ั้แ่วันที่เราสองคนคบกันเราก็ค่อยๆรู้จักอะไรหลายๆอย่างของกันและกัน เราสองคนชอบนัดกันหลังเลิกคลาสหรือไม่ก็่เย็นหลังจากที่ทุกคนกลับบ้านแต่ตอนนี้กลับดูเหมือนว่า่นี้เราจะไม่พอใจกับผู้ชายที่เข้ามาเกาะแกะกับฝ้ายสักเท่าไรแต่จะทำไงได้นะฝ้ายเป็ถึงหลีดคณะเราก็ได้แต่เฝ้ามองเขาอยู่ท่ามกลางผู้ชายน่ะสินะ
นุ่น : เดี๋ยวนี่หนูดังใหญ่เลยนะั้แ่ได้เป็หลีดคณะ
ฝ้าย : พี่หวงหรอ?
นุ่น : พี่ก็ต้องหวงสิ ฝ้ายเป็แฟนพี่นะ มีแต่ผู้ชายมาเกาะแกะกับหนูพี่ไม่ชอบจริงๆเลย
ฝ้าย : จะให้หนูทำไงล่ะ หนูพยายามอยู่ห่างจากพวกผู้ชายตลอดนะแต่พวกนั้นก็ชอบมาจีบแล้วก็ขอเบอร์เรื่อยเลย
นุ่น : คงต้องปล่อยตามเลยสินะ ถ้าฝ้ายเบื่อพี่แล้วพี่คงต้องปล่อยสินะ
ฝ้าย : โอ๋พี่ไม่ต้องกังวลหรอก พี่ก็ใช้สิทธิ์การเป็อาจารย์ของพี่จัดการสิแล้วหนูก็จะเป็ของพี่คนเดียว
นุ่น : จะบ้าหรอ? พี่ไปก้าวก่ายงานสโมไม่ได้
ฝ้าย : งั้นพี่ก็เป็ที่ปรึกษาสโมสิ พี่จะได้อยู่ใกล้ๆหนูไง
นุ่น : จะทำได้ก็ทำได้แหละแต่ตอนนี้หนูควรรีบเคลียร์งานให้เสร็จก่อนเถอะระวังจะได้ F นะจ๊ะ
ฝ้าย : ค่าอาจารย์นุ่น
ในห้องเรียนเรากับฝ้ายก็พยายามที่จะทำตัวปกติที่สุด เราพยายามคุยกันให้เหมือนอาจารย์กับนักศึกษาทั้งๆที่เราสองคนขัดใจมากอยากจะเรียกกันเหมือนแฟนคู่อื่นบ้าง นักเจอหลังเลิกคลาส พยายามเลี่ยงเดินด้วยกัน แต่ก็มีหลายครั้งที่เกือบโดนจับได้
นุ่น : เลิกคลาสค่ะ คุณกมลอยู่ก่อนค่ะ
ฝ้าย : ค่า
นุ่น : หืมคิดถึงสุดๆเลย เหนื่อยไหมอ่า
ฝ้าย : เหนื่อยสิค่ะ ก็พี่นุ่นล่อสอนไปเกือบสี่ชั่วโมงเลยนะไม่เหนื่อยนั้นสิถึงจะแปลก
นุ่น : โอ๋ๆไม่เหนื่อยนะ เดี๋ยวพาไปกินของโปรดเลยแต่ว่าขอจุ๊บหน่อย
ฝ้าย : พี่นุ่นคนอื่นเขาจะมาเห็นนะ
นุ่น : น่านิดเดียวเอง
ฝ้าย : พี่นุ่นไม่เอาไม่......
นศ. : อาจารย์ค่ะหนูเอางานมาส่งค่ะ
นุ่น : ฉันบอกให้แก้ตรงนี้มันยากตรงไหนคุณกมล รีบแก้เลย
ฝ้าย : ค่ะๆ
นุ่น : ส่งงานใช่ไหม?
นศ. : ใช่ค่ะ
นุ่น : เออวางไว้ที่โต๊ะนั้นแหละแล้วออกไป
นศ. : ค่ะ
นุ่น : เกือบไปแล้วไหมล่ะ
ฝ้าย : เพราะพี่คนเดียวนั้นแหละมาจุ๊บหนู เขาเลยเห็นเราอสงคนจุ๊บกันเลย
นุ่น : เห็นก็ดีสิ เขาจะได้รู้ว่าฝ้ายอะเป็แฟนพี่ไง
ฝ้าย : บ้า!! หนูก็เขินเป็นะ
นุ่น : ป่ะรีบกลับกันเถอะจะได้มีเวลาจุ๊บหนูต่อ
ฝ้าย : ค่า
/////
ภา : นี่ฝ้ายทำไมอาจารย์นุ่นดูจะดุแกเป็พิเศษเลยว่ะ
อิง : เออใช่ ทีคนอื่นไม่เห็นดุเหมือนแกเลยนะแกไปทำอะไรให้อาจารย์ไม่พอใจรึเปล่า?
ฝ้าย : ไม่รู้สิ ไม่ชอบหน้าเรามั้ง แต่ช่างเถอะก็แค่คนแก่บ่นอย่าไปสนใจเลย
นุ่น : นักศึกษา อาจารย์ได้ยินนะ
ภา/อิง : ขอโทษค่ะ
นุ่น : คุณฝ้าย คุณได้เจอดีแน่
ภา : แกตายแน่ไอ้ฝ้าย อาจารย์จอง F ให้แกแล้วแหละ
ฝ้าย : ดีแล้วแหละก็อยากมาได้ยินเองหนิ ช่วยไม่ได้
/////
นุ่น : โห้นี่ด่าพี่ว่าแก่หรอ? ใจร้ายอ่ะ
ฝ้าย : แล้วพี่จะให้หนูตอบพวกมันยังไงอ่ะ พี่หล่อ ใจดี ลีลาเด็ด กร้าวใจ อย่างนี้มันก็สงสัยหนูน่ะสิ
นุ่น : ชิงอน!
ฝ้าย : หนูขอโทษ หนูแค่ต้องตามน้ำพวกมันไปแบบนั้นเฉยๆแหละ
นุ่น : จริงนะ
ฝ้าย : จริงสิเพราะถึงพี่จะแก่ยังไงแต่พี่ก็ยังเด็ดอยู่ไง แถมยังอร่อยอีกด้วย
นุ่น : อยากกินหรอ?
ฝ้าย : อยากสิหนูนั่งกัดฟันรอเวลานี้โดยเฉพาะเลยนะ
นุ่น : แล้วจะเป็คนกินหรือคนถูกกินดีล่ะ?
ฝ้าย : แล้วพี่ล่ะอยากกินหนูไหม?
นุ่น : ยอมถูกกินไหมล่ะ?
ฝ้าย : เพื่อพี่ หนูยอมทุกอย่างนั้นแหละ
ฉันคงมีความสุขกับชีวิตที่เป็แบบนี้ ความสุขที่มีแค่ฝ้ายคนเดียว ความสุขที่คนอื่นไม่จำเป็ต้องรู้ ความสุขที่มีแค่เราสองคนและความสุขที่เป็ความลับตลอดไป