ตอนที่ 8 ตระกูลซานถูกทำลาย
พวกเขาหยุดพักทานอาหารเที่ยงที่จุดที่เซียงซื่อชี้มา .
ทั้งสามคนกับอีกหนึ่งตัวจิติญญา กำลังทำอาหาร โดยใช้เครื่องปรุงจากห่อผ้าที่เตรียมไว้ล่วงหน้า.
เซียงหยุนและหยู่หนิงทั้งสองกำลังมองดูวัตถุดิบที่พวกเขากำลังใช้ในการทำอาหาร.
วัตถุดิบเนื้อกระต่ายและเนื้อปลา
ในขณะที่เซียงซื่อทำการเตรียมสิ่งของที่ใช้ในการทำอาหาร.
ทุกคนตั้งใจในการจัดเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างให้พร้อมสำหรับการทำความอร่อย.
เซียงซื่อเรียกชื่อเซียงหยุนหลานชาย.ด้วยลักษณะเสียงที่มีความสุข
"เอ่อ, หลานชาย มีเื่ราวสนุกๆ ของพวกเรามาแบ่งปันกันดีกว่า!
"ตามีเื่ราวสนุกๆ ที่จะเล่าให้หลานฟัง?"
ท่านตาเ้าของคำถามเล่าเื่ราวของความสนใจต่อการทำอาหาร,
สูตรลับที่มีอยู่ในตราหัวใจของเขา, ประสบการณ์ที่ทำให้เขากลายเป็นักปรุงอาหาร
****
เซียงหยุนหลานชายกำลังทำงานอย่างกระตือรือร้น ที่มือถือขวดน้ำและหยู่หนิงผู้ช่วยของเขากำลังทำอาหาร.
เซียงหยุนหลานชายตอบกลับด้วยความขำเขิน:
"อืม… มีเื่ราวอะไรเหรอครับ?"
เขากำลังมองหาเครื่องครัวที่ใช้ในการทำอาหาร.
"ท่านตาเป็ผู้นำในการปรุงอาหาร, ข้ามีคำถามมีความสนใจั้แ่เมื่อคืน,
เื่การเดินทางไปรอบโลก" เซียงหยุนหลานชายพูดด้วยความสนใจ.">
********
"อืม, ข้าเซียงซื่อยินดีที่จะบอกเล่า. ข้าจะเล่าเื่ราวต่างๆ
ในชีวิตของข้าการเดินทาง ผจญภัยไปตามที่ต่างๆ .
โฮโฮ! นายชายหยาง, นายชายหยาง, นายชายหยาง, พบสาวงามมากมาย"
เซียงซื่อทำเสียงเรียกชื่อตนในอดีตอย่างสนุกสนาน.
แน่นอนว่าหลานจะสนุกที่ได้ยินเสมอ!"
********
เด็กหนุ่มมีรอยยิ้มแล้วพูดว่า ดูเหมือนว่าท่านตาเคยมีชีวิตที่น่าสนุกมากเลยนะครับ!
เซียงหยุนหลานชายหัวเราะอย่างมีสไตล์และตอบ:
"ท่านตาเคยประสบเหตุการณ์ที่น่าจดจำมากมาย. หลานคิดว่าหลานคงสนุกที่ได้ยิน."
********************************
เซียงซื่อทำหน้าหล่อ
“ในอดีตข้าเป็หนุ่มหล่อที่หมายปองของหญิงสาวมากมาย
ไม่ว่าจะสำนักตำหนักบูรพา สำนักตำหนักทักษิณ หรือถ้ำเสือวังั
สาวคนใดเห็นข้าก็หลงรักข้า ยอมตบตีกันเพื่อแย่งตัวข้าทั้งนั้น”
ตาแก่แสดงท่าทางที่บอกถึงความมีเสน่ห์ของตนในอดีต,
ทำให้ทั้งเซียงซื่อและเซียงหยุนหลานชายต้องหัวเราะกันอย่างทั่วไป.
การแบ่งปันนี้ทำให้ทั้งกลุ่มมีบรรยากาศที่แจ่มใสและสนุกสนานที่จะตามมา! "> …
******************************************
***************************
ณ หมู่บ้านซาน ใน่เที่ยงวันที่ร้อนแรง, ,
เสียงดังโวยวายแผ่กระจายออกมาจากห้องประชุมใหญ่ของบ้านผู้นำซาน.
ท่านผู้นำซาน, ซานตง, ดูเหมือนว่าเขาได้รับความเดือดร้อน ถูกทำให้คับแค้นจากการสูญหายของดาบที่สำคัญอย่างมาก.
