บทที่22. ปล่อยให้สามพ่อลูกอยู่ด้วยกัน
ยามเช้าที่สดใสซีอินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับได้ยินเสียงไก่ขันและเสียงนกตัวเล็กๆ ที่ส่งเสียงร้องอยู่นอกบ้าน เธอค่อยๆกระเถิบตัวลุกจากเตียงเบาๆ ก่อนมานั่งหย่อนขาที่ริมเตียงแต่เมื่อกำลังจะลุกขึ้นกลับถูกแขนแข็งแรงมาโอบเอวไว้พอหันไปมองเห็นคนตัวโตที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับตาอยู่แต่เอาหน้าซุกกับที่นอนใกล้ๆ เธอ
“ภรรยาครับ”เสียงทุ้มแหบเพราะพึ่งตื่นนอนเอ่ยเรียกขึ้น
“คะเป็อะไรไปคะ”ซีอินเอ่ยถามพร้อมเอามือมาอังหน้าผากและแก้มของเขากลัวว่าจะเจ็บแผลจนเป็ไข้ขึ้นมา
“ผมแค่ปวดแผลนิดหน่อยน่ะครับ”ตอบกลับไปเสียงอ่อยๆ ทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้นเลยเพราะอากาศเริ่มเย็นเขาจึงรู้สึกปวดแผลขึ้นมาความจริงก็ปวดั้แ่เมื่อวานแล้วแต่เขายังไม่ได้บอกเธอ
“จริงด้วยสิเมื่อวานฉันก็ลืมไปเลยงั้นคุณรอฉันครู่เดียวนะคะ” มือนุ่มยื่นลูบแก้มสากของสามีเบาๆอย่าง้าปลอบโยนคนเจ็บ ก่อนจะรีบลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันจากนั้นเธอรีบเอาน้ำอุ่นที่มีสำรองอยู่ในมิติออกมาเทใส่กะละมังเพราะกว่าจะก่อไฟกว่าน้ำจะเดือนคงอีกนานจากนั้นก็ยกเข้าไปในห้องนอน
“สามีคุณถอดกางเกงให้ฉันดูหน่อยค่ะ”เมื่อกลับมานั่งข้างเขาบนเตียงแล้วก็เอ่ยบอกเสียงเบา
“หะให้ผมถอดเลยหรือครับ” เมื่อได้ยินที่ภรรยาสั่งเขาถึงกับตาสว่างขึ้นมาทันที
“เอ่อแผลคุณอยู่่ไหนคะ” เมื่อนึกได้ว่าเธอพูดให้ช่วนคิดลึกจึงเปลี่ยนเป็เอ่ยถามตำแหน่งแผลแทน
“ตรงนี้ครับ”นิ้วยาวๆ ชี้ไปที่ต้นขาเหนือเขาขึ้นมาเกือบหนึ่งคืบ
“งั้นถกขากางเกงขึ้นจากด้านล่างน่าจะดีกว่าค่ะ”ซีอินช่วยพยุงสามีนั่งพิงหัวเตียงก่อนเริ่มลงมือถกขากางเกงพับขึ้นมาจนเห็นาแที่มีผ้าก๊อซปิดไว้และมีเืซึมออกมาอยู่ด้วย
“เดี๋ยวฉันล้างแผลให้คุณก่อนนะคะแล้วจะรีบไปทำอาหารเช้าให้คุณจะได้กินยา”
“ได้ครับ”
ซีอินทำทีเดินไปที่ตู้เก็บสมบัติส่วนตัวของเธอที่อยู่มุมห้องแล้วหยิบเอากล่องยาสามัญออกมาจากมิติแล้วเดินกลับมาลงมือทำแผลล้างแผลให้เขาใหม่อย่างเบามือดูจากแผลก็เริ่มแห้งพอสมควรแล้ว
“ฉันขอดูยาที่คุณต้องทานหน่อยได้มั้ยคะ”
