[โฮสต์ตื่น ๆ! จะโดนล่ามโซ่ไว้ในจวนอ๋องแล้วนะขอรับ เมนกักขังทำงาน ได้รับคะแนนภารกิจพิชิตใจท่านอ๋องผู้คลั่งไคล้นางร้าย +1000 คะแนน!]
เสียงระบบแผดดังในโสตประสาทเรียกหว่านฉิงให้ปรือเปลือกตาหนักอึ้งมองไปรอบ ๆ กาย นางสะบัดศีรษะไล่ความมึนงงจากสันมืออันหนักหน่วงของรุ่ยอ๋อง
“พี่ใหญ่! ท่านจะทำอะไรนาง? นี่ท่านถึงขั้นเตรียมโซ่ตรวนมาเพื่อล่ามสตรีที่เพิ่งฟื้นจากยาพิษอย่างนั้นหรือ นางช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้นะ!”
หว่านฉิงเลื่อนสายตาไปตามทิศทางที่แม่ทัพหนุ่มชี้ปลายนิ้วไป บนโต๊ะไม้พะยูงตัวเตี้ยข้างเตียง มีโซ่ทองคำเส้นยาวสะท้อนแสงแดดวิบวับวางขดอยู่ บุรุษร่างสูงกำยำสองคนกำลังยืนประจันหน้ากัน พร้อมจะฉีกทึ้งอีกฝ่ายเป็ชิ้น ๆ
หรงเยว่สีหน้าเดือดดาลจัด เขากระชากเสื้อของรุ่ยอ๋อง ะโลั่น “ท่านเสียสติไปแล้วรึไง! นางเป็คุณหนูตระกูลมู่นะ มิใช่ทาสหรือสัตว์เลี้ยงของท่าน”
“นางดื้อรั้นเกินไป” รุ่ยอ๋องเอ่ยพลางปัดแขนของน้องชายออกอย่างไม่ไยดี “หากไม่มัดนางเอาไว้ นางคงหาทางกลับไปหอนางโลมนั่นอีก ข้า้าให้นางอยู่ที่นี่เพื่อรักษาอาการป่วย นางจะต้องอยู่ในสายตาของข้าตลอดเวลา... เ้าเองก็ได้ยินจากท่านหมอแล้วมิใช่หรือ?”
“ถึงนางจะอาการหนักหนาสาหัสเพียงใด ท่านจะใช้โซ่มาล่ามนางเอาไว้มิได้”
“เ้ามีหนทางที่ดีกว่านี้หรือ? ไอ้องค์ชายนั่นป่านนี้คงหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว เ้าคิดจริง ๆ หรือว่าพวกเป่ยเหลียงมันจะยอมเปิดเผยเื่พิษง่าย ๆ”
“ข้าไม่รู้! แต่ท่านล่ามโซ่นางไม่ได้ นางมิใช่ของท่านผู้เดียว นางเป็ฮูหยินน้อยของข้า”
หว่านฉิงมองดูพ่อพระเอกธงแดง (Red Flag) กับพระเอกธงเขียว (Green Flag) ทะเลาะกันหน้าดำคร่ำเครียด พยายามยื้อแย่งโซ่ในมือกัน ปากก็ว่านางเป็ฮูหยินน้อยของพวกเขา...
ท่านอ๋องอายุสามสิบห้าปี เป็พี่ชายของท่านแม่ทัพซึ่งอายุสามสิบสองปี ต่างคนไม่เคยหลับนอนกับดรุณีน้อยที่ทำให้พวกเขาคลุ้มคลั่งได้ั้แ่คืนแรก เลยไม่มีใครยอมใคร
‘จะล่ามโซ่กันจริงหรือนี่? ไยมิสร้างกรงทองให้ข้าเสียเลย ข้าจะได้เป็นกน้อยในกรงรักของท่านอ๋อง นอนบนฟูกนุ่ม ห่มผ้าอุ่น ๆ ให้เมนทั้งสามคอยปรนนิบัติเช้าเย็น’
[โฮสต์ชื่นชอบโหมดกักขังหรือขอรับ? ร้านค้า 18+ พร้อมเปิดให้ท่านนำคะแนนมาแลกซื้ออุปกรณ์เสริมได้ทันที... สินค้าเหล่านี้จำลองมาจากร้านรสนิยมเฉพาะทางในยุคปัจจุบัน ทั้งปลอกคอหนัง แส้ กุญแจมือ เทียนหอม...]
