“เอาไว้คุณคิดได้เมื่อไหร่ค่อยบอกฉันนะคะ”
“อืม”
“มื้อเช้าคุณชอบทานอะไรคะ”
“อะไรก็ได้ง่ายๆ ผมกินได้หมด แต่ต้องเป็อะไรที่กินง่ายๆนะ ไม่ต้องจัดอลังการมากไม่ต้องวุ่นวาย”
“คุณชอบทานผักหรือเปล่าคะ”
“ชอบ”
“มีผักอะไรที่ไม่ชอบไหมคะ”
“ไม่มี”
“เนื้อสัตว์ล่ะคะมีอะไรที่ไม่ชอบหรือไม่ทานหรือเปล่า”
“ไม่มี”
“ผลไม้ล่ะคะ”
“ผมกินได้หมดแต่ต้องไม่ใช่ผลไม้ที่สุกมากๆ”
“คุณช่วยยกตัวอย่างผลไม้ที่สุกมากๆที่คุณไม่ชอบได้หรือเปล่าคะ”
“มะม่วงสุกผมไม่กินทุเรียนสุกมากๆ ผมก็ไม่กิน”
“มะม่วงกับทุเรียนเหรอคะเอ่อ ขอโทษที่ต้องถามมากนะคะ สุกระดับไหนเหรอคะที่คุณไม่ทานน่ะค่ะ”
“ต้องไม่เละไม่นิ่มมาก ผมชอบกรอบๆ”
“ได้ค่ะคุณชอบผลไม้กรอบๆนะคะ แล้วคุณชอบทานข้าวหรือเปล่าคะ ข้าวสวย ข้าวเหนียวแบบนี้น่ะค่ะ”
“ผมไม่เลือกได้หมด”
“ขนมปังล่ะคะคุณชอบหรือเปล่า”
“กินได้”
“ถ้าฉันทำแซนด์วิชเป็อาหารเช้าคุณทานได้ไหมคะ เผื่อว่าเราต้องเร่งรีบออกพื้นที่ด้วยกันหรืออะไรประมาณนี้น่ะค่ะ”
“ได้”
“คุณชอบน้ำผลไม้ไหมคะ”
“ไม่เท่าไหร่แต่ถ้าเป็ไวน์จะดีมาก”
“ขนมล่ะคะคุณชอบหรือเปล่า ขนมเค้ก มาการอง หรือขนมไทย คุณชอบแบบไหนคะ”
“ผมไม่ชอบขนมหวาน”
“รับทราบค่ะ”
“เื่พวกนี้พี่ทิวาน่าจะบอกคุณแล้วนะทำไมยังมาถามผมอีก”
“ฉันอยากแน่ใจค่ะว่าฉันจำไม่ผิด”
“คุณจำเื่ของผมพวกนี้ได้หมดแล้วเหรอ”
“ฉันจำได้ค่ะแต่เื่ความชอบฉันคิดว่าสามารถเปลี่ยนแปลงได้ฉันจึงอยากแน่ใจว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง”
“ความชอบสามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างนั้นเหรอน่าสนใจนี่” เขาพูดว่าน่าสนใจอย่างนั้นเหรอ เื่ของความชอบใครๆก็รู้ว่าสามารถเปลี่ยนแปลงได้ทั้งนั้นนี่นา จะเป็เื่น่าสนใจได้ยังไงกัน
“คุณทิวาบอกว่าคุณ้าให้ฉันมาเป็เลขาให้คุณ”
“ใช่”
“ทำไมเหรอคะ”
“คุณเป็คนพูดมากอย่างนี้เองเหรอ”
“ขอโทษค่ะฉันแค่อยากรู้เหตุผลค่ะ”
“ผมไม่มีเลขา”
“ฉันทราบค่ะ”
“เดี๋ยวเราแวะทานข้าวกันที่จุดพักรถมีร้านอาหารหลายร้าน”
“ค่ะ”
“คุณไปซื้อกาแฟให้ผมเดี๋ยวผมไปรอที่ร้านนั้น” เขาชี้ไปยังร้านอาหารร้านหนึ่งหลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว
“คุณดื่มอเมริกาโน่เย็นใช่หรือเปล่าคะ”ฉันถามก่อนจะก้าวลงจากรถเพื่อความแน่ใจ