ความเดือดร้อนที่แทรกมา กำลังทำให้ห้องประชุมเต็มไปด้วยความอึดอัด ..
ความเครียดนี้ส่งผลกระทบให้ห้องประชุมเต็มไปด้วยการอาละวาด.
"ทำไมถึงเกิดเื่นี้ขึ้น, ทำไมไม่มีการป้องกัน,
" ซานตงพูนด้วยความปวดใจและความกังวลที่ขึ้นมาจากสถานการณ์นี้.
"ทุกคนต้องรู้ว่าดาบนี้มีความสำคัญมากและไม่สามารถสูญหายได้."
"ดาบของข้าหายไปไหน ใครบังอาจเอาดาบข้าไปซ่อน,"
ซานตงะโด้วยความโมโหถึงขีดสุด.
"ใครบังอาจเอาดาบข้าไปซ่อน? พูดมา!"
***
***
ด้วยความหวังที่จะแก้ไขปัญหานี้, ทีมที่ปรึกษาของซานตง เริ่มรวมกันเพื่อเสนอความเห็น และแนวทางการแก้ไข.
"ดาบที่หายไปน่าจะมีความสำคัญเกี่ยวข้องกับครอบครัวนายพรานหยู่ฉาง,
ข้าคิดว่าท่านควรดำเนินการทรมานพวกเขารีดเอาข้อมูลทันที."
หนึ่งในทีมที่ปรึกษาให้ข้อเสนอแนะ.
ซานตงจึงสั่งให้ทีมที่ปรึกษาทำการสอบสวนและสืบค้นข้อมูลเพิ่มเติม.
ทีมจึงได้เริ่มต้นทำความเข้าใจกับความลึกของสถานการณ์ และพยายามตามรอยดาบที่หายไป
****
เสียงทหารที่เข้ามารายงานได้ทำให้ความเครียดในห้องประชุมเพิ่มมากขึ้น
"แย่แล้วท่านผู้นำ," เสียงกระหึ่มของทหารที่เข้ามาในห้องประชุมดังขึ้น.
"เหล่านักโทษคดีร้ายแรงหลบหนีจากคุกมืด."
ทหารคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามารายงาน ไปยังซานตง
ส่งเสียงเข้าทางหูของผู้นำที่ถูกทำให้ตื่นเต้นและรู้สึกเสี่ยงต่อความมั่นคงของหมู่บ้าน.
************************
***************
"ใครกันที่หลบหนี ช่างกล้ามากที่ไม่กลัวการตามล่าจากหมู่บ้านซาน
เรียกทหารทุกคนมาประชุมด่วนที่ลานฝึกภายใน ครึ่งชั่วยาม
ใครไม่เข้าประชุมที่ลานฝึกหรือหลบหนีจัดการปะาให้หมด"
ซานตงออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด
(เวลา 1/2 ยาม คือ 1 ชั่วโมง) (เวลา 1 วันมี 12 ยาม)
ห้องประชุมเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกังวล.
ทหารและเหล่าผู้นำหวังว่าการประชุมนี้จะให้วิธีแก้ปัญหาที่มีประโยชน์ เกี่ยวกับนักโทษที่หลบหนี
ทำให้เห็นว่ามีความเครียดที่มาจาก ทั้งการสูญหายของดาบ และการหลบหนีที่ไม่คาดฝันมากมาย.
***********
*********
ไม่ทันได้หายเครียด เคราะห์กรรมเริ่มซ้ำเติม
"ท่านผู้นำซานแย่แล้วแย่แล้ว" ทหารอีกคนรีบวิ่งเข้ามาเสริม
คำพูดติดขัดหายใจเร็วฟังไม่ค่อยจะรู้เื่นี้ทำให้ทุกคนรู้สึกเป็ประหลาด”
*******
มีเื่อะไรอีก แค่นี้ข้าก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว มีอะไรก็รีบเล่าๆ มา"
"ถ้าไม่ใช่เื่สำคัญเ้าต้องโดนจับขัง" ซานตง ตวาดสุดเสียง ,
ส่งเสียงเตือนที่มีน้ำหนักให้ทุกคนตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์.
***********
///////
"แม่ทัพใหญ่จงหลานจากเมืองอัตลัด นำทหารใส่ชุดออกรบ 800 คน
มารอเข้าพบท่านอยู่หน้าประตูหมู่บ้านซาน"
ทหารรีบรายงานอีกครั้ง,
เสียงเร็วและกระตือรือร้น.
