บทที่ 15 บทเรียนแรก
ถังซานเงยหน้ามองหวังเหยียนเฟิงที่ดูแก่ชราลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเต็มไปด้วยความเ็ป
ลูกของชิวจิ้ง ก็คือลูกของเขาด้วย! ลูกของพวกเขาก็เคยล้มเหลวในการทดสอบการปลุกสายโลหิต เหมือนกับเด็กทั้งห้าคนในวันนี้
นั่นจึงเป็เหตุผลที่วันนี้เขาพยายามอย่างสุดความสามารถ หวังว่าจะมีเด็ก ๆ รอดชีวิตมากขึ้น
"ท่านอาจารย์ ขอบคุณขอรับ" ถังซานโค้งคำนับให้หวังเหยียนเฟิงอย่างลึกซึ้ง
แม้ว่าชาติก่อนเขาจะเป็ราชันเทพ แม้ว่าหวังเหยียนเฟิงจะเป็เพียงผู้ต่ำต้อยในเมืองหมาป่าวายุ แต่การกระทำทั้งหมดของหวังเหยียนเฟิง การพยายามรักษาประกายความหวังของมนุษย์ไว้ ทำให้เขายอมรับชายผู้นี้ แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งรู้จักกันเพียงวันเดียวก็ตาม
ถังซานผู้มีจิตเทพสามารถรับรู้ความเศร้าโศกและความจริงใจในใจของหวังเหยียนเฟิงและชิวจิ้งได้
ในโลกนี้ ในที่สุดข้าก็มีบ้านแล้ว…
คืนนั้นถังซานไม่ได้หลับ ไม่ได้ฝึกฝน ในหัวมีแต่ภาพของแท่นบูชาปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า คืนนี้เขาไม่ได้ออกไปไหน เมล็ดพันธุ์แห่งความแค้นฝังลึกในใจ แต่ความอบอุ่นที่สามีภรรยาหวังเหยียนเฟิงมอบให้ก็ทำให้เขาหวงแหนเป็พิเศษ
ตอนนี้เขายังไม่สามารถลงมือได้ง่าย ๆ เขาต้องรอจนกว่าจะมั่นใจที่สุด และวางแผนทางหนีทีไล่ให้คนในบ้านหลังนี้ก่อน จึงจะมีสิทธิ์ลงมือ
รุ่งขึ้น ชิวจิ้งเตรียมอาหารเช้าแต่เนิ่น ๆ
หลังจากพักผ่อนหนึ่งคืน หวังต้า หวังเอ้อร์ หวังซาน ดูมีสภาพจิตใจดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พวกเขากินอาหารเช้าที่ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์อย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
ถังซานดูอ่อนแรงเล็กน้อย ส่วนดวงตาของหลิงมู่เสวี่ยบวมเป่ง ท่าทางเหม่อลอย
อารมณ์ของหวังเหยียนเฟิงดูเหมือนจะกลับมาเป็ปกติแล้ว หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ให้ทั้งห้าคนยืนเรียงแถวหน้ากระดาน
"ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ข้าจะสอนพวกเ้า ทุกเช้าข้าจะสอนวิชาและความรู้เกี่ยวกับดินแดนต่าง ๆ วันรุ่งขึ้นจะมีการทดสอบเนื้อหาของวันก่อน หากสอบไม่ผ่านจะถูกลงโทษ
่บ่ายจะสอนการฝึกฝนการแปลงกายเป็หมาป่าวายุ เพื่อยกระดับพลังพวกเ้าให้เร็วที่สุด สามปีต่อจากนี้ พวกเ้าจะไม่มีวันหยุด ต้องพยายามให้มากที่สุด มีเพียงแบบนี้เท่านั้น จึงจะมีโอกาสรอดชีวิตในอีกสามปีข้างหน้า พวกเ้าเข้าใจหรือไม่?"
"ขอรับ" หวังต้า หวังเอ้อร์ หวังซาน พยักหน้ารัว ๆ ที่นี่พวกเขารู้สึกเหมือนมาถึงแดนสุขาวดีที่ไม่เคยประสบมาก่อน ไม่ต้องทำงาน มีกินจนอิ่มท้อง แค่นี้ก็ทำให้พวกเขาพึงพอใจมากแล้ว แม้จะกล่าวว่าพวกเขายังไม่ตื่นรู้ แต่มนุษย์มีความฉลาดโดยกำเนิด ดังนั้นพวกเขาจึงพอเข้าใจว่าชะตาชีวิตของตนเองได้เปลี่ยนไปแล้ว การทดสอบในอีกสามปีที่หวังเหยียนเฟิงพูดถึง พวกเขาก็เข้าใจ หากสอบไม่ผ่านก็ตาย เหมือนการทดสอบเมื่อวาน
หวังเหยียนเฟิงนำกระดานดำออกมา เริ่มเขียนตัวอักษรของโลกนี้ สอนทีละตัวให้เด็ก ๆ ทั้งห้าได้เรียนรู้
ในห้าคนนี้ คนที่เข้าใจตัวอักษรเหล่านี้บ้างและเขียนได้เล็กน้อยก็มีแค่หลิงมู่เสวี่ย
ถังซานพูดได้ แต่เขียนไม่เป็ ถึงอย่างไรเขาก็เป็ทาสมาแปดปี!