“เพิ่มช็อตให้ผมด้วย”
“ได้ค่ะคุณอยากรับขนมหรือผลไม้ทานเล่นอย่างอื่นอีกหรือเปล่าคะ”
“ไม่ล่ะ”
“ฉันไปสั่งกาแฟก่อนนะคะ”
“คุณจะกินอะไรผมจะสั่งให้”
“ทานเหมือนคุณก็ได้ค่ะ”
“อืม”
ฉันลงจากรถตรงไปยังร้านกาแฟจัดการสั่งอเมริกาโน่เย็นเพิ่มช็อตให้คุณคีรี และสั่งดาร์กช็อกโกแลตเย็นให้ตัวเองไม่ลืมสั่งเอแคร์และมาการองของโปรดของฉันเอาไว้กินเล่นระหว่างทางด้วยนั่งรอเกือบสิบนาทีก็ถึงเมนูที่ฉันสั่งฉันรีบถือกาแฟที่สั่งตรงไปยังร้านที่คุณคีรีรออยู่มองหาไม่นานก็พบเขานั่งอยู่ที่มุมด้านในสุดของร้าน
“อเมริกาโน่เพิ่มช็อตค่ะ”
“ขอบคุณ”
“ผมสั่งราดหน้าหมี่กรอบให้คุณ”
“ขอบคุณค่ะ”
ฉันนั่งกินราดหน้าหมี่กรอบที่คุณคีรีสั่งไว้ให้โดยที่ไม่ได้ปรุงรสเพิ่มเติมฉันสังเกตเห็นว่าคุณคีรีก็ไม่ได้ปรุงรสเช่นกันรายละเอียดเล็กน้อยแบบนี้ฉันไม่ลืมเก็บรวบรวมไว้อย่างแน่นอนฉันชอบอาหารร้านนี้นะเพราะเคยกินเมื่อครั้งที่ตามคุณทิวาไปทำงานที่ชลบุรีหลายครั้งแล้วหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จเราก็ออกเดินทางกันต่อคุณคีรีมาส่งฉันที่อพาร์ทเม้นท์แล้วก็ขับรถออกไปฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องพักอพาร์ทเม้นท์เดียวกับเขา ห้องพักของเราอยู่ติดกันที่นี่เป็หนึ่งในสวัสดิการที่ทางบริษัทจัดให้กับฉัน หลังจากเก็บของเรียบร้อยฉันก็ออกไปสำรวจพื้นที่โดยรอบของที่นี่เพื่อดูว่าฉันจะหาของกินได้จากที่ไหนเดินออกมาจากอพาร์ทเม้นท์เพียงสิบนาทีก็พบกับตลาดสดฉันเดินเลือกซื้อเนื้อสัตว์กับผักมาไว้ทำอาหาร โดยไม่ลืมซื้อข้าวสารและไข่ไก่ด้วยฉันเดินหิ้วของเต็มมือกลับไปเก็บที่ห้อง แล้วออกมาซื้อเครื่องดื่มและเครื่องปรุงต่างๆที่ร้านสะดวกซื้อข้างอพาร์ทเม้นท์ ฉันจัดการทำอาหารง่ายๆอย่างข้าวผัดไข่เป็มื้อเที่ยง จากนั้นก็นั่งศึกษาตารางงานของคุณคีรีอีกครั้ง
Rrrrrrrrrrrr
“ว่ายังไงจ๊ะเพื่อนสาว”ฉันกดรับสายของยัยเก้าเพื่อนรักของฉัน
(มาถึงหรือยังส่งที่อยู่มา ฉันจะไปหา)
“คิดถึงกันขนาดนั้นเลย”
(ใช่เลยฉันคิดถึงแกมาก เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันหน่อยสิ)
“วันพรุ่งนี้ฉันจะต้องไปทำงานแกว่าคุณคีรีจะมารับฉันไปทำงานหรือเปล่านะ หรือว่าฉันต้องไปไซต์งานเองแต่ฉันไม่รู้นี่นาว่าไซต์งานอยู่ตรงไหนน่ะ”
