " สองกระบวนท่าเมื่อครู่มันมิได้ใช้ปราณพลัง " ชายชราอ้าปากค้าง
ชายชราเร่งะเิพลังทั่วร่าง ฟาดฟันดาบออกสุดแรง " ดาบพิฆาตตะวัน " ชายชราร้องออกสุดเสียง
" เปรี้ยงง " คมดาบพิฆาตตะวันพุ่งทะยานตัดผ่ามวลอากาศ ตรงดิ่งเข้าหาเด็กหนุ่ม
" ตูมมมม " แรงะเิซัดสาดสองร่างล่องลอยไกล
" ตึง " ร่างของชิงหยางกระแทกเข้ากับโขดหินใหญ่
" อั้ก " ชิงหยางกระอักเืออกมาอีกครา
ชิงหยางนั่งนิ่งพิงยังโขดหินใหญ่ สองตาจ้องมองยังร่างชราที่โชกไปด้วยเื
" ไอ้แก่นี่ ตายยากยิ่งนัก " ชิงหยางพึมพำ พลางสูดหายใจเข้าลึก
ชิงหยางหยิบทวนไร้ปลาย " ทวนไร้ปลายนี่ ยังมิสามารถเป็อาวุธสังหารได้ " ชิงหยางพึมพำ
ชิงหยางเก็บทวนไร้ปลาย พลางเรียกกระบี่ฟ้าสังหารออกมา แลหยัดกายลุกยืน
" ฟู่ว " ชิงหยางเป่าปากออกมาอย่างแรง พลางเดินเข้าหาชายชราอย่างเชื่องช้า
ชายชรานั่งมองยังร่างสูงที่เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทั้งในมือยังกำกระบี่สนิมเขรอะไว้แน่น
" กระบี่นั่น สมควรอาวุธคู่กายของมัน " ชายชราพึมพำ พลางพยักหน้า
ชายชรารู้ซึ้งดีว่า การที่ยอดยุทธผู้หนึ่งใช้ออกด้วยอาวุธที่มิคุ้นชิน ย่อมมิอาจสำแดงศักยภาพสูงสุดได้
" จบสิ้นแล้วรึ " ชายชราพึมพำ เขานั่งนิ่งพลางครุ่นคิด
" เพราะดอกจันทราโลหิต ทำให้ข้าต้องมาตายที่นี่ " ชายชราพึมพำ
ชายชราวาดมือเรียกโอสถโลหิตออกมา ชายชราจ้องมองยังโอสถสีแดงฉาน พลางสูดหายใจเข้าลึก
" อึก " ชายชรากลืนโอสถโลหิตลงไปอย่างรวดเร็ว
" อ้ากกก " ชายชราะเิเสียงร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง
418
