Your Heart พื้นที่อันตราย

“นี่ วันนี้ไปข้าวที่วิศวะกัน” เคียวกันไปบอกกับเพื่อน อารมณ์ไหนชวนไปข้าวที่วิศวะ

“ทำไมต้องไปกินไกลด้วย โรงอาหารคณะก็มี” เทียร่าถามเคียว ก็จริงปกติไม่ได้ไปไกลขนาดนั้น

“ก็เมื่อคืนบอกพี่ไว้แล้วอ่ะ ว่าจะไป อีกอย่างไม่เบื่อโรงอาหารคณะบ้างหรือไง”

“ก็เบื่อ” คราวนี้เป็๲เทียน่าที่ตอบ อ้อกลุ่มฉันมีแฝด 2 คน เทียน่ากับเทียร่า เพื่อนๆในกลุ่มมีลิเคียว นิวยอร์ค ดอลลาร์ ดิออร์  รวมฉันด้วยก็ 7 คน

“เออน่า ไปก็ไปสิฉันจะไปดูอาหารตาซะหน่อย”  ดิออร์บอกพร้อมกับที่พวกเราเดินออกจากห้องพอดี 

“โอเคร นั่งรถรางไปแล้วกันนะ ไม่เปลืองน้ำมันด้วย”

ตอนนี้เป็๞เวลาเที่ยงพอดี คนในรถรางเลยค่อนข้างเยอะ แต่ยังดีที่มีที่เหลือพอกับพวกเรา กลุ่มฉันไม่ค่อยได้นั่งรถรางเท่าไหร่เพราะคนค่อนข้างเยอะ แล้วอีกอย่างก็เพราะไม่ชอบให้ใครมอง

“เทีย เทียจะไปไหนเหรอ” เอ็มชะโงกหน้ามาจากด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นเพื่อนที่พอจะคุ้นหน้ากันอยู่บ้าง

“จะไปกินข้าวน่ะ”

“อ้อ แล้วไปกินที่ไหนอ่ะเราไปด้วยได้ไหม”

“เอ่อ”

“เราไปกินข้าวกับพี่ที่วิศวะน่ะ นายไปไหม” ยัยเคียวตอบแทนฉันเพราะฉันก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน

“อะอ้อ พี่เคียวเหรอ เราว่าไว้ครั้งหน้าดีกว่าเรานึกได้ว่าวันนี้เรามีธุระน่ะ”

“อ้อโอเครจ้า”

หลังจากที่เคียวบอกว่าไปกินข้าวกับพี่ เอ็มก็หน้าซีดเเลย พี่เคียวน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ พูดไปก็ไม่รู้หรอก ฉันยังไม่เคยเจอพี่เคียวเลย

“เคียว พี่แกน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมเอ็มถึงหน้าซีดเลย”

“โห ยัยเทียแกน่ะไม่รู้อะไร พี่ยัยเคียวโครตของน่ากลัว” ดิออร์หันมามองพลางลูบแขนตัวเองไปมา

“แกมั่วแล้วยัยออร์ พี่ฉันออกจะหล่อ เท่ รวย ไม่ได้น่ากลัวแบบที่แกพูดเลย” เคียวเถียงออร์กลับไป ความเห็นไม่ตรงกันอีก แล้วฉันควรเชื่อใคร

“หรอออ ไม่อยากจะพูดเทียแกต้องรอดูเอาเองบอกเลยแค่คิดถึงชื่อก็ขนลุกแล้ว”

“นี่ยัยออร์ แกอย่ามาว่าพี่ฉันนะ พี่ฉันไม่ได้น่ากลัวแบบนั้นเลย” เคียวเถียงขาดใจจริงๆ

นั่งฟัง2คนนี้เถียงกันไปเถียงกันมา จนตอนนี้เรามาอยู่ที่หน้าคณะวิศวะแล้ว

“ถึงแล้ว ฉันขอบอกพี่ก่อน”

“ป่ะเข้าไปกันเลยพี่ฉันรออยู่ที่โต๊ะแล้ว เออแต่วันนี้เพื่อนพี่มานั่งด้วยนะ ไม่เป็๲ไรใช่ไหม”

“ไม่เป็๞ไรอาหารตาทั้งนั้นฉันไม่ว่าคิคิ” เห้อ เสมอต้นเสมอปลายจริงๆนะออร์เนี่ย

พอเดินเข้ามาถึงโรงอาหารเท่านั้นและ นี่คนมือมดโครตของความเยอะ ดีนะที่โรงอาหารของคณะนี้ค่อนข้างใหญ่ ถ้าเล็กกว่านี้ไม่อยากจะคิดคงเหยียบกันตายก่อนได้กินข้าว

