อาณาจักรเล็กๆ ที่ติดชายทะเลมีาาชื่อ มาสัน ในวันที่มีเ้าชายน้อยเกิดขึ้นมา ก็เกิดปฏิวัติจากน้องชาย มาแยมนำกองทัพเข้ายึดเมืองหลวง ผู้เป็พี่ชาย “เ้าทำไมถึงทำอย่างนี้” มาแยมสังหารพี่ชาย แล้วสั่งให้ทหารสังหาร ลูเม ผู้เป็พี่สะใภ้ แต่ทหารรายงานว่านางหนีไปแล้วพร้อมอัศวินองครักษ์แล้วครับ นายมาแยมโกรธอย่างมาก เขารู้ว่าวันนี้เป็วันที่เ้าชายเกิด ไม่คิดว่านางจะหอบลูกหนีไปเช่นนี้ “เดินทางอย่าให้รอด” ที่แม่น้ำไทยมา อัศวิน “นายหญิงท่านคิดดีแล้วหรือครับ” ลูเม ที่กำลังใส่ลูกลงตะกร้าลอยแม่น้ำไป ภายในตะกร้ามีเด็ก จดหมาย และแหวน นางบอกลาลูกเป็ครั้งสุดท้าย แล้วเธอก็เดินจากไปพร้อมอัศวินองครักษ์ เธอพยามหลบหนีโดยใช้ตัวเป็เหยื่อล่อ ทหารของมาแยมก็มาพบพวกเขาอัศวินองครักษ์ ต่อสู้อย่างกล้าหาญ แต่ก็ตายอยู่ดี มาแยมได้ตัว ลูเม ก็ถาม “เด็กอยู่ที่ไหน” ลูเม สาปแช่งเ้ามันคนชั่วฆ่าพี่ของตัวเองเ้ามันทรราช นายมาแยมโกรธมากจึงตวัดดาบสังหารนางทิ้ง แล้วสั่งทหารหาเด็กให้พบและสังหารมัน ที่แม่น้ำลอยจนถึงชายทะเลถ้าไม่มีใครพบเด็กคนนี้ก็คงไปลอยอยู่กลางทะเลโชคดีที่มีครอบครัวชาวประมงที่กำลังหาปลาอยู่เจอเข้ากับตะกร้าเข้าจึงเอาขึ้นมาพบว่าเป็เด็กมีจดหมายที่ระบุว่า ลูกของาามาสันกับลูเม พวกเราคงตายไปแล้วโปรดเลี้ยงดูลูกของเรา ถ้าอ่านจดหมายนี้แล้วให้เผาทิ้ง ชายที่ดูจดหมายก็พูดขึ้น ฉันอ่านหนังสือไม่ออกแต่เขาก็พอเข้าได้ว่าเด็กคนนี้ตกอยู่ในอัตราย หรือไม่ก็ ไม่เป็ที่้าของครอบครัวแต่ชายคนนี้คิดว่าน่าจะเป็อย่างแรกมากกว่าเพราะเขาเห็นแหวนที่มีลายอยู่เขาจึงเก็บเด็กมาเลี้ยง ลุงจา นั่นคือชื่อของชายที่เก็บมาเลี้ยง หาปลาเสร็จก็กลับบ้านไปพร้อมเด็กคนนี้ ผู้หญิงที่อยู่ในคือเมียของลุงชื่อวา 2คนผัวเมียอายุ40ปีไม่มีลูกจึงตัดสินใจเลี้ยงดูเด็กคนนี้
20ปีผ่านไป เด็กคนโตมาเป็หนุ่ม ที่กำลังตากปลาเค็มอยู่โตมาอย่างชาวบ้านเป็ชาวประมงอย่างแท้จริง เขาชื่อ ทู ชีวิตของเขาดูปกติ จนกระทั้ง มีอัศวิน2คนกับทหารกว่า10คน มาที่บ้านของเขา นายทูไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น อัศวินคุกเข่าลงแนะนำตัวข้า โรแจ็ก มารับท่านแล้ว องค์ าา นายทูคิด เื่บ้าอะไรกันเขาจะไปเป็าาได้ไง เพื่อความเข้าใจเื่นี้ต้องย้อนกลับ10วันที่แล้ว ในห้องประชุมขุนนางพวกกำลังมีปัญหากับาาคนต่อไป หลังจากมาแยม ขึ้นเป็าา