ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        พอพับกระดาษเสร็จไปเกือบหลายร้อยใบฉินไห่เยว่และฉินไห่หยางก็ง่วงจนผล็อยหลับไป

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตรวจนับกล่องกระดาษพวกนั้นที่พับเสร็จอย่างละเอียดแล้วเก็บให้เข้าที่ เธอหันไปมองฉินซู่นั่งอยู่ข้างเตียง"อย่าทำงานหนักนักเลย นายเป็นคนป่วย ควรพักผ่อนให้มากๆ"

        ฉินซู่ส่ายหน้า พลางยิ้มขมขื่นแต่ก็ไม่หยุดมือจากงาน "มีแต่ทำแบบเท่านั้นแหละฉันถึงจะรู้สึกว่าตัวเองยังมีค่าอยู่บ้างไม่งั้นจะปล่อยให้ผู้หญิงออกไปหาเลี้ยงครอบครัวอยู่คนเดียวได้เหรอ..."

        ฉินซู่แค้นใจจริงๆเขาเกลียดที่ตัวเองไร้ความสามารถแบบนี้

        พอได้ยินคำพูดของเขาต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ "นายไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้นก็ได้"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเก็บกล่องกระดาษทั้งหมด"ฉันแค่อยากให้นายพักรักษาตัวให้หายดีถึงฉันจะลำบากไปบ้างพักหนึ่งแต่พอนายหายแล้วค่อยเป็นหน้าที่นายหาเงินมาให้พวกเราใช้จ่ายบ้างไง"

        พูดจบเธอก็เงยหน้าขึ้นยิ้มฉินซู่เห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผากกับเส้นผมที่เปียกชื้นของเธอ

        รอยยิ้มนั้นดูสบายตาจริงๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจบก็จับไหล่เขาเบาๆ"นายพักสักหน่อยเถอะ ฉันจะไปล้างหน้าก่อน แล้วค่อยมาฝังเข็มให้"

        พอได้ยินคำว่าฝังเข็มฉินซู่ก็เผลอเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้เป็นเวลาตีสองครึ่งแล้ว

        เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ลุกออกไปล้างหน้าก่อน

        เขานั่งอยู่ในห้อง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ถือกะละมังเดินเข้ามา

        กว่าจะเตรียมเข็มเงินเรียบร้อยตอนนี้ก็ใกล้จะตีสามแล้ว

        "หรือว่า..." ฉินซู่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เสียงเบาลงเล็กน้อย "หรือว่าค่อยฝังเข็มพรุ่งนี้ดีไหม เธอจะได้พักผ่อนเยอะๆ ทุกวันๆมานี้เธอก็ตื่นเช้ามากอยู่แล้ว"

        ฉินซู่ชินกับการตื่นเช้าแล้วเพราะอย่างนั้นตอนเช้าเขาจึงนอนต่อไม่ไหว

        พอต่งเสี่ยวเสี่ยวตื่นเขามักจะหันไปมองเวลาตลอด

        ช่วงนี้เธอตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าอยู่ตลอดถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปร่างกายคงจะทรุดไปก่อน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวทำเหมือนไม่ได้ยินเธอขยับเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเขา "นายไม่อยากให้ขาหายไวๆเหรอ?"

        "อะแฮ่ม แต่ฉันอยากให้นายหายนะ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวแกล้งกระแอมเลาๆ เธอหยิบเข็มเงินขึ้นมากดเบาๆที่จุดบนหัวเข่า แล้วฝังเข็มลงไป

        ขาข้างนี้คือขาข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บต่งเสี่ยวเสี่ยวตั้งใจจะรักษาให้หายพร้อมกัน

        เวลาค่อยๆ ผ่านไปต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้พูดอะไรสักคำในระหว่างที่ฝังเข็ม

        ฉินซู่ตั้งใจจะเปิดปากชวนเธอคุยสักหน่อยแต่พอเขาพูดไปคำหนึ่ง ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ตอบกลับมาคำหนึ่งสุดท้ายแล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกัน

