Mr. Ray แผนกลรักของนายตัวแสบ By PRStar Ploy (จบแล้วพร้อมตอนพิเศษ)

เส้นทางไปบ้านสวนคุณยาย

@Ray

     “อ้าวไอ้นี่ มึงลืมไปแล้วเหรอ ว่ามึงกับกูช่วยกันเลี้ยงยัยรินมาตั้งแต่แบเบาะจับน้องแก้ผ้าเปลี่ยนแพมอยู่เลย ไม่ให้เรียกเลี้ยงต้อยจะให้เรียกว่าอะไรวะ”ผมละอยากด่ามันจริงๆ ก็ใครจะคาดคิดว่าผมจะหลงรักเด็กในสังกัดเอาได้ตอนแรกเอ็นดูเหมือนน้องจริงๆ เพราะผมเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้องพอน้องเริ่มโตจากที่เอ็นดูกลายเป็นอยากให้น้องดูเอ็นแทนซะได้ ก็เด็กมันดันน่ารักและน่าฟัดริงๆ นี่นา!!!

     “เอ่อๆๆๆ ... มึงพูดถูก พอใจยัง” ขี้เกียจจะเถียงกับมัน

     “เป็นไงมาไง มึงถึงได้ชอบเด็กในสังกัดที่ตัวเองเลี้ยงมากับมือวะเป็นกูล่ะไม่มีอารมณ์ เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยเลยนะนั้นนะ”มันยังคงตอบย้ำความกินเด็กในสังกัด และการเลี้ยงต้อยของผม

     “จะบอกไงดีล่ะ แรกๆ กูก็คิดกับเขาเพียงน้องสาว มึงก็รู้กูลูกคนเดียว อยากมีน้องสาว แต่พอแม่ส่งรูปมาให้กูดูแค่นั้นล่ะ รินสเปคกูเลยวะ”ผมเล่าจนจบ ไอ้นิลก็ทำท่าทางไม่อยากจะเชื้อ

     “เว้าเป็นการ์ตูนไปเนาะมึงน่ะ สำเห็นแค่รูปกะมักแล้ว กูล่ะอยากฮาก”สำเนียงของไอ้นิลที่พูดออกมาเป็นภาษาอีสานแท้ๆ

     “ไผ่ว่ากูเห็นแต่รูป” ผมที่พูดภาษากลางแต่พยายามยัดศัพท์อีสานเข้าไป ถึงผมจะอยู่ต่างประเทศหลายปีแต่พื้นเพผมก็เป็นคนอีสานผสมภาคกลาง ฟังภาษาถิ่นนี้ออกแต่สำเนียงไม่ได้เรื่องเอาซะเลย

     “กูกลับเมืองไทยทุกปี ก็ต้องมีที่กูได้เห็นเขาบ้างสิวะ”จะมีใครที่เห็นรูปแล้วชอบอย่างเดียวล่ะ อุตส่าห์เจอคนที่ตรงสเปคทั้งทีมันก็ต้องหาวิธีได้เจอตัวจริงสิถึงจะรู้ว่าเราชอบเขาจริงหรือเปล่า

     “ออเหรอ กูก็นึกว่ามึงจะคลั่งกอดรูปน้องมันอย่างเดียวซะอีก”ไอ้นิลกลับมาใช้สำเนียงภาคกลางต่อ “เอา! … ถึงแล้ว กูต้องไปธุระต่อ ส่งมึงแค่หน้าบ้านพอไง ... กูก็ขออวยพรให้มึงง้อน้องเขาได้นะ”

     “อือ ขอบใจเพื่อน พรุ่งนี้เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าว ขับรถดีๆ ล่ะ”ผมกล่าวลาไอ้นิล พร้อมโบกมือไปมา และทำเป็นไล่มันไปในที

หน้าทางเข้าบ้านสวนคุณยาย

@Ray

     ผมมองดูนาฬิกาข้อมือ มันเป็นเวลาเกือบจะบ่ายแล้ว ผมเดินถือกระเป๋าสะพายหลังเดินเข้าไปภายในพื้นที่บ้านคุณยายมันเป็นบรรยากาศแบบบ้านสวนจริงๆ ดูร่มรื่น เย็นสบาย อากาศก็ดีกว่ากรุงเทพเยอะ

