่เช้าตรู่...
ร่างอวบอิ่มของแม่บ้านธรรมดาตื่นขึ้นมาทำอาหารรอสามีและลูกชายตัวน้อย เมื่อได้ยินเสียงโวยวายของสองพ่อลูกวิ่งไล่กันลงมาจากบันได รอยยิ้มของนุชก็ฉีกกว้างพร้อมกับตักอาหารทำเสร็จใหม่ๆใส่จาน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็ใส่กล่องให้สามีนำไปบริษัทด้วย
“ลงมาทานข้าวได้แล้ว”
เสียงใสะโบอกสมาชิกครอบครัว เขตต์อุ้มลูกชายตัวอ้วนที่พึ่งเข้าเรียนอนุบาลได้หนึ่งเดือนมาบนโต๊ะอาหาร ในตอนแรกเด็กน้อยก็งอแงไม่ยอมไป แต่เมื่อในเจอเพื่อนใหม่ก็ดื้อดึงจะไปโรงเรียนทุกวัน นุชพึ่งได้พักผ่อนเพียงเดือนเดียว หลังจากที่ลูกชายเข้าเรียนเวลาพักกลางวันของคุณแม่ก็มีมากกว่าเดิม
“นุชครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณพ่อจะมาเยี่ยมหลานนะ”
“อ้อ….ค่ะ”
“ขุนคิดถึงคุณปู่หรือเปล่า”
“คิดถึงครับ”
หลานชายยิ้มแป้นเมื่อจะได้เจอคุณปู่ เนื่องจากทุกครั้งที่ชายแก่ร่างสูงมาเยี่ยม เขาจะมาพร้อมกับของเล่นมากมายให้หลานชายเอาไปอวดเพื่อนๆ สองพ่อลูกนั่งตักข้าวเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อย ผิดกับภรรยาสาวที่รอยยิ้มมีความสุขเมื่อสักครู่หายไปอย่างน่าประหลาด
“คุณพ่อ...จะมากี่วันคะ”
“ครั้งนี้เห็นว่าแกจะมาอยู่ซักอาทิตย์นะ”
“ถ้าอย่างนั้น...นุชเตรียมห้องรอแกนะคะ”
“ขอบคุณมากครับ”
ร่างระหงเดินเข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง
เธอจัดการเก็บกวาดเศษอาหารและล้างจานไปพรางๆ ปกติแล้วปู่ศักดิ์จะเข้ามาหาหลานชายทุกๆสิ้นเดือนเป็ประจำ เนื่องจากบ้านเกิดอยู่นอกเขตของตัวเมืองจังหวัด จะเข้ามาแต่ละทีต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมง และทุกครั้งที่มาลูกสะใภ้ก็จะเตรียมห้องไว้รอเสมอ ชายแก่เป็พ่อม่ายเพราะเมียตายไปหลายสิบปีที่แล้ว และนุชเองก็ชื่นชมคุณพ่อของเขตต์เหมือนกับพ่อแท้ๆของเธอ
แต่หลังจากที่เกิดเหตุการณ์เมื่อปีที่แล้ว หญิงสาวก็ไม่สามารถมองหน้าชายเฒ่าเหมือนเดิมได้อีกต่อไป
1K