**********
//////////
"เ้าว่ายังไงนะ รีบเชิญแม่ทัพจงหลานเข้ามาพบข้าทันที
ไม่สิข้าจะต้องรีบออกไปต้อนรับทันที"
ซานตงตอบด้วยเสียงที่แสดงถึงรู้สึกไม่ดีและกังวลใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"เขามากับทหาร 800 คน มันคงมีเื่ราวอะไรที่ใหญ่มาก
ทั้งนี้เื่ดาบของข้าก็ยังไม่ได้แก้ มีคนบางคนต้องไปและสืบสวนแก้ไขเื่นี้"
ซานตง ตอบด้วยความกังวล.และความตั้งใจที่จะแก้ไขสถานการณ์.
ในที่ประชุม ซานตงเริ่มด้วยคำกล่าวที่เต็มไปด้วยความเดือดร้อน,"
ข้าคือท่านผู้นำซาน, และข้ามีหน้าที่ที่จะปกป้องหมู่บ้านนี้.
ข้าจะต้องไปรับคนเหล่านี้เอง, ถ้าพวกเ้ามีข้อมูลอะไรที่สำคัญต้องบอกข้าทันที." ซานตงตอบทุกคน
แต่ก่อนที่ซานตงจะทำให้คำพูดเสร็จสมบูรณ์,
******
เสียงหนึ่งกล่าวขึ้นมา
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า สวัสดีท่านซานตง ข้านามจงหลานจากเมืองอัตลัด"
ทุกคนในห้องประชุมหันมองไปที่ที่เสียงเริ่มขึ้น.
จงหลานแม่ทัพหนุ่มวัย 35 รูปร่างสูงใหญ่ทรงพลังสวมเสื้อเกราะออกรบเต็มยศ
จงหลานเดินเข้ามาในบ้านของผู้นำซาน พร้อมทหารจากเมืองอัตลัด 50 คน
อีก 750 คน รออยู่นอกหมู่บ้าน
ข้างกายตัวจงหลานมีอสูรเสือดำตัวใหญ่ที่เป็สัญลักษณ์ของเขา
ทำให้เขาดูมีอำนาจและเด่น
จงหลานเดินตรงเข้าไปนั่งเก้าอี้ตรงกลางของผู้นำซานแทนที่ซานตง
*************
/////////////////
ผู้นำซานตง ตัวสั่นตกอยู่ที่ที่ต่ำกับกำแพงแพ้ให้กับอำนาจของแม่ทัพจงหลาน.
ซานตงตัวสั่น "ข้าน้อย คารวะท่านแม่ทัพจงหลาน,"
ซานตงพูดอย่างเบาเพื่อไม่ให้ท่านแม่ทัพรับรู้ถึงความกลัวที่เขามี.
"ท่านมาที่หมู่บ้านซานด้วยตนเอง ไม่ทราบมีอะไรให้ข้ารับใช้?"
ซานตงตัวสั่นนั่งลงกับพื้นและก้มตัวลงด้วยความกลัว
เสือดำทรงพลังนั่น คำราม .."โฮก ***"
ทุกคนหยุดนิ่งเงียบจากอำนาจของสัตว์จิติญญาอสูรเสือดำ
เป็สัญลักษณ์ของความอยู่รอด และการควบคุมที่เขามีทั้งในทางกายและทางจิตใจ.
สถานการณ์นี้ทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกว่าแม่ทัพจงหลานมีอำนาจที่ทรงพลังและอันตรายอย่างมาก.
จากนั้นเสือดำมันก็นอนหมอบอยู่ข้างๆ เก้าอี้ที่จงหลานนั่ง
เสียง "โฮก ***" ซ้ำอีกครั้ง ที่ออกมาจากปากสัตว์จิติญญาอสูรเสือดำ
ทำให้ทุกคนนึกถึงพลังแห่งความอันตรายและอำนาจที่หล่อเลี้ยงสัตว์นี้.
"เสือดำคำราม" ที่ปลุกระแวงในใจของทุกคนในห้อง
.ทุกคนมีลมหายใจติดขัดเมื่อเสือดำคำรามพูดในภาษาของสัตว์จิติญญา
ซึ่งเสียงเหล่านี้แสดงถึงความรุนแรงและอำนาจที่แทรกซึมอยู่ในสิ่งมีชีวิตนี้.