     “วัดดีครับลุงจันทร์” ผมยิ้มทักทายลุงจันทร์ คนสวนของคุณยายดาริน

     “อ้าว บักหล่า กลับมาตามื้อใด?”ลุงจันทร์ที่มักจะเห็นหน้าผมปีละครั้งทักทายผมกลับด้วยสำเนียงอีสาน

     “สักพักแล้วละครับลุง” อย่างที่บอก ผมฟังอีสานรู้เรื่อง

     “รอบนี้กลับมา สิมาอยู่บ้านเฮาเลยบ่อล่ะหำ” เจอกันทีไรลุงจันทร์มักจะชอบถามว่าผมจะกลับมาอยู่บ้านไหม

     “ครับ อยู่บ้านเฮานี่ล่ะครับ ไม่ไปไหนแล้วครับลุง”ผมที่ยังคงพยายามพูดอีสาน

     “ฮะ ฮะ ฮะ สิเอาเมียแม่นบ่อล่ะ ถึงอยากอยู่บ้านเฮาถึงบ่ออยากกลับไปเมืองฝรั่งแล้ว ตอนแรกลุงกะนึกว่าโตสิเอาเมียทางผูนมาฝากลุงซะอีก”ลุงเล่นพูดมาอย่างนี้ ผมก็ตอบตามจริงสิ

     “ครับลุง สิเอาเมียนี่ละครับถึงต้องกลับบ้านเฮา” ผมก็ตอบรับสิก็มันเรื่องจริงนี้นา ก็ผมมีเมีย และจะเอาเมียกลับบ้านด้วย

     “อ้าว คุณเรย์” เสียงป้าสายดังขึ้นเมื่อเห็นผมยืนคุยกับลุงจันทร์ตรงทางเดินก่อนถึงตัวบ้าน

     “นึกว่าไผมาเว้ากับลุงจันทร์ ที่แท้กะคุณเรย์นี้เอง”ป่าสายที่ส่งสำเนียงอีสาน มองลุงจันทร์ที มองผมที

     “หนูรินกำลังนั่งกับคุณยายอยู่ศาลาริมสระค่ะ เดี๋ยวคงเข้าบ้านนี้ก็บ่ายแล้ว กับข้าวกับปลามื้อเที่ยงป้าก็เตรียมไว้รอแล้ว”ป่าสายหันมาคุยกับผมเป็นภาษาภาคกลาง

     “เอาๆ เลิกคุยๆ มีหยังกะไปเฮ็ด” ป่าสายหันไปมองลุงจันทร์ ส่งสำเนียงภาษาอีสานพูดคุยกัน

     และลากผมออกจากวงสนทนาด้วยภาษากลาง “ปะค่ะคุณเรย์”

     “คุณเรย์หิวยังค่ะ” ป้าสายถามขึ้นขณะที่พาผมเดินเข้าบ้าน

     “อ้าวตาเรย์มาแล้วเหรอ” คุณยายของดารินทักทายผมขณะที่ผมเดินเข้าบ้านและถอดรองเท้า เก็บเข้าชั้นให้เรียบร้อย

     “สวัสดีครับยาย” ผมยกมือไว้คนสูงวัย ยังไม่ได้ตอบคำถามป้าสายเลย

     “ยัยรินอยู่ศาลาโน้นนะ” คุณยายไม่ได้ถามอะไรผม พลันชี้นิ้วไปยังเป้าหมาย

     “คุณยายนี้รู้ใจผมจริงๆ”ผมเข้าสอดกอดคนสูงวัยที่รู้ใจวัยรุ่นอย่างผม ที่ใจร้อนอยากเห็นหน้าเมียใจจะขาดอยู่แล้ว

     “พอเลยๆ ทำมาเป็นอ้อนกับคนแก่ ... โน้นคนที่เราควรไปอ้อนและง้ออยู่ทางโน้น ไปๆ” คุณยายแกะมือผมออกจากเอว แล้วทำมือเป็นไล่ผมให้ไปไกล”

     “ขอบคุณ คุณยายมากนะครับ ผมสัญญาจะดูแลน้องให้ดีครับ” ผมกล่าวคำสัญญาอีกครั้ง

     “ป้าสายเดี๋ยวผมมาทานนะครับ”