ก็ปกครองด้วยความเด็ดขาดเป็เวลากว่า20ปีประชาชน อดยาก โจรเต็มเมือง แล้วมาแยมก็ ต ตายไปโดยมีเ้าชายน้อยวัย3ขวบ แม่ของเ้าชายซึ่งเป็เมียของมาแยม เป็เ้าหญิงจากอาณาจักรอื่นก็ได้พาเ้าชายหนีไป อาณาจักรในตอนนี้ไม่มีาา แถมความมั่งคงของประเทศชาติกำลังอยู่ในอัตราย พวกเขาจึงมาประชุมกัน การพูดคุยกันเป็เื่ปวดหัว จะให้พวกเขาปกปิดเื่าาก็ไม่ได้ แล้วถ้าไม่มีาาก็คงจะถูกอาณาจักรอื่นหมายตา แล้วขุนนางหนุ่ม นามโรแจ็ก ก็ได้เสนอ เรายังมีเ้าชายอยู่ ลูกของาามาสัน ทุกคนหันมองที่โรแจ็ก “เ้าบ้าหรือเปล่าตั้ง20ปีแล้วเด็กคนนั้นจะรอดได้ไง”แล้วโรแจ็ก ก็พูด อาจารของข้าเป็อัศวินองครักษ์ของราชินีที่สู้จนตัวตาย แต่เขาได้มอบ แล้วจึงยิบหินสีขาวอออกมาพร้อมกล่าวว่าถ้าหินนี้เปลี่ยนเป็สีดำแสดงว่าเ้าตายแล้ว ขุนนางคนหนึ่งขัด “มาแยมสั่งทหารให้ตามล่าตัวเด็ก คนที่เคยสนับสนุนมาแยมจะยอมรับได้หรือ” โรแจ็ก กล่าว “พวกท่าน จะให้อาณาจักรนี้ตกอยู่ในมือศัตรูหรือ แล้วจะฝากความหวังให้กับเด็ก3ขวบหรือ ถึงเขาจะโตมาแบบชาวบ้าน แต่ลูกของราชสีห์ยังไงก็เป็ราชสีห์อยู่ แล้ว าามาสัน ขึ้นชื่อว่าปรีชา มากความสามารถ” การโน้มน้าวของ โรแจ็ก ได้ผลเหล่าขุนนางต่างเห็นด้วยพร้อมขึ้นแม้ ต้องพลิกแผ่นนี้ก็ต้องหาให้พบ แล้วพวกก็เริ่มออกตามหา แล้วก็กลับมาที่ปัจจุบัน ที่ตอนนี้นายทูกำลัง งง ว่าเกิดอะไรขึ้น ก่องหน้านั้นเล็กน้อยพ่อแม่บุญธรรม จากับวาก็ได้มอบกระดาษให้กับอัศวินโรแจ็กเมื่อได้อ่านก็คุกเข่าขอบคุณพวกเขา นายทู มองการกระทำแล้วคิดว่าเหตุผลน่าจะอยู่ในกระดาษนั้นที่อยู่ในมือของอัศวิน อัศวินโรแจ็กพูดเขาคือเ้าชายลูกของาามาสันอย่างถูกต้อง แล้ว แหวนที่นายทูห้อยคอไว้ตลอด โรแจ็กเริ่มอธิบายให้ ทูเข้าใจแล้วเชิญให้ทู กลับวังไปเป็าา แต่นายทูพยาม ปฎิเสธ แต่อัศวินกับทหารต่างคุกเข่าเพื่อให้นายทูกลับไป พ่อแม่ของทูก็บอกให้เขาไป เพราะคนทั้งประเทศ้าเขา นายทูจึงขอเวลา1วันเพื่อพูดคุยกับพ่อแม่ของเขา อัศวินจึงพักกันที่นี่ อัศวินอีกคนถามโรแจ็กท่านแน่ใจหรือว่าใช่เขา แน่ใจ เพราะแหวนวงนั้นมีวงเดียวในโลก ถึงแม้มาแยมก็จะให้ชั่งฝีมือทำขึ้นมาใหม่แต่ทุกคนก็รู้กันนี้ว่าแหวนวงนั้นทำขึ้นมาเพื่อทำให้ตัวเองชอบธรรม แล้วก็บองให้นาย พาสา พักผ่อนเถอะ