*******************
*******************
แม่ทัพจงหลานเริ่มอธิบาย
"ข้าได้รับคำสั่ง ให้มาเชิญเทพโอสถ ปราชญ์พฤกษศาสตร์
ที่ซ่อนตัวอยู่ในเขตเมืองอัตลัด เดินทางกลับเข้าวังซินเจียงของเขตปกครองซินเจียง"
ทำให้ทุกคนในห้องประชุมประหลาดใจและสะดุดตาเมื่อได้ยินข่าวนี้
"ข้าได้รับคำสั่งว่าเทพโอสถปรากฏตัวที่หมู่บ้านนี้
ท่านเทพแห่งยาผู้ชุบชีวิตคนใกล้ตาย และยังผลิตยาต่ออายุขัย,"
จงหลานตอบออกมาอย่างเปิดเผย.
ทุกคนล้วนคิดไปในทางเดียวกันว่า การที่ท่านแม่ทัพ้ายาผู้ชุบชีวิต และยาต่ออายุขัยในเขตปกครองซินเจียง เป็เหตุผลที่ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมตื่นตัว
ทุกคนรู้สึกว่ามีเหตุผลที่มีความสำคัญที่ต้องทำตามคำสั่งของท่านแม่ทัพ.
จงหลานยังต่อเพิ่มเติม,
"เทพโอสถมีอยู่จริงในเขตเมืองอัตลัด,"
จงหลานเพิ่มเติม.
“ข้ามีหน้าที่ที่จะนำทีมทหารไปเรียกร้องเทพ และข้ามีความคาดหวังว่าท่านเทพจะตอบรับคำเรียกร้องของข้า คือ เดินทางกลับ” .
ผู้นำซานตงรับทราบคำสั่งและเห็นด้วยกับข้อเรียกร้องของจงหลาน.
แต่ในขณะเดียวกัน, ผู้นำซานตงต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่ยากลำบาก,
เขาก็รู้สึกถึงความน่ากลัวที่จะต้องเจอกับเทพโอสถ, ที่มีอำนาจและเป็ปราชญ์พฤกษศาสตร์
. เพราะการเจอกับเทพโอสถไม่เพียงแต่เป็การพบกับกำลังในการปราชญ์พฤกษศาสตร์,
แต่ยังเป็การต่อสู้เพื่อความมั่นคงของหมู่บ้าน.
การประกาศข่าวนี้ ทำให้ทุกคนในห้องประชุมต้องรู้สึกถึงความล้มเหลวและความหดหู่ที่ร่างกายเกิดขึ้น.
************
////////////
"ข้าหวังว่าท่านเทพโอสถจะไม่มีความประหลาดใจในการตามหาตัวท่านในหมู่บ้านของเรา,"
ผู้นำซานตงพูดด้วยความกลัว. "แต่ข้าก็มีความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของหมู่บ้านซาน..”
ผู้นำซานตงรู้ว่าการตัดสินใจนี้ จะมีผลกระทบอย่างลึกลับต่อชีวิตของทุกคนในหมู่บ้าน
ตระกูลซานของตน ที่อาจจะถูกลบออกไปจากแผนที่ได้ง่ายๆ .
ทุกคนในห้องประชุมกระฉับกระเฉงเมื่อได้ยินข่าวที่นำเสนอ
///////////////////////////////////////////////
************
จงหลานกล่าวเสริมอย่างมีพลัง,
"ในตอนนี้เห็นว่าท่านเทพโอสถนั้นกลับมายังโลกใบนี้
และอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้แล้ว
ข้าจะยืนยันความสัมพันธ์ที่แท้จริง ความลับที่ห้ามนำไปเปิดเผย
ใครรู้เื่นี้ต้องโทษปะาเท่านั้น
พวกเ้าจงรับรู้ไว้ว่า, "องค์าาวังซินเจียง. ท่านผู้นำของประเทศเรานั้นเป็พี่ชายแท้ๆ ของท่านเทพโอสถ
จงหลานยืนยันความสัมพันธ์ที่น่าสงสารนี้.
ท่าน้าให้เทพโอสถกลับไปปรุงยาอายุวัฒนะ สูตรยาะต่อให้จบ
ทหารและสายสืบของพวกเรา ใช้เวลาอยู่หลายปีในการค้นหาที่อยู่ของท่านเทพโอสถ
การค้นหาคนครั้งนี้เหมือนจมเข็มในมหาสมุทร" ">
ข้อเรียกร้องของจงหลาน สรุปถึงความยากลำบาก และการเสี่ยงที่ทั้งหมดเคยผ่านมาในการตามล่าหาตัวท่านเทพโอสถ.
การค้นหานี้เป็เหตุการณ์ที่ท้าทายและอันตรายอย่างมาก,
ไม่ว่าจะเป็การล่าสัตว์อสูรในป่าหรือการต่อสู้กับสถานการณ์ที่ท้าทาย
ทุกคนในห้องประชุมต่างรู้สึกว่าคุณค่าของเทพโอสถนั้นไม่สามารถดูถูกได้,
และการที่าาวังซินเจียง ขุมกำลังทางเหนือ หนึ่งในสี่ผู้ปกครองโลกใบนี้ เป็พี่ชายของเทพโอสถยิ่งทำให้สถานการณ์มีความซับซ้อนมากขึ้น.