ศาลาริมน้ำ

@Darin

     ฉันที่เปิดโทรศัพท์มือถือตอนช่วงสายของวันนี้ จนถึงตอนนี้ก็จะบ่ายโมงแล้วอีตาพี่เรย์ที่ทำเอาฉันอยู่ไม่เป็นสุข ก็ไม่ยักจะโทรมา

     ตอนที่ฉันเปิดเครื่องเห็นสายที่ไม่ได้รับจากเขามันเป็นเมื่อคืนนี้และเมื่อเช้าตอนหกโมงเช้าได้

     แต่นี่!มันก็หลายชั่วโมงแล้วนะ ทำไมยังไม่โทรมา จากที่ฉันกำลังจะหายโกรธตอนนี้ฉันกำลังเดือดอีกรอบ

     “ฮึ! ไหนบอกว่าให้คำมั่นสัญญากับยายซะดิบดี” ฉันบนกับหน้าจอมือถือที่ทำเป็นเปิดดูซีรีส์ ทำเป็นตาดูแต่หูแทบไม่ได้ยินเสียงเลย

     “ป้าสาย คุณยายให้มาตามหรือคะ?” ฉันที่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้แต่พอหันกลับไปกลับพบว่า ....

     “พี่เรย์!!!” อีตาพี่เรย์ มาอยู่นี้ได้ไง!!!

     “พี่ไม่ใช่ป้า แต่เป็น แฟนริน” เขาก้มตัวลงชิดที่ใบหน้าฉัน

     ฉันเบือนหน้าหนี พร้อมที่จะลุกขึ้นแต่ก็ถูกคนตัวใหญ่กดไหล่ให้นั่งลงตามเดิม “จะหนีพี่ไปไหน?”

     “คุณยายโทรบอกหรือคะ!?” ฉันถามขึ้น

     “ครับ ...” เขาตอบง่ายดาย สรุปว่าฉันใช่หลานแท้ๆ ของยายหรือเป็นอีตาพี่เรย์คนนี้กันแน่! ฮึ!

     “รินหายโกรธพี่นะ พี่ขอโทษ” สายตาอ้อนวอนของอีตาพี่เรย์พร้อมกับมือที่กุมมือฉันเอาไว้ทั้งสองข้างหลังจากที่เขาย้ายตัวเองมานั่งข้างฉัน

     “ยังค่ะ!” ฉันที่พยายามสะบัดมือเขาออก ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมยังมีทิฐิกับเขาอยู่ทีก่อนหน้ายังบ่นว่าเขาไม่ติดต่อมาอยู่เลย พอเขามาอยู่ตรงหน้าจริงๆกลับปากอย่างไปได้

     “ไม่ปล่อย พี่ไม่ยอมปล่อยรินไปแบบเมื่อคืนอีกแล้ว ...รู้ไหมเราเล่นหนีมาอย่างนี้ทุกคนเป็นห่วงมากแค่ไหน!”เขาพูดในสิ่งที่ทำให้ฉันก็รู้สึกผิดไปด้วยจริงๆ

     “ขับรถมาทั้งวันทั้งคืนอย่างนี้ รู้ไหมมันอันตราย!ระยะทางก็ไม่ใช่ใกล้ๆ หากเป็นอะไรขึ้นพี่จะอยู่ยังไงรินจะทำให้พี่เป็นหม้ายตั้งแต่ยังหนุ่มยังแน่น ไม่สงสารพี่เหรอ” ดู ดู คำพูดคำจาจะไม่ให้ฉันโกรธเขาได้ไงก่อน กวนอีกแล้ว!!!

     “แช่งรินเหรอ!!!” ฉันบิดไปที่ต้นแขน

     “โอ๊ย!!!พี่เจ็บนะ รินทำพี่แรงไปแล้วนะครับ” เสียงร้องทำเอาฉันสะดุ้ง ฉันรีบปล่อยมือออกเพราะกลัวเขาเจ็บ แต่พอเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ ดูความมารยาของอีตาพี่เรย์ตัวแสบ มันน่านักเชียว!!!

     ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งตัว เขาก็รวบตัวฉันเข้าไปกอด

     “รินยกโทษให้พี่นะ พี่ขอโทษ” คำขอโทษที่ทำเอาฉันใจอ่อนอ้อมกอดของเขาเล่นเอาใจฉันสั่น

     “....” ฉันที่ไม่รู้จะตอบยังไงดี ใจหนึ่งก็หายโกรธเพราะเขาอุตส่าห์ตามฉันมาจนถึงนี่ แต่อีกใจ ... มันจะยกโทษง่ายไปหรือเปล่ายัยดารินเขาหลอกเธอนะ!!!