คืนนี้ของนายทู พ่อแม่เขาเรียกเข้าไปคุยบอกว่าความจริงแล้วเขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ นายทูเขาในผมควรกลับไปจริงหรือ วาบอกว่าเธอควรกลับไปนะชีวิตของหลายคนขึ้นอยู่กับเธอ แต่ผมเป็แค่ชาวประมงจะทำอะไรได้ นายจา "ทำได้สิาาคนแรกยังเป็แค่ชาวนาเลยถึงแก่จะเป็ชาวประมงก็ตาม แล้วพวกเขาก็พูดคุยกันแล้วเข้านอน เช้าวันต่อมานายทูก็ขึ้นหลังม้า เกาะดีๆนะครับเราจะต้องรีบกลับไปแล้ว พวกเขาควบม้ากลับไป การเดินทางใช้เวลา3-4วัน ระหว่างทางพบเข้ากับกลุ่มโจรมากกว่า10กลุ่มนายทูเห็นแล้วก็คิดว่าทำไมมันอัตรายขนานนี้ โรแจ็กก็เล่าสถานะการณ์บ้านเมืองตอนนี้อยู่ในวิกฤต ความอดยาก ที่มากมายคนหิวโหยต่างไปเป็โจรพวกเราพยามจัดการแต่ก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นแล้วพวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง นายทูเห็นชาวเมื่อหน้าดูอมทุกข์ แถมเห็นว่ามีตรอกมืดที่ดูเหมือนว่ามีคนโดนทำร้ายชาวเมืองดูไม่สนใจกลุ่มทหารเลย พวกเขาดูเหมือนว่าจะหมดหวังจริงๆ โรแจ็กกล่าว เพราะาา มาแยม บริหารได้เลวร้าย แย้งอำนาจมาจากาามาสันผู้เป็พี่ นายทูคิดในใจแล้วฉันจะไปบริหารประเทศนี้ได้ยังไงกัน เมื่อเดินทางมาถึงวังแล้วคนรับใช้ออกมาต้อนรับ โรแจ็กกล่าวท่านโปรดอาบน้ำแต่งตัวแล้วเตรียมตัวสำหรับ าาภิเษก แล้วนายทูก็เดินทางไปตามที่คนรับใช้พาไปเข้าได้น้ำเสื้อผ้าสวมงาม นายทูแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมสำหรับาาแห่งอาณาจักร จึงเดินออกมาพบ โรแจ็กก็สั่งทหารไปประกาศ แล้วทหารวิ่งไป จากนั้นไม่นานเสียงระฆังดังขึ้น นายทูทำตามคำแนะนำของโรแจ็ก ออกไปพบประชาชน เหล่าชาวเมืองได้มารวมตัวดูเหมือนว่าพวกเจาจะมีความหวัง แล้วมีคนแต่งเต็มยศ พร้อม ป่าวประกาศให้ชาวเมืองรับรู้าาคนเก่าสิ้นแล้ว าาองค์ ใหม่ขึ้นแล้ว าาทู ทายาทโดยชอบธรรมของาามาสัน แล้วประชาชนก็เห ไม่ได้เห เพราะาาทู แต่ดีใจที่าาคนก่อนตายแล้ว ยุคใหม่เริ่มแล้วความหวัง ประชาชน เริ่มะโ าาทู าาทู ทรงพระเจริญ แล้วชาวเมืองก็จัดการงานเลี้ยงกัน ดูเหมือนว่าวันนี่จะเป็วันที่ดี แล้ว ทูก็กลับวังไปหวังว่าจะได้นอน ก็มีคนหลาย10 เข้ามาพร้อมกล่าวพวกเรามาเพื่อสอนแล้วการศึกษาอันบ้าคลั่งก็เริ่มขึ้น นายทู มีเวลานอนแค่2ชั่วโมงต่อวันแล้วก็เป็เวลากว่า3เดือน ชาวเมืองที่ดูเหมือนจะมีความหวังก็กลับไปเหมือนเดิน แล้ววันนี้ก็มาถึงการศึกษาของนายทูเสร็จแล้วการทำงานของาาเริ่มขึ้น