“ได้ครับอยู่ในกระเป๋าผมใบนั้น”ฉิงเฟิ่งชี้นิ้วไปที่กระเป๋าใบโตที่ถูกตั้งอยู่มุมห้อง
ซีอินพยักหน้ารับทราบแล้วผละออกไปเพื่อเปิดดูยาในกระเป๋ายาที่มีเป็ยาแก้ปวดเท่านั้น เข้าใจว่ายาเม็ดในยุคนี้คงหายากมากทีเดียวเธอคงต้องเอายาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบของเธอที่ดูท่าว่าคุณภาพจะดีกว่าให้เขากินด้วย
"ถ้าอย่างนั้นคุณนอนเล่นกับตูตูและไคไคไปก่อนนะคะ ฉันจะไปทำโจ๊กให้ก่อนเสร็จแล้วฉันจะมาเรียกค่ะ”ซีอินพูดพร้อมเดินกลับมาหาเขาก่อนจะเอายาของเขาออกมาวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง
“ครับ”ฉิงเฟิ่งรับคำก่อนมองตามร่างนุ่มนิ่มไปจนเธอเดินพ้นห้องนอนแต่เพราะรู้สึกตื่นเต็มตาแล้วและเ้าหัวผักกาดน้อยของเขาก็ยังไม่ตื่นด้วยเลยไม่อยากนอนอยู่เฉยๆจึงเดินออกจากห้องคิดว่าจะเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาสักหน่อยเขาค่อยเดินขากะเผลกช้าๆ ผ่านห้องครัวก็รู้สึกอยากมองภรรยาที่ยืนทำอาหารอยู่
ฟึบ! ฟึบ!
“หื้มม”ฉิงเฟิ่งเมื่อได้เห็นว่าอยู่ๆก็มีของออกมาจากอากาศตรงหน้าภรรยาก็ร้องขึ้นในลำคอเบาๆอย่างใแต่ก็ดังมากพอที่จะทำให้ซีอินหันกลับมามอง
“อ๊ะ!!สามีคุณมาั้แ่เมื่อไหร่คะ” ซีอินถามอย่างใเพราะเมื่อครู่เธอพึ่งจะเอาไข่ไก่และเนื้อไก่ออกมาจากมิติ
“ภรรยาครับนี่คุณ”นี่มันเกินสามัญสำนึกของมนุษย์ไปไกลแล้วและเขามั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาดแน่นอนได้แต่ยื่นอึ้งอยู่อย่างนั้นไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้อีก
“เอ่อเมื่อคืนดูเหมือนฉันจะลืมบอกคุณอีกเื่นะคะ” ซีอินทำหน้าเจื่อนๆเมื่อคืนเธอลืมจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเลยเมื่อครู่ตอนจะเอาของออกมาทำอาหารเธอก็คิดอยู่ กะว่าจะหาโอกาสบอกเขาอีกครั้งแต่ไม่นึกว่าสามีจะเดินมาเงียบๆเธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเลยคงเพราะการฝึกจากตอนเป็ทหารนั่นแหละที่ทำให้เขามีฝีเท้าที่เบาขนาดนี้
“พ่อค้าบบบแม่ค้าบบ”
เสียงตูตูกับไคไคเรียกหาดังออกมาจากห้องนอนเสียก่อนสองสามีภรรยาจึงยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันเพิ่มเติมอีก
“เอ่อไว้มีเวลาฉันจะอธิบายให้คุณฟังนะคะ”เมื่อเห็นเ้าหัวผักกาดเดิมตามตูดกันมาโดยมีตูตูที่เอามือสองข้างมาเกาะบ่าไคไคเดินซีอินก็รีบพูดขึ้นทันที