“จะมองอะไรกันนักหนา” นิวยอร์คบ่นออกมาด้วยความหัวเสีย

“ฉันก็เหมือนกัน ไม่เคยเห็นคนหรือไง” เทียร่าพูดตอบไป เห้อยัยสองคนนี้น่ะ แพนิคสุดๆเวลามีคนมาจ้องมองเยอะๆ

“เอาน่าใจเย็นๆ เคียวพี่แกนั่งอยู่ไหนอ่ะ รีบไปก่อนยัย2คนนี้เหวี่ยงเถอะ” ดอลลาร์พูดห้ามเพื่อนทั้งสองคนก่อนจะหันมาถามเคียวเ๱ื่๵๹โต๊ะที่จะนั่ง

“รอเดี๋ยวนะ เจอแล้วๆ เดิมตามมาเลย”

“เฮียยเคียวมาแล้ว พี่ๆสวัสดีค่ะ” พวกฉันเดิมตามเคียวมาก็เจอเข้ากับโต๊ะใหญ่ที่มีผู้ชายนั่งอยู่ประมาณ 4-5 คนน่าจะได้

“พี่ๆสวัสดีค่ะ ” ฉันทั้ง6คนไหว้พวกพี่นั่งอยู่บนโต๊ะ แล้วคนที่อยู่ในโต๊ะพยักหน้ารับ 

“สวัสดีครับสาวๆวันนี้มากินข้าวที่นี่ใช่ไหม” พี่คนที่นั่งด้านหน้าสุดพูดขึ้นมา

“ใช่แล้วพี่จากัวน์” เป็๞เทียน่าที่ตอบเพราะยัยเคียวมัวแต่กดโทรศัพย์อยู่

“อ้อโอเคร นั่งได้เลยๆ” พวกฉันพยักแล้วหาที่นั่งตรงที่ว่างนั่งลง

“นี่เฮียเตอร์ เฮียรัมกับเฮียก้าล่ะไปไหนแล้ว” ยัยเคียวที่เงยหน้าขึ้นมาถามพี่ที่นั่งตรงข้ามตัวเอง

“รัมไปหาอาจารย์ ก้าไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมา”

“เคร งั้นพวกหนูไปซื้อข้าวก่อนนะ ป่ะแก” เคียวหันไปบอกพี่เขาแล้วจึงหันมาชวนพวกฉัน

“อือ แกกินไร”

“เดินดูก่อนดีกว่าไม่รู้จะกินไรเหมือนกัน ฮิ”

“งั้นแยกกันไปซื้อแล้วกันนะ ฉันอยากกินข้าวมันไก่” หลังจากพูดจบก็แยกย้ายกันไป

ระหว่างที่เดินดูร้านอาหารอยู่ก็โดนสายตาของผู้หญิงจ้องมายังกับเกลียดกันมาแต่ชาติก่อน

“เคียว ทำไมพวกผู้หญิงถึงจ้องเราแบบนี้ล่ะ” ตอนนี้ฉันเดินกับเคียว2คน คนอื่นๆแยกย้ายกันไปซื้อข้าวแล้ว

“ก็แค่พวกบ้าผู้ชาย แกอย่าไปสนใจ เทียฉันอยากกินก๋วยเตี๋ยวแกเอาไหม” ยัยเคียวหันไปเห็นร้านก๋วยเตี๋ยวที่มีคนอยู่ค่อนข้างเยอะแล้วหันมาถามฉัน

“ไม่ดีกว่าฉันอยากกินข้าวผัด” แค่เห็นคนฉันก็เหนื่อยแล้ว แกกินคนเดียวเถอะนะ

“โอเครงั้นฉันไปต่อแถวก่อน เจอกันที่โต๊ะแล้วกันนะ”

“อือ”

หลังจากที่แยกกับเคียวฉันก็เดินหาร้านอาหารตามสั่ง จนมาเจอกับร้านสุดท้ายอยาติดกับร้านขายน้ำคนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่จึงเดินไปต่อแถว รอไม่นานก็มาถึงคิวฉัน

“เอาไรลูก”

“เอาข้าวผัดกุ้ง 1 จานค่ะ”

“ป้าครับ เอาเป็๞ 2 จานเลย”

เสียงค่อนข้างคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง ฉันเลยหันไปมองแล้วก็พบว่าเขาคือคุณรัมที่ช่วยฉันไว้เมื่อคืน

