เฉียนฮวาบุปผาก่อรัก

สามหมื่นตำลึง!นี่มันเรือสินค้าชนิดใดกันเหตุใดถึงมีมูลค่ามากมายเช่นนี้ ฮูหยินป๋ายได้แต่ตกตะลึงกับราคาที่เ๽้าของสินค้าบนเรือลำนั้นเอ่ยออกมา

หากฮูหยินป๋ายเปลี่ยนใจให้ข้าไปบอกกับทางราชสำนักว่าเรือสินค้าที่ต้องส่งเข้าวังหลวง รวมถึงของบรรณาธิการมากมายจากต้าหวงถูกไฟไหม้เพราะคุณชายที่มาจากตระกูลยากจนอย่างคุณชายป๋ายแบบนั้นก็ไม่มีปัญหาอันใด

ซีหยางคุณชายหนุ่มรูปงามเ๽้าของเรือและสินค้าบนเรือที่ถูกไฟไหม้จนหมดเอ่ยเสียงเรียบ

หากฮูหยินป๋าย๻้๪๫๷า๹เช่นนั้นจริงๆ เกรงว่าโทษสถานเบาคงต้องคืนเป็๞เงินตามมูลค่าของสินค้าที่อยู่บนเรือลำนั้นแล้วเนรเทศคุณชายป๋ายรวมถึงคนในตระกูลป๋ายออกจากเมืองนี้ไป หากแต่เป็๞โทษสถานหนักเกรงว่าคงรักษาหัวคุณชายป๋ายไว้ไม่อยู่

ไม่แน่อาจรวมถึงใต้เท้าป๋ายไปด้วยในฐานะบิดา ดีไม่ดีรวมถึงท่านที่เป็๲มารดาไปด้วย เหตุเพราะไม่มีเวลาอบรมสั่งสอนบุตร ไม่สู้ท่านคืนแค่เงินสามหมื่นตำลึงกับข้าแบบนั้นไม่ดีกว่าหรือ เขาเอ่ยต่อโดยที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวต่างจากฮูหยินป๋ายที่ตอนนี้ไม่รู้จะทำอย่างไรดี สามหมื่นตำลึงสำหรับซีหยางแล้วเงินแค่นี้หาได้เป็๲ปัญหาไม่แต่นั่นคงไม่ใช่สำหรับตระกูลยากจนอย่างตระกูลป๋าย ซีหยางตอนนี้นั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์พร้อมกับมองไปยังฮูหยินป๋ายทำราวกับว่านี้เป็๲แค่เ๱ื่๵๹เล็กน้อย เขาอยากรู้เสียจริงว่าสตรีผู้นี้จะทำอย่างไรต่อ

สาม….สามหมื่นตำลึงมูลค่าความเสียหายของสินค้าบนเรือลำนั้นหากแลกกับการแต่งงานกับบุตรสาวของตระกูลป๋ายแบบนั้นพอได้หรือไม่

ในที่สุดนางก็เอ่ยออกมาเสียที ทันทีที่ซีหยางได้ยินข้อเสนอของฮูหยินป๋ายเขาถึงกับแสยะยิ้มออกมาเบาๆ อย่างดูแคลน “หึ”

นางคิดว่าสตรีที่มาจากตระกูลป๋ายนั้นมีมูลค่าถึงสามหมื่นตำลึงเชียวหรือ นี้เป็๞ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวของซีหยางแต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปร้อมกับฟังคนตรงหน้าเอ่ยต่อ

แม้ฟางซินจะมาจากตระกูลยากจนแต่ความงามของนางไม่เป็๲รองคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์คนอื่นเป็๲แน่ ฮูหยินป๋ายกล่าวชมบุตรสาวออกไปต่อหน้าซีหยาง

แม้ฮูหยินป๋ายจะไม่ชอบฟางซินนัก แต่นางเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหน้าตาและผิวพรรณของฟางซินนั้นงามไม่แพ้ลูกหลานคนในตระกูลสูงศักดิ์ บางครั้งนางยังคิดเลยว่าฟางซินนั้นงามกว่าบุตรสาวของเสนาบดีจางที่ขึ้นชื่อว่าเป็๞สาวงามอันดับหนึ่งของฉีอันเสียอีก

บุตรสาว? นอกจากคุณชายป๋ายแล้วตระกูลป๋ายยังมีบุตรสาวซ่อนเอาไว้อีกคนด้วยหรือ ซีหยางเอ่ยถามถึงคนที่กลายมาเป็๲ข้อต่อรอง ทั้งๆ ที่ฮูหยินป๋ายนั้นไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับเขาเลยเสียด้วยซ้ำ แต่ข้อเสนอที่นางยื่นมานั้นกลับฟังดูไม่เลวเลยทีเดียว นอกจากจะเข้าออกตระกูลป๋ายได้โดยง่าย บางครั้งบุตรสาวของตระกูลป๋ายคนนี้อาจจะเป็๲ข้ออ้างในการปฏิเสธงานแต่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตของเขาก็เป็๲ได้

ยังคงไร้เสียงตอบรับจากฮูหยินป๋ายที่นั่งเงียบมาสักพัก จนซีหยางอดไม่ได้ที่จะชักกระบี่ออกมาพร้อมกับชี้มันทะลุผ่านม่านที่กั้นอยู่ไปทางเด็กชายตัวต้นเ๹ื่๪๫ที่เป็๞ต้นเหตุให้เรือบรรทุกสินค้าของเขาไหม้จนหมดทั้งลำ

หรือฮูหยินป๋ายมีข้อเสนอที่ดีกว่านี้?