     “ตอนนี้ รินรู้ยังพี่คือใคร?” อีตาพี่เรย์ที่ยังคงกอดฉันไม่ยอมปล่อยถามถึงตัวตนของเขาที่ฉันได้รับรู้ว่าเพียงแค่ข้ามคืน

     “รู้แล้วค่ะ” ฉันเริ่มตอบคำถาม “แต่จำไม่ได้หรอก” ฉันเน้นเสียงที่บอกว่าจำไม่ได้หรอก!

     “พี่รู้ ใช่ว่าพี่จะไม่ต้องการบอกริน แต่รินไม่ยอมพบพี่เลยหากพี่บอกรินว่าพี่เป็นใคร รินจะยังให้โอกาสพี่อยู่หรือเปล่า? ...ถึงแม้เราจะเคยเจอกัน แต่ตอนนั้นรินแค่ 4 ขวบ ย่อมจำพี่ไม่ได้และพี่ก็หน้าตาเปลี่ยนไปด้วย” เขากอดฉันแน่นขึ้น ก็ใช่นะสิ เด็กขนาดนั้นใครมันจะไปจำได้วะ!!! ถึงแม้หน้าจะไม่เปลี่ยนก็เถอะ!!!

     “พี่ขอโทษ พี่รู้ว่าทำเกินไป แต่พี่ไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหนแล้วจริงๆพี่กลัว ...” เขาหยุดพูด พลอยทำให้ฉันถามกลับอย่างลืมตัว “กลัวอะไร?”

     “ก็กลัวเราจะไม่รักพี่ กลัวเรามีคนอื่นก่อนที่จะเจอพี่ กลัวว่าเราจะทิ้งพี่ไป”คำสารภาพที่ทำเอาฉันรู้สึกเห็นใจ ใครมันจะรักพี่ไม่ลงกันละ เล่นหล่อเหลา ดูดีหุ่นยังกะนายแบบ เรียนจบนอก เป็นเจ้าของบริษัท ยังกล้าพูดอีกว่า//กลัวเราจะไม่รัก//

     เฮ้ย~ ฉันถอนหายใจเบาๆได้แต่คิด ไม่พูดออกมาให้เสียหน้าหรอกยะ!

     เขาเอาคางกดลงที่หลังฉันเบาๆ กอดกระชับฉันให้แน่นขึ้น

     “พี่เรย์ แน่นเกินไปแล้วนะคะ” ฉันเริ่มรู้สึกอึดอัด

     “อะ ... พี่ขอโทษ” เขาคลายอ้อมกอดออก หันมาเผชิญหน้ากับฉันตรงๆพร้อมกับกุมมือทั้งสองของฉันไม่ปล่อย

     “ยกโทษให้พี่นะ” เขายังพยายาม

     “อือ” ฉันตอบรับความพยายามของเขา รอยยิ้มผุดขึ้นที่ใบหน้าของเขาทำเอาฉันอยากจะชิมมันจริงๆ แต่ก็ต้องอดใจ

     หยุดเลยยัยริน!!! นี่มันบ้านคุณยาย หยุดความคิดบ้าๆที่อีตาเรย์จอมหื่นสอนเธอมาตลอดทั้งเดือนเดี๋ยวนี้!!!

     “รินก็ขอโทษเหมือนกันค่ะ ที่เมื่อคืนหนีมา ทำให้ทุกคนเป็นห่วง” ฉันกระชับมือในอุ้มมือของเขากลับเพื่อบอกว่าฉันให้อภัยเขา

     “ครับ รินปลอดภัยทุกคนก็ดีใจแล้วล่ะ” เขาตอบรับสั้นๆ จ้องตาฉันจากนั้นก็พูดต่อ “สรุป ตอนนี้รินก็สามารถเปิดตัวพี่เป็นแฟนกับที่บ้านได้แล้วใช่ไหม?”

     “คิดดูก่อนได้ไหม?” ฉันกวนเขากลับ และเตรียมที่จะเดินเข้าบ้านตอนนี้ฉันรู้สึกหิวอีกแล้ว