        เขาจึงเงียบไปแต่ในใจกลับมีความคิดมากมายผุดขึ้นมา

        ฉินไห่หยางนอนหลับไม่สนิทเหมือนกำลังฝันร้าย

        ฝันร้ายเกินไปจนเขารู้สึกกลัวสองมือกำผ้าปูที่นอนแน่น "ไม่นะ อย่า"

        เขาเอาแต่ส่ายหน้าแต่ไม่สามารถตื่นจากฝันได้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะถอนเข็มเงินออกเธอสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงรีบเดินเข้าไป

        เธอจับมือฉินไห่หยางไว้แน่น"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แม่อยู่นี่แล้ว"

        เธอพูดซ้ำๆ อย่างนั้นไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว ลมหายใจของฉินไห่หยางจึงค่อยๆ สม่ำเสมอเหงื่อบนหน้าผากก็ถูกต่งเสี่ยวเสี่ยวเช็ดออกจนหมด

        ฉินซู่นอนอยู่บนเตียง ก่อนจะค่อยๆหันคอไปอีกด้านอย่างเก้ๆ กังๆ

        ใกล้จะตีสี่แล้ว

        ในใจของเขาสับสนวุ่นวายส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวยืนขึ้นหาว โยกหัวไปมา ก่อนจะล้มตัวลงนอนในที่ของตัวเองไม่ถึงนาทีเธอก็หลับไป

        เธอเหนื่อยเกินไปจริงๆ

        ฉินซู่ไม่ได้นอนทั้งคืนเขาเอาแต่คิดว่าเขายังสามารถทำอะไรได้บ้างเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัว

        ไม่ใช่ปล่อยให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวต้องเหนื่อยอยู่คนเดียวแบบนี้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตื่นตอนหกโมงเช้าจุดไฟก่อเตาแล้วต้มข้าวต้มให้ทุกคนอย่างคล่องแคล่วก่อนจะออกไปขุดผักในแปลงผักนอกบ้าน

        หลังจากนั้นเด็กๆ ทั้งสองก็ตื่นนอนก็ยังคงเหมือนเดิมกับเมื่อวาน พอกินอาหารเช้าเสร็จเธอก็พาพวกเขาขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนเขา

        ฉินซู่นอนอยู่บนเตียงด้วยความสับสนต่งเสี่ยวเสี่ยวได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาแล้ว ร่างกายจะทนไหวได้จริงเหรอ?

        พอเก็บสมุนไพรเสร็จกลับมาเธอก็เริ่มทำอาหารกลางวัน

        หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จเขาเห็นว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวจะออกไปขายของอีกแล้ว ฉินซู่ก็เรียกเธอไว้"เสี่ยวเสี่ยว"

        "หืม?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวแปลกใจแต่ก็ยังนั่งลงข้างเตียง "นายมีอะไรจะพูดเหรอ?พูดมาเลย เดี๋ยวฉันต้องเอาสมุนไพรไปแปรรูป ตากให้แห้งอีกครึ่งเดือนจะได้เอาไปส่ง"

        อุตส่าห์ต่อรองเรื่องราคากับชายชราคนนั้นได้สำเร็จจะปล่อยโอกาสนี้ทิ้งไปไม่ได้หรอกจริงไหม?

        "เธอพักก่อนเถอะ" เสียงของฉินซู่ค่อนข้างอึมครึม "นอนสักงีบก่อนค่อยไปทำยังไงมันก็ทันอยู่ดี"

        "ฉันไม่..."

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะพูดต่อฉินซู่ก็เอื้อมมือมาจับเธอไว้ "ฟังที่ฉันพูดนอนพักสักหน่อยเถอะนะ"

        "แต่ฉัน..." ต่งเสี่ยวเสี่ยวยังคงบอกว่าเธอตั้งใจจะไปห่อซานจาจิ่วต่อฉินซู่หันไปมองข้างนอก แล้วพูดว่า "ฉันให้ไห่หยางกับไห่เยว่ช่วยกันทำแล้ว"

        "อ้าว!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นยืนทันที"ถ้าเด็กๆ สองคนทำเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง ฉัน..."