จงหลานทำการอธิบาย ต่อ "การรายงานข่าวที่สายข่าวของข้า
ปะปนเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านซานเมื่อหลายเดือนก่อน พบเจอท่านเทพโอสถอาศัยอยู่ที่นี้
โดยชี้ตัวได้จากรูปวาดที่พวกข้าส่งออกไปทั่วอาณาเขตเมืองอัตลัด และสัตว์อสูริญญากิ้งก่าหิมะสีขาวที่อยู่ข้างกาย”
"พวกข้าชาวเมืองอัตลัด พอได้ข่าวก็รีบวางแผน และจัดเตรียมต้อนรับท่านเทพโอสถ โดยใช้เวลาเตรียมงานกันเป็เดือนๆ"
"เพราะหากรีบร้อนมารับตัวท่านกลับ ก็กลัวว่าท่านจะหลบหนีไปอีก"
ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความประหลาดใจและความขมขื่นในสถานการณ์ปัจจุบัน.ที่เื่ร้ายๆ อาจเกิดขึ้น.
"แต่อยู่ๆ สายข่าวก็ส่งจดหมายด่วน มารายงานท่านเ้าเมืองอัตลัดว่าท่านเทพโอสถและหลานชาย
โดนพวกเ้ารังแก" ,
" คำพูดแบบนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความหวาดกลัว ความกังวลเพิ่มขึ้น และความไม่มั่นคงที่กำลังจะมาถึง.
ทุกคนในที่ประชุมคิดในใจว่า ละเมอ ละเมอ ต่อสายข่าวที่ใส่เื่ร้ายเสียดสีพวกเขา
นี้คงเป็ความอันตรายที่กำลังเข้ามาในชีวิตของพวกเขาแล้ว.
จงหลานคำพูดที่เต็มไปด้วยอารมณ์,กล่าวต่อด้วยอารมณ์ที่โมโหดุดัน
"เป็เหตุให้แม่ทัพใหญ่ของเมืองอย่างข้า ต้องรีบเร่งมาถึงหมู่บ้านบนูเาที่ห่างไกลเช่นนี้"
การรายงานถึงการรังแก ที่เข้ามาทำร้ายท่านเทพโอสถและหลานชาย
ทำให้แม่ทัพใหญ่ของเมือง ต้องตัดสินใจรีบเร่งการเดินทางมาถึงหมู่บ้าน ที่อยู่บนูเาที่ห่างไกล.
ความเร่งด่วนนี้ กลายเป็ความจำเป็เพื่อให้ความคุ้มครองปกป้อง และรักษาความปลอดภัยแก่ท่านเทพโอสถและหลานชาย.
การตัดสินใจรีบเร่ง การเดินทางเข้าหมู่บ้านซานแสดงถึงความเต็มใจพร้อมที่จะปกป้องท่านเทพโอสถและหลานชาย จากอันตรายที่กำลังเข้ามา.
. ทุกคนในห้องประชุมต่างรู้สึกถึง ความคับขัน ความตาย ในการมาของแม่ทัพใหญ่ในที่นี้.
"ทางเราต้องรีบเร่งมาถึงหมู่บ้านบนูเาที่ห่างไกลเช่นนี้,"
จงหลานสั่งเสียงดัง. "พวกเราต้องปกป้องท่านเทพโอสถและหลานชาย,
ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด "พอข้านำทหารมาใกล้ถึงหมู่บ้านซาน
สายข่าวก็เข้ามารายงานเพิ่มว่า พวกเ้าถึงกับบังอาจจับหลานชายของท่านเทพโอสถไปขังในคุกมืด
"ข่าวเหตุการณ์ที่สายข่าวนำเสนอทำให้ความตึงเครียดและกังวลในห้องประชุมเพิ่มมากขึ้น.
การที่หลานชายของท่านเทพโอสถถูกจับตัว และขังในคุกมืดเป็เหตุการณ์ที่ทุกคนไม่้าให้เกิดขึ้น.
เพราะเป็หลานเทพโอสถก็ต้องเป็หลานาาวังซินเจียง"> ผู้ปกครองแผ่นดินหนึ่งในสี่ของโลกใบนี้
ทุกคนในห้องประชุมะโออกจากที่นั่ง ต้องตั้งท่าเตรียมตัวพร้อม เพื่อเผชิญหน้ากับอุปสรรคและอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้.
