“เ้านายที่ดาด้าไปทำงานเป็เลขาให้ค่ะ เขาเป็ลูกชายของท่านประธานบริษัท ใครๆเลยพากันเรียกเขาว่าบอสเล็ก”
สาวน้อยผู้เป็ลูกอธิบายและสาวใหญ่ผู้เป็แม่ก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะย้อนถาม
“แล้วจะไปยังไง”
“เดี๋ยวเขาตามมารับค่ะ เขาให้กลับมาแต่งตัวก่อน”
สาวน้อยตอบแล้วก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนเพื่อแต่งตัวให้ทันตามเวลานัด ซึ่งผู้เป็มารดามองตามแล้วก็ได้แต่อมยิ้ม ชื่นชมที่บุตรสาวมีความเป็ผู้ใหญ่มากขึ้นแล้ว
หญิงวัยกลางคนนั่งดูทีวีต่อไปอีกครู่หนึ่ง เสียงบุตรสาวก็ดังเจื่อยแจ้วลงมาจากชั้นบน
“คุณแม่ขา ชุดนี้สวยไหมคะ”
คุณดาวรายเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นบุตรสาวในชุดสีเหลืองสดใสแบบน่ารักยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงระเบียงชั้นบน แต่เธอก็ส่ายหน้า
“ชุดนี้น่ารักดี แต่แม่ว่ามันเหมาะกับงานตอนกลางวันมากกว่านะ”
“งั้นดาด้าไปเปลี่ยนใหม่”
ว่าแล้วสาวน้อยก็วิ่งกลับเข้าไปในห้อง
ครู่ต่อมาก็ส่งเสียงถามออกมาอีก
“แล้วชุดนี้เป็ไงคะคุณแม่”
คุณดาวรายหันขึ้นไปมองบุตรสาวที่ออกมายืนอยู่ยังตำแหน่งเดิมอีกครั้ง ก็ส่ายหน้า
“ชุดสีดำมันทำให้ลูกสาวของแม่ดูแก่เกินวัยนะคะ และมันก็ไม่น่าจะเหมาะกับงานเลี้ยงแบบนี้ด้วย”
สาวน้อยวิ่งกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง แล้วอีกครู่หนึ่งก็จะวิ่งออกมาพร้อมกับคำถามที่ว่า
“ชุดนี้เป็ยังไงบ้างคะ”
และทุกครั้งผู้เป็แม่ซึ่งเป็เ้าของกิจการร้านเสื้อผ้าชั้นนำก็ได้แต่ส่ายหน้า พร้อมกับบอกถึงข้อด้อยของการใส่ชุดนั้นๆในงานแบบนี้ไปด้วย หลายครั้งเข้า คนเป็ลูกก็ต้องทำหน้ามุ่ยบ่นกระปอดกระแปดด้วยความขัดใจ
“คุณแม่ขา ชุดของดาด้าจะหมดตู้อยู่แล้วนะคะ”
คราวนี้ผู้เป็มารดาส่ายหน้า แต่ก็ลุกเดินขึ้นไปหาบุตรสาวที่ชั้นบนด้วยความแปลกใจว่าทำไมงานนี้บุตรสาวจึงต้องพิถีพิถันกับการแต่งตัวนัก ปกติถ้าลูกเลือกที่จะใส่ชุดไหน แล้ว ถึงเธอจะมีข้อติอย่างไรก็ตาม ลูกก็จะยืนยันตามความพอใจของตนอยู่ดี แต่คราวนี้ลูกดูไม่มีความมั่นใจในตัวเองเอาเสียเลย
สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจขึ้นไปเลือกเสื้อผ้าให้ลูกด้วยตัวเอง
“ชุดนี้แหละดูเรียบหรูเหมาะกับไปงานที่ค่อนข้างเป็ทางการหน่อย แต่ก็น่ารักสมวัยอีกด้วย”
ชุดที่ว่าคือกางเกงเอวสูงขาบานยาวสีครีมกับเสื้อลูกไม้สีขาวแขนยาวเปิดไหล่ทั้งสองข้างดูเซ็กซี่แบบน่ารักๆ
“แล้วผมละคะ ดาด้าควรทำผมยังไงดี”
ดูเหมือนว่าปัญหาของสาวน้อยจะไม่ยอมจบสิ้นลงง่ายๆ
“แม่ชักแปลกใจเสียแล้วสิ ว่านี่ลูกแม่กำลังจะไปเกี่ยวกับเื่งานจริงๆหรือเปล่า”
“ทำไมหรือคะแม่ แม่สงสัยเื่อะไรคะ”
“ก็ท่าทางของดาด้าดูตื่นเต้นราวกับจะไปออกเดทกับชายหนุ่มนะสิ”
“แหม แม่คะ ดาด้าไปเพราะงานจริงๆ”
“งั้นแม่ก็ชักอยากจะรู้จักบอสเล็กคนนี้แล้วสิ”
คุณดาวรายกล่าวยิ้มๆเมื่อสังเกตเห็นบุตรสาวแก้มแดงปลั่งขณะพูด อีกทั้งแววตาก็สุกใสเป็ประกายทีเดียว
ไม่ต่างอะไรกับคนที่กำลังมีความรัก
“ไว้มีโอกาส ดาด้าจะแนะนำให้รู้จักค่ะ
เด็กสาวบอกขณะเข้าไปนั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อให้ผู้เป็แม่แต่งหน้าและทำผมให้
""""""""""""""""
(จบ)ตอน...ในเมือง
ติดตามตอนต่อไปซึ่งเป็ตอนจบอย่างบริบูรณ์ได้เร็วๆนี้นะคะ
ด้วยรักและขอบคุณจาก...ลภัสรินทร์
1K