‘ไอ้ระบบ... แกจะเปิดร้านให้ฉันจริง ๆ ใช่ไหม? ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งครึ่งปีแล้ว ทำไมแกไม่เคยปล่อยให้ฉันได้แตะคะแนนสักแต้มเดียว!’
[เปิดแน่นอนขอรับ หากเป็เื่บนเตียง 18+ ระบบพร้อมสนับสนุนทุกกรณี]
‘เปิดกับผีน่ะสิ! แกเพิ่งปล่อยให้ฉันโดนฝูงซอมบี้หนุ่มหล่อล่ำรุมทึ้งจนร่างแทบแหลก หัวใจจะวายตายอีกรอบ คิดว่าฉันสมองปลาทองหรือไง’
[ก็โฮสต์คิดจะหนีนี่ขอรับ ระบบจึงต้องยื่นมือเข้าช่วย... เพื่อให้โฮสต์ได้ฟินกับเหล่าเมนทั้งสามอย่างเต็มที่]
หว่านฉิงแค่นหัวเราะในลำคออย่างระวังไม่ให้บุรุษทั้งสองที่กำลังโต้เถียงกันรู้ว่านางตื่นนานแล้ว นางทอดกายอยู่บนเตียง นึกย้อนไปถึงโฮสต์สองคนก่อนหน้านี้...
คนแรกมาถึงเมื่อสองปีก่อน สวมบทบาทนางร้ายผู้เหี้ยมโหดได้ไร้ที่ติ นางทรมานเหล่าคณิกาอย่างน่าสลด คนที่สองเป็เมื่อปีก่อน ถึงนางไม่โหดร้ายเท่าคนแรก ทว่ากลับผลาญคะแนนซื้อของไร้สาระ เมื่อถึงคราวคับขันจึงถูกสังหารด้วยน้ำมือคนของพี่สาวจอมละโมบที่จ้องจะฮุบหอหงเหมย
อาจารย์สาวเวยเวยคือโฮสต์คนที่สาม! ผู้ทำหน้าที่ได้อย่างสุขุมและชาญฉลาดที่สุด แม้นางจะทะเลาะกับระบบไม่เว้นวัน
[โฮสต์จะสะสมคะแนนต่อไป หรือจะแลกรางวัลเลยดีขอรับ?]
‘ฉันจะแลกแค่บางส่วน โดยไม่แตะต้องคะแนนที่เหลืออีก เก็บมันไว้แบบนั้นแหละ’
[แล้ว้าแลกสิ่งใดดีขอรับ?]
‘ตอนนี้หน้าตาฉันคงโทรมจนดูไม่ได้ มิหนำซ้ำไอ้องค์ชายชั่วนั่นยังขู่ไว้อีกว่าหากฉันตาย ศพจะเน่าเฟะ... ฉันขอยาที่ทำให้สวย ถึงตายก็ยังสวย’
[ไอ้ที่ว่าศพไม่สวย... โฮสต์้ายาฉีดศพหรือฟอร์มาลีนดีขอรับ?]
‘แกช่วยฉลาดหน่อยได้ไหม!? ฉัน้ายาที่ทำให้สวยสิ ฉันต้องสวยทั้งตอนที่ยังมีลมหายใจ ต่อให้กลายเป็ผีแม่เล้า ฉันก็ต้องสวยเข้าใจไหม แกไม่เคยได้ยินตำนานของสี่โฉมงามรึไง รูปโฉมของสตรีน่ะเป็อาวุธที่ทรงพลัง เรียกได้ว่าเป็อาวุธาชั้นเลิศเลยล่ะ...’
ในหน้าประวัติศาสตร์จีน ‘สี่ยอดหญิงงามล่มเมือง’ ล้วนใช้ความงามสั่นคลอนแผ่นดิน
ไซซี สตรีบรรณาการผู้ล่อลวงกษัตริย์ให้ลุ่มหลงจนละเลยราชกิจ เปิดทางให้แคว้นเยว่กู้ชาติสำเร็จ เล่ากันว่ายามนางไปซักผ้าที่ริมลำธาร หมู่มัจฉาที่แหวกว่ายเมื่อได้ยลโฉมนางก็ถึงกับตะลึงงันจนลืมสะบัดครีบ พวกมันค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ
หวังเจาจวิน หญิงงามผู้จำพรากจากบ้านเกิดเพื่อไปเชื่อมสัมพันธไมตรีกับเผ่าซงหนู นางดีดพิณบรรเลงบทเพลงแห่งความโศกเศร้า จนฝูงนกที่บินผ่านได้ยินและเห็นความงามของนาง ถึงกับลืมขยับปีกจนร่วงหล่นจากนภา
เตียวเสี้ยน บุตรบุญธรรมอัครเสนาบดี ผู้ใช้ความงามทำลายความสัมพันธ์ระหว่างตั๋งโต๊ะและลิโป้ในยุคสามก๊ก จนนำไปสู่โศกนาฏกรรมสังหารฏแผ่นดิน
หยางกุ้ยเฟย สนมเอกผู้เป็หัวใจของถังเสวียนจง ความรักอันลุ่มหลงที่จักรพรรดิมีต่อนางทำให้ราชสำนักสั่นคลอนจนเกิดฏ กลายเป็โศกนาฏกรรมความรักที่ประวัติศาสตร์มิอาจลืมเลือน
[รับทราบขอรับ! ระบบกำลังจัดเตรียม ‘โอสถโฉมสะคราญนิรันดร์’ ให้โฮสต์ ณ บัดนี้...]
ยาเม็ดสีทองเปล่งประกายจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ หว่านฉิงไม่รอช้า รีบกลืนมันลงคอทันที ขณะที่สองบุรุษผู้ทรงอำนาจยังคงยื้อแย่งโซ่ทองคำกัน นางเอนกายพิงหมอน จ้องมองอาหารตาชั้นเลิศอย่างสบายอารมณ์ ก่อนที่นางจะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบ
[คำเตือน! คำเตือน! นายหญิงแห่งหอหงเหมยห้ามออกนอกอาณาเขตเกินสามวัน หลังเสร็จสิ้นภารกิจของเนื้อเื่หลัก ระบบจะทำการส่งตัวท่านกลับหอนางโลมทันที... เริ่มนับถอยหลังการโหลดพิกัด...]
‘หา? อะไรนะ! แกจะวาร์ปฉันกลับไปดื้อ ๆ ทั้งที่เมนของฉันกำลังจะเอาโซ่มาล่ามฉันเนี่ยนะ? ถ้าฉันหายตัวไปต่อหน้าต่อตาเขา มีหวังจวนอ๋องะเิแน่’
[หน้าตาโฮสต์ในตอนนี้ ขนาดระบบยังมองออกว่าท่านน่ะ... คงจะฟินน่าดู หากถูกเมนโปรดล่ามด้วยโซ่ทอง ระบบจึงจะรอให้ท่านเก็บแต้มภารกิจให้ครบเสียก่อน ท่านยังมีเวลาเหลืออีกตั้งยี่สิบกว่าชั่วโมงนะขอรับ]
2K
![ข้ามยุคมาพบรักท่านแม่ทัพ [Mpreg] [พีเรียดจีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706196583_2838347.webp)