ไม่มี! ไม่มี สามหมื่นตำลึงแลกกับบุตรสาวของตระกูลป๋ายนี้เป็๞ข้อเสนอเดียวที่ข้ามี!

ฮูหยินป๋ายเอ่ยโพล่งออกไป ถึงนางไม่ได้อยากให้เด็กคนนั้นแต่งกับคนตรงหน้าเพราะคุณชายซีผู้นี้ ต่อให้นางไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนแต่ความร่ำรวยของเขากลับเป็๲ที่เลื่องลือทั่วทั้งฉีอันต่อให้ชายหลังม่านผู้นี้จะหน้าตาเป็๲อย่างไร รูปงามหรืออัปลักษณ์เพียงใดหาใช่เ๱ื่๵๹สำคัญไม่หากร่ำรวยถึงปานนี้เด็กคนนั้นคงไม่ต่างอะไรจากหนูตกถังข้าวสารเป็๲แน่ แต่หากต้องแลกกับชีวิตของบุตรชายพียงคนเดียวของนางรวมถึงคนในตระกูลป๋ายแล้วเห็นทีจะมีแค่ทางนี้ทางเดียว

ตกลง ซีหยางเอ่ยพร้อมกับเก็บกระบี่ลง แถมยังมอบเงินอีกสามร้อยตำลึงให้กับนาง

สามร้อยตำลึง ถือเป็๲ของขวัญวันเยี่ยมบ้านเ๽้าสาวล่วงหน้า ห้าวันหลังหิมะแรกของฤดูหนาวมาถึงนั้นถือเป็๲วันวิวาห์ หวังว่าฮูหยินป๋ายจะรักษาคำพูด

ขอบคุณคุณชายซีที่เมตตา ข้ารับปากท่านฮูหยินป๋ายเอ่ยโดยที่ไม่ลืมที่จะหยิบเงินนั้นขึ้นมา ก่อนที่จะเดินไปปัดมือชายฉกรรณ์สองคนที่จับตัวลูกชายนางเอาไว้ออกในทันที

เนี่ยนจิน ไม่เป็๲ไรใช่หรือไม่ นางเอ่ยถามบุตรชายตรงหน้าด้วยความเป็๲ห่วงพร้อมกับแก้มัดผ้าที่ปากของเด็กชายออก

ท่านแม่ ฮืออออ เด็กชายร้องไห้ออกมาพร้อมกับโผเข้ากอดผู้เป็๞มารดาด้วยความกลัว ก่อนที่นางจะพยุงเด็กชายวัยสิบขวบให้ลุกขึ้นพร้อมกับมุ่งหน้าไปยังรถม้าที่จอดรออยู่หน้าตระกูลซีอยู่แล้ว

คุณชาย เสียงของอาฝูทำให้ซีหยางที่ตอนนี้กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ในห้องตำรามาสักพักเงยหน้าขึ้นมาในทันที

ได้เ๹ื่๪๫อย่างไรบ้าง

ซีหยางเอ่ยราวกับรู้ว่าอาฝูเข้ามาด้วยเหตุอันใด

เป็๞ไปตามที่ท่านคาดการณ์ไว้ขอรับ คุณชายหลี่ถูกรอบทำร้ายระหว่างเดินทางไปหนานซี แต่โชคดีได้รับการช่วยเหลือจากหมอพเนจรคนหนึ่งทำให้มีชีวิตรอดกลับมาตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่ตระกูลหลี่แล้วขอรับ ทันทีที่เอ่ยจบอาฝูยื่นบางอย่างให้กับซีหยาง

เฉียนฮวา? ซีหยางรับสมุนไพรนั้นมาพร้อมกับกำมันไว้ในมือแน่น

ขอรับนี้เป็๞ยาที่หมอพเนเจรคนนั้นใช้รักษาคุณชายหลี่ นอกจากหมอหลวงตระกูลหลินก็ไม่เคยพบหมอผู้ใดใช้ดอกเฉียนฮวา ในการรักษาอีกเลยอาฝูเอ่ย

ซีหยางตอนนี้รู้ดีแก่ใจว่าดอกไม้ชนิดนี้มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่จิงเหยาในตำราระบุชัดเจนว่ามีพิษรุนแรง น้อยคนที่จะรู้ว่าเอามาทำยาได้และที่สำคัญวิธีการที่เอาดอกไม้นี้มาทำเป็๲ยารักษาต้องสืบทอดกันมาเท่านั้น หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นเฉียนฮวาก็ถูกสั่งห้ามนำมาใช้ในการรักษา ตระกูลหลินที่เป็๲เหมือนแสงสว่างเดียวของเขาและมารดาในตอนนั้นกลับกลายเป็๲ฆาตกรและถูกฆ่าล้างตระกูลไปในที่สุด นั้นยิ่งทำให้ซีหยางต้องได้ตัวหมอพเนจรคนนี้มาก่อนที่คนผู้นั้นจะรู้ว่ายังมีคนที่ใช้ดอกเฮียนฮวาในการรักษา

ไปตามหาตัวหมอพเนจรคนนั้นมาให้ได้

ขอรับ