วันแรกเรียนแค่สิบตัวอักษรพื้นฐาน จากนั้นก็เป็การบรรยายเกี่ยวกับมหาพิภพภูตปีศาจ
"บนมหาพิภพภูตปีศาจของพวกเรา แบ่งออกเป็สองเขตหลัก เขตที่เผ่าปีศาจปกครอง และเขตที่เผ่าภูตควบคุม
เผ่าปีศาจเรียกตัวเองว่าเผ่าศักดิ์สิทธิ์ พื้นที่ที่พวกเขาควบคุมเรียกว่าจักรวรรดิเทียนอวี่
เผ่าภูต หรือเรียกอีกอย่างว่าเผ่าิญญา พื้นที่ที่พวกเขาควบคุมเรียกว่าจักรวรรดิรื่อเฉิน
สำหรับชื่อจักรวรรดิ แต่ละเผ่าก็มีการเรียกที่แตกต่างกัน ดังนั้นในการบรรยายต่อไป ข้าจะใช้คำว่าเผ่าศักดิ์สิทธิ์และเผ่าิญญาในการเรียกพวกเขา เพื่อให้ง่ายต่อการแยกแยะ"
"ไม่มีใครรู้ว่ามหาพิภพภูตปีศาจเกิดขึ้นเมื่อใด จากประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้ในสองเผ่า กล่าวว่า ในโลกนี้เคยมีปฐมปีศาจและปฐมิญญากำเนิดขึ้น พวกเขาสร้างเผ่าปีศาจและเผ่าภูต หรือก็คือเผ่าศักดิ์สิทธิ์และเผ่าิญญา
ทั้งสองเผ่ามีพลังอำนาจมหาศาลมาแต่กำเนิด อาศัยการดูดซับปราณิญญาฟ้าดิน ค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น จนเกิดมหาปีศาจและมหาภูต สองเผ่าที่ทรงพลังนำความยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้ ปกครองมหาพิภพภูตปีศาจอันกว้างใหญ่ทั้งหมด
เผ่าศักดิ์สิทธิ์และเผ่าิญญามีความสัมพันธ์พึ่งพาอาศัยกันอยู่บ้าง ดังนั้นแม้จะมีการต่อสู้ แต่โดยรวมยังคงรักษาสมดุลไว้ได้ พลังของทั้งสองฝ่ายก็ใกล้เคียงกัน จึงมีการแบ่งการปกครอง"
"เผ่าศักดิ์สิทธิ์ปกครองส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของมหาพิภพภูตปีศาจ ส่วนเผ่าิญญาปกครองตะวันตกเฉียงใต้ที่อบอุ่นกว่า แต่ละเผ่ามีมหานครมากมาย ปกครองโดยมหาปีศาจและมหาภูตที่ทรงพลัง
ที่จุดชายแดนของทั้งสองเผ่า หรือเรียกว่าจุดศูนย์กลางของมหาพิภพภูตปีศาจทั้งหมด มีเมืองที่ใหญ่ที่สุดในมหาพิภพภูตปีศาจอยู่เมืองหนึ่ง ชื่อว่า มหานคริญญาศักดิ์สิทธิ์ เป็ที่อยู่ของมหาปีศาจและมหาภูตที่ทรงพลังที่สุด ว่ากันว่าเมืองนี้ใหญ่เกินกว่าจะจินตนาการได้"
ทั้งห้าคนฟังคำบรรยายของหวังเหยียนเฟิง แม้แต่หลิงมู่เสวี่ยที่ยังเศร้าโศกอยู่ก็ฟังจนเคลิบเคลิ้ม แม่ของนางเป็เพียงทาส รู้เื่ราวต่าง ๆ จำกัด สิ่งที่หวังเหยียนเฟิงเล่าเหล่านี้ สำหรับพวกเขาแล้วเหมือนนิทาน แต่ก็เป็ครั้งแรกที่โลกกว้างใหญ่ภายนอกปรากฏในสายตาของพวกเขา
"เผ่าปีศาจมีมหานครเจ็ดแห่ง เผ่าภูตมีเจ็ดแห่ง ผนวกกับมหานคริญญาศักดิ์สิทธิ์ สองเผ่ารวมกันมีสิบห้ามหานคร มีเพียงมหาปีศาจและมหาภูตที่ทรงพลังที่สุดเท่านั้นที่มีคุณสมบัติปกครองมหานครเหล่านี้
ส่วนผู้ที่อ่อนแอกว่าจะใช้มหานครเป็ศูนย์กลาง สร้างหมู่บ้านและเมืองที่แบ่งตามเผ่าพันธุ์ หมู่บ้านและเมืองก็มีขนาดต่างกัน เช่นเมืองหมาป่าวายุของพวกเรา เป็เพียงเมืองที่เล็กที่สุด เพราะตระกูลหมาป่าวายุเองก็ไม่ได้แข็งแกร่งนัก สายเืของพวกเราในตระกูลก็เป็สายเืชายขอบ จึงอ่อนแอกว่า"