“ตูตูไคไค ตื่นแล้วไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเร็วจะได้มากินข้าวเช้าพร้อมพ่อ”
“คับ/คับ”
บนโต๊ะอาหารเช้าฉิงเฟิ่งเหลือบมองภรรยาอยู่เป็ระยะๆส่วนตูตูกับไคไคก็กำลังดื่มด่ำกับโจ๊กไก่ฉีกใส่ไข่แสนอร่อย
“อย่อยมากเยยตูตูขออีกได้มั้ยคับ”
“แต่ไคไคอิ่มแล้ว”
“ตูตูหยักจินอีก”
“ได้จ้าเดี๋ยวแม่ตักให้นะ”ซีอินตักให้ไม่มากนักเพราะกลัวว่าตูตูจะกินไม่หมด เมื่อกลับมาที่โต๊ะก็เห็นสามีกินหมดเป็ถ้วยที่สองแล้วพอดี
“เดี๋ยวฉันไปหยิบยาให้คุณนะคะ”ซีอินทำทีเดินไปในห้องนอนก่อนหยิบเอายาแก้ปวดกับแก้อักเสบออกมาพร้อมทั้งยังเพ่งจิตมองไปในห้างมิติเพื่อหาไม้เท้าพยุงตัวคนขาหักออกมาด้วยก่อนเดินกลับเข้ามาในห้องครัวอีกครั้ง ฉิงเฟิ่งมองดูยาเม็ดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนและรู้ว่านี่ไม่ใช่ยาที่เขากินประจำทั้งยังเห็นภรรยาถือไม้อะไรบางอย่างอยู่ด้วย
“กินเถอะค่ะยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบ”
“ครับ”ฉิงเฟิ่งกินยาอย่างว่าง่ายก่อนจะดื่มน้ำตาม
“พ่อเก่งที่ฉุด”
“พ่อกินยาเก่งมากคับ”เสียงตบมือของเ้าสองแฝดดังแปะๆๆ อย่างชื่นชมพ่อ
“เอาล่ะวันนี้แม่ยังต้องไปทำงานอีกวันหนึ่งดังนั้นตูตูกับไคไคอยู่กับพ่อนะ”
“โอ๊ะ!ไม่ต้องไปบ้านปู่กับย่าแล้วหยอ”
“ใช่จ้าตอนนี้พ่อกลับมาอยู่บ้านแล้วและก็ยังไม่สบายด้วยตูตูกับไคไคต้องดูแลพ่อแทนแม่ก่อนนะ” เสียงหวานเอ่ยบอกเด็กๆ
“ได้เยยคับ”
“ได้คับ”
“นี่เป็ไม้เท้าพยุงตัวค่ะคุณลองใช้ดูนะคะ”เมื่อคุยกับลูกๆแล้วเธอก็หันมาเอ่ยบอกสามีจากนั้นซีอินก็ลองทำท่าทางการใช้งานให้สามีดูและบอกให้เขาลองยืนขึ้นแล้วใช้งานดูฉิงเฟิ่งรู้สึกสะดวกขึ้นมากและไม่ต้องทิ้งน้ำหนักตัวไปทางขาที่เจ็บมากด้วย
"งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะคุณก็พักอยู่บ้านก่อนถ้าเบื่อก็ออกไปโรยข้าวเปลือกให้ไก่ก็ได้ตูตูกับไคไคไปทำประจำเพราะชอบดูไก่นะคะ หรือว่าคุณจะไปบ้านใหญ่เซียวก็ได้ค่ะ”ซีอินพูดไปยิ้มไปดีจริงๆที่สามีกลับมาอยู่บ้านเวลาเธอออกไปทำงานที่ฝ่ายผลิตหรือไปเมืองอำเภอก็จะได้ไม่ต้องห่วงเ้าหัวผักกาดแล้ว