การประชุมถูกจัดขึ้นโดยครั้ง นี้นายทูได้เขาร่วม เป็การพูดคุย แก้ปัญหา ความอดยากและโจร พวกเขามองว่าเพราะความอดยาก จึงมีโจร การพูดคุยดำเนินไปจนพวกเขาเถียงกันเื่การเปิดคลังอาหาร แต่ถ้าเปิดพวกเขาจะผ่านหน้าหนาวไปได้ไง จะให้ซื้ออาหารจากพ่อค้า พวกมันก็โก่งราคา อาณาจักรอื่นก็กีดกันการค้าระหว่างประเทศพวกเขาหาข้อสรุปไม่ได้จึงหันมาถาม “ท่านคิดว่าอย่างไรโปรดตัดสินด้วย องาา” นายทู เอ่อ “ขอกินน้ำหน่อย” คนรับใช้จึงน้ำมาให้ นายทูพยามมอง โรแจ็ก ให้ช่วยเขาหน่อย แต่โรแจ็กกับคาดหวังให้ นายทูตัดสินใจเื่นี้ นายทูจึงไม่มีทางเลือกเช่นนั้น “ฉันมีความเห็นว่าให้ใช้วิธีถนอมอาหาร แล้วก็พูด โดยเฉพาะของทะเล นำไปแช่เกลือ แล้วตากให้แห้งมันจะเก็บได้นาน ั้แ่ฉันมาที่นี่ก็ไม่ค่อยเห็นคนกินของทะเลเลย อ่าใช่ หมูก็ทำได้เหมือนกันคุกกับเกลือแล้วตากแดด พอแห้งเก็บได้นาน พอจะกินก็ นำมาย่างกินได้” ขุนนางคนหนึ่ง “แต่ท่านครับ ปลามันมีกางนะครับเกรงว่าจะเป็อัตราย” นายทูมองหน้า "ก็เอากางปลาออกไปสิเวลากินก็ดูดีๆ" ในถานะาาฉันสั่งให้พวกนายไปสร่างกองเรือ หาปลา แล้วมี ขุนนางคนหนึ่งค้านขึ้นมาแต่ท่านครับในทะเล มีปีศาจ นะครับ นายทู พวกนายก็ไป ดูกับชาวประมงดูพวกเขามีวิธีออกทะเล แต่ตอนนี้คำสั่งคือให้สร้างกองเรือขึ้นมาจับปลาแล้วทำแดดเดียว หรือแช่เค็มให้เป็ ปลาเค็ม ไป แล้วการประชุมวันนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี โรแจ็ก เขามาของคุณ ท่านทู ขอบคุณท่านมาก พวกเราจะทำตามคำแนะนำของท่าน นายทูถาม พวกเขา 2 คน ที่แย้งขึ้น พวกเขาชื่ออะไร นายบา กับนาย อาสน ครับท่าน นายจะจดจำ2คนนี้ไหว แล้วเขาก็ไปที่ห้องทำงานของเขา ตลอดเวลาที่เรียนอยู่งานในห้องนี้ก็เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น นายทูต้องจัดการงานที่กองอยู่ที่ห้องนี้ให้หมดแล้วก็ตั้งใจทำไปจนเช้าวันต่อมาดูเหมือนว่าเขาจะหลับในห้องทำงานแต่ก็ไม่มีใครมาปลุกเขาแสดงคนในวังไม่ได้ต้อนรับเขา จากอยู่มาแทบไม่คนใช้เข้ามาเลยเขาต้องพิสูจน์ ว่าตัวเองเมาะที่จะเป็าา ในต้อนที่เขากำลังจะออกจากห้องได้ยินเสียงของสาวรับใช้พูดคุยกัน “นี่ได้ยินมาว่าาาทูมาจากชาวบ้าน” “พวกเขาก็แค่้าหัวโขนเพื่อให้ องค์ ชายจาพัน โตขึ้นมาทวงดินแดนแล้วก็ให้าาทูเป็าาที่โง่เขลา” “เพราะถ้าองชายครองราชตอนอายุ3ขวบ คงจะเละเทะน่าดู”
129