"มนุษย์ล่ะ? มนุษย์มีอยู่ทุกที่หรือไม่?" ถังซานถาม
หวังเหยียนเฟิงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าช้า ๆ กล่าวว่า "ใช่ พวกเรามนุษย์กระจายอยู่ทั่วมหาพิภพภูตปีศาจ หากนับจำนวนแล้ว มีมากกว่าเผ่าปีศาจและเผ่าภูตรวมกันเสียอีก ในบรรดาเผ่าทาสทั้งหลาย พวกเราคือเผ่าที่ใหญ่ที่สุด"
"พวกเรามนุษย์ไม่มีพร์พิเศษใด ๆ ร่างกายก็อ่อนแอ เมื่อเทียบกับเผ่าปีศาจและเผ่าภูตที่เกิดมาพร้อมพร์แล้ว พวกเราช่างอ่อนแอเหลือเกิน เผ่าปีศาจและเผ่าภูตที่แข็งแกร่งบางพวก เพียงแค่เกิดมาก็มีพลังถึงระดับห้าหรือระดับหก พอโตเป็ผู้ใหญ่ก็สามารถทะลวงถึงระดับเก้า ก้าวหน้าไปสู่ความแข็งแกร่งยิ่งขึ้น"
"แม้พวกเราจะอ่อนแอ แต่ขยายพันธุ์ได้ค่อนข้างเร็ว อีกทั้งยังมีสติปัญญาพอสมควร สามารถทำตามคำสั่งที่ซับซ้อนได้ และมีความคิดสร้างสรรค์บ้าง และอีกอย่างก็คือ..." พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อย "เนื้อของพวกเราอร่อย"
"ดังนั้น พวกเราจึงถูกใช้เป็ทาส สำหรับเผ่าปีศาจบางพวกแล้วพวกเราก็เป็เพียงปศุสัตว์ พวกมันถึงได้เลี้ยงดูพวกเราอย่างกว้างขวาง ในสายตาของพวกมัน พวกเราเป็เพียงสิ่งต่ำต้อย แต่สิ่งที่แปลกมากก็คือ เมื่อเผ่าปีศาจและเผ่าภูตที่แข็งแกร่งฝึกฝนจนถึงระดับหนึ่ง หรือพวกที่เกิดมาก็แข็งแกร่งมากอยู่แล้ว จะสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ให้เหมือนเผ่ามนุษย์พวกเราได้ เื่นี้ข้าเพียงแค่ได้ยินมา แม้ข้าจะเคยไปมหานคร แต่ก็ไม่เคยเห็นกับตา"
"ว่ากันว่า มนุษย์ทาสทางฝั่งเผ่าภูตมีชีวิตที่ดีกว่า เพราะเผ่าภูตส่วนใหญ่ไม่กินเนื้อสัตว์ และไม่ดุร้ายเท่า อีกทั้งหากมีโอกาสเหมาะ พวกเรามนุษย์และเผ่าภูตอาจเกี่ยวดองกันได้ ดังนั้น มนุษย์ที่เป็บริวารทางฝั่งเผ่าภูตจึงมีสถานะสูงกว่าพวกเรา และว่ากันว่ามีผู้ที่แข็งแกร่งไม่น้อยเลยทีเดียว"
"วันนี้พอแค่นี้ พูดมากไปพวกเ้าก็จำไม่ได้ กลับไปแล้วต้องเขียนตัวอักษรที่ข้าสอนวันนี้สิบรอบ จำให้แม่น พรุ่งนี้จะมีการทดสอบ หากสอบไม่ผ่านจะต้องถูกลงโทษ ไปได้"
การเรียน่เช้าจบลง จากคำบรรยายของหวังเหยียนเฟิง แม้ความรู้ของเขาจะมีข้อจำกัด แต่ในหมู่มนุษย์แล้วถือว่าเป็ผู้มีความรู้มากคนหนึ่ง สิ่งที่เขาเล่า โดยเฉพาะเื่ราวเกี่ยวกับมหาพิภพภูตปีศาจใน่ท้าย เป็ประโยชน์อย่างมากต่อถังซาน
หากเขา้าตามหาคนรักที่กลับชาติมาเกิดใหม่ อันดับแรกก็ต้องทำความเข้าใจโลกใบนี้เสียก่อน
..................................................................
มีช่องทางสุดคุ้มมาให้นักอ่านที่ชอบอ่านเื่ ตำนานจอมยุทธ์ภูติถังซาน การกลับมาของถังซาน ความสนุกภาคล่าสุดที่สาวกถังซานพลาดไม่ได้ สามารถอ่านแบบรายเดือนได้ที่ Bookfet ทักสอบถามได้เลยทางไลน์ @Bookfet
27K
