“น้องลินพูดเพราะๆสิพี่อัครอายุมากกว่าเราเป็สิบปีนะ”
“ก็ลินไม่อยากมานี่คะงั้นลินไปรอด้านล่างนะคะ”ไพลินพูดแล้วก็หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็วการอยู่ต่อหน้าเขาแบบนั้นมีหวังความลับแตกอย่างแน่นอน
ดวงใจเดินถือถาดของว่างมาก่อนจะชายหางตามองไพลินแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องวางถาดบนโต๊ะแล้วเดินออกไป
“คนใช้คนเก่าไปไหนล่ะ”อลันจำได้ว่าคนใช้คนก่อนหน้าไม่ใช่หญิงสาวคนนี้
“เออเพิ่งมาอยู่พอดีคนเก่าลาออกไปเลี้ยงหลานนี่ก็ลูกหลานคนใช้เก่าล่ะ”
“เออน้องสาวฉันบ้าๆบอๆอย่าไปถือสานะเอาไว้โอกาสเหมาะๆจะพามาใหม่”
“ไม่เป็ไรแกมาก็ดีั้แ่ฉันเป็แบบนี้ไอ้เนติมันหายหัวไปเลย”
“ไม่ว่างมั้ง”
“เออเห็นว่าไปดูงานที่เกาหลีเป็สิบวันชวนมาทำงานด้วยกันก็ไม่เอา”
“คงไม่อยากรบกวนล่ะเออนี่ว่าแต่นางแบบที่แกคั่วอยู่ใกล้ได้แต่งงานหรือยัง” อลันรู้ดีว่าข่าวซุบซิบเื่อัครวิชช์นั้นใครๆก็ต่างสนใจโดยเฉพาะคนในแวดวงเดียวกัน
“ลูซี่เหรอ”
“มีกี่คนล่ะ”อลันรู้ดีว่าอัครวิชช์มักจะคุยกับผู้หญิงทีละหลายๆคนพร้อมๆกัน
“ตอนนี้มีแค่ลูซี่ที่ฉันเล็งไว้ถ้าทุกอย่างโอเคก็อาจจะได้แต่งงานถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ”
“ชื่อลูซี่แต่หน้าไทยๆนะ”
“คนไทยนี่ล่ะแต่เปลี่ยนชื่อเป็ลูซี่ตอนเป็นางแบบ”
“เห็นแล้วล่ะสวยและเซ็กซี่มากสเปกฉันก็แบบนี้แต่หาไม่ได้สักที” อลันยิ้มมุมปากเพราะเขาชื่นชมลูซี่จริงๆ
“รวยอย่างแกหาไม่ยากหรอกเชื่อสิ”อัครวิชช์เองก็สงสัยมานานว่าทำไมคนอย่างอลันถึงไม่มีแฟนสักทีไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาฐานะการศึกษาซึ่งดูเหนือกว่าตนเกือบทุกอย่าง
“ไม่มีเลยผู้หญิงคงไม่ชอบคนใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบฉันว่ะ”อลันรู้ดีว่าเขาให้เวลากับครอบครัวและงานเหนือสิ่งอื่นใดเลยไม่มีเวลาให้ใครเลยั้แ่ที่เรียบจบมาชีวิตก็ทำงานอย่างเดียว
ดวงใจเดินตามไพลินไปที่ด้านข้างบ้านซึ่งมีชุดเก้าอี้หินอ่อนตั้งอยู่ใต้ต้นไม้สำหรับนั่งเล่นมองดอกไม้ที่นางแสงระวีปลูกไว้ชื่นชมยามว่างร่างเพรียวนั่งลงมองรอบๆบ้านพร้อมกับมองเวลาที่ข้อมือเพราะอยากจะกลับบ้านเร็วๆ
“คุณมานั่งทำอะไรตรงนี้”ดวงใจไม่ค่อยชอบนักหากมีผู้หญิงสวยๆมาหาเ้านายหนุ่มแม้แต่ลูซี่ที่อัครวิชช์เคยพามาให้พ่อกับแม่รู้จักหญิงสาวยังไม่ชอบขี้หน้าเอาเสียเลย
“เบื่อ”
“แล้วมาทำไมถ้าเบื่อ”
“นี่เธอเื่ของฉันไหมแล้วพูดกับแขกเ้าของบ้านให้มีหางเสียงหน่อยนะ”
“ไม่จำเป็คุณไม่ได้ให้เงินเดือนฉัน”
“งั้นก็ไปทำงานให้คนที่ให้เงินเดือนเธอเถอะฉันอยากอยู่เงียบๆ”
“ก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้หรอกนะแค่สงสัยว่ามานั่งทำอะไรตรงนี้”
“หายสงสัยหรือยังไปได้ยัง” ไพลินทำน้ำเสียงหงุดหงิดใส่และก็ได้ผลเพราะดวงใจรีบกลับเข้าห้องครัวไปอย่างรวดเร็ว
สองหนุ่มคุยกันอยู่สักพักก็มีสายเรียกเข้าจากลูซี่ทำให้อลันขอตัวกลับเพราะไม่อยากอยู่ขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของเพื่อนแต่อัครวิชช์กลับรั้งให้เขาอยู่เพื่อทำความรู้จักกับลูซี่
“อยู่ด้วยกันก่อนพาน้องสาวแกมารู้จักลูซี่ด้วยแล้วน้องสาวแกหายไปไหนไม่เห็นเข้ามาเลย”