“ได้ครับ”ฉิงเฟิ่งรับคำก่อนมองตามร่างภรรยาไปพร้อมคิดว่า ภรรยาอาบน้ำอีกแล้วงั้นหรอ
ซีอินรีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ออกจากบ้านไปทำงานตามปกติทำงาน่เช้าเสร็จแล้วพอเสียงสัญญาณพักเที่ยงดังขึ้นซีอินก็รีบเดินกลับบ้านทันทีตอนนี้เื่ที่เซียวฉิงเฟิ่งกลับมาคนในหมู่บ้านน่าจะยังไม่รู้กันเพราะเมื่อวานสามีเธอบอกว่าคนในหมู่บ้านน่าจะมองเห็นไม่ชัดว่าเป็ใครที่นั่งรถมากันแน่
“กลับมาแล้วจ้า”เสียงหวานๆ เอ่ยดังมาจากหน้าบ้านทำเอาคนในบ้านพากันสะดุ้งโหยงเป็แถว
“โฮ๊ะแม่มาแย้ว” ตูตูที่ตัวล่อนจ้อนอยู่ในอ่างน้ำพูดขึ้นมาพร้อมทำตาโต
“พ่อคับตำยังไงดี”ไคไคเองที่เปียกทั้งแต่หัวจรดเท้าหันไปแหงนหน้าถามพ่ออย่างหาที่พึ่ง
“พ่อว่าเราสามคนคงต้องยอมให้แม่ดุแล้วละ”คำตอบที่มาพร้อมแววตามุ่งมั่นของพ่อ ทำให้เ้าหัวผักกาดคิดว่าจะต้องถูกแม่ดุแน่ๆทำเอาเด็กๆ เบะปากเหมือนจะร้องไห้ทันที
“ฮื้อออจะถูกแม่ดุหยอ” ตูตูถามพร้อมปีนออกจากอ่างน้ำเดินไปเกาะขาพ่อ
“ไม่อยากถูกดุเยย”ไคไคเองก็เดินเข้าไปเกาะขาพ่ออีกข้างด้วยเหมือนกัน
“ทำอะไรกันจ้ะพ่อลูก”ซีอินได้ยินเสียงแว่วๆ มาจากในห้องน้ำเลยเดินเข้าไปดู เห็นสามคนพ่อลูกยืนตัวเปียกกันอยู่ข้างอ่างอาบน้ำเ้าเด็กแฝดล่อนจ้อนโชว์พุงทั้งคู่ส่วนสามียังดีที่สวมกางเกงอยู่แต่ไม่ได้ใส่เสื้อเปิดเปลือยแผงอกท่อนบนเชียว
“หื้มแอบเล่นน้ำกันงั้นหรอ”ซีอินทำท่าหลี่ตามองแล้วเอ่ยถามเสียงนิ่งๆอย่าง้าจะแกล้งและที่สำคัญคุณสามีของเธอน่าจะไม่ระวังจนแผลถูกน้ำแล้วแน่ ๆ ถึงทำหน้าเจื่อนๆใส่เธอแบบนั้น ส่วนเ้าหัวผักกาดก็เอาแต่แอบอยู่ข้างๆขาพ่อคงแอบกันมิดหรอกนะพุงยื่นออกมาเชียวเ้าตัวอ้วน
“แม่อย่าดุพ่อคับ”ไคไคโผล่หัวกลมๆ ออกมาจากขาพ่อแล้วเอ่ยปากบอกแม่
“พ่อแค่อยากเล่นน้ำกับตูตูไคไคเฉยๆ”ตูตูก็ช่วยพูดด้วย แต่ยิ่งพูดเหมือนพ่อจะยิ่งถูกดุมากกว่านะเนี่ย
“เอาละๆแม่ไม่ดุก็ได้แต่รีบออกจากห้องน้ำก่อนเร็วทั้งสามคนเลย”
“คับ/คับ/ครับ”ตอบรับเสียงดังฟังชัดกันทั้งสามคนเลยก่อนจะรีบหาผ้ามาพันตัวกันวุ่นวายไปหมด
ตอนนี้เด็กๆกำลังทาแป้งกันจนตัวขาวและแต่งตัวกันเองอยู่
“ใส่กางเกงในด้วยนะตูตู”ซีอินเอ่ยบอกขณะกำลังหยิบกล่องยาออกมาจากตู้สมบัติของเธอเพราะต้องทำแผลให้สามีใหม่อีกครั้ง
“โฮ๊ะ!ตูตูลืมเยย”