ดูท่าวันนี้คงต้องสู้จนตัวตาย
"พอข้านำทหารมาใกล้ถึงหมู่บ้านซาน สายข่าวก็เข้ามารายงานเพิ่มว่าพวกเ้าถึงกับบังอาจจับหลานชายของท่านเทพโอสถไปขังในคุกมืด,"
"เื่นี้เป็จริงหรือไม่จริง ตอบข้ามาเดียวนี้!"
"หากพวกเ้าทำเช่นนั้นจริงๆ แม้แต่เมืองอัตลัดเองก็อาจจะถูกลบออกจากเขตปกครองทันที
เพราะหลานของท่านเทพโอสถก็ย่อมต้องเป็หลานขององค์าาวังซินเจียง เช่นกัน"
จงหลานพูดอย่างเข้มแข็งและอุทาน, เพื่อทำให้ทราบถึงความรุนแรงและเดือดร้อนของสถานการณ์นี้.
ข้อความนี้ทำให้ทราบถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์และเส้นทางที่อาจถูกเลือกตัดสินใจถ้าสถานการณ์ไม่ดีขึ้น.
////////////////////////////////
*******************************
ผู้นำซานตงแสดงถึงความกังวล จึงถามจงหลานว่า
"ท่านพอจะทราบนามของท่านเทพโอสถหรือไม่ ท่านแม่ทัพ"
ซานตงถามขึ้นด้วยเสียงที่สะท้อนถึงความกังวล และความจำเป็ต้องรู้
เพื่อดำเนินการต่อไปโดยคาดหวังว่าจะไม่ใช่คนที่มันรู้จัก เพราะการรู้ถึงตัวตนของท่านเทพโอสถจะเป็ประโยชน์ในการแก้ไขสถานการณ์นี้.
แม้มันจะเดาชื่อและหน้าตาได้ในใจมันแล้วก็ตามด้วยจิติญญากิ้งก่าหิมะสีขาวมีเพียงตัวเดียวในหมู่บ้านแห่งนี้
แต่คำถามของซานตงได้ทำให้ความเงียบนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด
*********
จงหลาน, ผู้นำของกลุ่ม, รับรู้ถึงที่สำคัญของคำถาม
คำถามอาจถูกตั้งขึ้นเพื่อเปิดเผยความลับของท่านเทพโอสถ
และรู้ว่าตอบคำถามนี้อาจจะเป็การตัดสินใจที่มีผลกระทบอย่างมากต่อทั้งกลุ่ม.
จงหลานแม่ทัพจากเมืองอัตลัดตอบกลับ
"ใช่เป็ชื่อที่ข้าจดจำไม่เคยลืม นามท่านคือเซียงซื่อ และหลานของท่านคือเซียงหยุน"
******************************
***************************
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นหน้าประตูห้องประชุม
"ท่านพ่อ ท่านพ่อ ตาแก่เซียงซื่อ มันช่วยเ้าเซียงหยุนหลบหนีออกจากคุกใต้ดินไปแล้ว
ทั้งที่ข้าตั้งใจว่าจะเข้าไปจัดการฆ่ามันตามที่ท่านพ่อสั่ง"
ซานมิ่งะโลั่นเต็มที่ โดยไม่รู้เลยว่าภายในห้องประชุมใหญ่นั้นเกิดเื่อะไรขึ้น
เสียงร้องเสียงของซานมิ่งทำให้ความสับสนและความตึงเครียดในห้องประชุมเพิ่มมากขึ้น.
ส่วนซานตงได้แต่คิดในใจว่า "เ้าลูกโง่ วันนี้พวกเราตายแน่แล้ว"
อย่างประหลาดใจ. ความอัปยศและความเศร้าโศกซบบนอารมณ์ของผู้นำซานตง.
ยังมีเสียงบ่นของผู้ที่อยู่ภายในห้องประชุม,
ทำให้ความสับสนเพิ่มมากขึ้น.
ความขัดแย้ง ความเปลี่ยนแปลงที่มีต่อความสมดุลของกลุ่มนำไปสู่ความวุ่นวาย
และความกลัวที่ร่างกายทุกคนสามารถรับรู้ได้.
