“เงียบได้แล้ว ที่ดินผืนตรงทะเลนั่นก็ของตระกูลเจียง ตรงเชิงเขานั่นก็ของตระกูลหวัง จะแย่งชิงขายให้ได้อะไรขึ้นมา”
หัวหน้าตระกูลหวังเอ่ยน้ำเสียงเฉียบขาด อีกทั้งยังส่งสายตาเตือนผู้คนที่พยายามจะเชิญชวนให้ซูเหยาไปกับตน
เมื่อได้รับคำเตือนเช่นนั้น ฝูงชนก็กลับมามีสติ นั่นสินะ ในเวลานี้ทั้งตระกูลเจียงและตระกูลหวังต่างได้รับผลประโยชน์จากการซื้อขายที่ดินในครั้งนี้แล้ว แม้จะไม่ใช่ครอบครัวตัวเองที่ได้รับเงินก็เถอะ แต่อย่างไรก็เป็คนสกุลเดียวกัน
เว้นก็แต่ตระกูลหม่า ทันทีที่ได้ยินวาจาของหัวหน้าตระกูลหวังพวกเขาก็ยิ่งไม่พอใจ ไม่รู้ว่าใครหนึ่งในฝูงชนเอ่ยขึ้น
“จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก แม่นางผู้นี้ยังไม่ได้ไปดูที่ดินของพวกเราเลย ใครจะไม่รู้ว่าที่ดินของพวกเ้านั้นมันไม่ดี ของตระกูลหวังก็รกร้าง ของตระกูลเจียงก็เป็ปลูกอะไรไม่ขึ้น นี่มันหลอกขายชัดๆ!”
วาจานี้มีหลายคนเห็นด้วยเว้นก็แต่หัวหน้าหมู่บ้านหม่าที่หมดความสนใจไปั้แ่ที่ซูเหยากล่าวว่าจะพิจารณาที่ดินอื่น หากที่ดินผืนนั้นใหญ่เท่ากับผืนที่เพิ่งซื้อและราคาเท่าๆ กัน
นี่ไม่ใช่การทำการค้าที่ขาดทุนหรือ?
ที่ดินในมือของตระกูลหม่า ไม่ว่าจะของครอบครัวไหนย่อมดีกว่าของตระกูลเจียงกับตระกูลหวังอยู่แล้ว คนโง่พวกนี้จำไม่ได้หรืออย่างไรว่าตระกูลหม่าของพวกเขายึดที่ดินดีๆ ของอีกสองตระกูลมาเกือบหมดสิ้น เช่นนั้นแล้วเหตุใดต้องยอมเฉือนเนื้อตัวเองเพื่อเป็คู่แข่งกับอีกสองตระกูลด้วยเล่า
สุดท้ายด้วยการตกลงกันโดยมีทุกฝ่ายเป็พยาน หนึ่งชั่วยามถัดมาซูเหยาก็ได้กลายเป็เ้าของที่ดินสองผืน หนึ่งผืนรกร้าง หนึ่งผืนปลูกอะไรไม่ค่อยได้
สำหรับเื่นี้ แม้ผู้มาใหม่จะซื้อที่ดินผืนใหญ่ถึงสองผืน แต่ก็ไม่มีใครอิจฉา มีเพียงฉายาที่ตระกูลหม่าตั้งให้ว่าตัวโง่งม บ้างก็บอกว่าไร้เดียงสา เพราะคงไม่มีคนฉลาด ๆ ที่ไหนจะเลือกซื้อที่ดินย่ำแย่เช่นนั้นได้อย่างไร...
ซูเหยาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกและดีใจ เอาเถอะ ใครจะมองนางอย่างไรก็เื่ของเขา เพราะถึงอย่างไรท้ายที่สุดแล้วตระกูลซูก็ได้รับที่ดินมาเป็ที่เรียบร้อย ตอนนี้เหลือเพียงการสร้างบ้านเท่านั้น ไม่รู้ว่าการซื้อวัสดุสำหรับการปลูกสร้าง สามารถหาซื้อให้เสร็จภายในวันนี้ได้หรือเปล่า ถ้าทำได้มันจะช่วยประหยัดเงินได้มากโขเพราะไม่ต้องควักเนื้อจ่ายเอง อีกทั้งนางยังจะได้เงินคืนเพิ่มมากขึ้นอีก
ว่าแล้วก็ไม่รอช้า หลังจากที่ฝูงชนจากไปก็เหลือเพียงหัวหน้าตระกูลหวัง ซูเหยาจึงสนทนากับเขาต่ออีกครู่หนึ่ง
“ท่านลุง ข้า้าสร้างบ้าน ไม่รู้ว่าท่านพอจะมีคนรู้จักที่เชี่ยวชาญเื่นี้หรือไม่ หากเป็ไปได้ข้าอยากซื้อวัสดุในวันนี้เลย”
หัวหน้าตระกูลหวังคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ต้องใช้เวลาในการหาวัสดุจำพวกอิฐประมาณสองวัน ส่วนเื่แรงงานไม่ต้องห่วงเลย เ้าถามถูกคนแล้วล่ะ ตระกูลหวังของข้าเก่งเื่ก่อสร้างมาก”
“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านลุงแล้ว”
ซูเหยาพูดรายละเอียดการของบ้านที่้ารวมถึงเครื่องเรือนต่างๆ เพื่อให้หัวหน้าตระกูลหวังช่วยเป็ธุระให้ ทั้งยังขอจ่ายเงินล่วงหน้าทั้งค่าแรงและค่าวัสดุทั้งหมด จนคนที่นั่งด้วยกันถึงกับเตือนว่าอย่าวู่วาม
“หืม นี่มิใช่วู่วามแต่เป็เพราะข้าเชื่อใจในตระกูลหวังต่างหากล่ะเ้าคะ ข้าเป็ผู้มาใหม่ไม่คุ้นชินกับที่นี่ ดังนั้นปล่อยให้ท่านช่วยเป็ธุระจะดีกว่า ข้าเชื่อว่าตระกูลหวังเป็คนซื่อสัตย์”
จู่ๆ พอถูกชมเช่นนั้น หัวหน้าตระกูลหวังก็แทบจะหุบยิ้มไม่ได้ เขารีบตบอกยืนยันความมั่นใจทันที
“เอาล่ะๆ ในเมื่อเ้าวางใจข้า ข้าจะช่วยดูแลเื่นี้เอง”
บุคลากรไม่ต้องเป็ห่วง งบประมาณไม่ต้องเป็ห่วง ดังนั้นเมื่อพูดจากันอีกสองสามคำหญิงสาวก็ขอตัวกลับไปทำความสะอาดบ้านต่อ
สองชั่วยามถัดมา
ในขณะที่ซูเหยาเพิ่งทำความสะอาดบ้านและกินมื้อเย็นอย่างง่ายๆ เสร็จแล้วและกำลังนอนอย่างหมดแรง เสียงน้ำนมของหยวนเป่าก็ดังขึ้น
[เ้านายหยวนเป่ากลับมาแล้ว พาซิ่วซิ่วมาบอกลาด้วยล่ะ]
“ไวเกินไปหรือเปล่า ซิ่วซิ่วอยู่ต่อไม่ได้เหรอ”
[ซิ่วซิ่ว: ไม่ได้ๆ แม้เ้านายของซิ่วซิ่วจะไม่เรียกใช้งาน แต่ซิ่วซิ่วก็แอบออกมานานมาก อย่างไรก็ต้องกลับไป]
[หยวนเป่า: ซิ่วซิ่ว ฉันจะคิดถึงนาย ว่างๆ เรามาเล่นกันใหม่นะ]
โอ้ว ดูเหมือนเด็กน้อยทั้งสองจะร้องไห้ พอเป็เช่นนี้ซูเหยาก็แอบน้ำตาซึมเช่นกัน ซิ่วซิ่วช่วยนางและครอบครัวไว้มาก
[ซิ่วซิ่ว: เ้านายของหยวนเป่า ฮึกฮึก เอาไว้ซิ่วซิ่วจะมาใหม่ถ้ามีโอกาสนะ แต่ตอนนี้อย่าเศร้าเลย ซิ่วซิ่วมีของขวัญจะมอบให้ด้วยล่ะ]
“หืม มันคืออะไร?” ซูเหยาถามอย่างแ่เบา
“ติ๊ง! ภารกิจไม่สำเร็จ รับเงินปลอบใจ 44,000 ตำลึงทอง”
“ซิ่วซิ่วใจดีมาก!!” ซูเหยาะโในใจด้วยความดีใจ นางถึงกับถามเสียงสั่น
“เงินนี้สามารถเก็บได้ตลอดไปเลยใช่ไหม?”