        "เหล่าผัว[1]" ฉินซู่เรียกอีกครั้ง คราวนี้ทำเอาต่งเสี่ยวเสี่ยวถึงกับไปไม่เป็น

        เธอยืนงงอยู่ที่เดิมได้ยินเสียงของฉินซู่ดังขึ้นข้างหู "เธอพักผ่อนให้เต็มที่เถอะการเลี้ยงลูกไม่ต้องเคร่งขนาดนั้นหรอก ปล่อยไปตามธรรมชาติก็พอ"

        "งานที่ทำได้ พวกเขาก็ควรจะช่วยทำไม่อย่างนั้นก็จะไม่ได้กินข้าว!"

        นี่...

        นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยินเขาเรียกเธอแบบนี้แต่ละรั้งที่ได้ยินความรู้สึกก็แตกต่างกัน

        "นอนพักสักหน่อยเถอะนะ"

        เพราะคำขอร้องอย่างหนักแน่นของฉินซู่ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงแกล้งทำเป็นเอนตัวลงนอนบนเตียง

        เมื่อกี้ฉินซู่บอกว่าเขานอนไม่หลับอยากให้เธอนอนเป็นเพื่อน

        จริงๆ แล้วการนอนเป็นเพื่อนคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องที่จะพูดกันง่ายๆ เลย!

        แต่ฉินซู่หมายถึงแค่นอนจริงๆต่งเสี่ยวเสี่ยวเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

        เธอจะรอให้ฉินซู่หลับแล้วค่อยลุกขึ้นมาแต่กว่าฉินซู่จะปลุกเธอ หวังเต๋อจู้ก็มาถึงแล้ว

        เหลืออีกสองชั่วโมงโรงเรียนในเมืองก็จะเลิกเรียนแล้ว ถ้าไม่ไปตอนนี้ซานจาจิ่วก็จะขายไม่ออก

        "นี่..." ต่งเสี่ยวเสี่ยวเกาหัวเล็กน้อย"งั้นฉันไปก่อนนะ"

        พูดจบก็หยิบของที่ฉินไห่หยางและฉินไห่เยว่เตรียมไว้รีบวิ่งออกจากบ้านไป

        ฉินไห่เยว่เดินเข้ามานั่งข้างเตียง"พ่อคะ พ่อก็ทำดีกับแม่เหมือนกันนะคะ"

        เด็กน้อยพูดจบก็ขยิบตาเล็กๆ ของตัวเอง

        ฉินซู่หันไปมองฉินไห่หยางที่อยู่ข้างๆ"ไปตามอาเสิ่นต้าลี่ของลูกมาให้พ่อหน่อย พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย"

        ช่วงก่อนหน้านี้มีผู้รับเหมาเคยมาหาเขาบอกว่าแบบแปลนที่เขาเคยวาดไว้ดีมาก เจ้าของบริษัทชมเขาไม่หยุด

        อยากจะชวนเขาไปวาดแบบแปลนให้บริษัทแต่ตอนนั้นเขาคิดว่าการทำงานก่อสร้างได้เงินมากกว่า เลยปฏิเสธไป

        ตอนนี้คงถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปทำอาชีพเดิมได้แล้ว

        "ครับ"

        เมื่อจัดการเรื่องต่างๆ ในบ้านเรียบร้อยแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รีบร้อนไปที่หน้าโรงเรียนชิงเย่กับหวังเต๋อจู้

        โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่เด็กที่ค่อนข้างมีฐานะหลายๆคนมาเรียนกัน

        หลังจากมาถึงได้ไม่นานต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เห็นว่ามีแผงลอยมากมาย ทุกคนต่างขายของคนละอย่างกัน

        สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือกล่องที่ใส่ของค่อนข้างประณีต ดูสะอาดถูกสุขลักษณะ

        พอต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก โชคดีที่กล่องกระดาษที่เธอทำมาเป็นของคุณภาพดี

        "กริ๊ง!"

        เสียงกริ่งเลิกเรียนเพิ่งจะดังขึ้น เด็กๆจำนวนมากก็พากันออกมา

        "ซานจาจิ่วจ้า ซานจาจิ่วหวานชื่นใจ!"

        เสียงตะโกนของต่งเสี่ยวเสี่ยวดึงดูดให้เด็กๆ จำนวนมากมาที่แผงของเธอ

        [1] เหล่าผัว หมายถึง ภรรยา