“ไปนั่งเล่นมือถือด้านล่างมั้งว่าแต่เมื่อกี้เขาบอกใกล้ถึงบ้านแกแล้วนี่นั่นไงเสียงรถ” อลันเองก็แอบปลื้มลูซี่เพราะรูปร่างดีหน้าตาก็ดีไปหมดทุกอย่าง
“มาหาใคร”ดวงใจถามทั้งที่รู้ว่าลูซี่คือคนพิเศษของอัครวิชช์
“จำฉันไม่ได้หรือไงคราวก่อนก็เจอกัน” ลูซี่ส่ายหน้าแล้วรีบเดินเข้าบ้านแต่ก็พลันเห็นบางคนเสียก่อน
“แต่เอ๊ะใคร?” ลูซี่หันมามองไพลินแล้วก็หันไปถามดวงใจที่เดินตามติดๆ
“แขกคุณอัคร”ดวงใจตอบห้วนๆ
“ผู้หญิง”
“ค่ะผู้หญิงหรือคุณเห็นเป็ผู้ชาย”
“นี่เธอฉันแค่พูดคนเดียว”
“พูดคนเดียวแต่เสียงมันออกมา”ดวงใจยังต่อปากต่อคำกับลูซี่โดยไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย
“มาหาอัครเป็ญาติเหรอ” ลูซี่เดินไปหาแล้วมองหน้าไพลินด้วยแววตาสงงสัย
“เปล่ามากับพี่ชายค่ะ”
“แล้วไปนึกว่ามาคนเดียว”ลูซี่สะบัดหน้าเดินไปด้านในทันที
“ยัยประสาท อ๋อ…ยัยนางแบบขายาวนี่เองตาบ้านั่นกินของสูงด้วยสินะเมื่อไหร่พี่อลันจะกลับสักที”ไพลินนั่งบ่นแล้วก็กดโทรศัพท์เล่นจนเบื่อสักพักพี่ชายก็เดินมาตามให้ไปรู้จักกับลูซี่
“ไปนะลินอย่าเสียมารยาท”
“น่าเบื่อนะคะ ลินไม่อยากเข้าไป”
“กลัวอะไรหรือกลัวไอ้อัคร”
“เปล่าค่ะ ไปก็ไป” ไพลินกัดฟันเดินตามหลังพี่ชายไปที่ห้องนอนของอัครวิชช์เพราะชายหนุ่มยังคงต้องนอนอยู่แค่บนเตียงเพราะมีสายน้ำเกลือแขวนอยู่นอกเสียจากมีเหตุจำเป็หรือสุดวิสัยถึงยอมลุกออกมาพร้อมสายน้ำเกลือ
“นี่คุณลูซี่แฟนไอ้อัครส่วนนี่น้องสาวผมชื่อลิน”เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้ลูซี่ในขณะที่อัครวิชช์ก็ก้มดูโทรศัพท์มือถือเลยไม่ได้สบสายตากับไพลินที่รีบยกมือไหว้แล้วก็ไปนั่งที่โซฟาริมหน้าต่างโดยนั่งเอียงด้านข้างให้ทุกคน
“เป็อะไรคะน้องสาวคุณ”ลูซี่ถามอลันด้วยความสงสัย
“คงอยากกลับบ้านเพราะออกมาข้างนอกกับผมแต่เช้าแล้วงั้นขอตัวกลับนะครับฝากลูซี่ดูแลเพื่อนผมด้วยส่วนแกเอาไว้ว่างๆจะพายัยลินมาหาอีก”
“ดีเลยน้องลินพี่เคยเจอหน้าตอนเด็กๆตัวผอมๆซีดๆตอนโตเหมือนจะสวยนะครับแหมหลบหน้าพี่ใหญ่เลยนะ”
“ลินสวยอยู่แล้วค่ะขอตัวนะคะ”ไพลินพูดพร้อมกับเดินออกไป
“ไร้มารยาทนะคะเด็กคนนี้แต่ก็ไม่น่าเด็กคงใกล้จบมหาลัยแล้ว”ลูซี่มองตามหลังไพลินก่อนจะเดินไปนั่งติดขอบเตียงแล้วโน้มหน้าไปหอมแก้มเขาอย่างระมัดระวัง
“ไปไหนมาล่ะวันนี้”
“ลูซี่ไปถ่ายแบบเสื้อผ้าค่ะเสร็จก็มาเลยเหนื่อยมากค่ะ”ดวงตาคู่ฉ่ำมองเขาหยาดเยิ้มแล้วเลื่อนมือมาแตะที่หน้าอกเขาพร้อมไล่ปลายนิ้วไปมาแล้วค่อยๆโน้มหน้ามาใกล้แล้วก้มจูบริมฝีปากอุ่นมือแข็งแกร่งได้แต่รวบรอบเอวของหญิงสาวเอาไว้พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ผมอยู่สภาพนี้ทำอะไรคุณไม่ได้หรอก”
“เสียดายน่าจะอยู่ที่คอนโดนะคะอยู่บ้านทำอะไรก็ไม่สะดวก” น้ำเสียงยั่วยวนจนเขาแทบปลดสายน้ำเกลือทิ้ง
“ลูซี่จะทำอะไรผม”เขามองสายตาหวานฉ่ำคู่นั้นอย่างไม่ลดละ
“กิน”คำตอบสั้นๆทำให้ดวงใจที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างประตูได้แต่เบะปากด้วยความหมั่นไส้
‘แค่หุ่นดีไม่เห็นสวย’ ดวงใจหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อสำรวจรูปร่างตัวเองที่ส่วนสูงคงเทียบเท่าได้แค่หัวไหล่ของลูซี่
1K
![ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698468008_90871447.webp)