***************************************
สารเลวซานตงจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแกทำอะไรลงไป
จงหลานตวาดเสียงดัง และสิ้นเสียงดังของจงหลานเป็สัญญาณของความเ็า
*******************************************
ส่วนซานมิ่งะโตอบกลับด้วยทัศนคติที่ไม่สนใจว่ารอบตัวเกิดอะไรขึ้น
"บังอาจ รู้บ้างไหมว่ากำลังพูดถึงใคร ที่นี่หมู่บ้านซาน พ่อข้าใหญ่ที่สุดมีอำนาจที่สุด"
แสดงให้เห็นถึงอำนาจ และความสำคัญของตนเองแบบผิดๆ …
***************************
*****************************
จงหลานหัวเราะพูดเสริมด้วยคำพูดที่เต็มไปด้วยเย้ายวนและดุดันว่า
"กว่าพวกข้าจะหาที่อยู่ท่านเซียงซื่อเจอ เคยรู้บ้างไหมยากลำบากแค่ไหน
เดินทางไปทุกหมู่บ้านในเขตปกครอง แทบพลิกแผ่นดินตามหา
ชาวเมืองอัตลัดกินไม่ได้นอนไม่หลับกันมาหลายสิบปี ด้วยกลัวที่จะถูกสั่งปะาทั้งเมือง"
คำพูดนี้ส่งผลให้บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจและความตึงเครียด.มากยิ่งขึ้น
จงหลานลุกขึ้นยืน กล่าวว่า ข้าจะไม่ทนอีกแล้ว
เขาถีบโต๊ะออกคำสั่งเด็ดขาด
ข้าไม่ลังเลที่จะเริ่มต้น และข้าจะไม่หยุดนิ่งจนกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็อันตรายนั้นจะถูกทำลาย
ทุกคนจงเตรียมพร้อม ทหารจากเมืองอัตลัดทั้ง 50 ที่ติดตามข้า จงฟัง
คำสั่งฆ่า "ท่านเ้าเมืองมีคำสั่งให้ข้ากำจัดทุกสิ่งที่เป็อันตรายต่อท่านเซียงซื่อ
แม้แต่จะลบหมู่บ้านซานทิ้งก็ทำได้ ท่านเ้าเมืองอนุญาต"
แม่ทัพจงหลานะโเสียงดังขึ้น กล่าวซ้ำ "ทหารทุกนายจงฟังคำสั่ง ฆ่าล้างคนตระกูลซานให้หมด
อย่าให้เหลือแม้แต่หมู หมา กา ไก่"
เ้า เสือดำ!ิญญา นายจงฉีกเขี้ยวและะโเข้าไป! กัดและทำลายทุกคนในตระกูลซานที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลังซานตง!
จงหลานออกคำสั่งกวาดล้างตระกูลซาน "เสือดำแยกเขี้ยวะโเข้ากัด ทหารยามของหมู่บ้านที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลังซานตง"
จงหลานเืเย็นและไม่ลังเลในการเริ่มกระบวนการทำลายทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตระกูลซาน.
กระบวนการทำลายนี้จะเป็ภารกิจที่น่ากลัวและจะจบลงในเวลาไม่นาน
ทหารผู้ติดตามจำนวน 50 คนจับดาบไล่ฟันเหล่าผู้คนในบ้านตระกูลซาน
ทหารผู้ติดตามปล่อยสัญญาณสีแดงส่งสัญญาณให้ทหาร 750 คนที่รออยู่ ดำเนินการบุกโจมตีหมู่บ้านซาน
โดยเจาะจงมาที่บ้านตระกูลซาน "โปรดไว้ชีวิตด้วย" เสียงสุดท้ายของซานตงและซานมิ่งะโขึ้นพร้อมกัน
ก่อนจะโดนสังหารด้วยดาบของเหล่าทหารเมืองอัตลัด โดยมีแม่ทัพจงหลานนั่งมองด้วยสายตาเ็าที่ดูน่ากลัว
เหล่าทหารจากเมืองอัตลัดไล่กวาดล้างผู้คนตระกูลซาน
เผาบ้านเรือนหลังใหญ่ตระกูลซาน และเข้ายึดทรัพย์สมบัติในบ้านผู้นำซานจนหมดสิ้น
แม้ผู้าุโที่หนึ่งและที่สองที่อยู่ในห้องประชุม ได้เรียกจิติญญาแมวป่ากับค้างคาวะโออกมาช่วย
ก็ถูกทำลายเพราะไม่อาจจะสู้กำลังของจิติญญาเสือดำได้
อีกทั้งผู้าุโหมู่บ้านซานยังไม่รู้วิธีบ่มเพาะพลัง ฝึกจิตรวมร่างอสูร