[ซิ่วซิ่ว: แน่นอนฮะ นี่เป็ของขวัญพิเศษ เ้านายของหยวนเป่าจะเอาไปทำอะไรก็ได้ ตามใจเ้านายเลย]
ฮือ ระบบพวกนี้น่ารักและดีกับนางมาก ด้วยเงินจำนวนนี้แม้ไม่ทำอะไรก็สามารถกลายเป็หนอนข้าวตัวน้อยๆ ใช้ชีวิตสุขสบายได้เลย แต่ก็นะ ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีอาชีพบังหน้าสักหน่อย มิฉะนั้นคนอาจสงสัยเอาได้
“ขอบใจนะซิ่วซิ่ว ขอให้โชคดี...อย่าลืมแวะมาหากันอีกล่ะ”
[หยวนเป่า: ลาก่อนซิ่วซิ่ว...]
หากหยวนเป่ามีใบหน้า ตอนนี้น้ำตาของเขาคงไหลราวกับสายน้ำลำธาร
แม้ซิ่วซิ่วจะลับสายตาไปแล้ว แต่หยวนเป่าก็ยังคงสะอึกสะอื้นแต่เพราะหน้าที่ เขายังคงรายงานถึงสิ่งที่ได้รับการอัปเกรด
[เ้านาย ระดับของหยวนเป่าตอนนี้สูงมาก เ้านายสามารถเปิดตะกร้าซื้อขายสิ่งของในฟาร์มได้แล้ว]
ข่าวนี้สร้างความตกตะลึงให้กับซูเหยาอย่างไม่ต้องสงสัยเลย โดยไม่รอช้า หญิงสาวรีบหายตัวเข้าไปในฟาร์มเพื่อดูตะกร้าซื้อขายที่หยวนเป่าเอ่ยถึงในทันที
[ของที่จะขายได้ต้องเป็สินค้าหรือผลิตภัณฑ์ที่ผลิตด้วยฝีมืุ์เท่านั้น ส่วนสินค้าที่เปิดให้ซื้อล้วนเป็ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับงานด้านอุตสาหกรรมและเกษตรกรรมในฟาร์ม]
หยวนเป่ายังคงเอ่ยอย่างเจื้อยแจ้ว โดยมีซูเหยาที่มองแผงโปร่งแสงสีฟ้าด้วยแววตาวาววับ
แน่ล่ะ สินค้าที่ทางตะกร้าระบบของหยวนเป่าขายนั้นมีเมล็ดพันธุ์มากมาย รวมถึงมีสัตว์อย่างหมู ไก่ แกะ ปลา นี่ยังมีวัสดุก่อสร้างเช่นไม้ ปูน หิน
ครั้งนี้หยวนเป่าถูกยกระดับถึงสามระดับ พื้นที่ลานกว้างที่แต่เดิมไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น บัดนี้ได้ถูกล้อมเอาไว้พร้อมทั้งปักป้ายว่า สถานที่สร้างที่อยู่อาศัย
มุมปากของซูเหยาโค้งขึ้น ส่วนสองเท้าก็รีบเดินไปดูที่ป้ายนั้นว่าการก่อสร้างต้องใช้อะไรบ้าง
[เ้านาย มีบ้านให้เลือกหลายแบบเลย แต่ละแบบจะใช้วัสดุไม่เท่ากัน เ้านายเลือกบ้านแบบที่ชอบแล้วดูว่าบ้านรูปแบบนั้นต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง แล้วค่อยนำวัสดุในตะกร้าเอาไปวางในลานบ้านให้ครบจำนวนที่ระบุ อ้อ อย่าลืมจ่ายติดตั้งไฟฟ้าและการส่งน้ำด้วยนะ]
