ประธานคะ ฉันไม่ใช่เมียน้อย

ดัสติน said

ปัง!!!

“ชิบ..”

ผมขว้างแฟ้มเอกสารกระจุยกระจายเต็มห้องเพราะหงุดหงิดเลขาตัวเล็กของผม

“อย่าโมโหสิคะฮันนี่เดี๋ยวอัญญ่าจะช่วยคุณระบายอารมณ์เอง”

เธอพูดพลาง เร้าโลมเ๯้าดุ้นใหญ่ให้ผม

“พอแล้วอัญญ่า กลับไปก่อน ผมหงุดหงิด”

ผมบอกสาวคู่นอนทรงโตที่อยู่ในหว่างขาก่อนจะเก็บลูกรักแล้วรูดซิปขึ้น เธอมองมันอย่างเสียดาย

“อะไรกันคะแค่เด็กไม่รู้จักเวล่ำเวลาคนเดียวเอง ฮันนี่จะโกธรทำไมขนาดนั้น”

ใช่ ทำไมผมต้องโกธรขนาดนั้น?

ผมก็ไม่รู้ว่าโกธรที่เธอมาขัดจังหวะ

รึโกธรที่เธอทำเหมือนอยากตัดขาดจากผมเต็มทีกันแน่

“บอกให้กลับไปก่อน” ผมย้ำอีกครั้ง จนเ๽้าตัวเริ่มงอแง

“ฮันนี่อ่าาาา อัญญ่าพึ่งมาถึงเองนะคะหิว…จะแย่แล้ว จะไม่สนองให้หน่อยหรอคะ”

เธอพูดพลางลูบเบาๆ ที่เป้ากางเกงผม

“อัญญ่า... ผมเคยบอกแล้วนะว่าผมไม่ชอบพูดซ้ำ”

ผมพูด ก่อนจะจับข้อมือเธอแล้วสบัดออกจนเ๽้าหล่อนหน้าเสีย

“หึ่ม! เพราะอีเด็กนั่นใช่ไหมคะฮันนี่ถึงโมโห เดี๋ยวอัญญ่าจะไปตบสั่งสอนมันเองค่ะ”

เธอพูดแล้วเตรียมเดินปึงปังออก

“อย่าทำร้ายเธอนะ!”

ผมเด้งตัวลุกขึ้นพูดเสียงดังจนเ๽้าหล่อนหันมาหาผมแล้วขมวดคิ้ว

“นี่ฮันนี่กำลังปกป้องนังเด็กไม่มีมารยาทนั่นหรอคะ”

“...ปะ เปล่า นี่มันในบริษัทน่ะเดี๋ยวจะเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่”

ผมแก้ตัวไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้เธอไปทำร้ายเลขาของผม

“ก็ได้ค่ะ วันนี้อัญญ่าจะยอมไปก่อนถ้าครั้งหน้านังเด็กนั่นมาทำให้คุณอารมณ์เสียอีกอัญญ่าจะสั่งสอนมันเองค่ะ”

เธอพูดจบแล้วเข้ามาหอมแก้มผมก่อนจะขอตัวกลับโรงแรม

“เฮ้อออ”

ผมยกมือกุมขมับด้วยความปวดหัว ป่านนี้เลขาตัวดีไปอยู่ไหนนะ...

ถึงตอนนี้ผมจะรู้จากปากพ่อแล้วว่าเธอไม่ใช่เมียน้อยของพ่อและไม่เคยพยายามจะขึ้นเตียงกับพ่อผม เธอถูกพ่อชักชวนมาทำงานด้วย

เพราะเธอช่วยชีวิตพ่อผมไว้ก็เท่านั้น

…แต่ผมที่ได้เห็นแววตาอ่อนโยนของพ่อที่เคยมองแม่ มันใช้ไปมองเด็กผู้หญิงคนนึง ความห่วงใยที่มอบให้เธอ ทั้งๆที่ไม่เคยให้ผมเลย ยิ่งทำให้ผมหมั่นไส้ จนอยากแกล้งเธอแรงๆ

ใช่ครับผมอาจจะดูเป็๞คนโรคจิต ขี้อิจฉา และขาดความอบอุ่น แต่ว่าเด็กเก่าๆ ของพ่อ ก็มาจากความใสซื่อแบบนี้แหละ ไม่นานความหิวเงินก็นำพาพวกหล่อนให้อยากขึ้นเตียงจนทำให้แม่ผมตรอมใจตาย

------------------------------------------------------------------------------------------

ฉันนั่งในห้องน้ำมาเกือบสองชั่วโมงแล้วเพราะไม่รู้จะไปไหน จะกลับห้องทำงานก็ไม่ได้จะไปเดินเล่นก็กลัวจะเจอพี่เอ็มอีก

ป่านนี้ คงปล่อยไปหลายน้ำแล้วมั้ง

“..หึ เคยว่าฉันร่านแต่ตัวเองเอาผู้หญิงไปทั่วแบบนี้ เรียกอะไรล่ะ”

ฉันบ่นพึมพำ พลางจะเช็ดคราบน้ำตา แล้วเตรียมลุกไปเผชิญหน้ากับสถานการณ์เลวร้ายนั่น

ก็อกๆๆ

“เชิญ..”

“ขออนุญาตค่ะ..”

“...”

๻ั้๫แ๻่กลับเข้าห้องฉันไม่มองหน้าท่านประธานสักวินาที จนเลิกงานฉันเก็บของ และลุกขึ้นเตรียมกลับบ้าน

“...ลิล กลับแล้วนะคะ”

“...”