“นี้ๆกุงเกงในของตูตู” เพราะรู้ว่าพี่ชายต้องลืมไคไคเลยหยิบมาสองตัวเผื่อให้ตูตูด้วย
“ขอบใจนะไคไค”แม้ไม่อยากใส่แต่ก็ต้องใส่เพราะแม่บอกว่าคนที่โตแล้วต้องใส่กุงเกงในทุกคน
เ้าหัวผักกาดแต่งตัวพร้อมคุยกันงุ๊งงิ๊งกันอยู่สองคนข้างๆพ่อกับแม่ ส่วนซีอินก็จัดการทำแผลให้สามีของเธอใหม่อีกครั้งพร้อมส่งสายตาดุๆ ไปให้
“คือก่อนนี้ผมพาลูกๆไปให้อาหารไก่แล้วก็รดน้ำผักครับ แล้วก็พาเด็กๆเล่นลูกบอลอยู่นอกบ้านนานแล้วเห็นว่าตัวเปื้อนกันเลยคิดว่าอาบน้ำด้วยกันทีเดียวดีกว่าแต่ตูตูกับไคไคพลังเยอะมากเลยครับสาดน้ำใส่กันแรงไปหน่อยก็เลยเป็อย่างที่คุณเห็น”
“ไม่เอาแบบนี้แล้วนะคะรอแผลหายก่อนคุณจะเล่นน้ำจะทำงานหนักจะใช้แรงเยอะมากแค่ไหนหรือจะทำอะไรฉันจะไม่ห้ามเลยค่ะตอนนี้คุณต้องระวังให้มากหากแผลอักเสบจนติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไงคะโรงพยาบาลในเมืองอำเภอก็ใช่ว่าจะมีเครื่องมือที่ทันสมัยมากพอที่จะรักษาได้ดีมันอันตรายมากนะคะ”
“ผมทราบแล้วครับภรรยาต่อไปจะเชื่อฟังคุณครับ”
“ดีมากค่ะแล้วนี่ไปบ้านใหญ่เซียวมาหรือยังคะ”เมื่อสามีรับปากซีอินก็ไม่คิดจะจู้จี้จุกจิกกับเขาอีก
“คิดว่าจะไปตอนเย็นน่ะครับจะรอให้คุณกลับมาก่อนค่อยไปพร้อมกัน”เมื่อเห็นภรรยาดูจะไม่โกรธแล้วก็รีบเอ่ยเหมือนจะอ้อนขึ้นมา
“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
เมื่อซีอินจัดการสามพ่อลูกเรียบร้อยแล้วก็เข้าครัวทำข้าวกลางวันให้แล้วก็กินข้าวด้วยกันก่อนจะได้เวลาเข้างาน่บ่ายเธอจึงเดินออกจากบ้านโดยมีตูตูกับไคไคเดินออกมาส่งที่รั้วบ้านส่วนฉิงเฟิ่งก็ยืนรอลูกๆที่หน้าประตูบ้านเพราะไม่ได้รับอนุญาตให้เดินมาส่งที่รั้วจึงได้แต่ส่งสายตามองเท่านั้น
“ตูตูไคไคคราวนี้ต้องดูแลพ่อดีๆนะไม่เล่นน้ำแล้วนะ แผลพ่อยังถูกน้ำไม่ได้ไม่งั้นพ่อจะเจ็บนะเข้าใจหรือเปล่า”
“เข้าใจคับ/เข้าใจคับ”ตูตูกับไคไครับคำอย่างขันแข็งและจะไม่ลืมเื่นี้อีกแล้วแน่นอน
“ดีมากจ้ะแล้วแม่จะรีบกลับมาเร็วๆนะ มาให้แม่หอมก่อนเร็ว ฟอดด ฟอดด”เ้าหัวผักกาดเอียงแก้มได้องศาอย่างรู้งานเพราะแม่หอมบ่อยส่วนคนพ่อที่มองดูอยู่ก็อยากได้บ้างแต่ภรรยาไม่สนใจมองเขาเลย
จากนั้นซีอินก็ปิดประตูรั้วบ้านแล้วเดินไปที่ฝ่ายผลิตของหมู่บ้านเพื่อกลับไปทำงานอีกครั้ง...
2K