(ถ้าอย่างนั้นเราไปหาที่ตั้งของไซต์งานกันไหม แกโทรไปถามพี่ทิวาเลยว่าไซต์งานอยู่ที่ไหนอีกเดี๋ยวฉันไปรับแก หลังจากนั้นค่อยไปกินข้าวเย็นกันวันนี้ฉันจะเลี้ยงต้อนรับแกเอง)
“ฉันก็คิดเอาไว้แล้วว่ายังไงฉันก็ต้องรู้จักตำแหน่งที่ตั้งของไซต์งานให้ได้ฉันไม่กล้าคิดหวังว่าคุณคีรีจะพาฉันไปที่ทำงานด้วยหรอกนะ”
(ใช่ไงคุณคีรีเป็เ้านาย เ้านายจะพาลูกน้องไปทำงานด้วยทุกวันได้ยังไงแกต้องหาทางไปเองให้ได้)
“แกรีบมาเลยฉันส่งที่อยู่ไปให้แกแล้ว”หลังวางสายจากเพื่อนสาวและจัดการเก็บล้างจานชามให้เรียบร้อยจากนั้นก็โทรหาคุณทิวาขอตำแหน่งที่ตั้งของไซต์งานที่่นี้คุณคีรีประจำอยู่จากนั้นก็เก็บกระเป๋าเตรียมพร้อมรอให้ยัยเก้ามารับออกไปหาที่ทำงานด้วยกัน
หลังจากที่ยัยเก้ามารับฉันที่อพาร์ทเม้นท์เราก็ขับรถเข้าซอยนั้นออกซอยนี้จนวุ่นไปหมดนี่ก็เกือบจะหนึ่งชั่วโมงแล้วนะที่เราสองคนขับรถหาที่ตั้งของไซต์งานที่ฉันจะต้องมาทำงานน่ะ
“นี่ยัยเก้าแกพาฉันมาถูกทางแล้วใช่ไหม ทำไมดูเหมือนไม่มีวี่แววว่าเราจะถึงเลยล่ะ”
“ฉันก็ขับตามจีพีเอสอยู่นี่ไงแกก็เห็น ยังจะมาบ่นฉันอีก แกมาขับเองเลยไหม”ยัยเก้าเองก็เริ่มหัวเสียกับเส้นทางลัดที่จีพีเอสบอกกับเราให้คอยเปลี่ยนเป็เส้นทางที่ใกล้ที่สุดอยู่เรื่อยฉันลองคำนวณเวลาแล้วดูเหมือนจะนานกว่าเส้นทางหลักครั้งแรกที่เราเห็นซะอีก
“ฉันว่าเราจอดถามทางเถอะข้างหน้ามีคาเฟ่อยู่ เราไปหาอะไรเย็นๆดื่มกันหน่อย” ยัยเก้าเองก็เห็นด้วยกับฉันจึงเลี้ยวรถเข้าจอดที่หน้าคาเฟ่ข้างทางตามที่ฉันบอก
“พี่ค่ะแถวนี้มีโรงงานที่กำลังก่อสร้างบ้างไหมคะ”ฉันถามพนักงานของคาเฟ่หลังจากได้รับเครื่องดื่มชาเขียวเย็นที่ฉันสั่งคาเฟ่แห่งนี้เป็ร้านกาแฟขนาดเล็กที่ตกแต่งอย่างน่ารักภายในร้านมีโต๊ะเล็กๆให้ลูกค้านั่งและยังมีมุมถ่ายรูปสวยๆอยู่ด้วยด้านนอกก็มีสวนที่จัดไว้อย่างร่มรื่นให้ลูกค้าเป็อีกทางเลือกหนึ่ง
“ขับตรงไปทางนี้เรื่อยๆไม่นานก็ถึงแล้วค่ะ” พนักงานใจดีชี้ทางด้านหน้าให้เราฉันกับยัยเก้ามองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา ในที่สุดเราก็มาถูกทางสักที
“ขอบคุณค่ะ”เราสองคนขับรถมาตามเส้นทางที่พนักงานบอก ไม่นานก็พบโรงงานที่ล้อมรั้วปิดมิดชิดด้านหน้าโรงงานมีตู้ยามตั้งอยู่ฉันเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งนั่งปฏิบัติหน้าที่อยู่ภายในตู้ยามนั้นฉันจึงลงจากรถเพื่อมาสอบถาม