เป็เหตุให้เหล่าผู้าุโที่ร่วมประชุมล้วนตายในที่แห่งนั้นพร้อมกับคนของตระกูลซานทั้งหมด
การบุกโจมตีเป็การลงมือโดยรวดเร็ว
คนใหญ่คนโต เครือญาติของตระกูลซานล้วนถูกสังหาร
บางคนนอนอยู่ บางคนกำลังมีความสุขกับการถือทรัพย์สมบัติ ล้วนถูกฆ่าโดยไม่ทันตั้งตัว
จากนั้นทหารจากเมืองอัตลัด ทุกคนเดินทางเข้าไปในบ้านตระกูลซานที่ถูกทำลายไปแล้ว
การฆ่าล้างทั้งหมดของตระกูลซาน นั้นเป็ราคาที่ต้องจ่าย ในความชั่วร้ายที่พวกเขาทั้งตระกูลได้กระทำ
**********************
หลังจากเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัว
ฆ่าล้างตระกูลซานทั้งหมดพร้อมกับผู้าุโที่อยู่ในห้องประชุมได้ตายจนหมด
ล้วนสิ้นสุดลงด้วยความเศร้า
แต่จิติญญาแมวป่ากับค้างคาว ก็ยังคงก่อร่างจิติญญากลับมาใหม่ด้วยความอาฆาต
แม้แต่ทหารจากเมืองอัตลัดก็ยังไม่ทราบวิธีที่จะสู้กับแรงของจิติญญา
"มันคืออะไร!?" แม่ทัพจงหลานะโอย่างไม่เชื่อมั่น
" แมวป่าิญญากับค้างคาวิญญานั้นเป็ปัจจัยที่น่ากลัวและเกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
เข้าโจมตีทหารจากเมืองอัตลัด แม้เป็ทหารจากเมืองอัตลัดก็ยังคงต้องเจ็บตัว
จิติญญาที่สะท้อนแสงเงาในท่ามกลางความมืดที่ลึกซึ้ง แมวป่าิญญากับค้างคาวิญญาเคลื่อนที่เป็ระบบ
แมวป่าิญญากับค้างคาวิญญาลงมือกัดกินเหล่าทหารในความมืด
ทหารเมืองอัตลัดก็ไม่สามารถมองเห็นว่ามีอะไรเกิดขึ้น
เสียงของแมวป่าิญญากับค้างคาวิญญากำลังหลอมละลายกับเสียงหวีดจางๆ
ความน่ากลัวอยู่เหนือกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้
ดาบหรืออาวุธก็ไม่สามารถทำอะไริญญาอาฆาตได้ "
ทำไม... ทำไมถึงมีสิ่งแปลกประหลาดนี้อยู่?" ผู้นำทหารจงหลาน">ะโเสียงดัง
วิญาณเสือดำ ะโมาขวางหน้าจงหลาน
จงหลานจึงรับรู้ได้ว่า มันต้องผสานิญญา เพื่อต่อสู้
การผสานิญญาเกิดขึ้นรวดเร็ว
แสงสว่างออกจากตาของจงหลาน เป็รัศมีแสงที่เข้มสว่างเช่นดวงอาทิตย์กำลังฉายพร้อมกับิญญาเสือดำ
จงหลานรับรู้ว่าต้องผสานิญญา เพื่อเพิ่มพลังในการต่อสู้กับความมืด และิญญาที่กำลังเต็มไปด้วยความอาฆาต ที่สูญเสียเ้านายอันเป็รักในตัวมัน
จงหลานะโขึ้นเป็คำปฏิญาณ "เพื่อชาติ! เพื่อความยั่งยืนของเรา!"
เมื่อิญญาเสือดำเข้าสู่ร่างกายของเขา แสงสีดำครอบคลุมตัวจงหลาน
เมื่อเขาเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง เขามีดวงตาที่เปล่งประกายด้วยพลังทางิญญาที่มหาศาล
จงหลานเขาปล่อยให้พลังิญญาเสือดำของเขาหลั่งไหลอย่างรุนแรง "เราจะได้รับชัยชนะ!"
จงหลานะโเป็เสียงสูงสุดกล่าวขณะที่
ส่งพลังิญญาปกคลุมทั้งพื้นที่ พร้อมเริ่มใช้ตำราคลื่นเสียง์
แมวป่าิญญาและค้างคาวิญญาที่พยายามป้องกันตัวเอง กลับสลายตัวลงในคลื่นคำราม ที่จงหลานปล่อยออกมา ครอบคลุมไปด้วยเสียงคำรามกึกก้องที่สุดยอด
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว ล้วนเป็ภาพที่ประทับในความทรงจำ เป็เื่เล่าของเหล่าทหารเมืองอัตลัดต่อไป
กล่าวได้ว่าตระกูลซานในหมู่บ้านซานถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ...