ต้วนจื่อชะงักฝีเท้า
เสียงที่คุ้นเคยนี้ชัดเจนว่าเป็เสียงของพี่สาวต้วนเยว่เอ๋อร์ ของเ้าของร่างเดิม
เป็ไปได้ไหมว่ามีใคร้าฉวยโอกาสจากต้วนเยว่เอ๋อร์ในเวลากลางวันแสกๆ?
คิดได้ดังนั้นเขาจึงก้าวเท้าเร็วขึ้นวิ่งไปยังกระท่อมอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองเข้าไปในกระท่อมต้วนเยว่เอ๋อร์กำลังถูกชายที่แต่งกายหรูหราคนหนึ่งผลักจนล้มลงกับพื้นยิ่งนางพยายามดิ้นรนมากเท่าไร ชายคนนั้นก็ยิ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ชายผู้นี้คือต้วนซานบุตรชายคนที่สามของผู้นำตระกูลต้วนคนใหม่ อายุสิบหกปี บรรลุนิติภาวะแล้วต้วนซานมีพลังเพียงขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสอง พร์ต่ำต้อย
ั้แ่บิดาของต้วนซานขึ้นเป็ผู้นำตระกูลต้วนสถานะของต้วนซานก็สูงขึ้นอย่างมาก และเนื่องจากการฝึกยุทธ์ไม่เป็ผลเขาจึงไม่ได้พยายามฝึกฝนทว่ากลับใช้อำนาจข่มเหงผู้คนและข่มเหงหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ไปวันๆ
วันนี้ขณะเดินเล่นอยู่ในเมืองต้วนซานบังเอิญเจอต้วนเยว่เอ๋อร์ที่กำลังร้อนใจไปแจ้งความกับทางการหลังจากไม่ได้เจอกันหนึ่งปี เขาก็พบว่าต้วนเยว่เอ๋อร์ผู้นี้ทั้งสวยงามและน่าหลงใหลทำให้จิตใจของเขาพลันหวั่นไหว้าที่จะหญิงสาวผู้นี้ในทันที
หลังจากที่ต้วนเยว่เอ๋อร์แจ้งเื่กับทางการและกลับมายังกระท่อมต้วนซานก็รีบเรียกสมุนรับใช้สองคน มาลอง 'ดูเชิง'ต้วนเยว่เอ๋อร์
"ต้วนเยว่เอ๋อร์ เ้าอย่าขัดขืนเลยการที่คุณชายสามสนใจในตัวเ้านั่นถือว่าเป็โชคดีเ้าคงนึกไม่ถึงแน่ว่าแต่ละวันมีสาวงามตั้งเท่าไรที่อยากจะได้ใจของคุณชายสาม!"
"ใช่แล้ว เมื่อติดตามคุณชายสามแล้วนกกระจอกอย่างเ้าจะสามารถเปลี่ยนเป็หงส์ในทันทีได้กินดื่มอย่างสุขสันต์เปรมปรีดิ์ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับน้องชายปัญญาอ่อนของเ้าอีกต่อไป มีอะไรบ้างที่ไม่ดี?"
สมุนรับใช้สองคนยืนดูอยู่ข้างๆพร้อมกับพูดเกลี้ยกล่อม
"แคว้ก..."
เนื่องจากเสื้อผ้าของต้วนเยว่เอ๋อร์ก็ไม่ได้มีคุณภาพดีอะไรต้วนซานจึงฉีกมันออกได้อย่างง่ายดาย
ทันใดนั้นร่างกายส่วนบนที่ขาวผ่องและอวบอิ่มก็ปรากฏออกมาเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นแทบจะไม่สามารถปกปิดรูปร่างของหญิงสาวที่เติบโตเต็มที่และมีเสน่ห์ของต้วนเยว่เอ๋อร์ได้
"สมแล้วที่เป็สาวงาม!"
ต้วนซานกลืนน้ำลายสูดดมเสื้อผ้าที่ฉีกขาดในมือ เผยให้เห็นสีหน้าอันน่าขยะแขยง
สมุนรับใช้สองคนก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากดวงตาเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย
ต้วนซานสัญญาไว้ว่าจะแบ่งน้ำแกงให้พวกเขากินหลังจากกินเนื้อ
ร่างกายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์เช่นนี้แม้จะได้ชิมเพียงเล็กน้อยก็คุ้มค่าแล้ว!
"ข้ารู้ว่านี่เป็ครั้งแรกของเ้าวางใจเถอะ ข้าจะอ่อนโยนกับเ้ามาก ๆ" ต้วนซานแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายดุจพยัคฆ์
"ไอ้สารเลว ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"ต้วนเยว่เอ๋อร์กรีดร้องพยายามผลักต้วนซานออกไปแต่ผู้หญิงอ่อนแออย่างนางจะต่อต้านแรงของผู้ฝึกตนขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสองได้อย่างไร?
ในขณะนั้นน้ำตาแห่งความหวาดกลัวได้ไหลออกมาจากดวงตาของนางทั้งเ็ปและสิ้นหวัง
"ปัง!"
ขณะที่ต้วนซานกำลังจะจัดการหญิงสาวให้อยู่หมัดประตูกระท่อมก็เปิดออกอย่างรุนแรงจนกระแทกใส่สมุนรับใช้ร่างผอมแห้งคนหนึ่งทำให้เขากระแทกเข้ากับผนังกระท่อมพร้อมกับประตู ไม่รู้ว่าเป็ตายร้ายดีอย่างไร
พร้อมกันนั้นเสียงหนึ่งก็ดังเข้ามาสะท้านฟ้าะเืดิน ก้องกังวานไปทั่วสารทิศ
"ใครกล้าแตะต้องนาง ข้าจะฆ่ามัน!"
คลื่นเสียงที่รุนแรงไหลเวียนอยู่ในกระท่อมราวกับสายฟ้าคำรามสมุนรับใช้ร่างอวบอ้วนอีกคนรู้สึกว่าหูของเขาแทบจะดับสนิท
【ติ๊ง!ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ทำการปรากฏตัวอย่างยิ่งใหญ่สำเร็จ ค่าเทียนซิ่ว +50!】
สีหน้าของต้วนซานเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาััได้อย่างชัดเจนว่ามีพลังที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งกำลังก่อตัวขึ้นที่หน้าประตูมันดุร้ายอย่างหาที่เปรียบมิได้ราวกับสัตว์ร้ายโบราณที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดที่พร้อมจะโจมตีได้ทุกเมื่อ
แต่หลังจากเห็นชัดเจนว่าผู้มาเยือนเป็ใครเขาก็ถึงกับตะลึง
ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็ต้วนจื่อไอ้ปัญญาอ่อนคนนั้น!
สถานการณ์อะไรกันนี่?
ไอ้บ้านี่มีแรงมากถึงขนาดเตะประตูจนพังได้เชียวหรือ?
เมื่อเห็นต้วนจื่อมาถึงต้วนเยว่เอ๋อร์ก็ดีใจระคนประหลาดใจ
นางดีใจที่น้องชายไม่ได้หายตัวไปถึงอย่างนั้นก็ประหลาดใจกับสถานการณ์ของเขา
ต้วนซานมีพลังขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสองพลังฝีมือไม่ธรรมดา ต้วนจื่อผลีผลามเข้ามาช่วยนางเช่นนี้มีความเป็ไปได้สูงที่เขาจะตกอยู่ในอันตราย
"เสี่ยวจื่อรีบหนีไป อย่าสนใจข้าเลย!"
"สายไปแล้ว!" ต้วนซานแค่นเสียงเย็น ชำเลืองมองไปยังสมุนรับใช้ตัวอ้วน
เ้าสมุนรับใช้ตัวนั้นเข้าใจทันทีรีบพุ่งเข้าหาต้วนจื่อหมายจะทุบตีเขาให้เป็หมาพิการ
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใกล้ต้วนจื่อก็เห็นร่างเงาหนึ่งแวบผ่านหน้าไป จากนั้นก็มีมือกระแทกลงบนท้ายทอยของเขา
"เ้า..."
เ้าสมุนรับใช้ตัวอ้วน้าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ออกมาได้ มันล้มลงกับพื้น และหมดสติไป
บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงัน
ดวงตาของต้วนเยว่เอ๋อร์เบิกกว้างใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ปกติแล้วน้องชายของเธอแม้แต่เข้าห้องน้ำก็ต้องให้เธอช่วยเขาเก่งกาจขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันถึงขนาดที่สามารถทำให้สมุนรับใช้ของต้วนซานหมดสติได้?
ไม่ใช่แค่เธอแม้แต่ต้วนซานก็รู้สึกสับสนไปชั่วขณะ
เขา... ตาฝาดไปเหรอ?
หรือว่า... กำลังฝันไป?
ขณะที่ต้วนซานกำลังทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอีกฝ่ายก็มาถึงตรงหน้าเขาแล้ว ต้วนจื่อคว้าคอเสื้อของเขา แล้วเหวี่ยงเขาลอยออกไป
บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง
ต้วนซานที่มีพลังขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสองถูกน้องชายของนางจับเหวี่ยงได้อย่างง่ายดายทำให้ต้วนเยว่เอ๋อร์อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอกำลังตาฝาดไปหรือไม่
"เป็ไป... เป็ไปได้อย่างไรกัน?"ต้วนซานคลานอยู่ที่พื้นอย่างทุลักทุเล สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
เมื่อครู่ตอนที่ต้วนจื่อลงมือเขาแค่รู้สึกว่ามีพลังมหาศาลถาโถมเข้ามา ไม่สามารถดิ้นหลุดได้เลย
นี่...นี่มันเป็สิ่งที่คนไร้ประโยชน์ที่ไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้สามารถทำได้จริงๆ เหรอ?
ต้วนจื่อหยิบผ้าห่มผืนบางที่อยู่ข้างๆมาปิดบังร่างเปลือยเปล่าของต้วนเยว่เอ๋อร์ จากนั้นก็หันกลับมาเดินไปตรงหน้าต้วนซานแล้วตบหน้าเขาหนึ่งฉาด
"ยังสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้นอีกหรือ?"
ต้วนซานเอามือกุมใบหน้า ดวงตาเบิกโพลง"เ้า... เ้ากล้าตบหน้าข้าหรือ?"
"ยังงุนงงอะไรอีกเล่า มั่นใจหน่อยสิ!"ต้วนจื่อพูดพลางตบหน้าอีกข้างของอีกฝ่ายอย่างไม่รีรอ
รอยแดงบนใบหน้าจากแรงตบถึงสองครั้งทำให้ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นในใจของต้วนซานอย่างไม่อาจควบคุม
"ตายซะเถอะ ไอ้ลูกหมา"
ใบหน้าของต้วนซานเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธเขาง้างหมัดชกออกไปอย่างรวดเร็วพลังโจมตีครั้งนี้รุนแรงมากราวกับ้าที่จะทุบตีต้วนจื่อให้ตายคามือ
"เสี่ยวจื่อ รีบหลบเร็ว!"ต้วนเยว่เอ๋อร์หน้าซีด ะโออกมาอย่างร้อนรน
การชกในระยะใกล้เช่นนี้แถมยังเป็พลังของขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสอง หากต้วนจื่อโดนเข้าไปละก็ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต
ใครจะรู้ว่าต้วนจื่อไม่ได้หลบหลีกทว่ากลับชกสวนกลับไปเช่นกัน พลังแข็งแกร่งหาที่เปรียบมิได้ ดุดันราวกับสายฟ้า
"ปัง!"
หมัดปะทะหมัดแรงลมปะทะกันเหมือนปรากฏระลอกคลื่นแผ่ออกไป
ภาพหยุดนิ่งอยู่สามวินาทีจากนั้นก็ได้ยินเสียง 'กึก' ดังขึ้น
ต้วนเยว่เอ๋อร์ตั้งสติมองภาพฉากตรงหน้าก็ต้องตกตะลึง
จากการปะทะหมัดครั้งนี้ต้วนจื่อไร้ซึ่งรอยขีดข่วน ทว่ากระดูกมือของต้วนซานกลับหักลงไป
แรงปะทะที่เหลืออยู่พุ่งปราดเข้ามากระแทกหน้าอกของต้วนซานอย่างโเี้ทำให้เขาร่วงลงไปดุจว่าวขาดสายป่าน ลอยกระเด็นไปกระแทกลงที่หน้าประตู
"แหวะ!"
ลำคอของต้วนซานพลันมีรสขมปร่าก่อนจะอาเจียนเป็เืความสิ้นหวังปรากฏชัดบนใบหน้า
หมัดเดียว!
เพียงหมัดเดียวก็เอาชนะต้วนซานที่มีพลังขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสองได้!
ความแข็งแกร่งเช่นนี้ทำให้ต้วนเยว่เอ๋อร์ตกตะลึงอีกครั้ง
"ข้าเป็ถึงขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสองจะพ่ายแพ้ให้กับคนไร้ประโยชน์อย่างเ้าได้อย่างไร?!" ต้วนซานเบิกตากว้างเส้นเืบนขมับปูดโปนตามลมหายใจที่หอบถี่ เส้นเืบนคอยิ่งเด่นชัดเพราะความโกรธ
หากพ่ายแพ้ให้กับคนที่อยู่ในระดับเดียวกันเขาก็อาจยอมรับได้ แต่การพ่ายแพ้ให้กับต้วนจื่อที่ฝึกยุทธ์ไม่ได้ั้แ่เด็กถือเป็ความอัปยศอย่างยิ่ง
ต้วนจื่อส่ายหน้าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ
"แม้แต่ความพ่ายแพ้ก็ไม่กล้ายอมรับไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงยังติดอยู่ที่ขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสองมานานขนาดนี้พูดง่ายๆ ก็คือไอ้ขยะ ถุย!"
【ติ๊ง!ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่แสดงออกซึ่งการเยาะเย้ยถ่มถุยน้ำลายอย่างสมจริงและมีชีวิตชีวาสำเร็จ ค่าเทียนซิ่ว +80!】
"หุบปากเดี๋ยวนี้!!!" ต้วนซานหน้าแดงก่ำ ความอับอายและความโกรธท่วมท้นเขาตะคอกดุจเสียงฟ้าคำรามก้องกังวานไปไกล
ในวินาทีต่อมาพลังของขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสองของเขาก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์ก่อตัวเป็พลังดุดันแฝงเจตนาฆ่าสยดสยอง
"ฝ่ามือผ่าภูผาทำลายศิลา!"
ต้วนซานเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเข้าใกล้ต้วนจื่อฝ่ามือซ้ายของเขาควบแน่นพลังปราณผสานเข้ากับท่าทางราวกับขวาน ฟันออกไป
ฝ่ามือผ่าภูผาทำลายศิลาเป็หนึ่งในวิชาลับของตระกูลต้วนเป็เคล็ดวิชาขั้นเนื้อหนัง ระดับกลางเมื่อคนที่มีพลังขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสองใช้จะสามารถเข้าถึงพลังของขอบเขตนักรบขั้นเนื้อหนังระดับสามได้
เมื่อมองไปยังฝ่ามืออันน่าหวาดหวั่นที่พุ่งเข้ามาต้วนจื่อหาได้ตื่นตระหนกไม่ เขาย่อตัวลงหลบการโจมตีนี้ได้สบายๆจากนั้นมือขวาของเขาก็สวนกลับไปราวกับร้อยไหมผ่านเข็ม พุ่งผ่านขาทั้งสองของต้วนซานวางลงบนจุดสำคัญอย่างแม่นยำ
"วานรขโมยท้อ!"
"โผล๊ะ!"
"อ๊าก!"
เสียงไข่แตกดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างต่อเนื่อง
ใบหน้าของต้วนซานซีดเผือดลงทันทีเท้าทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างรุนแรงสุดท้ายก็อ่อนแรงลงจนคุกเข่าลงกับพื้นร้องโหยหวนไม่หยุด
"คุณชายน้อยสาม ยังอยากจะเล่นต่อไหม?"ต้วนจื่อยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย เผยรอยยิ้มที่ไม่เป็พิษเป็ภัยมือขวายังทำท่าขยำลูกท้อต่อไป
ต้วนซานหวาดหวั่นจนสั่นสะท้านไปทั้งตัวส่วนล่างชาดิกไร้ความรู้สึก เขารีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็พัลวัน
"ไม่... ไม่แล้ว ข้า...ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ไม่รบกวนเ้าแล้ว!"
เมื่ออยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่นก็ต้องก้มหัวให้
ตอนนี้ต้วนจื่อมีพลังที่เขาไม่สามารถต่อต้านได้กลโกงที่เขาใช้โหดร้ายอย่างยิ่ง หากเขายังดื้อดึงต่อไปละก็เกรงว่าเขาก็คงต้องกลายเป็ขันทีไปในที่สุด
"เฮอะเ้าคิดว่านี่เป็บ้านของเ้าหรืออย่างไร อยากมาก็มา อยากไปก็ไป?" ต้วนจื่อเยาะเย้ย มือขวาที่ทำท่าขยำลูกท้อพลันกำแน่นขึ้นฉับพลันทำให้ใบหน้าของต้วนซานเต็มไปด้วยความหวาดผวา
โดยไม่ต้องพูดอะไรมากเขานำเหรียญทองจำนวนยี่สิบถึงสามสิบเหรียญออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ต้วนจื่อ
"นี่เป็ทรัพย์สินทั้งหมดที่เหลืออยู่ของข้าในเดือนนี้ข้ายกให้เ้า..."
"เพียะ!" ยังพูดไม่ทันจบต้วนจื่อก็ตบหัวต้วนซานหนึ่งฉาด
"ถึงแม้ว่าพวกข้าจะยากจนแต่ข้าก็ไม่ได้รู้สึกขาดแคลนอันใด คิดหรือว่าเอาเงินมาติดสินบนข้าแล้วจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้?"
"จะดูถูกกันเกินไปแล้วเ้าทำให้ข้าราวกับเป็พวกโลภมาก วันนี้เห็นแก่ความโง่เขลาของเ้าข้าก็จะรับไว้ก็ได้ ครั้งต่อไปอย่าทำเื่ชั่วๆ แบบนี้อีก"
หลังจากด่าจบต้วนจื่อก็ยื่นมือออกไปคว้าเหรียญทองในมือของต้วนซานโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตอบโต้
【ติ๊ง!ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ทำการแสดงปากไม่ตรงกับใจสำเร็จ ค่าเทียนซิ่ว +66!】
"..." ต้วนซานอยากจะร้องไห้เต็มที
วันนี้เขาเจอเข้ากับคนโหดร้ายและไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร?
"แปะ!"
เสียงตบหน้าดังขึ้นในห้องนี่เขาทำอะไรผิดอีก
ต้วนซานเอามือกุมใบหน้าที่ถูกตบมองต้วนจื่อด้วยสายตางุนงง
"ทำไมเ้ายังตบข้าอีก?"
ต้วนจื่อพูดอย่างช่วยไม่ได้"เมื่อกี้หน้าตาของเ้ามันน่าเกลียดเกินไปข้าก็เลยอดไม่ได้ที่จะตบเ้า ซอรี่!"
"ข่มเหงกันเกินไปแล้ว!!!"เมื่อได้ยินคำอธิบายนี้ ต้วนซานก็เอามือกุมใบหน้าที่แสบร้อนโกรธจัดจนควันออกหู
เพราะหน้าตาน่าเกลียดก็เลยตบเขานี่มันเหตุผลบ้าบออะไรกัน?
ถึงแม้ว่าข้าจะน่าเกลียดจริงๆเ้าก็หลับตาไปสิ!
"หืม?" ต้วนจื่อเท้าคางมองสบตาต้วนซานบนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม "นี่ข้าข่มเหงเ้าเกินไปงั้นหรือ?"
"ไม่... ไม่ข่มเหงเลยสักนิด!"ต้วนซานสะดุ้ง เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็ว โบกมือวุ่นวายเหมือนคนบ้า
ต้วนจื่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ชายที่หล่อเหลามักถูกหลอกได้ง่ายเพราะงั้นอย่าคิดว่าเ้าจะหลอกข้าได้เชียว…แต่ก็มีคำกล่าวที่ว่าคนอัปลักษณ์มักพูดความจริง ดังนั้นข้าเชื่อเ้าก็ได้"
【ติ๊ง!!ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่แสดงความหลงตัวเองอย่างไม่ปิดบังสำเร็จ ค่าเทียนซิ่ว +66!】
"..." ต้วนซานอัดอั้นตันใจจนแทบจะร้องไห้
หากได้รับโอกาสอีกครั้งละก็เขาจะไปข่มขืนแม่หมูแก่ๆ น่าจะดีกว่าบุกมาบ้านต้วนจื่อ
ต้วนจื่อลูบหัวของต้วนซาน"ยังเจ็บอยู่ไหม?"
"ไม่... ไม่เจ็บ..." ในใจของต้วนซานมีความคับแค้นใจเป็หมื่นประการ แต่ก็ยังส่ายหน้ายิก
"เพียะ!" ต้วนจื่อตบหัวเขาอีกครั้ง
"แล้วตอนนี้ล่ะ?"
"เจ็บ เจ็บ เจ็บ..." ต้วนซานเอามือกุมหัวร้องครวญครางด้วยความเ็ป
"เจ็บก็ถูกแล้วเพราะความสบายสงวนไว้ให้คนตาย" ต้วนจื่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจเขาโบกมือน้อยๆ "พาพวกสมุนรับใช้สองคนของเ้าไปให้พ้นแล้วอย่าริอ่านหมายปองพี่สาวของข้าอีกมิเช่นนั้นข้าจะทำให้ลูกท้อของเ้าแหลกเป็เสี่ยงๆ!"
ต้วนซานจะกล้าลังเลได้อย่างไรเขารีบอุ้มสมุนรับใช้ทั้งสองคนที่ยังสลบเหมือด วิ่งหนีออกจากกระท่อมอย่างทุลักทุเล
ขณะจากไป สีหน้าหวาดกลัวของเขาก็ค่อยๆถูกปกคลุมไปด้วยความแค้น ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายไปด้วยโทสะที่ท่วมท้น
คอยดูให้ดีเถอะ ต้วนจื่อ!
ความอัปยศในวันนี้วันหน้าข้าจะชดใช้คืนเป็ร้อยเท่าพันทวี!!!
------------ไฮไลท์ตอนที่ 4--------------
ตอนนี้ยิ่งมีความดราม่าและเข้มข้น เมื่อแท้จริงแล้วนี่คือสิ่งพี่สาวของเขาเก็บงำความทุกข์มาตลอดหลายปี และหลังจากนี้เขาจะต้องช่วยเธอด้วยวิธีไหน?
"เพื่อดูแลเ้าของร่างเดิมต้วนเยว่เอ๋อร์ไม่รู้ว่าต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากเท่าไหร่ใน่หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยปริปากบ่น แถมยังต้องเผชิญกับคำเยาะเย้ยถากถางนับไม่ถ้วนต้องรับมือกับแรงกดดันทางจิตใจที่โหดร้าย หากเป็คนอื่นคงสติแตกไปตั้งนานแล้ว"
35K