“คุณรัม!! สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ” หลังจากที่เขาตอบฉันแล้วก็มองหน้าฉันอยู่อย่างนั้น

“เพิ่งรู้นะคะว่าคุณรัมก็เรียนที่นี่ด้วย”

“อืม เรียนอยู่ปี 3 เครื่องยนต์”

“คุณ ”

“ไม่ต้องพูดสุภาพก็ได้ อายุเราน่าจะห่างกันไม่มาก” ฉันยังพูดไม่ทันจบคุณรัมก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

“ค่ะ งั้นเพื่อเป็๞การของคุณเทียของเลี้ยงข้าวได้ไหมคะ” ฉันถามเขาเพราไม่รู้จะตอบแทนเขายังไงดีที่ช่วยไว้

“….”

เงียบ เงียบแบบกริบเลย คุณพี่คะ อย่าทำให้ฉันเดดแอร์ได้ไหม

“เอ่อ คุณรัมคะ”

“ไม่เป็๞ไรเอาไว้เลี้ยงครั้งหน้าก็ได้”

“ครั้งหน้า อ่อ ได้เลยค่ะ”

พอมองหน้าฉันเสร็จก็หยิบโทรศัพท์เปิด IG ขึ้นมาแล้วยื่นมาให้ฉัน

“คะ?”

“ขอไว้ติดต่อเผื่อได้บอกว่าจะให้เลี้ยงตอนไหน”

“อ้อค่ะ”

ฉันรับโทรศัพท์แล้วพิมพ์ชื่อ IG ตัวเองลงไป

“นี่ค่ะ ถ้าอยากให้เทียเลี้ยงเมื่อไหร่บอกได้เลยนะคะ”

“อืม”

“เธออยู่คณะอะไร”

“เทียอยู่ ปี2 คณะบริหารค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ป่าวแค่ถามดู”

“ค่ะ”

เราขยับมาตรงจุดที่รอจ่ายเงินในขณะที่ยืนอยู่ตรงนั้นฉันก็มองไปรอบๆตัว ตอนนี้คนค่อนข้างที่จะบางตาลงบ้างแล้ว

“ข้าวผัดกุ้งได้แล้วจ่ะ คิดรวมหรือคิดแยกจ้ะ” ป้าแม่ค้าหันมาถามหลังจากเอาจานข้าวมาให้

“คิดรว..”

“คิดรวม เท่าไหร่ครับ” ในตอนที่ฉันจะฉวยโอกาสจ่ายรวมไปเลย พี่รัมก็ชิตัดหน้าไปก่อน

“จานละ 40 รวม2จานก็ 80 บาทจ่ะ” พี่รัมยื่นแบงค์100ให้ ก่อนจะหันไปหยิบจานข้าวมาถือทั้ง 2จาน

“นี่จ่ะทอน 20 นะ”

“รับให้หน่อยมือเต็ม” แล้วพี่จะเอาไปถือทำไม 2 จาน ฉันก็ต้องยื่นมือไปรับเพราะไม่อยากเสียเวลาของคนข้างหลัง

“เอ่อพี่รัมคะ เอาจานของเทียมาค่ะเดี๋ยวเทียถือเอง” ฉันยื่นมือจะไปรับแต่พี่เขาขยับมือหนี

“ไม่เป็๲ไรเดี๋ยวถือให้”

“แต่พี่..”

“เอาเงินที่เหลือไปซื้อน้ำให้ได้ไหม”

“ได้ค่ะ พี่จะเอาน้ำอะไรคะ” ฉันหันไปมองร้านน้ำข้างๆก็ไม่มีคนแล้ว

“น้ำป่าว เธอจะเอาอะไรก็ซื้อมาเลย”

“เดี๋ยวเทียซื้อเองก็ได้ค่ะ” แค่ค่าข้าวฉันก็เกรงใจแล้วนะ

“ซื้อมาเถอะค่อยมาให้ทีหลังก็ได้”

“ค่ะ”

หลังจากตอบ ฉันก็เดินไปซื้อน้ำป่าวมา 1 ขวด ส่วนของฉันเอาน้ำซ่าชนิดหนึ่งมา

“นี่ค่ะพี่”

“เดินไปที่โต๊ะสิเดี๋ยวไปส่ง”

“เทียว่าเดี๋ยวเทียเดินไปเองดีกว่า”

“รีบไปเถอะฉันหิว” แล้วจะมองดุทำไมเอาจานข้าวมาแล้วเอาน้ำไปก็จบแล้วไหมคะ

“ค่ะๆ ”

สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกนอกจากเดินนำเขามาที่โต๊ะ