“ดีจริง!! หยวนเป่า แล้วเฟอร์นิเจอร์ล่ะ จะทำยังไง”
[ไม่ต้องห่วงเลยเ้านาย เฟอร์นิเจอร์พื้นฐานนั้นสามารถซื้อได้ในตะกร้า แต่ถ้าเป็เครื่องใช้ไฟฟ้า...หยวนเป่าไม่มี]
“น่าเสียดาย” ซูเหยาถอนหายใจเบาๆ
[หยวนเป่ายังไม่ได้บอกเ้านายอีกอย่างหนึ่ง ฮิฮิ]
“โอ้ว มีเื่อะไรเหรอ” ซูเหยาเลิกคิ้ว
[มีปุ่มฟังก์ชันแปรรูปเพิ่ม วู้วฮู้ว น่าสนใจใช่ไหมล้า เช่นถั่วเหลืองสามารถเลือกได้ว่าจะแปรรูปเป็เต้าหู้ น้ำเต้าหู้ ถั่วเหลืองกดรวมกับข้าวสาลีทำเป็ซีอิ๊ว ข้าวสาลี ข้าวฟ่าง ถั่วเหลืองกดรวมกันได้เป็น้ำส้มสายชู อ้อยหรือหัวบีทน้ำตาลแปรรูปได้เป็น้ำตาล หมูแปรรูปได้เป็เบคอน ถ้าเอาหมูกดรวมกับเกลือและน้ำตาลจะได้หมูแดดเดียว]
หัวใจของซูเหยาเต้นแรงมาก สิ่งที่หยวนเป่าอธิบายนั้นเหมือนกับเกมทำฟาร์มที่นางหลงใหลเมื่อครั้นเป็ซูเหยาที่อีกโลก ดังนั้นซูเหยาจึงเร่งให้หยวนเป่าอธิบายสิ่งที่ถูกเพิ่มเข้ามา
[แต่ของพวกนี้ขายไม่ได้นะเ้านาย นี่เป็ของที่ระบบฟาร์มผลิตขึ้น ถ้าอยากหาเงินต้องเป็ผลิตภัณฑ์ทำมือเท่านั้น สูตรที่หยวนเป่าพูดนี้ถูกปลดล็อกแล้ว แต่ยังมีบางสูตรที่ขึ้นบนจอแล้วยังเป็สีเทา]
นางรีบเรียกหน้าจอเพื่อดูประกอบการอธิบาย เป็อย่างที่หยวนเป่าพูดจริงๆ สูตรแปรรูปหลายๆ สูตรเป็สีเทาพร้อมกับขึ้นเครื่องหมายคำถาม
[สูตรพวกนี้ถ้าเ้านายอัปเกรดระบบของหยวนเป่าถึงจะสามารถปลดล็อกได้ หรือบางสูตรถ้าทดลองสุ่มเองก็สามารถปลดล็อกได้เช่นกัน ถือว่าเป็การค้นพบใหม่ แต่หยวนเป่าขอเตือนไว้ว่าหากสุ่มมั่วๆ แล้วผิดพลาด ระบบฟาร์มจะถือว่าเป็การทำให้วัตถุดิบสูญเปล่า เงินจะถูกหัก]
ซูเหยาฟังแล้วก็ยิ้มกว้าง แค่นี้ก็พอแล้ว แค่สูตรแปรรูปที่เห็นก็มากมายเพียงพอให้นางจะกลายเป็หนอนข้าวที่อยู่ดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องหุงหาอาหาร
[ระบบ โก้วอู้ ้าลงชื่อผูกมัดชั่วคราว โปรดเปิดการอนุญาตเข้าถึง]
20K