“สวัสดีค่ะที่นี่ใช่ไซต์งานของบริษัทธนาพันธ์คอนสตรัคชั่นหรือเปล่าคะ”ฉันถามพี่ยามที่ดูจะอายุมากกว่าฉัน เขาเองก็มองฉันอย่างงงๆ ที่มาโรงงานที่อยู่ระหว่างก่อสร้างแบบนี้
“สวัสดีครับใช่ครับ คุณมาติดต่อเื่อะไรครับ”
“มาดูสถานที่ทำงานน่ะค่ะพรุ่งนี้เริ่มงานเป็วันแรก กลัวว่าจะมาไม่ถูก เลยมาดูล่วงหน้าค่ะ”
“เริ่มงานเหรอครับผมไม่ได้รับแจ้งเลยนะครับว่าจะมีพนักงานมาใหม่ คุณมาถูกที่หรือเปล่าครับ”พี่ยามมองหน้าฉันแบบไม่มั่นใจในสิ่งที่ฉันพูด
“ยังไม่ได้รับแจ้งเื่พนักงานใหม่เหรอคะขอบคุณค่ะ” ฉันเดินกลับมาที่รถอย่างงงๆ ไม่ใช่แค่พี่ยามที่งง ฉันเองก็งงมากคุณคีรีไม่ได้แจ้งเื่ที่ฉันจะมาทำงานกับเขาให้ทางไซต์งานทราบอย่างนั้นเหรอหรือว่าฉันจะมาผิดที่กัน ฉันรีบต่อสายหาคุณคีรีทันทีแต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่มีคนรับสาย
“เป็ยังไงทำไมแกทำหน้าอย่างนั้น”
“คุณคีรีไม่ได้แจ้งยามให้ทราบว่าฉันจะมาทำงานพรุ่งนี้ฉันโทรหาเขา เขาก็ไม่รับ”
“ไม่เป็ไรเรากลับกันก่อน วันนี้แกก็ไปพบคุณคีรีที่ห้อง สอบถามเขาดูแล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาส่งแกที่ทำงานแต่เช้า โอเคไหม” ยัยเก้าขับรถพาเราออกจากไซต์งานเราแวะกินข้าวเย็นกันง่ายๆ ยกเลิกการกินเลี้ยงต้อนรับที่ฉันมาทำงานที่นี่ตามที่ตกลงกันไว้ั้แ่ที่แรกเพราะฉันต้องรีบกลับมารอพบคุณคีรีที่ห้องของเขายังไงล่ะ
“ขอบใจที่มาเป็เพื่อนฉันทั้งบ่ายนะขับรถกลับดีๆนะ”
“อื้ม”ฉันยืนส่งเพื่อนที่หน้าอพาร์ทเม้นท์ จากนั้นก็ตรงไปยังห้องพักของคุณคีรี กดกริ่งหน้าห้องของเขาอยู่นานก็ไม่มีใครออกมาฉันจึงตัดสินใจลงมาปักหลักนั่งรอพบคุณคีรีที่ล็อบบี้พร้อมกับพยายามโทรติดต่อหาเขาอีกครั้ง แต่เขาก็ยังไม่รับสายฉันสักที
“นี่จะสองทุ่มแล้วนะทำไมยังไม่กลับอีก” นี่เป็ครั้งแรกเลยที่ฉันต้องมานั่งรอผู้ชายแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็เ้านายคนใหม่ของฉันฉันคงไม่ทนรอเขานานขนาดนี้อย่างแน่นอน
ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ^^
649
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)
